စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၁၇)

Dec 8, 2009

ခုတေလာ..လူက..တဖက္ျခမ္း ကေန.. ေနာက္တဖက္ျခမ္း ကို လွည့္လိုက္ တဲ့.. ႏွစ္ကိုယ့္ တစိတ္ အရုပ္လို ျဖစ္ေန သည္။ အျမဲတမ္း..ေတြးေတြး ေဆြးေဆြး ေငးေငးငိုင္ငိုင္…ၾကီးျပင္း ခဲ့ ရာက.. အင္းလ်ားေဆာင္ ေရာက္မွ.. အေပ်ာ္က်ဴးတတ္.. ေနာက္တတ္ ေျပာင္တတ္..ျဖစ္လာ ျပီး.. ခု ..ျဗဳန္းကနဲ ဆို.. သံပတ္ ကုန္သြားသလို..တေယာက္တည္း.. တေနရာမွာ ရပ္တန္႕ျပီး.. ေတြးခ်င္ရာ ေတြး ျခင္ ေန မိ ျပန္ သည္။ ဘယ္ဟာက.. ပင္ကိုယ္ မူလ စရိုက္လည္း ေတာ့ မသိ။
-
ဒီေန႕.. စာသင္ခန္း ထဲကို နဲနဲ ေနာက္က်မွ ၀င္မိ လို႕.. ေနာက္ဆံုး ခံု မွာ ပဲ ထိုင္မိ ေတာ့.. ဟိုေကာင္ ေတြ သူ အတန္းတက္တာ သိခ်င္ မွ သိမယ္။ အတန္း ျဖဳတ္ေတာ့.. ဘယ္သူ မွ မျမင္ခင္.. စာသင္ခန္း အျပင္ ထြက္ လိုက္သည္။ ဘယ္သူ မွ ..မျမင္ေလာက္ ဘူး ထင္ကာမွ..ဘယ္တုန္းက…အနား ေရာက္လာမွန္း မသိတဲ့..မွံဳၾကီးက.. လာ..လာ.. ကန္တင္းန္ သြားမယ္..တဲ့။
-
“ မလိုက္ဘူး..ငါ လိုင္ဘရီ သြားမလို႕…”
-
“ ေအာင္မာ.. ရာရာ စစ … လာပါဟ..နင္ကလဲ..”
-
“မလိုက္ပါဘူး ဆို …”
-
ေျပာရင္း.. အျပင္ ထြက္ေတာ့..အေရးထဲ.. မႏၱေလးေဆာင္ ေပၚတီကို ေအာက္မွာ.. ဟို..“ အမွတ္တမဲ့တူးတူး” ၾကီး ရဲ႕ တမင္လုပ္ထားတဲ့..ေဆြးေဆြး ေျမ႕ေျမ႕ မ်က္ႏွာ ၾကီး ပါလား..။ အဲ တေယာက္ ကိုေတာ့.. ေၾကာက္ လည္း ေၾကာက္.. ရြံလည္း ရြံ.. ေတာ့.. လာ..ငါ့ကို ဟိုထိပ္ထိ လိုက္ပို႕ ဆိုပီး..မွံဳၾကီးကိုပဲ..ခဏ ေခ်ာ ဆြဲ လိုက္သည္။ လြတ္လြတ္ ကၽြတ္ကၽြတ္ ျဖစ္သြားေတာ့မွ… အဓိပတိ လမ္းမ ၾကီး ေပၚက..ေနေရာင္ ေႏြးေႏြး ကို..အားရ ပါးရ ေမာ့ ၾကည့္ လိုက္မိသည္။ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ရနံ႕ တခု….အဲ.. ကံ့ေကာ္ နံ႕.. ကံ့ေကာ္ ေတြ ပြင့္ျပီလား..ေစာေသးတယ္ ေလ…။
-
လိုင္ဘရီ နဲ႕ ေက်ာင္းသားေရးရာ ေငြစာရင္း ဌါန ေရွ႕က.. ေက်ာက္ခံု ေလးေတြ ေပၚမွာ.. ေနရာ လြတ္ မက်န္ ေအာင္.. ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေတြ ျပည့္ ေနၾက သည္။ ေနေပ်ာက္ မထိုးေအာင္..ရိပ္ေအး ေနတဲ့..ကံ့ေကာ္ ပင္ ေတြ ေအာက္မွာ.. ..တခ်ိဳ႕က..အုပ္စုလိုက္..တခ်ိဳ႕က..ႏွစ္ေယာက္တည္း ပူးပူးကပ္ကပ္.. ေရခဲေရ သည္ နဲ႕.. အခ်ဥ္ထုပ္ သည္ ၾကီး ရဲ႕ ..ေဘးမွာ ေတာင္.. မိုးတိုး မတ္တပ္ ေတြ။ ေက်ာင္းလခ လာသြင္း ၾကတာလား.. အတန္းျဖဳတ္ လို႕..အနားယူသလား..အတန္းမတက္ပဲ.. အျပင္ မွာ ထိုင္ေနတာလား.. သူ႕လို ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္.. တေယာက္တည္း သြားေနတဲ့..လူမ်ိဳး ေတာ့..မေတြ႕။
-
ဒီ တကၠသိုလ္ ၾကီး ထဲ.. လူ ေတာ္ေတာ္ စည္ကား တာေနာ္..။ သူ ရွစ္ တန္း တုန္းက.. ရန္ကုန္ အလည္ ေရာက္တုန္း..မမၾကီး ေခၚလို႕..ဒီ ေက်ာင္းၾကီး ထဲ ေရာက္ ေတာ့.. အံ့ၾသလိုက္တာ..ဆိုတာ..။ မင္းသား မင္းသမီး ေတြ လို ၀တ္ထားတဲ့ လူေတြ.. ဥဒဟို မွ..တကယ့္ကို ဘုရားပြဲ ေစ်း တန္း တခု ေရာက္သြားသလို.. အနားမွာ ျဖတ္သန္း သြားလာ ရယ္ေမာ ေနတာ ကို.. ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ျဖစ္ ခဲ့ ဘူးသည္။ အဲဒီ တုန္းက.. ဂ်ပ္ဆင္ၾကီး နားက..ျဖတ္ေခၚ သြားေတာ့.. အထဲက..သီခ်င္းသံ ေခါင္းေလာင္း သံ ၾကားတာကို.. အဲဒါ ဘာလုပ္တာလဲ ဟင္.. ဆိုျပီး..အျပင္ က..လွမ္းေခ်ာင္း ၾကည့္ ခဲ့ ေသးတယ္။ မဂၤလာ ပြဲ တခု ကို ျမင္ေတာ့.. ဟယ္..တကၠသိုလ္ ၾကီးထဲမွာ..ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေတြ ၾကားထဲမွာ..မဂၤလာေဆာင္ လည္း ေပးလုပ္ တယ္ လား လို႕ ေတာင္ အံ့ၾသ ခဲ့ ရေသးသည္။
-
လိုင္ဘရီ သြားတဲ့ လမ္းကေလး ဖက္ ခ်ိဳး၀င္ လိုက္ရင္း.. ဂ်ပ္ဆင္ ၾကီးကို ျပန္ လွမ္းၾကည့္ ေတာ့.. မနက္ ေနေရာင္ ေအာက္မွာ.. ရွည္ေမ်ာေမ်ာ..မွန္ကူ ျပတင္း ကြက္ ေလး ေတြဆီက..ျဖတ္ကနဲ..အလင္းေရာင္ ျဖာ သြား သည္ ။
-
ခရစ္စတိုဖာ ကေတာ့..ဒီမွာ..ဘုရားေက်ာင္း တက္ေလ့ မရွိဘူး တဲ့။ တခါတေလ မွ.. တကၠသိုလ္ ခရစ္ယာန္ လူငယ္ မ်ား အသင္း ပြဲ ေတြ ေလာက္ပဲ လာ တယ္ လို႕ ေျပာတယ္။ ဟိုး တေန႕က.. ေက်ာင္းေရွ႕က..ယုဒသာန္ ရိပ္သာ ထဲမွာ.. ရန္ပံုေငြ ေစ်းေရာင္းပြဲ ရွိလို႕ေတာင္.. လိုက္ၾကည့္ပါလား လို႕ ေခၚေန ေသးတာ… အဲဒီ တုန္းက..သူ ဘာလို႕ မလိုက္သြား မိ တာပါ လိမ့္။ သူတို႕ အုပ္စု ထဲမွာ..တခါတခါ.. သီးသီးသန္႕သန္႕..ကင္းကင္း ကြာကြာ ျဖစ္ေနတတ္ လို႕.. စိတ္ထဲမွာ..အဟန္႕ ရွိ ေန တာလား..မသိ..။ သူ ဘယ္လို လူမ်ိဳး လည္း ဆိုတာ..ခန္႕မွန္းရ ခက္ေပမဲ့.. ရီရီေမာေမာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္တဲ့.. သူ႕ သဘာ၀ ကေတာ့.. သိသာ လွ သည္။ တကယ္ဆို..တကၠသိုလ္ ၾကီး နဲ႕ ပတ္သတ္သမွ်.. ေနရာ ဌါန..အေၾကာင္းကိစၥ ေတြ ကို.. ေရာက္ဖူး ၾကံဳဖူး ေနရမွာ..။ သူကလည္း.. တခါတခါ..အဲဒီလို လူေၾကာက္ ပြဲေၾကာက္ တဲ့.. စိတ္အခံ ေလး က.. ေပၚေပၚ လာ တတ္ ေသးတာ။ ေျပာ မွပဲ.. ႏွစ္ကိုယ့္ တစိတ္ အရုပ္ လို.. ဆန္႕က်င္ဖက္ ႏွစ္ခု ျဖစ္ ျဖစ္ ေနတတ္ပါ တယ္လို႕..။
-
လိုင္ဘရီ ၾကီး ဆိုလည္း.. သူတို႕…ဓါတ္ပံု ရိုက္ဖို႕ ေလာက္သာ.. စိတ္၀င္စား ခဲ့တာ.. ေသေသခ်ာခ်ာ ကို.. ၀င္ မၾကည့္ ျဖစ္ ခဲ့ ၾက။ ၀င္ မၾကည့္ ျဖစ္ ဆို.. ေက်ာင္းက သင္တဲ့ စာေတြ ကလည္း..ဆရာ ေခၚေပး တဲ့ အထဲက..ဒီ နုတ္စ္ ေတြ ထဲကပဲ.. ၾကည့္ ယံုပဲကိုး..။ ဒီ့ထက္ ေက်ာ္ျပီး..စိတ္၀င္တစား..ရွာဖို႕ ေဖြဖို႕ မလိုသလို..ရွာတတ္ ေဖြ တတ္ လည္း ရွိမွ မရွိတာ။ လိုင္ဘရီ ဆိုတာ.. တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ နဲ႕ တြဲစပ္ ထားတယ္ ဆိုတာ သိေပမဲ့ လည္း.. ဘယ္လို တြဲစပ္ အသံုးခ် ရမလဲ ဆိုတာ … အခြင့္ကို မသာ ေနတာ လို႕ပဲ ေျပာရ ေတာ့မယ္..။ ဟိုး..ျပီးခဲ့တဲ့ လ က.. လိုက္ဘရီ ကဒ္ လုပ္မယ္ လုပ္ေတာ့.. စာေရးမ အမ ၾကီးက..က်မ္းျပဳ ေက်ာင္းသူ လား.. တဲ့။ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမြန္ ေၾကာင္း.. ရဲစခန္း ေထာက္ခံစာ လိုတယ္ တဲ့..။ အေဆာင္က ဆို.. အေဆာင္မွဴး ေထာက္ခံစာ ယူ ခဲ့ ပါတယ္ တဲ့..။ အဲဒါ နဲ႕..သူလည္း မလုပ္ ျဖစ္ေတာ့ ပါဘူး။
-
ဘာပဲ ေျပာေျပာ.. တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ ၀န္းက်င္ တခု နဲ႕..စာအုပ္ ဘီရို ၾကီးေတြ..စာအုပ္ အေႏွာင့္ ေတြ တန္းစီ ေနတာ ျမင္ရတာ.. ရင္ခုန္ ဖို႕ ေတာ့ ေကာင္း သည္။ အနဲ ဆံုး ေတာ့.. ခုလို..တေယာက္တည္း အခ်ိန္ ေတြ ပို ေနတုန္း..ေဘး ႏွစ္ဖက္ ကာထားတဲ့ လိုင္ဘရီ ခုံေလး ေတြ မွာ.. လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းေလးေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ထိုင္ဖတ္ ရ ရင္.. အရသာ ေတာ့ ရွိသား.. ။ အေဆာင္မွာလည္း..ဧည့္ခန္းေဘးက.. အခန္းက်ယ္ ၾကီး ကို..စာၾကည့္တိုက္ ေလး ေတာ့..လုပ္ေပး ထားတာပဲ။ ဒါေပမဲ့.. သူတို႕လို စာအုပ္ၾကိဳက္တဲ့ သူ ေတာင္ .. တခါမွ..ဆင္း မၾကည့္ ျဖစ္။ ရံုးခန္းထဲ ဆင္း ျပီး..သတင္းစာ လွန္ တာေလာက္ ပဲ လုပ္ျဖစ္ သည္။ ဘာျဖစ္ လို႕ လဲ ေနာ္.. ။ ေက်ာင္းတက္ရ တဲ့ အခ်ိန္ ေတြ က နဲ တဲ့ ၾကား.. လူငယ္ဘာ၀ ဗာရီဟ ေတြ မ်ား ေန မိတာ ပဲ ျဖစ္မည္။ ဟုိးတုန္းကလို.. စာသင္ႏွစ္ ေတြ ကလည္း ႏွစ္ျပည့္.. ေက်ာင္းေဆာင္ သဟာယ နဲ႕ စာဖတ္ အသင္း ဆိုတာမ်ိဳး ေတြ သာ ရွိ ရင္ေတာ့..တမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာ ေပါ့ ေလ။
-
ဒဂုန္ေဆာင္ မွာ ေတာင္..စိုးစိုး တို႕ေတြ .. မရွိ ရွိတဲ့..အခ်ိန္နဲ႕..လူအင္အားေလး နဲ႕ပဲ.. စာေစာင္ေလး ေတြ လုပ္ ျဖစ္ ၾက ေသးတာ..သူတို႕ အင္းလ်ားသူ ေတြပဲ.. ညံ႕ လို႕ လား။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ.. နံရံကပ္ စာေစာင္ ေလး ကိုေတာ့..ေသေသခ်ာခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေလး လုပ္ေပး တာ ..ေက်းဇူး တင္ရမည္။ ဒီႏွစ္ေတာင္..စာေပ ေလာက- က..မိုးမိုး ( အင္းလ်ား) အမွတ္တရ အတြက္.. စာေပ ဆု ေတြကို တာ၀န္ယူမယ္ လို႕ ေျပာသည္။ အဟင္း.. ရ- ရ ေခ်ေသး ရဲ႕ ေပါ့ ကြာ။ ဒီႏွစ္ ဘာအေၾကာင္း ေလး ေရးရင္ ေကာင္း မလဲ….

ၾကည့္ အံုး… အေတြး ထဲမွာ ေမ်ာ ေနတာ.. ဘာစာမွ လည္း မဖတ္ျဖစ္.. ။ စင္ေပၚက..ဆြဲယူလာတဲ့..အရင္လ ထုတ္ မေဟသီ နဲ႕..ဓန မဂၢဇင္း ႏွစ္အုပ္ကို ျပန္ထပ္ျပီး..ေမးေစ့ ေအာက္မွာ.. ပြတ္ေန မိတယ္။ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ.. အေဆာင္ျပန္ျပီး… နံရံကပ္အတြက္..၀တၱဳေရးရင္ ေကာင္းမလား…။ ေတာ္ပါျပီေလ.. ပ်င္းတယ္.. အာစီ ထဲ.. သြား ေငး အံုးမယ္။
-
လိုင္ဘရီ က..ဆင္းေတာ့…လူေတြ ရုတ္ရုတ္ … ရုတ္ရုတ္ နဲ႕…သစ္ပုတ္ပင္ ဖက္ ကို ၾကည့္ ေနၾကတယ္..။ သစ္ပုတ္ပင္ ေအာက္မွာလည္း..လူေတြ အခဲ လိုက္..။ ဘာမ်ား ျဖစ္လို႕ပါ လိမ့္။ ျခံစည္းရိုး အစပ္ ..အရိပ္ ေအာက္မွာ ခဏရပ္ရင္း.. အနားက..ေရခဲေရ သည္ၾကီးကို ေမးေတာ့မွ.. အမေလး..ဘာမ်ား ျဖစ္ျပီ လည္း လို႕.. ထြန္အိျႏၵာဘို တို႕ ရုပ္ရွင္ လာရိုက္တာ တဲ့…။ ဒီ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္း သား အရြယ္ၾကီး ေတြပဲ ျဖစ္ေနျပီ..မင္းသား မင္းသမီး ျမင္ရင္.. ဂဏွာမျငိမ္ ျဖစ္ ေန ၾက ေသး တာ.. အံ့ၾသ လိုက္တာ..။
-
အဓိပတိ လမ္း တဖက္က ျမင္ ေနရတဲ့.. အာစီ ေရွ႕က.. Recreation Center လို႕ေရးထားတဲ့..အုတ္ခံု ၾကီးမွာ..ေဆးျပာျပာ ေတြ.. မညီမညာ ကြာ ေနတာ ၾကီးက ..ရုပ္ဆိုးလွသည္.. ။ စိန္ရတု အတြက္...ေဆး ေတာ့ ျပန္သုတ္ အံုးမွာပါ..။ အုတ္ခံု အေပၚမွာလည္း..သံခၽြန္ ေတြ စီ ျပီး စိုက္ထားလိုက္တာ.. ေရာမ ေခတ္.. စစ္ကားေတြထဲက..ခံတပ္ၾကီးေတြ.. ၾကေနတာပဲ…။ လူတရပ္စာ ေလာက္ပဲ ျမင္တဲ့.. စကားေျပာ စင္ျမင့္ ေလး လို .. အဲဒီ အုတ္ခံုေလး ေပၚကို ဘယ္လို ရန္သူ ၾကီးေတြက..တက္လာမွာ မို႕ လဲ ကြယ္..။



-
အေနာက္က… သစ္ကိုင္း ၾကီးမွာ…ေက်ာင္းသူ တသိုက္.. ဓါတ္ပံု ရိုက္ ေန ၾကသည္။ ဒီ သစ္ကိုင္း ၾကီး လည္း ေတာ္ေတာ္ သနားစရာ ေကာင္းသည္။ မာလကာပင္..မိန္းမေတြ တက္ရင္..အသီး မသီးေတာ့ဘူး- လို႕ ေျပာတာ သာ မွန္လို႕ ကေတာ့..ဒီသစ္ပင္ ၾကီးလည္း.. ေသတာ ၾကာလွ ေရာေပါ့..။ မိန္းမေတြ ေရာ..ေယာက္်ားေတြေရာ.. သူ႕အေပၚမွာ..လူျပတ္တယ္ ရယ္မွ မရွိတာ..။ သူတို႕ အုပ္စုလည္း တက္ပီး ရိုက္ ခဲ့ ဘူး တာပဲ..။ သစ္ပုတ္ပင္ ၾကီး ေတာင္ တက္မရ လို႕.. လူေတြ..သစ္ေခါင္း ၾကီး ထဲ ၀င္ ၀င္ ဓါတ္ပံု ရိုက္ၾကတာ..ပုရြက္ ဆိတ္ေတာင္..ေနရဲမွာ မဟုတ္ ေလာက္ ဘူး။
-
ေျပာတာ ေျပာတယ္.. အာစီ ၾကီးက.. သူ႕ေဘး ပတ္လည္က.. ကိုလိုနီ ေခတ္..အေဆာက္အဦ ထူထူ ခန္႕ခန္႕ ၾကီးေတြ ၾကားထဲမွာ.. နဲနဲေတာ့..ကေလး ဆန္ ေန သလို..။ အသစ္ ျပင္ထားတဲ့.. အခုေခတ္ စတိုင္ မီးခိုးေရာင္ ေၾကြျပား ေျပာင္ေျပာင္ လက္လက္ ေတြ ကလည္း.. တကၠသိုလ္၀င္း ၾကီး ရဲ႕ မူလ အေရာင္ နဲ႕ သိပ္ မလိုက္။ ပြဲတက္ ၀တ္စံု က်က် နန ၀တ္ထားတဲ့.. စမတ္က်က် အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ ..ေကာ္လက္ေကာက္ ၾကီး ၀တ္ထား သလို ျဖစ္ေနသည္။ အသစ္ဖြင့္ တဲ့ ခ်န္စလာ စားေသာက္ ဆိုင္ လည္း လူက..ေျခာက္တိ ေျခာက္ကပ္..။ ေက်ာင္းသား ေတြ ကလည္း ဘာသေဘာ လဲ မသိ.. ေတာင္ငူ ကန္တင္းန္..ဆိုင္းယင့္စ္ ကန္တင္းန္ တို႕လို.. ေမွာင္ေတာင္ေတာင္.. ညစ္ထပ္ထပ္…ဆိုင္တန္းေလး ေတြ မွာပဲ.. ျပည့္က်ပ္ ေန ၾကတယ္။ ဦးခ်စ္ တို႕… ဦးယမ္းဘီလူး တို႕.. ဆိုတဲ့ နာမည္ေတြ နဲ႕ပဲ..အစဥ္အလာ ကို ထိမ္းသိမ္းရင္း.. ဂုဏ္ ေတြ ယူလို႕..။ သူသာ ဆိုလည္း..ခ်န္စလာ မွာ ေရာင္းတဲ့.. ဟန္ဘာဂါ ဆိုတာၾကီး နဲ႕ ေကာ္ဖီေအး ဆိုတာၾကီး အစား.. အန္တီျမ ဆိုင္က.. ေပါင္မုန္႕ၾကက္ဥေၾကာ္ ေႏြးေႏြး ေလး နဲ႕.. ေကာ္ဖီမွဳန္႕ေတြ အေပၚမွာ ၀ဲ ေနတဲ့..ေကာ္ဖီ ပူပူေလးပဲ ၃ ခါေလာက္ ျပန္ မွာ စားျပစ္မွာပဲ။
-
သူ က.. အာစီ ထဲ သြားရင္.. ၀င္၀င္ျခင္း စတိုးဆိုင္ ထဲမွာ စင္ တခု နဲ႕ သပ္သပ္ တင္ ထား ျပီး ေရာင္း တဲ့.. ေနမ်ိဳးေဆး ရဲ႕ဒီ ဇိုင္း..လက္ျဖစ္..ပို႕စ္ကဒ္ ေလး ေတြကို.. ၾကည့္လို႕ ေပ်ာ္တာ။ ပန္းခ်ီ ျပပြဲ အေသးစား ေလး လို.. တကဒ္ျခင္း.. ေလွ်ာက္ၾကည့္ ျပီး..၀ယ္တာ ေတာ့ မဟုတ္။ သူ႕ကဒ္ ေလး ေတြက..ဘာ အလွ အပ မွ ပါတာ မဟုတ္ဘူး။ အျဖဴခံ စကၠဴေပၚမွာ.. အနီ ရယ္ အနက္ ၂ေရာင္ ပဲ သံုးျပီး..သေကၤတ ေလးေတြ နဲ႕ပဲ .. အိုင္ဒီယာ ေလးေတြ.. ခ်ျပ ထားတာ။ ဥပမာ.. အနီေရာင္..အနက္ေရာင္..ျခစ္ရာ ေလး ေတြ နဲ႕..( ခ်စ္တယ္) ဆိုတာမ်ိဳး။ အမွန္ ျခစ္ရာေလး ေတြ နဲ႕.. ဂဏန္း 8 ..ရယ္..အစားလကၡဏာေလး ရယ္ ကိုသံုးထားတဲ့..(မွန္မွန္ အိပ္ မွန္မွန္စား) ဆိုတာမ်ိဳးေလး ေတြ ..
-
က်န္တဲ့ ဆိုင္ ေတြ ၾကည့္ရတာ ေတာ့..ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး…စာေရးကိရိယာ ေတြ.. တကၠသိုလ္ တံဆိပ္ ေတြနဲ႕.. တီရွပ္.. ကီးခ်ိန္းေတြ.. ဖလင္လိပ္ေတြ…ဒါေတြပါပဲ။ ဖိုတို ေကာ္ပီ ဆြဲ တဲ့ ဆိုင္ တခု ပဲ လူ စည္စည္ကားကား ေတြ႕ရတယ္။ အနုပညာ အခန္းထဲက.. တေတာင္ ေတာင္ နဲ႕..ေစာင္းတီးသံ ထင္တာပဲ။ ပင္ေပါင္ ခံု ၂ ခံု မွာ လည္း .. လူ ၄ ေယာက္ အျပည့္။ အထဲဖက္က.. အခန္းထဲမွာ လည္း ေဘာ္လီေဘာ ပုတ္ေနတဲ့..တဖြဲ႕ ။ ဒီလိုဆိုေတာ့ လဲ.. ေက်ာင္းထဲမွာ.. အားကစား လုပ္တဲ့...ေစာင္းတီး တဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြ လည္း ရွိေသး တာပဲ..။ အင္း..ငါ ထင္သေလာက္ ၾကီး ေတာ့..တကၠသိုလ္ ၾကီးက.. လွဳပ္ရွားမူ ေတြ ဆိတ္သုန္း ေတာ့ မေန ေသး ပါဘူး။
-
ေနာက္ဆံုး ေတာ့.. သူ ေျခဦး လွည့္ ေနက်..ဧကရာဇ္ စာအုပ္ဆိုင္ ေလး ေရွ႕မွာပဲ ရပ္ျဖစ္ တာပါပဲ။
အဲ.. ဟို ေကာင္ကေလး ရွိေန တာပဲ။ ရီ ခ်င္ စိတ္ ေပါက္လာတာနဲ႕.. မျမင္ခ်င္ ေယာင္ ေဆာင္..အသာေလး ျငိမ္ျပီး.. စာအုပ္ ေတြ ကို ေလွ်ာက္ လွန္ ၾကည့္ ေန မိတယ္။

“ အမ.. ဟိုစာအုပ္ ဖတ္ျပီးပလား.. ”

အဲ.. ေျပာ ကာမွ ပဲ…တဲ့တဲ့ လာေမး ေနျပန္ပါ ျပီ။ ဒီေကာင္ေလးက..ဒီဆိုင္မွာ.. ကူလုပ္တာလား.. သူငယ္ခ်င္းေတြ စု ဖြင့္ တလား ..ဘာလား ေတာ့မသိ… အျမဲတမ္း ေတာ ့ မထိုင္ေပမဲ့.. သူ လာ တိုင္း ေတာ့..ခဏခဏ တိုးတတ္သည္။ သူ႕ပံုစံေလးက လည္း..တခါျမင္..တသက္လံုး မွတ္မိ ေနမဲ့ ရုပ္ကေလး..။ ရွည္ရွည္ သြယ္သြယ္ မ်က္ႏွာေလးမွာ..သူမ်ားတကာ မတပ္တဲ့..မ်က္မွန္ အမဲ ေကာ္ကိုင္း ေလး နဲ႕။ ျပီးေတာ့..သူ႕သြားေလး ေတြက..ယုုန္ သြားေလး လို ေရွ႕သြားေလး၂ ေခ်ာင္းက..ၾကီးၾကီး ေလး ။ အထူးျခားဆံုးက.. အျမဲ.. ကခ်င္ ပုဆိုး ၀တ္ ထား တတ္တာပဲ။ တထည္ထဲ လား.. အဆင္စံု တဒါဇင္ ၀ယ္ ထား လား ေတာ့ မသိ။ လူေလး ကေတာ့..သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ နဲ႕…ေက်ာင္းသားပဲ ျဖစ္မွာပါ။ သူကလည္း.. တခါတေလ.. ပင္နီ အက်ီီ ၀တ္ တတ္တဲ့ ကိုယ့္ကို.. ဘာထင္ လို႕ လည္း မသိ။ မသိမသာ နဲ႕ စပ္စု တတ္ တယ္။ အမက..ဘယ္ေမဂ်ာကလဲ..အေဆာင္ကလား.. ဘာစာအုပ္မ်ိဳး ၾကိဳက္သလဲ.. ဆိုတာမ်ိဳးပါ။ တေလာကေတာ့ ... စာအုပ္ ၾကီး တအုပ္ ေပးလာတယ္။ အမ.. အဲဒါ အမ်ိဳးသားစာေပ ဆုရ တဲ့ စာအုပ္..သိပ္ေကာင္းတယ္..ရုရွ ေတာ္လွန္ေရး ေနာက္ခံ .. တဲ့။ လန္႕လန္႕ျဖန္႕ျဖန္႕ နဲ႕..စာအုပ္ကို ၾကည့္ေတာ့.. အခန္႕ခ်ဳပ္ ျပန္ခ်ဳပ္ထားတဲ့.. စာအုပ္ အေဟာင္း ထူထူ ၾကီး တအုပ္..
-
ေက်ာ္ေအာင္ ရဲ႕ ေတာရိုင္းေျမ တဲ့။ သူလည္း ဖိန္႕ဖိန္႕ နဲ႕ ဟိုလွန္ ဒီလွန္ လုပ္ေန ေတာ့…
အမ ၾကိဳက္ေလာက္မယ္ ထင္လို႕.. ျမိဳ႕ထဲ ဆိုင္က.. ယူလာျပတာ.. ေလးဆယ္ပဲ အမ.. တဲ့။ ဒုေကၡါ ပဲ ေပါ့..။ ေနာက္ေတာ့..သူလည္း အားနာ သြားမိတာ လား.. အထင္ၾကီး နဲလား လို႕မ်ား ျဖစ္သြား လား .. ဘာမွန္း ကို မသိပဲ.. သံုးရက္စာ ေလာက္ မုန္႕ဘိုး ကို..တခါတည္း ထုပ္ေပး လိုက္ ျပီး..အဲဒီ စာအုပ္ ထူထူ ၾကီး လက္ထဲ ေရာက္ လာ ခဲ့ေတာ့တာပဲ ။ တခါ တခါ လည္း သူက..ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္။ အ၀ါေရာင္ ေနာက္ခံမွာ.. ေက်းလက္ လယ္ေတာအိမ္လိုလို အရိပ္မဲမဲ ပံုေလး ပါတဲ့.. အဲဒီ စာအုပ္ ၾကီးက.. ဖတ္ဖို႕ မေျပာနဲ႕..ကိုင္ရ တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေလးတယ္။ တရြက္ ႏွစ္ရြက္ေလာက္ လွန္ၾကည့္ျပီး.. ဒီအတိုင္း..စားပြဲေပၚမွာ..အလွ တင္ထားတာ..ခု..ဘယ္လို ေျဖရပါ့..။
-
“ ေအး..ဖတ္တုန္းပဲ.. နဲနဲ ေလး တယ္ေနာ္…”
-
ေသခ်ာေပါက္ အမွန္ဆံုး ျဖစ္မဲ့..စကား နဲ႕ ေရာခ် လိုက္ ေပမဲ့.. ဟိုက..တခု ခု ထပ္ေျပာ ခ်င္ ေနေသး သလို မို႕..ေတြ႕တဲ့ စာအုပ္ တခု ေကာက္ျပီး … “ ဒီစာအုပ္ေလး..ဘယ္ေလာက္ လဲ ေဟ..” လို႕… ခပ္ျမန္ျမန္ အာရံု လႊဲ လိုက္ ရသည္။
-
တကယ္က.. သူ ေကာက္ကိုင္ လိုက္မိတဲ့..ေဖျမင့္ ရဲ႕ စာအုပ္ ပါးပါး ေလး တအုပ္ က..သူ ၾကိဳက္တတ္တဲ့ စာအုပ္မ်ိဳး မဟုတ္။ သူက..တက္က်မ္း ေတြ ကို သိပ္မၾကိဳက္။ ဒါေပမဲ့..ကိစၥ မရွိပါဘူး.. တဆယ္ ေလာက္ ဆိုေတာ့လည္း… ၀ယ္ျပီး..တေယာက္ေယာက္ လက္ေဆာင္ ေပးလို႕ လည္း ရတာပဲ..။
-
စာအုပ္ဖိုး ပိုက္ဆံ လွမ္းေပး ရင္း..မ်က္မွန္ ထူထူ ေလး ေအာက္က..ျပဴးေၾကာင္ ေၾကာင္ မ်က္လံုးေလး နဲ႕ ၾကည့္ ေနတဲ့..ယုန္သြားေလး ကို.. ႏွုတ္ဆက္ ျပီး ေတာ့.. အာစီ ထဲမွာ ပတ္စရာ ကုန္ျပီ မို႕.. အေဆာင္ပဲ ျပန္ယံု။ ေနရင္း ထိုင္ရင္း..စာအုပ္ တအုပ္ ၀ယ္ လာ မိျပန္ျပီ။
-
စာအုပ္ကေလး ကို..လြယ္အိတ္ ထဲ မထဲ့ပဲ.. လက္က ကိုင္ရင္း...ေတြးလို႕ ေကာင္း ေနတုန္း။ ဧကရာဇ္ စာအုပ္ဆိုင္ ေနာက္ခံ ေလး နဲ႕.. အခုန ေကာင္ေလး ကို ဇာတ္လိုက္ လုပ္ျပီး.. ရီစရာ ၀တၱဳေလး ေရးရင္ ေကာင္းမလား..။ ျဖစ္ေသးပါဘူး.. ကိုယ္က..ဟာသ ရွိတာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႕..။ ကြင္းဆင္း ခဲ့ တဲ့..ေပ်ာ္စရာ ေလး ေတြ ေရး ရင္ ေကာင္း မလား…။ အဲဒါ မ်ိဳးက.. ကိုယ့္ အျခင္းျခင္းပဲ.. ဖတ္လို႕ ေကာင္း မွာ ထင္တယ္။ အခ်စ္ ဇတ္လမ္း ဆိုရင္ေကာ…။ မေရးျခင္ ပါဘူး.. ။ စာတပုဒ္ ေရး တယ္ ဆိုတာ.. တကယ့္ကို မိုတီေဗးရွင္း တခု ရွိမွ.. ရသ ေပၚလြင္တာ.. ။ လုပ္ေရး လို႕..ဘယ္ လို လွ မွာလဲ.. ျပီးေတာ့.. အခ်စ္ ၀တၱဳ ေတြ..ဒီေလာက္ အမ်ားၾကီး ရွိေနျပီးသား ..
-
အေဆာင္ ေရာက္ ေတာ့.. တိတ္ ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္ ေနတဲ့.. ၀ရံတာ စၾကၤန္ အတိုင္း ေလွ်ာက္ရင္း..တခ်ိဳ႕အခန္းေတြ ထဲမွာ.. ေန႕လည္ေန႕ခင္း အိပ္ေန ၾကတဲ့..သူေတြ ကို ေတြ႕ရသည္။အေဆာင္ ၾကီး ကလည္း.. ညေန..နဲ႕ ညဖက္ သာ..အသက္၀င္ စည္ကား တာ.. အထူးသျဖင့္.. ခုလို ေန႕လည္ခင္း..၂ နာရီ ၃ နာရီ ေလာက္ဆို.. အင္မတိ အင္မတန္ ပ်င္းစရာေကာင္း ေအာင္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ နိုင္ လွသည္။ ဘာေတြ ေျပာ ေနမွန္း မသိတဲ့.. က်ီးကန္း ေတြ သာ.. တအာအာ နဲ႕..အေဆာင္ပတ္လည္မွာ.. စကား မ်ား ေနၾက သည္။
-
ဘုရားခန္း ေရွ႕ က ပတ္လာရင္း.. ေန႕ခင္း ၾကီး တေယာက္တည္း ဘုရားပန္း လဲ ေနတဲ့.. ေမရဲ ကို ေတြ႕လိုက္သည္။ သူ႕ တို႕ နဲ႕ ေတာင္.. စကား စျမည္ မေျပာျဖစ္ တာ ၾကာျပီ ေကာ..။ ၾကာဆို..ခုႏွစ္ စတက္ ကတည္းက.. ကိုယ့္ဟာ နဲ႕ ကိုယ္ ဘာေတြ ရွဳပ္ေန မွန္း ကို မသိတာ။ စိုးျမေအာင္ ေကာ.. ရည္းစား ရျပီလား မသိ။ သူလည္း ၾကိဳက္သမား ေတြ အမ်ားသား.. အျပင္ကေတာင္.. လူခပ္ၾကီးၾကီး ေတြ လာတာ..ဧည့္ခန္းမွာ တခါတေလ .. ေတြ႕ သည္။
-
ေမရဲ ကို ျပံဳးျပ ႏွုတ္ဆက္ လိုက္ရင္း..
“ ဟိတ္..ကုသိုလ္ေတြ အျပတ္ လုပ္ေန ပါလား…နံရံကပ္ အတြက္ ေရးျပီးပလား..”
-
“ ျပီးျပီ… မေက ေရာ.. ” တဲ့။ ကဲ ..ၾကည့္စမ္း.. သူမ်ားေတြ မ်ား..ဘယ့္ကေလာက္..၀ီရီယ ေကာင္း ၾက သလဲ..။
-
“ ေဆာင္းပါး ကိုေတာ့..ပညာေရး နဲ႕ ပတ္သတ္တာ ေလး..ေရးၾကည့္ ထားတာပဲ.. တို႕က.. ေက်ာင္းျပီးရင္.. ရခိုင္ ျပန္ျပီး.. ေက်ာင္း ဆရာမ ပဲ လုပ္မွာေလ.. ”
-
ဘုရားပန္း အိုး ကိုင္ျပီး..သူ႕ကို ရပ္စကား ေျပာ ေနတဲ့..ေမရဲ မ်က္ႏွာ ကို ၾကည့္ရင္း.. အျမဲတမ္း ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ရွိလွတဲ့..မ်က္ႏွာ ေသးေသး ျဖဴျဖဴ ေလးကို သတိထား မိ ေနသည္။ စိတ္ရွင္း ေတာ့..ရုပ္ရွင္း တယ္ ဆိုတာ.. ဒါမ်ိဳးပဲ ျဖစ္မည္။ တကယ္ေတာ့..လူတိုင္းမွာ ေမြးကတည္းက ပါလာတဲ့ စိတ္ဆိုတာ ၾကီး ထဲမွာ.. မစၦရိယ စိတ္.. တပ္မက္စိတ္.. ေလာဘစိတ္..ေဒါသစိတ္..အားငယ္စိတ္..အငံု႕စိတ္… အိုး.. အကုန္ေတာ့ မသိပါဘူး.. အဲဒါေတြ အကုန္လံုး.. ရွိေန မွာ ပါ ပဲ…။ သတိစိတ္ နဲ႕ ညဏ္ပညာ နဲ႕ ခၽြန္းအုပ္ က်င့္ၾကံ နိုင္ ၾက လို႕သာ။ ကိုယ့္ ကိုကုိယ္ပဲ ျပန္ ၾကည့္ ပါ အံုး.. ။ ကိုယ္ပဲ အသိဆံုး ေလ…။
-
ဟုတ္ျပီ.. နယ္ျပန္ျပီး ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္မဲ့.. အေဆာင္သူ.. သာမန္ ေက်ာင္းသူေလး တေယာက္ ရဲ႕.. စိတ္အစီးအဆင္း ေလး ကို.. ေခတ္အေျခအေနေလး..ေနာက္ခံ ျပီး.. ေရးၾကည့္ ရင္ ေကာင္းမလား..။
-
“ ေဟ့… ေမးေနတယ္ေလ.. ဘယ္လို အေၾကာင္းမ်ိဳး ေရးမွာ လဲ လို႕….”

ေမရဲက..ဘုရားပန္းအိုး ထဲက..ေရ နဲ႕..လွမ္း ေတာက္ ေတာ့မွ..
-
“ အဲ..သိျပီ… အိုင္ဒီယာ ရျပီ.. ေက်းဇူးပဲ.. ” ဆိုျပီး..အေရွ႕ေလွခါး ၾကီး ေပၚ ခုန္ေပါက္ ေျပး တက္သြားတဲ့.. သူ႕ကို ေမရဲ ကေတာ့..လွ်ိဳ တယ္ လို႕ ထင္ေတာ့မွာပဲ…။ မဟုတ္ဘူး.. ေခါင္းထဲ.. ဆိုက္လာတဲ့..ဖုတ္သြင္းရထား ၾကီး..လြတ္သြား မွာ စိုးလို႕…. ခ်က္ျခင္း ခ်ေရး မွ ျဖစ္မွာ...။

ဒီေန႕ ကို သူပိုင္ သြားျပီ။

(ဆက္ရန္)-

Me Generation

Dec 7, 2009

လတ္တေလာ..ညီမငယ္ ရီတာ ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ..အျငင္းပြားဖြယ္ စာေလး တခု ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္။ မ်ိဳးဆက္ တခု ထဲက..သူတို႕ ရဲ႕ အသံေလးေတြ.. အေတြးအေခၚ ခံယူခ်က္ ေလး ေတြကိုလည္း..စိတ္၀င္စား မိတယ္။ Generation Gap ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နိုင္ တယ္ လို႕.. ဆိုလာတဲ့ အတြက္.. Generation နဲ႕ပတ္သတ္တဲ့..
ေ၀ါဟာရ ေတြ..ေခါင္းထဲ စုျပံဳ ေရာက္လာရင္း.. လြန္ခဲ့တဲ့..၂ ႏွစ္ေလာက္က..ေရးခဲ့ တဲ့.. Times မဂၢဇင္း မ်က္ႏွာဖံုး ေဆာင္းပါး ကို ကိုးကား ေရးသားခဲ့ တဲ့.. Me Generation ဆိုတဲ့..စာေလး ကို ျပန္ ဖတ္ ၾကည့္ ျဖစ္ပါတယ္။
ဖတ္ၾကည့္ ရင္း... ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစား ေတာ့.. ဒါေတြဟာ..Generation Gap လား.. မ်ိဳးဆက္ တခု နဲ႕ တခု ၾကား..ေခတ္ အပိုင္း အျခား တခု နဲ႕ တခု ၾကား.. သမိုင္း လက္ဆင့္ ကမ္းနိုင္မူ ..စာနာ နားလည္မူ.. အျပန္အလွန္ ေလးစားမူ.. ေတြ ကို မတည္ေဆာက္ နိုင္ ေလာက္ ေအာင္.. ေလဟာ..လစ္ဟ ေနခဲ့တဲ့.. Generation Vaccum ၾကီးလား ဆိုတာ.. အဖန္ဖန္ ျပန္ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ေန မိပါတယ္။
-

-

စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၁၆)

Dec 5, 2009

မႏၱေလးေဆာင္ၾကီးကလည္း..ေမွာင္ လိုက္တာ …

ညေန ေၾကာင္ေတာင္ ၾကီးေတာင္.. လက္ေတြ႕ခန္းထဲ မွာ ထြန္းထားတဲ့ မီးေခ်ာင္း ေရာင္ ေတြ က..သူ ထိုင္ ေနတဲ့..ေထာင့္ ခံု ေပၚ ထိ မေရာက္။ ဒီ cross section ဆြဲတာ ကို လည္း..သူ ေကာင္းေကာင္း နားမလည္။ ဆရာ ေျပာျပ ေနတုန္းကလည္း..နားစိုက္ မေထာင္ မိ..။ သူ ဘာေတြ ေတြးေနခဲ့ မွန္း လည္း မသိ။
-
Assignment ေပးထားတဲ့..ေျမပံု စာရြက္ ကေလး ကို A B မွ်ားေလး အတိုင္း ခ်ိဳး ျပီးေတာ့.. ေအာက္က..စာရြက္လြတ္ေပၚ မွာ.. အစက္ေလး ေတြ ေတာ့..ခ်ျပီးျပီ။ ေဘး က.. ခေလး ကလည္း..ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္..သူ႕လိုပဲ.. ဟိုဖက္ ၾကည့္ လိုက္..ဒီဖက္ ၾကည့္လိုက္။ ဆရာမ ေဒၚသူဇာ နဲ႕ ဆရာ လတ္ တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ကေတာ့..သူတို႕ ေသခ်ာ လက္ခ်ာ ရိုက္ျပီး ျပီ ဆိုျပီး… ေက်ာင္းသား ေတြကို..စိတ္ခ် လက္ခ် ရွိ ပံုရသည္။ တံခါး ေဘာင္မွာ မွီျပီး စကားရပ္ေျပာ ေနၾကသည္။

တခ်ိဳ႕က..အလင္းေရာင္ ေကာင္းတဲ့..၀ရံတာ က..ခံု ေတြ မွာ ဆြဲ ေနၾကသည္…။ ေနာက္ေျပာင္သံ တခ်ိဳ႕..နဲ႕.. ရီေမာသံ တခ်ိဳ႕ ..။ ၀ရံတာ ဖက္ ဆီ မွာ စည္စည္ ကားကား ..။ မျဖဴ က .. ေအာနပ္စ္ က တသိုက္ နဲ႕..အဲဒီမွာ သြားဆြဲ ေနတာပဲ။
-
အိုး.. ေမွာင္က ေမွာင္.. စိတ္က အိုက္..။ ေဒါသ ကလည္း ဘယ္က ထြက္ေနမွန္း ကို မသိ။ မ်က္ႏွာက်က္က..ပန္ကာ အိုၾကီး ေတြ ကလည္း..တဒီးဒီး နဲ႕ သာ ျမည္ေနတာ.. ဘာေလ မွ လည္း မရ..။ တံခါးေပါက္ မွာ ရပ္ျပီး..ရယ္ေမာ စကားေျပာ ေနတဲ့..ဆရာ နဲ႕ ဆရာမ ကို ၾကည့္ ရင္း .. ဆရာ့ ကို သတိ ရ သည္။ ခု ေလာက္ဆို စင္ကာပူ မွာေပ့ါ.. အလုပ္ အသစ္ ထဲ မွာ ေပ်ာ္ေန ျပီလား..ဘ၀ အသစ္ကို ရုန္းကန္ ေန သလား ..။ ဘာရယ္ လည္း မဟုတ္.. စာေတြ နားမလည္ မိ ေတာ့ .. စိတ္ေအး လက္ေအး နဲ႕.. ဗဟုသုတ ေတြပါ ညွပ္ျပီး..စာရွင္းျပ တတ္တဲ့..ဆရာ့ကို သတိရ မိတာပါ..။ ဆရာသာ ရွိေသးရင္.. သူတို႕.. ပရက္တီကယ္ ေတြ
၀င္ ကိုင္ ေပးရမွာ..။ ဘာမွန္း လဲ မသိ ..သူ ငိုခ်င္ လာသည္။ ဒီ အခန္းထဲက..ခဏ ထြက္မွ ျဖစ္မည္..။ ေခါင္းေတြ လည္း အံုခဲ လာသလိုပဲ..။ ခဲဆံ ေဘာပင္ ကို ခံု ေပၚ ျပစ္ခ် ျပီး.. ထိုင္ခံု ကေန မတ္တပ္ ရပ္ မိသြားသည္။
-
“ ဘယ္သြား မလို႕လည္း..သူမ်ားေတြ ဆြဲ ျပီး ေတာင္ ကုန္ပီ…”
-
ကိုတိုး အသံ က..ခပ္ မာမာ ။ လူ ကို မၾကည့္ပဲ.. မွုန္ကုပ္ကုပ္ နဲ႕ ခံုေပၚက..စာရြက္ကို လွမ္း ၾကည့္ လိုက္ ရင္း…
…….
“ အာ..နင့္ဟာ.. အစက္ ခ် ထားတာ ကေတာင္ မတက္ေသး ဘူး.. ဘာလုပ္ေနလည္း..
…….
ေပးစမ္း..
ဒီမွာေလ.. ျပီးရင္..dip angle ေတြ အတိုင္း.. အေစာင္းေလး ေတြ ထဲ့… syncline တခု ပါတယ္..ေရာ့..ဒီမွာ..ငါျပီးသြားျပီ..ငါ့ဟာ ၾကည့္ဆြဲ….”
…..
ကိုတိုးက.. သူ႕စာရြက္ ကို ေရွ႕မွာ လာခ် ေပး ရင္း .. စိတ္မရွည္ သလို ေျပာေတာ့ …သူ ပို ငိုခ်င္ လာသည္။
-
“ လုပ္ေလ.. lithology တူတာ ျခင္း ဆက္.. pattern ေလးေတြ ထဲ့ေလ..”
-
ေအးပါ.. လို႕..သူ မပြင့္ တပြင့္ ေျပာေတာ့.. သူ႕မ်က္ႏွာ ကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ ျဖတ္ကနဲ တခ်က္ လွမ္း ၾကည့္ ရင္း.. ကေလး နဲ႕ မစု ကို ျပဖို႕ ဟိုဖက္ လွည့္ သြားသည္။ ဖိဆြဲ လိုက္တဲ့.. မ်ဥ္းေကြးေလး တေၾကာင္း ေပၚမွာ.. ခဲဆံ အသြားေလး..ေထာက္ကနဲ..က်ိဳးသြားတုန္း.. မ်က္ရည္ တစက္ က.. ေပါက္ကနဲ..ဘယ္က က် လာ မွန္း မသိ…။
-
++++++++
-
သူတို႕ သံုးေယာက္ မႏၱေလး ေဆာင္ေရွ႕ ထြက္ေတာ့.. လူေတာင္ အေတာ္ ရွင္းေနျပီ။
-
“ အမေလး.. ဒီေန႕ ပရက္တီကယ္ ဆြဲရတာ..ၾကာလိုက္ တာ.. တီခ်ယ္ တို႕..ေစာင့္ေပး လို႕..ေတာ္ေသး...”
-
“ ေအးေလဟယ္…ကိုတိုး လာ မျပ ရင္..ငါလည္း ဘယ္သူ႕ ဆီက..ယူ ၾကည့္ ရမလည္း စဥ္းစားေနတာ..”
-
“ ဒီေန႕ ေပးတဲ့ ပံုကလည္း ခက္လို႕ဟ…”
-
မစု နဲ႕ ကေလး ေျပာ ေနတဲ့..စကား ေတြကို.. မၾကားသလို.. အဲဒီ အထဲ ကိုယ္ပဲ မပါ သလို..တံုဏွိ ဘာေ၀ လုပ္ရင္း.. အဓိပတိ လမ္း ေပၚ ထြက္ ေတာ့ ... ေရတမာ ပင္ တပင္ ေအာက္က.. အတြဲ တတြဲ ကို.. ကဲရန္ေကာ.. လို႕.. အျမင္ကပ္ ေန မိျပန္ သည္။
-
“ ဟဲ့..ေကမ..နင္ ဒီေန႕ တိတ္လွ ခ်ည္လား..”
-
“ အင္း.. ဗိုက္ဆာ သလိုလို..ေခါင္းကိုက္ သလိုလို နဲ႕.. အေဆာင္ မျပန္ေသးဘူးဟာ.. ပင္းယေဆာင္ ေရွ႕က..မုန္႕ဟင္းခါး ၀င္စား ရေအာင္…”
-
စကားလမ္းေၾကာင္း လႊဲ ရင္း..တကယ္လည္း.. မုန္႕ဟင္းခါး စားခ်င္ လာသည္။ ျပီး..အဲဒီ ဆိုင္မွာ စားရတာ..စားလို႕လည္း ေကာင္းသည္..ေပ်ာ္ဖုိ႕လည္း ေကာင္း သည္။ သူ နည္းနည္း ေပ်ာ္ဖို႕..လိုအပ္ေန သည္..။
-
သူတို႕ သံုးေယာက္.. အဓိပတိ လမ္းေပၚကေန.. ပင္းယေဆာင္ ကုန္း ေပၚ တက္တဲ့..လမ္းကေလး ထဲကို ခ်ိဳး၀င္ လိုက္တာနဲ႕.. သံေသး သံေၾကာင္ တခ်ိဳ႕.. စၾကား ေနရျပီ။ ပင္းယ..စစ္ကိုင္း..ပဲခူး..သံုးေဆာင္ တြဲ ၾကီး ရွိတဲ့..အဲဒီ ေတာင္ကုန္း ျမင့္ေလး ေပၚကို.. ေတာ္ရံု မိန္းကေလး ေတြ .. ျဖတ္ သြား ျဖတ္လာ မလုပ္ ၾက ေပမဲ့.. သူ တို႕ အင္းလ်ားသူ ေတြ ေတာ့..ရံဖန္ ရံခါ သြားတတ္ၾက သည္။ ပင္းယ နဲ႕ အင္း၀ ကို ဆက္ထားတဲ့..ေပါင္းကူး လမ္း ကေန.. တခါတေလ..မိုးခို တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္..သူတို႕ သြားတတ္ သည္။ အင္း၀ ေဆာင္ က ထြက္လိုက္ရင္..မ်က္ႏွာခ်ုင္း ဆိုင္ မွာ..အင္းလ်ား ေရာက္ျပီေလ..။ အေဆာင္ကို ျပန္ဖို႕..လမ္း ကေလး မျဖစ္ စေလာက္ ပို တို သြား တာ ကိုပဲ.. ျဖတ္လမ္း လုိ႕ အေၾကာင္း ျပ ျပီး.. သြား- သြား ေန တတ္ၾက သည္ ...။ အျမဲတမ္းလို လည္း .. အဲဒီလို.. ၾကြက္စိ ၾကြက္စိ.. အသံ ေသး အသံေၾကာင္ ေတြ… ၾကား ေနက်..။ ဒါကပဲ.. အရသာ ရွိ ေနတာ ျဖစ္မွာ ေပါ့.. လို႕.. ျပံဳးရင္း.. မုန္႕ဟင္းခါး ဆိုင္ ဖက္ လွမ္း ၾကည့္ ေတာ့.. မုန္႕ဟင္းခါး သည္ အေဒၚၾကီးက..
“ သမီး တို႕..လာ..လာ.. သံုးပြဲ ေနာ္..ပဲေၾကာ္ ထဲ့ မလား..” လို႕.. လက္က ျပင္ ေနျပီ။
-
ပင္းယ ေဆာင္ နဲ႕ အဓိပတိလမ္း အၾကားက.. အေတာ္ က်ယ္လွမ္း တဲ့..ျမက္ခင္း ေျပေျပ ေလး ေပၚမွာ..ဒီ အတိုင္း ခံုပု ေလး ေတြ ယာယီ ခင္းျပီး..ညေန တိုင္း ေရာင္းတဲ့..ဒီ မုန္႕ဟင္းခါး ကလည္း.. အေတာ္ ေတာ့..ေရာင္းေကာင္း လွသည္။ ထူးဆန္းတာက.. ေယာက်္ားေလး ေဆာင္ေရွ႕မွာ ေရာင္းေပမဲ့.. မုန္႕ဟင္းခါး စားသမွ်.. မိန္းမေတြ ခ်ည္းပဲ။
-
လြယ္အိတ္ ကေလး ေတြ..ေပါင္ေပၚ တင္ျပီး..ခံု ပုေလးေတြ ေပၚ ထိုင္ လိုက္တာနဲ႕…အလင္း တန္း ေတြ..ျဖတ္ကနဲ..ျဖတ္ကနဲ..က် လာ သည္။ ကေလးက..မ်က္စိ က်ိန္း ဟန္..ရွံဳ႕မဲ့ ရင္း..ခံုကို ေရႊ႕ လိုက္ ေတာ့.. မုန္႕ဟင္းခါးသည္ အေဒၚၾကီးက.. မုန္႕ခြက္ေတြ လွမ္းေပးရင္း..ျပံဳးေနသည္။
-
ဒီလိုပဲ..ဒီ ဆိုင္မွာ မုန္႕ဟင္းခါး လာစား ၾက တာကိုက.. အဲဒီလို.. အေဆာင္ေပၚက..လွမ္း ျပီး .. မွန္ ထိုးတာ ကို..ေက်နပ္ သေဘာက် ၾကတာလဲ ပါ မွာေပါ့ ေနာ္..။ ေျပာမွပဲ..ဒီဆိုင္က.. မုန္႕ဟင္းခါး တင္ စားေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး..ေပ်ာ္ဖို႕ပါ..ေကာင္း တာပါ လို႕။
-
“ ဟဲ့..မျဖဴ ကိုေတာင္ သတိရတယ္..သူလဲ.. ခုတေလာ..ငါတို႕ နဲ႕ ေတာင္ မလိုက္ ေတာ့ဘူး.. ”
-
ကေလးက..မုန္႕ဟင္းခါးပူပူ ကို မွုတ္ရင္း..သူ ခၽြဲေနက်..မျဖဴ ကို သတိရ ေနသည္။ ျပီးေတာ့ အားမရ ေသးဟန္ နဲ႕ ..သူ႕ဖက္ပါ လွည့္ ရင္း..
-
“ နင္ေကာ..ဘယ္ေတာ့..ငါတို႕ ထားသြား မလဲ.. ”
-
“ ငါလား.. အခု ထားသြား လည္း ရတာပဲ..နင္ပဲ မုန္႕ဟင္းခါး ဖိုး ရွင္းလိုက္ေပါ့..”
-
ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ ေျပာရင္း..ပါးစပ္ ထဲ ထဲ့လိုက္တဲ့.. ပထမ ဆံုး..မုန္႕ဟင္းခါး တဇြန္းက.. အရသာ ရွိ လွသည္။
-
“ မဟုတ္ပါဘူး.. နင္တို႕..ဟိုး တေန႕မနက္ က.. ပုဂံလမ္း ထိပ္က..အုတ္ခံု မွာေလ.. ငါတို႕ျမင္သားပဲ.. တေယာက္က.. ထြက္သြား ျပီး.. ဟို တေယာက္က..ဒီဖက္က.. ေရာက္လာ တာ.. ေလ.. ေနာ္.. မစု..ငါတို႕ ျမင္တယ္.. ေျပာလိုက္စမ္း..”
-
မစုက..ျပံဳးရင္း..သူ႕မုန္႕ဟင္းခါး သူ.. ဆက္စား ေနသည္။
-
ေၾသာ..အဲဒါ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး..တိုက္ဆိုင္ တာပါ.. နင္တို႕.. ဗိုက္ဆာ တယ္ ဆိုျပီး..ေဒၚဦး ဆိုင္ဖက္ ထြက္သြား ေတာ့..ငါ လည္း စကား ဆက္ေျပာ ေနတာေပါ့ ..”
-
“ ဟင့္.. ဒါဆို.. အေဆာင္ေရွ႕က..အုန္းနို႕ ေခါက္ဆြဲ ခ်ိဳင့္ နဲ႕ လာေပး တာ ကေရာ..”
-
ေရာ္..ဒီ ကေလး ဟာ..ခက္ေန ပါျပီ..။ တေလာက.. ဖတ္တီး က..သူတို႕ အိမ္မွာ..ပိတ္ရက္ ေခါက္ဆြဲ ခ်က္စား လို႕.. ေလးဆင့္ခ်ိဳင့္ နဲ႕ အေဆာင္ လာေပး တာ.. သူတို႕ ေျပာလို႕ မဆံုး။
-
“ ဟဲ့.. အဲဒါ.. ငါတို႕ အကုန္ စားဖုိ႕ပဲ.. နင္တို႕ ငါတို႕ အကုန္လံုး နဲ႕ သူ႕အိမ္ နဲ႕ ခင္ေနတာပဲ”
အလကားပါ.. ဖက္တီး ဟာ..ဒီ ေလာက္ ေပြတာ။ ကားတစီး နဲ႕ ေကာင္မေလးေတြ.. ကူညီ ရတာ.. ေမဂ်ာစံု..ဆုိက္ဇ္ စံု။ အဲဒီ လို လူမ်ိဳး ကို..ဘယ္မွာ သြား .. အေလး အနက္ ထား လို႕ ျဖစ္မွာလဲ..။ သူ႕ မိသားစု ကေတာ့..ခင္စရာ ေကာင္း တာ အမွန္။
-
“အမေလး.. ေအာက္ကေန..နာမည္ ေခၚ ေတာ့..ဘယ္သူ႕ နာမည္ နဲ႕ ေခၚလည္း.. ငါတို႕က..ကပ္စား ရ တာမ်ား”
-
“ ေၾသာ္..ဒီကေလးမ.ႏွယ္....ဒီမွာ..လူေတြမွာ..ဘာလဲ ေရြးခ်ယ္မူပဲ..နင္ လွည္းတန္းေစ်း သြား အက်ီ ၤ ၀ယ္ တယ္ မလား ..ဘယ္ဟာေလး က..ပိုလိုက္ လည္း..ေစ်းပိုေတာ္လည္း..နင္ ေရြးမွာပဲ.. ငါတို႕ေတြ လည္း..ေရြးခ်ယ္ ေနတာပဲ.. ေရြးခ်ယ္ခံ ေနရတာပဲ.. ဖက္တီး လည္း..သူ႕ စာရင္းထဲကေန..ဘယ္ဟာမ်ား.. ေကာင္းမလဲ..ေရြးေနတာ.. နင္တို႕..ပုဂံ လမ္းထိပ္ မွာ ျမင္လိုက္ တယ္ ဆိုတာလည္း..ေရြးခ်ယ္မူ ေတြ ပဲ.. ခ်စ္သြားတယ္ ၾကိဳက္သြားတယ္ ဆိုတာ ကိုက.. ေရြးခ်ယ္ လိုက္တာပဲ.. အဲဒီ ေတာ့..သူတို႕ ေတြ လည္း ေရြးခ်ယ္ ေနသလို..ငါလဲ..ေလာေလာ ဆယ္ဆယ္..ဘာမွ ေသခ်ာ မေရြးခ်ယ္ ရေသးဘူး.. ကဲ.. ရွင္းပလား.. ခုေတာ့..ကိုယ့္ မုန္႕ဟင္းခါး ကို ..ကုန္ေအာင္ အရင္စား.. အင္းလ်ား ေဆာင္ ေနာက္က..ေဒၚဦး မုန္႕ဟင္းခါး နဲ႕..ပင္းယ ေဆာင္က..မုန္႕ဟင္းခါး..ဘယ္ဟာ ပိုေကာင္း လဲ ဆိုတာ.. ယွဥ္စား ၾကည့္ ….အဲဒါ လည္း ေရြးခ်ယ္မူပဲ.. ”
-
“ ေဒၚဦးက..မနက္ ေရာင္းတာ.. ဒီ ဆိုင္က..ညေန ေရာင္းတာ.. အရသာ မတူ ဘူး..အခ်ိန္ မတူဘူးေလ..”
-
“ အဲဒီ ေတာ့ လည္း…ေရြးစရာ မလို ဘူး ေပါ့ဟာ .. မနက္ေရာင္းတာ မနက္ စား..ညေနေရာင္းတာ ညေနစား … ဟားဟား.. ဟုတ္ဘူး လား..”

မစု ေလ… အူေၾကာင္ၾကား နဲ႕..“ ဟုတ္တယ္.. အရသာ မတူ ဘူး ” ဆိုျပီး.. ဟင္းရည္ ထ ေတာင္းရင္း.. အေဒၚက..ပဲမုန္႕ နဲ႕ ခ်က္တာလား.. ေဒၚဦးက..ဆန္မွုန္႕ နဲ႕ ခ်က္တယ္ ေတြ..ဘာေတြ.. သြား ေဖာေရွာ ေနျပန္ ျပီ။
-
“ ေအး..သမီး ရဲ႕..မဦး တို႕က..အဆင္ေျပတယ္.. သူ႕ ေယာက်ာ္းကလည္း..ေက်ာင္းေဆာင္ ၀န္ထမ္းပဲ ဆိုေတာ့.. မနက္ ပိုင္း..အဲဒီ ေနရာေလး ရတာလည္း..ေရာင္းရတယ္ေလ.. ပုဂံလမ္းဖက္က..၀င္တဲ့..ေက်ာင္းတက္တဲ့ သူေတြ အကုန္..သူ႕ဆိုင္ ခ်ည္းပဲ.. မနက္ ဆို..အေစာၾကီး ကုန္တာပဲ.. အေဒၚ တို႕ ကေတာ့..ေက်ာင္း ၀န္ ထမ္း မိသားစု ေပမဲ့..လိုင္းေပါက္ ထဲက.. လာေရာင္း ရတာ.. ေတာ္ေသးတာ..ပင္းယေဆာင္ အေဆာင္မွဴးကလဲ.. ေပးေရာင္းလုိ႕.. ဒီလို ေလး ဆိုေတာ့..ဆိုင္ခြန္ ေတြ ဘာေတြ လဲ ေက်ာင္းကို ေပးစရာ မလို ဘူးေလ.. ဒါေပမဲ့..အေဒၚတို႕ လည္း ေျပာင္းျပီးရင္ေတာ့..ေန႕တိုင္း လာေရာင္းဖို႕ မလြယ္ ဘူး..ခု.. လိုင္းေပါက္ ထဲက..၀န္ထမ္း ေတြ စ ေရႊ႕ ေနရျပီေလ.. စိန္ရတု ခမ္းမ က.. စ ေဆာက္ ေနျပီ …”
-
မစုက.. ေမးခ်င္တာ ေမးတာကို.. အေဒၚၾကီးကလည္း ေျဖခ်င္တာ ေျဖရင္း..ေ၀ဒနာကို ေၾက ညာ ေန လို႕ သူတို႕မွာ.. အရီရပ္ျပီး.. ပါးစပ္ေလး အေဟာင္းသား .. မ်က္ႏွာေလး ေတြ အငယ္သား နဲ႕..အေဒၚၾကီး ေျပာတာ..နားေထာင္ ေပး ေနရ ေသးသည္ ။ ခု ေသခ်ာ ၾကည့္မွ.. ဒီအေဒၚ ၾကီး ၾကည့္ ရတာ..ကုလား နဲနဲ စပ္ပံု ေပၚသည္။ လိုင္းေပါက္ ထဲက..ကုလား ၀န္ထမ္း ေတြက.. ဒီ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ၾကီး ထဲမွာ.. ကိုလိုနီ ေခတ္ထဲက..အဂၤလိပ္ေတြ နဲ႕ အတူ ပါလာရင္း..ဒီ ေက်ာင္း၀န္းၾကီး ထဲမွာပဲ..ပြားမ်ား ေနၾက တာလို႕.. ၾကားဖူးသည္။ သူတို႕ ပုဂံ ေဆာင္မွာ ေနခဲ့ရတုန္းက..၀န္ထမ္းေတြဆို..ခရစ္ယန္ ကုလားေတြ..နာမည္ ေတြကိုက..ေမရီ.. ဂ်ိဳးဇက္..တဲ့..မွည့္ထားတာ ေတာ့..သင္းေနတာပဲ။ ဒါဆို.. အေဆာင္က.. သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ တဲ့..ေဒၚခင္ၾကည္ တို႕ ေတြ ေရာ..ဘယ္ ေရႊ႕ရ မလဲ မသိ။ ဦး တင္ေရႊ ကေတာ့.. ေသရင္ေတာင္.. အင္းလ်ားမွာပဲ အေစာင့္ ဆက္လုပ္ မွာ လို႕ ေျပာတယ္..။ သူတို႕ ဘ၀ ေတြကလည္း..ဒီ တကၠသိုလ္ၾကီး ထဲမွာ ပဲ ေမြး..ဒီတကၠသိုလ္ ထဲက ပဲ အလုပ္ေပး.. ဘုရားကၽြန္ ေတြ လုိ.. သူတို႕ တျခားမွာ..ဘယ္ေနတတ္..လုပ္တတ္ ကိုင္ တတ္ေတာ့ မလဲ..။
-
“ ဟုတ္.. အေဒၚၾကီး..စိန္ရတု က် ရင္ေတာ့.. အရမ္းေရာင္း ေကာင္းမွာပါ…”
-
သူတို႕လည္း..ပါးစပ္ ထဲ ရွိတာ.. ေျပာျပီးေတာ့သာ..အားေပး လိုက္ ရတယ္။ အားက သိပ္ မရွိ ပါဘူး..။ ခုတေလာ..ရန္ကုန္ျမိဳ႕က..ေနရာ ေကာင္းေကာင္း ေတြ မွန္သမွ် ဖ်က္ခံ ေနရတာ။ တကၠသိုလ္ နဲ႕ လွည္းတန္း တ၀ိုက္ ဆိုလည္း..ဒီ ႏွစ္ ထဲ..တလွဳပ္လွဳပ္ နဲ႕။ သူတို႕ က်ဴရွင္ သြားတက္ တဲ့..၀ဂၢီ ရိပ္သာ ထဲက.. အိမ္ ေတြ ေတာင္ ဖ်က္ မယ္ ၾကား ေန သည္။ ဒီဖက္ ျခမ္း အ၀ိုင္း ေပၚက.. ဂိုးရွိဳး..၀င္းဆံသ.. ရွမ္းေတာင္တန္း ေတြ လဲ ပါမယ္ ေျပာ တယ္။ လွည္းတန္း ဂံုးေက်ာ္ တံတား ေဆာက္မွာ ဆိုလား ပဲ...။ အဲဒီ လွည္းတန္း ဂံုးေက်ာ္ တံတား ဆိုတာ လည္း..သူ တို႕ စေရာက္ ကတည္းက.. ၾကားေနတာ..။ ၀င္းဆံသ ဆိုင္ ေနရာ ၾကီးေတြ ကေတာ့.. အခိုင္ အမာ တိုက္ၾကီး တာၾကီး ေတြပါ.. ဖ်က္မယ္ မထင္ ပါဘူး။ အဲဒီ ၀င္း ဆံသ ဆို.. ေဖေဖ တို႕ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ထဲက.. ရွိ ခဲ့တာ တဲ့..ေရွးမွန္ အ၀ိုင္း ၾကီး ေတြ နဲ႕ ခန္႕ခန္႕ညားညား ဆံသ ဆိုင္ ၾကီး ။ သူတို႕လည္း..ဆင္းရဲ လို႕..ဆံပင္ ညွပ္စား တာ ဟုတ္ဟန္ မတူပါဘူး။
-
ျမက္ခင္းေပၚ ျဖတ္ျပီး..သြားေနက်.. ျဖတ္လမ္းေလး ဆီ ကူးေတာ့.. ထံုးစံ အတိုင္း..သံ ေသး သံ ေၾကာင္.. မွန္ေရာင္ တလက္လက္..။
-
“ ကဲ..အဲဒါေကာ..ေရြးခ်ယ္မူပဲ လား..” ကေလးက..ရြဲ႕တဲ့တဲ့ ေျပာေတာ့..“ အင္း..အဲဒါက.. ရမ္းပစ္တာ..လို႕ ေခၚတယ္..”
-
ဟာ..ဟ..
-
“ အလယ္ေခါင္က.. အ၀ါ ေလး ..နာမည္ သိခ်င္တယ္..”
-
“ ၾကားလား..အဲဒါက်ေတာ့ .. ေရြးခ်ယ္မူ..လို႕ ေခၚတယ္ ”
-
သူ ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ေနာက္သမွ် ကို.. မစု နဲ႕ ကေလး က.. တဟိဟိ ရီရင္း.. အင္း၀ လမ္းေပၚ ေရာက္ လာသည္။ ညေန ၅ နာရီ အခ်ိန္က.. ေက်ာင္း ၀င္းၾကီး ထဲမွာ.. လူ ေတာ္ေတာ္ ရွင္းစ ျပဳျပီ။ အေဆာင္ သမား ေတြသာ..ဟို ဒီ လွဳပ္ရွားလို႕..။ အင္း၀ ေဆာင္ေရွ႕က..ပိုက္ေက်ာ္ ျခင္းပြဲ က.. တဟဲ့ ဟဲ့ .. တအင့္ အင့္ နွင့္.. ။ ဆိုင္းရင့္စ္ ကန္တင္းန္ ထဲမွာ..လူေတြ ရွင္းေန ျပီ မို႕.. စားပြဲ ထိုးေလး ၃ ေယာက္.. ခံုတခံုမွာ.. ဇယ္ေတာက္ ေန ၾကသည္။ ကေလး တေယာက္ ရဲ႕ တီရွပ္ ေက်ာကုန္းက.. ေစတနာရွင္..ကဖီး ဆိုတဲ့.. စာတန္းေလး ျမင္မွ.. လက္ဖက္ရည္ ၀ယ္ ဖို႕ သတိရ သည္။ ခုတေလာ..ညဖက္..ရိုးေကာလ္ျပီး ေရခ်ိဳး ထမင္းစား ျပီးရင္.. လက္ဖက္ရည္ ေလး တခြက္ ေသာက္ရင္း..စာအုပ္ တအုပ္ နဲ႕ ဇိမ္က် ခ်င္ ေန သည္။ အရင္ တုန္းကလို..ဟိုသြား ဒီသြား…အခန္းလည္.. တီဗီြ ဆင္း ၾကည့္ တာမ်ိဳး မလုပ္ ခ်င္ေတာ့..။ တီဗီြ ကလည္း.. ဘီရို ေသာ့ ကိုင္ တဲ့ သူ ကို.. ေစာင့္ရတာ နဲ႕.. ဘာနဲ႕.. ဘာမွ လည္း စိတ္၀င္စားစရာ မွ မရွိတာ.. ။ ဒီ ရက္ထဲ..မျဖဴ ကလည္း..သူ႕ဟာ နဲ႕သူ.. ။
-
“ နင္တို႕ ၀င္ ႏွင့္ေလ.. ငါ လက္ဖက္ရည္ တခြက္ ပါဆယ္ ဆြဲလိုက္အံုးမယ္..”
-
ကန္တင္းန္ ရဲ႕ အတြင္းဖက္ စားပြဲ တခု မွာ..သက္သက္ တို႕ အတြဲ..ကို ေတြ႕လိုက္ေတာ့..လက္လွမ္းျပ ရင္း ျပံဳးျပ လိုက္သည္။ ေစာေစာ စီးစီး ညစာ အုပ္ေနၾက ျပီ ထင္သည္။
-
သက္သက္က.. Chemistry က..။ ခုႏွစ္မွ..သူတို႕ ေက်ာခန္း ..front roll ကို ေရႊ႕လာၾကတာ..။ မႏွစ္က..မထိုက္ နဲ႕ မနႏၵာ ေနရာမွာေပါ့။ သူ နဲ႕ မျဖဴကေတာ့.. ဒီ ၄၆ မွာပဲ ဆက္ေန ျဖစ္သည္။ သက္သက္က.. ခပ္ရိုးရိုး ေလး နဲ႕ အၾကည့္ခံ သလို..သူ႕ အခန္းေဖာ္.. မာလာ က လည္း မ်က္ႏွာေလး ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေခ်ာသည္။ လူေလး ကေတာ့..ခပ္ညွက္ညွက္..ပုခံုး က်ဥ္းက်ဥ္း ေလး နဲ႕ ေယာက္်ားဆန္ ခ်င္ သလိုလို ။ ျပီးေတာ့...အထက္ဖက္.. ျမင္းျခံ နား ကမို႕လား မသိ.. စကားတတ္ သေလာက္ ..ေျပာလိုက္ရင္.. တစ္တစ္ခြခြ..။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ..ေက်ာခ်င္းကပ္ အခန္းေတြ ေနျပီ ဆိုေတာ့.. သူ႕စကားသံ..ကုိယ့္စကားသံ..ၾကားျပီး..တေယာက္ နဲ႕ တေယာက္..ရိပ္ဖမ္း သံဖမ္းေတာ့.. သိေန ျပီး ၾကျပီ။ သက္သက္ နဲ႕.. သူ႕ဘဲက..ပထမႏွစ္ ကတည္းက..အတန္းထဲမွာ ေတြ႕ျပီး တြဲ ၾကတာ တဲ့…။ သူတို႕ ရည္စား သက္တမ္းက.. ရွည္လွျပီ။ ျပီးေတာ့.. သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္က.. ရီ ရ တယ္.. အျမဲ..အစားအေသာက္ အေၾကာင္းပဲ ေျပာ ေန ၾကတာတဲ့..။ ခုလည္း ၾကည့္..သူ႕ဘဲက.. စစ္ကိုင္းေဆာင္က ေန ထြက္လာျပီး.. ႏွစ္ေယာက္သား..အေဆာင္ထမင္းဟင္း မစားပဲ..ဘာေတြ ခီးေန ၾကတယ္ မသိ။ သက္သက္က..မိုးလင္းက..မိုးခ်ဳပ္..သူ႕ဘဲ နဲ႕ ပဲ သြားလာ စားေသာက္ ေန ေတာ့ လည္း.. မာလာ တေယာက္တည္း.. ဘယ္လို ေန လည္း မသိ။ မာလာ ကလည္း..ခပ္ျပတ္ျပတ္ သမားပါ..။
-
အခု..သူ နဲ႕ မျဖဴေတာင္..
အို.. မသိပါဘူးေလ.. ဒါေတြ က .. ေျပာသလို..ကိုယ္ပိုင္ ေရြးခ်ယ္ မူ ေတြ ပဲ…။ တေနရာရာ..တဦး တေယာက္ ဆီမွာ ရပ္တန္႕သြားတဲ့..ေရြးခ်ယ္ျခင္း ေတြပဲ။
-
စားပြဲ ထိုးေလး လာေပးတဲ့..လက္ဖက္ရည္ ထုပ္ ကေလး ကို ကိုင္ရင္း..သက္သက္ တို႕ကို ေနာက္တေခါက္ ထပ္..လက္ျပျပီး .. အေဆာင္ဖက္ ကို.. ဦးတည္ လိုက္သည္။ အခုန.. သက္သက္ ပံုစံ ေလးက… တကယ့္ အိမ္က..ညစာ စားပြဲ မွာ..ခူးခပ္ ေကၽြးေနတဲ့..အိမ္ရွင္မ တေယာက္ ပံုစံ ..ပိုင္ပိုင္ နိုင္နိုင္ .. ။ ျပီးေတာ့.. သူ႕ေရြးခ်ယ္မူ မွာ.. စိတ္ခ် ေက်နပ္ ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလး နဲ႕။
-
ညေန ေအးေအး မွာ.. သနပ္ခါး ေဖြးေဖြး နဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္လာ တဲ့.. extension က..စာဂ်ပိုး အုပ္ ကို ျပံဳးျပ ႏွုတ္ဆက္ရင္း…မႏွစ္က.. အေဆာင္ ေနာက္ေပါက္ ညေနေစာင္း မွာ.. အျမဲ ေတြ႕ရ တတ္တဲ့.. အတြဲၾကီး ေတြကို သတိရ ေနမိသည္။ မထိုက္ တို႕.. ေဒးဒရဲ ကြင္းန္ တို႕..ဘာတို႕..ခု.. ဘယ္ေတြ ေရာက္ကုန္ ျပီ လဲ မသိ။ ဒီေလာက္..ခ်စ္တတ္ပံု နဲ႕ ေတာ့.. အိမ္ေထာင္ေတြ ဘာေတြ ေတာင္ ျပဳျပီး ေလာက္ျပီ ေန မွာ..။ ဒါမွ မဟုတ္ ..ခု ႏွစ္ ေနာက္ေပါက္ မွာ နာမည္ ၾကီး တဲ့.. အိုင္အာ က.. စိမ္းျမရည္ လို.. သူ႕ဘဲကို.. နိုင္ငံျခား အရင္ ထြက္ျပီး ေငြရွာ ခိုင္း မလား ေတာ့ မသိ။
-
တေယာက္ နဲ႕ တေယာက္ ေပါင္းစည္း မိ မွ ေတာ့..သူ႕ ေရြးခ်ယ္ ေနထိုင္မူ နဲ႕ ကိုယ့္ေရြးခ်ယ္ ေနထိုင္မူ လည္း..နီးစပ္ ရ ေတာ့ မွာ ေပါ့..။
-
ေက်ာင္းက..ျပန္လာ ကတည္းက..မေပ်ာ္မရႊင္ ႏြမ္းႏြမ္း နယ္နယ္ ျဖစ္လာ တဲ့ လူက..အေဆာင္ျခံ၀င္း ထဲ.. ၀င္ေတာ့..ေျခလွမ္းေတြက.. ေလးတြဲ႕တြဲ႕။ ..ဧည့္သည္ ေတြ႕ ဖို႕ ..အေဆာင္ထဲက..ထြက္လာၾက တဲ့.. အားတက္သေရာ.. မ်က္ႏွာေလး ေတြက ေတာ့... သနပ္ခါး ေလးေတြ ကိုယ္စီ နဲ႕.. လန္းလန္း ဆန္းဆန္း.. ၾကည့္လို႕ ေကာင္း ေန ၾက သည္ ။ ညေန မုန္း တဲ့ ေရာဂါ ၾကီး ... ျပန္ ထ ခ်င္ သလို..
-
အျပံဳး ခ်ိဳ ခ်ိဳ နဲ႕ ရယ္ေမာသံ တခု ကို.. ၾကား ေယာင္ သတိရ ေန မိသည္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. သူငယ္ခ်င္း ေတြ အရင္လို စုစုစည္းစည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္.. ျပန္ ျဖစ္ ခ်င္သည္ေလ..။
-
ထမင္းစားခန္း ထဲ ၀င္ၾကည့္ေတာ့..သူ႕ဟင္းခြက္..မျဖဴ တင္သြား ေပး ျပီ ထင္သည္။ ခုန မုန္႕ဟင္းခါးေတြ စားလာေတာ့..ေတာ္ေတာ္ နဲ႕ ညစာ စားျဖစ္ မည္ မထင္။
-
+++++++
-
ရိုးေကာလ္ ျဖဳတ္မွ..ေအးေအးေဆးေဆး ေရ ဆင္းခ်ိဳး သည္။ ေအာက္တိုဘာ လ ထဲ ေရာက္ျပီ မို႕.. အေတာ္ေအးေနျပီ..။ အ၀တ္ နဲနဲ ေလွ်ာ္ေနရင္း..ေရခ်ိဳးခန္းထဲ လူရွင္းစ ျပဳလာ ေတာ့.. သူ..နဲနဲ ေတာ့ ေၾကက္မိသည္။ အ၀တ္ေတြ ကို.. ခပ္ျမန္ျမန္ ေရၾကည္ ႏွစ္ ရင္း.. မျဖဴ တို႕ အေၾကာင္း..ေခါင္း ထဲ ေရာက္လာ ျပန္သည္။
-
အခန္းထဲ ေရာက္ ေတာ့..မျဖဴက..ကုတင္ေပၚမွာ..ေအးေအး ေဆးေဆး..အ၀တ္ ေတြ ေခါက္လို႕...
သနပ္ခါး လည္း မလိမ္းခ်င္ ေတာ့ပါဘူး..၈ နာရီပဲ ခြဲေနျပီ။
-
သူတို႕ အခန္းထဲမွာ.. တိတ္ဆိတ္ ေန သေလာက္..ေက်ာခန္းက.. သက္သက္ နဲ႕ မာလာ ရဲ႕ တြတ္တိုး ရယ္သံ တခ်ိဳ႕ၾကားရသည္။ ေရစို ေနတဲ့ ဆံပင္ ရွည္ ေတြကို..တဘက္ နဲ႕ ခပ္ဖြဖြ သုတ္ ေနတုန္း..
-
“ ဟဲ့..ငါ တို႕ ခ်စ္သူ ေတြ ျဖစ္သြားျပီ... သိလား ”

မျဖဴ အသံ ခပ္တိုးတိုး က.. သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ၾကား က တိတ္ဆိတ္မူ ကို.. လံုေလာက္ စြာ ျဖိဳခြင္း လိုက္သည္။
ဟုတ္လား.. ဆိုတဲ့ သူ႕အသံက ေတာ့… လွ်ာဖ်ားေပၚမွာ.. ခပ္ေလ်ာ့ ေလ်ာ့။
-
နင္ သူ႕ကို ဘယ္လို ထင္လဲ…”
-
ည၀တ္ အက်ီ ၤ တထည္ ကို..ေခါင္းေပၚက..စြပ္ခ် လိုက္ရင္း..ကုတင္ေပၚ အရင္.. လွဲ လိုက္သည္။
“ အဲ..ဘာမွ ထင္စရာ မရွိဘူးေလ.. ေကာင္းပါတယ္.. ငါတို႕လည္း..အေစာၾကီးထဲက.. သိေန တာပဲ..”
-
မျဖဴက.. အားတက္ သြားဟန္ နဲ႕.. ငါလည္းေလ.. အမ်ားၾကီး စဥ္းစား ေသးတယ္.. တခ်ိဳ႕ ကိစၥ ေတြက.. ငါ့ အိမ္က.. လက္ခံ နိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးေလ.. ဆုိျပီး.. စကား ဆက္ ဖို႕ ျပင္ သည္။ ဖက္လက္စ စာအုပ္ တအုပ္ ကို.. ရင္ဘတ္ ေပၚ ေထာင္ ရင္း.. မျဖဴ ေျပာသမွ် ကို..အင္း..အဲ လိုက္ ေန မိသည္။ စိတ္ကေတာ့.. စာအုပ္ ေပၚမွာ လည္း မရွိ.. မျဖဴ ေျပာ ေနတဲ့.. စကား သံ ေတြ ေပၚမွာ လည္း မရွိ။ အ၀တ္ေခါက္ရင္း.. စကား ေျပာေနတဲ့.. မျဖဴ မ်က္ႏွာကို တခ်က္ လွမ္း ၾကည့္ ေတာ့.. ရွက္ျပံဳး လွလွ ေလး တခု ကို ေဘးတိုက္ ျမင္ ေန ရသည္။ ညေနက.. ဆိုင္းယင့္စ္ကန္တင္းန္ မွာ..ျမင္ခဲ့ ရတဲ့..သက္သက္ ရဲ႕ မ်က္ႏွာ မ်ိဳးေလး။ သူ႕ေရြးခ်ယ္မူ အေပၚမွာ..ေက်နပ္ စိတ္ခ် ေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလး..။
-
မျဖဴ ဗီရို ဖြင့္ျပီး..အ၀တ္ေတြ ထဲ့ ေနတုန္း.. လွဲရာ မထ.. ကိုယ္လံုးကို လိမ္လိုက္ရင္း..စားပြဲ ေပၚက..စာအုပ္ပံု ထဲက.. ေကဖြဲ႕ ဆိုသီ စာအုပ္ ေလး ကို ဆြဲယူ လိုက္တယ္။ ခုခ်ိန္မွာ.. အေထြး ေျပာတဲ့..စကား ေတြကို သူ ျပန္ ဖတ္ၾကည့္ ခ်င္သည္။ ဟုတ္တယ္။ ကေလး ဆန္ တဲ့.. သီခ်င္းပဲ ဆိုခ်င္ ေနတဲ့ ေက့ ကို.. အခ်စ္ နဲ႕ ပတ္သတ္လို႕..အျမဲ ေထာက္ျပ တတ္တဲ့..အေထြး ရဲ႕ စကားလံုး ျပတ္ျပတ္ ရွင္းရွင္း ေလး ေတြကို..သူ ၾကိဳက္သည္။ စာအုပ္ ကေလး ရဲ႕ ေနာက္ဖက္ ကို ခပ္သြက္သြက္ လွန္ လိုက္ရင္း.. မ်ဥ္းသား ထားတဲ့.. အပိုဒ္ ေလး ေတြ.. ဘယ္ ေနရာမွာလဲ…. ေဟာ..

ေယာက်္ား တေယာက္ကိုု သေဘာျဖဴျဖဴ နဲ႕ ခ်စ္ၾကိဳက္ရတာ ဘာမွ ရွက္စရာ
မဟုုတ္ဘူး ဆိုုတာ မသိၾကဘူး။ ၾကိဳက္ခ်င္ေတာင္ ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ အဖိုုးတန္ေအာင္
အမ်ိဴးမ်ိဳး ဟန္လုုပ္ လိမ္ညာ ျပီး ေရွ႕တိုုး ေနာက္ဆုုတ္ လုုပ္ၾက ရတာက.. ထံုုးစံ
ျဖစ္ေနတယ္ေလ..။

ဟင့္အင္း..
ဒါျဖင့္.. ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ.. ရဲရဲ သြက္သြက္ ဆံုးျဖတ္ပစ္ ရမဲ့ ကိစၥ လား...
မဟုတ္ဘူး.. ငါက.. မေရြးခ်ယ္ နိုင္ေသးတာ ပါ..။ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥကို မဆံုးျဖတ္ရ ေသးတာ ပါ။ ဒါဆို...အခ်စ္ကို တကယ္ မေတြ႕ ေသး လို႕လား.. ။ ညေနက ငါ ေျပာခဲ့သလို..ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ လည္း..ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပဲ.. ဆိုတာ ေရာ.. ဟုတ္ပါ့ မလား။ အေထြး ေျပာသလို သေဘာျဖဴျဖဴ နဲ႕ ခ်စ္ လိုက္ယံု သက္သက္ပဲလား။
-
ေနပါအံုး ေလ… ဒီ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းၾကီး ေရာက္ရင္… အခ်စ္ကို ေတြ႕ရမယ္.. ေရြးခ်ယ္ ရမယ္ လို႕ ေကာ..ဘယ္သူ ကမ်ား..ပံုစံ ခ် ေပး ခဲ့ လို႕ လဲ..။
( ဆက္ရန္)-

အထားမွားသြားတဲ့.. စိန္ပန္းေတြ

Dec 3, 2009

စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ ေတြ ၾကားထဲ.. ဒီတခါ..ေတာပန္း ၾကား၀င္ တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ နည္း နည္း ေလာက္ စကားခံ ျပီး..အမွားျပင္ တာပါ။
ေျပာရရင္.. အပိုင္း ၁၃ ျပီးေတာ့.. ခရီးသြား..ဘာညာ သာရကာ ေတြ နဲ႕ ကိစၥမ်ားေျမာင္ သြားေတာ့.. မုဒ္ ေတာ့..နဲနဲ ျပတ္သြား ပါတယ္။ ျပန္ေရးဖို႕ေတာင္ ေတာ္ ေတာ္ အရွိန္ယူ ရပါတယ္။ ထံုးစံ အတိုင္း..ေရးေတာ့လည္း.. live ေရး ေနတယ္ ဆိုေတာ့.. ခံစားလို႕ရသမွ်..ေရးျပီးတာနဲ႕..တင္ လိုက္ မိတာပါပဲ။
အခု.. သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ..ေဆြမ်ိဳး မ်ားက..ဆိုတယ္.. အပိုင္း ၁၅ က.. နဲနဲ ေလး သြားတယ္..။ စာ အစီးအဆင္း ေျပာင္းသြားတယ္ တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္..။ ေရးေနရင္းပဲ.. သမိုင္းေတြ အခ်က္အလက္ေတြ ..ဘာေတြ ညာေတြ ထဲမွာ.. လက္က.. ေလွ်ာျပီး..ေမ်ာပါသြား တယ္။ ဒါကလည္း ကိုယ့္ ရဲ႕ ပင္ကိုယ္ အၾကိဳက္ ကိုးေလ။
တကယ္လည္း..ကိုယ့္ စိတ္က..ဘာပဲ ေရးေရး.. အသိ နဲ႕ အေတြး ကို ေပးခ်င္တာ ဦးစားေပးပါ။ ရသ ေလး တခု ၾကိဳးစား ေရးၾကည့္ ေတာ့လည္း.. ရုပ္တည္ ၾကီး .. မ်က္ႏွာေသ ၾကီး နဲ႕..ငိုျပ သလို လည္း ျဖစ္ေနမွာ စိုးရေသး တယ္ေလ..။
-
ဘာပဲ ေျပာေျပာ.. အပိုင္း ၁၅ ကို ကိုယ္တိုင္ က ေတာ့ အေလးထား ႏွစ္သက္ မိတယ္။ လူတိုင္း တကၠသိုလ္ ဇတ္လမ္းေတြ နဲ႕ ယဥ္ပါး ၾကေပမဲ့.. ေစ့ေစ့ ငုငု ေခတ္အေျခအေန.. အခ်က္အလက္ Demography နဲ႕ ယွဥ္ျပီး သတိျပဳ သံုးသပ္ မိ မယ္ မထင္ဘူး။ အထူးသျဖင့္..ကမာရြတ္ျမိဳ႕နယ္က..ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီး နဲ႕ ေ၀းခဲ့ ရတဲ့.. လူငယ္ ေတြ ေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ ေတာင္..ခုမွ..ဓါတ္ပံု ေဟာင္း ေတြ နဲ႕..စာေတြကို ျပန္တိုက္ ဖတ္ၾကည့္ ေတာ့မွ.. ပိုျပီး သိလာ ျမင္လာရတဲ့ အေၾကာင္း ေတြ ရွိလာတယ္။
ထားပါေတာ့..ေျပာခ်င္တာက.. အခု ေနာက္ဆံုး ေရးတဲ့.. အပိုင္း ၁၄ နဲ႕ ၁၅ က.. ေရွ႕ေနာက္ အခ်ိတ္ အဆက္ ေစာ ေနသလို ခံစား ရတာေၾကာင့္.. နဲနဲ ေလး တဲ့.. ၁၅ ကို ေရွ႕ပို႕ျပီး.. ၁၄ ကို ေနာက္ဆံုး မွာ ေရႊ႕ရင္း..အဖြင့္ အပိတ္ေလး ေတြ နဲနဲ ျပန္ျပင္ ထားလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါ မွလည္း..၁၆ ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေလး ျပန္ဆက္ နိုင္ မလား လို႕။
-
ဖတ္ျပီးသား လူေတြ အတြက္ေတာ့..မထူးလွပါဘူးေလ..။
အင္း..မဖတ္ရေသးတဲ့ လူေတြ အတြက္လည္း..မထူး ပါဘူး .. ေနာ..။ ဟိုျပင္ ဒီျပင္ ဟိုေရႊ႕ ဒီေရႊ႕လုပ္ရတာ ခြင့္ လႊတ္ သီးခံ ပါ။ ျပီးကာ နီးပါျပီ.. ။ ေနာက္ ၃ ခန္း ေလာက္ပါပဲ။ မ်က္စိ မေညာင္း ေစရ ပါေတာ့ဘူး။ း)


စိန္ပန္းနဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၁၅)

ရီေ၀ေ၀...အေတြးမ်ားနဲ႕.
.အတိတ္ကို ျပန္ေတြးၾကည့္တဲ့အခါ..
လြမ္းေမာစရာ..
အၾကင္နာ မိုး သည္းထဲမွာ..

တကၠသိုလ္ သီခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးထဲမွာမွ ..ဒီ- ပုဂံလမ္း သီခ်င္းေလးကို သူ ေတာ္ေတာ္ ႏွစ္သက္မိသည္။ ဘာေၾကာင့္ရယ္ ေတာ့ မသိ။ ခဏ ခဏ ပါးစပ္ ထဲ ေရာက္ေနရင္း..ေရးလက္စ စာ ကိုလည္း အျပီးသပ္ခ်င္ ေနျပီ။

“ ေကဖြဲ႕ဆိုသီ” ထဲ က.. “ဆည္းဆာ” နဲ႕ စ ခဲ့မိတဲ့.. စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ ေတြ က .. ခု ေတာ့.. ၂၀ ရာစု ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္မ်ား ဆီက .. “ပုဂံလမ္း ” ထဲ ထိ.. လြင့္လြင့္ ေမ်ာေမ်ာ..ေၾကြ က် ေနျပန္ ေတာ့ သည္။ ဒါေပါ့ေလ… ဒီ တကၠသိုလ္ၾကီး မွာ လည္း..၂၀ ရာစု အလယ္ က..“ ေက” တို႕ “ အေထြး ” တို႕ ေတြ တင္မက.. ေခတ္အဆက္ဆက္က..“ ေက” ေတြ.. “အေထြး” ေတြ.. အားလံုး လိုလို.. စိန္ပန္းေတြ ေနာက္ ေလေႏွာက္တိုုင္း ရူးခဲ့ ျမဴးတူးခဲ့တာ ၂၁ ရာစု ကို ၀င္ဖို႕ .. စိန္ရတု ေတာင္ တိုင္ ခဲ့ ျပီပဲ မဟုတ္လား..။
ကိုယ္ တေယာက္တည္း ေဆြးစိတ္မေျပ..အခ်စ္ရယ္.. ျပန္လွမ္းခဲ့ေတာ့ေလ..မိုးနဲ႕အတူ..ပုဂံလမ္းက ေစာင့္ေနမယ္...
-
၉ ၄ ဇူလိုုင္ ထဲမွာ .... ေနာက္ဆံုုးႏွစ္ အတန္း အတြက္..ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္လိုု႕ .. ျပန္ေရာက္လာ ၾကေတာ့.. ရန္ကုန္မိုး ေအာက္မွာ ေက်ာင္း၀င္း ၾကီး တခုုလံုုး..ပိုုျပီး စိမ္းစုိ သစ္လြင္ ေတာက္ပ ေန သည္ ေလ..။ ေရွ႕ႏွစ္ ထဲမွာ....အၾကီး အက်ယ္ က်င္းပ ေတာ့ မဲ့...ရန္ကုုန္ တကၠသုုိလ္ စိန္ရတုု ပြဲၾကီး အတြက္.. ေက်ာင္းေဆာင္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ... ေဆးသုုတ္ မ်က္ႏုုတ္..စျပီး ျပင္ဆင္ ေနၾက သလိုု....အင္းလ်ားေဆာင္ ၾကီး လဲ.. စိန္ပန္းေတြ နဲ႕ အျပိဳင္ ..နီ ၀ါ လြင္လြင္...တမ်ိဳးတိုးလို႕ .. လွလို႕သာ ေန ျပန္ သည္..။ စိမ္းညိုု႕ ထူထပ္ တဲ့.. ျခံဳႏြယ္ ပင္ ေတြ ေနာက္မွာ.. အျမဲလို တိတ္ ဆိတ္ ျငိမ္သက္ ေန တတ္တဲ့..ပုုဂံလမ္း ထဲက.. တိုုက္အိုု ၾကီး ေတြ ေတာင္.. အရင္ကထက္..လင္းလင္းထင္း ထင္း ရွိလာသလိုု။ တခ်ိဳ႕ အုုတ္ခံုု တိုုင္ေလး ေတြမွာ..ထံုုးအျဖဴေလး ေတြေတာင္ သုုတ္ထား ႏွင့္ ၾကျပီ။ သူ တိုု႕ေတြ..လွည္းတန္း စမ္းေခ်ာင္း ဖက္က..ျပန္တိုုင္း...ဆင္းေနက်..ေက်ာင္းလမ္း ဂိတ္ အ၀င္က..လံုုျခံဳေရး ကင္းတဲ ေစာင့္ ေတြ လည္း ..အရင္ထက္ ပိုုျပီး နိုုးနိူးၾကားၾကား ရွိ ေနၾကသည္။
-
-ဒါေပမဲ့..သူတို႕ ေတြ ရဲ႕.. စိတ္ အေန ေတြ ကေတာ့.. အရင္ အေခါက္ ေတြ ကလို..မေပါ့ပါး လွ.. မတည္ျငိမ္ လွေတာ့ ျပီ… ။ ျပီးခဲ့တဲ့ ေႏြ က.. သာစည္ ျပင္ေညာင္ မွာ ဆင္းခဲ့ရတဲ့..တလတာ ကြင္းဆင္း ခရီး ကလည္း..သူတို႕ ေတြ ကို အမ်ားၾကီး ေျပာင္း လဲ ျပစ္ လိုက္ သည္..။
-
-အရင္ တုန္းက ဆို..သူတို႕ ေတြ ၾကားထဲမွာ..ႏွိဳင္းယွဥ္ ေရြးခ်ယ္တာ ..မနာလို သ၀န္တိုတာ ဆိုတဲ့.. နက္ရွိဳင္း ရင့္မွည့္ တဲ့.. ဆက္ဆံေရးလကၡဏာ ေတြ မရွိခဲ့။ ကေလး မက..လူၾကီး မက် အေနအထိုင္ ေတြ နဲ႕ပဲ.. တကၠသိုလ္ ၾကီးထဲမွာ လံုလံုေလာက္ေလာက္ ၾကည္နူး နိင္ခဲ့ ၾကသည္.။. ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရင္ခုန္ နိုင္ ခဲ့ ၾက သည္။
-
-တကယ္ဆို.. ဒီမတိုင္ခင္ တႏွစ္ ကေတာင္.. ပုဂံလမ္း ၾကီး ေပၚမွာ.. သူတို႕ေတြ.. ကေလး ေတြ လို.. ရွက္တတ္ ခဲ့ ေသးတာပဲ။ ျဖဴျဖဴစင္စင္ နဲ႕… ရယ္ေမာ ခဲ့ ေသး တာပဲ ။ မရင့္မွည့္ ေသးတဲ့..ကံ့ေကာ္ဖူးေလး ေတြလို..ပြင့္ဖို႕ ေမႊးဖို႕ ေၾကြဖို႕..အေရး.. တြက္ခ်က္ ေျမာ္ျမင္စရာ မလို ခဲ့ ေသးဘူးေပါ့။
-
-အဲဒီ တုုန္းက.. သထံုုလမ္း ေဘာလံုုးကြင္း ၾကီး ထဲမွာ လုုပ္တဲ့.. ေမဂ်ာေပါင္းစံုု လမ္းေလ ွ်ာက္ ျပိဳင္ပြဲ မွာ.. ဗိုုလ္လုု မဲ့..ရီမြန္႕ ကိုု အားေပး ဖိုု႕..သူတိုု႕ အေဆာင္သူ ဘူမိ တသိုုက္... မနက္ ခပ္ေစာေစာ .. ရီမြန္႕ကိုု ျခံရံ ျပီး ထြက္ လာၾကတာ.. ။ ရီမြန္ က..အရပ္ၾကီးက.. ရွည္သေလာက္..လမ္းေလ ွ်ာက္ အင္မတန္ ျမန္သည္။ ဒါကိုုလည္း သူက..ဂုုဏ္ယူ ခ်င္သူ။ ..ဘူမိေဗဒ မွာ...ဆရာမၾကီး တေယာက္ ျဖစ္ဖိုု႕..အရည္အခ်င္း အားလံုုး ျပည့္၀ သူ လိုု႕.. ထင္မွတ္ ေက်နပ္ ေန တာကို ..သူတိုု႕ အကုုန္လံုုး... မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေန ေပမဲ့.. သိေနခဲ့ တာပဲေလ..။ ဒီပြဲမွာ လည္း..သူ ပထမ ရ ကို ရ ရမည္ လို႕.. ေနာက္သလိုလို နဲ႕ အတည္ ေျပာေနတယ္ ဆိုတာ.. သူတို႕ သိတာပဲ...။
-
-ျဖစ္မဲ့ ျဖစ္ေတာ့.. တမနက္စာလံုး..ေအာ္ဟစ္ ေပ်ာ္ျမဴး..စားေသာက္ လာခဲ့ တဲ့ သူတို႕ တသိုက္.. အျပန္လမ္း မွာမွ..မိုးမိ ပါေလေရာ..။သထံုလမ္းေပၚက ေန တကၠသိုုလ္ ရိပ္သာ လမ္း ၾကီး ေပၚ တက္ မလို႕ တုန္း..ျဗဳန္းဆို... မိုုးၾကီး ေတြ သဲသဲ မဲမဲ ရြာ ခ် လိုက္တာ..လံုး၀ ေရွာင္လို႕ ေျပးလို႕ ခိုလို႕ မလြတ္...။ မနက္ က ထြက္ကတည္းက..ဘယ္သူ မွ လည္း ထီးယူလာ ဖိုု႕ သတိ ေတာင္ မရ။ ခ်က္ခ်င္း လိုု တုုတ္တုုတ္ က် သြားတဲ့..မိုုးေရ စိုုရႊဲ ေအာက္မွာ... လံုျခည္ ေတြ က..တုုတ္ျပီး..လမ္းကလည္း ေကာင္းေကာင္း ေလ ွ်ာက္မရ တဲ့ ၾကား...ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း မိုးစက္ေတြ ေအာက္မွာ ..ေလျပင္း ျပင္း တခ်က္.. သုတ္လိုက္ တိုင္း...စိမ့္ကနဲ.. ေအးကနဲ.. ။ ကြင္းထဲမွာ တုန္းက ..ဌါနက တိုက္တဲ့...ဇီးဘာလီ ေတြ.. နင္းကန္ ေသာက္လာ တဲ့..သူတို႕ တသိုက္ေတာ့..ဒုကၡ လွလွ ေရာက္ေတာ့တာေပါ့။ မထင္မွတ္ပဲ ရြာတဲ့ မိုးက.... ပုဂံလမ္းထဲ အ၀င္ ေလာက္မွာ ....ပို ျပီး သည္းလာ တယ္ ။ အဲဒီတုန္းက....ခါတိုင္းထက္ ပိုရွည္ေနတဲ့ ပုဂံလမ္းၾကီးကို..သူတို႕ ေတြ အံၾကိတ္ ေလွ်ာက္ေန ခဲ့ ၾက ရတာ ကိုေတာ့ အေသအခ်ာ မွတ္မိ ေနသည္။ ျဖစ္ခ်င္ ေတာ့..ကိုုတိုုး နဲ႕ မွံဳၾကီး အျပင္..တျခား ေက်ာင္းသား ႏွစ္ ေယာက္ လည္း... အျပန္မွာ.. မိန္းထဲ ၀င္အံုုးမယ္ ဆိုုျပီး ..ေဘး မွာ ပါလာ ၾက ေတာ့.. တေယာက္ ေ၀ဒနာ လဲ တေယာက္ မေျပာရဲ ၾက...။ ဒါေပမဲ့..တေယာက္မ်က္ ႏွာ တေယာက္ ၾကည့္ျပီး..နားလည္ သေဘာ ေပါက္ ေနၾကျပီ။
-
ပုဂံလမ္း တ၀က္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ထင္ သည္။ ေဘာင္းဘီ. ရွဴးဖိနပ္ နဲ႕.. ရီမြန္ က စ ေျပး ေလေတာ့.. သူတို႕ လည္း ဘယ္ေနမလဲ..ဖိနပ္ေတြ လက္က ခၽြတ္ကိုင္ျပီး..လံုျခည္ေတြ မ.. ေျပး ၾကတာ.. အေဆာင္ ေနာက္ေပါက္က.. တကိုုယ္စာ တံခါး ေလး ကိုု တေယာက္နဲ႕ တေယာက္ အတင္း တိုုးေ၀ွ႕ ျပီး.. အေဆာင္ ေရခ်ိဳးခန္း ထဲ ေရာက္တဲ့ အထိ..ေနာက္ကိုု ဘယ္သူ မွ လွည့္မၾကည့္ မိေတာ့ဘူး...။ ကိုုတိုုး တိုု႕ လည္း..ဘာေတြ ျဖစ္က်န္ ခဲ့ မွန္းေတာင္ မသိိေတာ့... ။ အခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့မွ.. တခြိခြိ နဲ႕..ရီလို႕မဆံုး..။ တဟိဟိ နဲ႕ ရွက္လို႕ မဆံုးၾက။
-
-အၾကင္နာ မိုး ေတြ မရြာခင္ ကေတာ့..ဒီပုဂံလမ္း ေပၚမွာ.. ေပ်ာ္စရာ မိုးေရေတြသာ..။
-ေနာက္ေတာ့သာ..ေႏြတေႏြ စာ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ ခဲ့တဲ့.. မိုးတိမ္ေတြ ကို သယ္ေဆာင္ လာခဲ့တာ။ ဟုတ္တယ္..အဲဒီ ေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ က..သူတို႕ကို ..အေတာ္ ေျပာင္းလဲ ျပစ္ခဲ့တာ။
-

ဂိမာန္ေႏြ ေရာက္ခဲ့ျပီ
အခ်စ္ေရ မျပန္နဲ႕ တားခဲ့လည္း..
ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္ အေနေ၀းသြားခဲ့ပီ.
ေႏြပိေတာက္ပန္း စိန္ပန္းမ်ားရယ္..
အခ်စ္ေ၀ဒနာေပးသြားခဲ့တယ္..
အလြမ္းနဲ႕အတူ ပုဂံလမ္းက ေစာင့္ေနမယ္

အဲဒီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မွာ ေတာ့.. သူတို႕ေတြ အေန မေ၀း ခဲ့ ၾက ပါ။ “ သမီး.. field ဆင္းရင္..ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ေလွ်ာက္သြားရင္း.. အႏၱရယ္ ကင္းေအာင္.. သႏၺဳေဒၶၶ အျမဲ ရြတ္ ..” လို႕ တဖြဖြ မွာလိုက္ တဲ့.. ေမေမ့ စကားကို ေတာင္.. ည အိပ္ခါနီး မွ ပဲ.. သတိရ ျဖစ္ ေလာက္ေအာင္… မိုးလင္းက..မိုးခ်ဳပ္.. ဒီ သူငယ္ခ်င္း ေတြ နဲ႕ပဲ စားစား သြားသြား အတူ ရွိ ေန ခဲ့ ၾကသည္။အိမ္နဲ႕ ခြဲေနက် အေဆာင္သူ - သူတို႕ တသိုက္ အတြက္..သိပ္ျပီး အဆန္းတက်ယ္ မဟုတ္လွ ေပမဲ့.. ေမမိုးတို႕..ၾကည္ျပာ တို႕..လို..ရန္ကုန္သူ တသိုက္ အတြက္ေတာ့..မလံုမျခံဳ ထရံကာ ပ်ဥ္ေထာင္ အိမ္ငယ္ေလး ေတြ.. အမိုးျမင့္ ျမင့္ ထုတ္တန္း ထူထူၾကီးေတြ နဲ႕.. သရဲေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့.. စာသင္ခန္းလြတ္ ၾကီးေတြ ထဲမွာ.. အမ်ား နဲ႕ ေဘးခ်င္းယွဥ္ အိပ္ယာလိပ္ ခ် ျပီး...စခန္းခ် ေနထိုင္ ရတာ.. အဆန္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေန ခဲ့ေပ လိမ့္မည္။ တကယ္ ဆန္း ေနတာက.. ေက်ာင္း မွာ တုန္းက..ရွိခဲ့တဲ့ ရွိးတိုးရွန္႕တန္႕ ဆက္ဆံေရး ေတြ…ဟန္ေဆာင္ ပန္ေဆာင္ အမူအရာ ေတြ.. .. ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ကုန္ တဲ့ အျဖစ္။
-
ကုိယ္ပိုင္ကား နဲ႕ ေက်ာင္းတက္ ျပီး .. အတန္းထဲမွာ..ရုပ္ရွင္ မင္းသားတေယာက္လို.. လွပ ၾကြရြ ေန လို႕..“မင္းသား” လို႕တတန္းလံုးက..ေခၚရတဲ့ တေယာက္. .ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရခ်ိဳးရင္း..ေဘာင္းဘီ ေမ်ာပါ သြား လို႕..၀ိုင္း ေအာ္ ၾက..စၾက ေနာက္ၾက ရတာ ေလာက္ အူျမဴးစရာ ေကာင္းတာ မရွိ ေတာ့ လား။ စာ အေတာ္ဆံုး.. အလွဆံုး လို႕.. ခင္ခ်င္ သူ ေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္း လည္ ေနတဲ့.. ေမမိုး…အုပ္စု လိုက္ ေတာင္ေပၚ တက္ရင္း..ေခ်ာ္အလဲမွာ.. ေဘာင္းဘီ ကြဲသြား ေတာ့ လည္း..ဘာမွ မထူးျခား သလို.. အားလံုး ရိုးရိုးသားသား ရယ္ေမာ ေဖးမ ခဲ့ ၾကသည္။ ေမမိုး ေနရာမွာ..သူ သာဆို ဘယ္လို ေနမလဲ လို႕… ေတြးရင္း.. ေန႕လည္ စာ အတန္းလႊတ္ ခ်ိန္.. စည္ကားေနတဲ့.. အာစီ တူး ကန္တင္းန္ အလယ္ လမ္းမ ေပၚမွာ.. ေခ်ာ္လဲ ခဲ့ တုန္းက..
၀တ္ထား ခဲ့မိတဲ့ အျပာေရာင္ ၀မ္းဆက္ ကို..ေနာင္ ဘယ္ေတာ့ မွ မ၀တ္ ေတာ့ တဲ့ အထိ..သူ အရွက္ရ ဖူးတာ..ကို လည္း သတိရ မိ သည္။
-
ခုေတာ့..သူ တို႕ ၾကားမွာ.. အဟန္႔ အတားေလး ေတြက.. ခပ္ပါး ပါး သာ ရွိေတာ့သည္ ။ ၾကည့္ ဦးေလ … အုပ္စု လိုက္ ေတာထဲ ဆင္းရင္း.. သူတို႕ အုပ္စု ေပါက္ေတာ ဆင္း ဖို႕.. ကိုတိုး တို႕ မွံဳၾကီး တို႕ က..ေနရာ ရွာေပး ရ တာ..ဘယ္ေလာက္ ဂြ က် သလဲ လို႔…။ဒါေတာင္.. ေျမြပါး ကင္းပါး..အေကာင္ဗေလာင္ ေၾကာက္လို႕.. မနီးမေ၀း မွာပဲ ေစာင့္ေန ခိုင္း ေသးတာ..။ ဟိုအရင္..ပုဂံလမ္းေပၚ မိုးသဲသဲ မွာ..ရွက္ခဲ့ တာေတြ..ဘယ္ေရာက္ကုန္ ျပီ လဲ မသိေတာ့။ အိသြယ္က တဆင့္ သူတို႕ နဲ႕ လာေပါငး္မိ ေနတဲ့..ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္ ကရာေတး သမား.. ၾကည္ျပာ ဆို .. field ထဲ ေရာက္ရင္.. မ်က္ႏွာသစ္ ခဲ့ဖုိ႕ ခဏခဏ ေမ့တတ္ လြန္း လို႕.. ။ ျပီးေတာ့..ေန႕လည္ အရိပ္ေကာင္း တဲ့.. ေနရာ မွာ ဟန္းေကာ ဖြင့္ ထမင္းစား ျပီး..ခဏ နား ျပီ ဆို .. ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ့ တဲ့ သူ႕ ခ်စ္သူ အေၾကာင္း ေျပာလြန္းလို႕.. “နင္ကေလ ..ဟ၀ွါသာ မျဖစ္တာ..ဟ၀ွါေတာ့ ေတာ္ေတာ္ျဖစ္တယ္ လို႕..” ကိုတိုး က ေငါက္ေတာ့ ..သူတို႕ သေဘာတက်.. အားရပါးရ ရီ ခဲ့ ၾက တာေတြ.. ။
-
ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြ ေက်ာ္ျဖတ္လာ ခဲ့သမွ်..အဲဒီ ႏွစ္ ေႏြကေတာ့.. သူတို႕ေတြ အားလံုး အတြက္..အေတြ႕အၾကံဳ အသစ္ေတြ.. ရင္းႏွီး ဆက္သြယ္မူ အသစ္ေတြ နဲ႕.. စိတ္လွဳပ္