အိပ္မက္ေတြ စီးျပီး သြားတဲ့ ခရီး

ေကာင္မေလး နဲ႕ ေက်ာင္းသား တခ်ိဳ႕  ေန႕လည္စာ ဘားထဲ ၀င္လာျပီး ခပ္သြက္သြက္ပဲ ခံုုေတြမွာ ေနရာယူလိုုက္ၾကတယ္။ လူတခ်ိဳ႕ အံ့ၾသျပီး ေၾကာင္ၾကည့္ေန တယ္ ။ မိန္းမၾကီး တေယာက္က ဒါ နင္တိုု႕စားတဲ့ဆိုုင္မဟုုတ္ဘူးလိုု႕ ေျပာတယ္။ သူတိုု႕ ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ ဆက္ထိုုင္ေနတယ္။ ခ်က္ျခင္းပဲ တဆိုုင္လံုုးရဲ႕ အၾကည့္က သူတိုု႕ ဆီ ေရာက္လာတယ္။ တေယာက္တေပါက္ သံေတြ ဆူညံလာတယ္။ သူတိုု႕ ကေတာ့ ၊ ေရွ႕တဲ့တဲ့က ေကာင္တာကိုုပဲ ၾကည့္ျပီး ၊ ငါတိုု႕ကိုု ၀န္ေဆာင္မူေပးပါ လိုု႕ ေျပာတယ္။ လူတခ်ိဳ႕ ဆိုုင္ထဲကေန..ဆဲဆိုု ျမည္တမ္းျပီး ထြက္သြားၾကတယ္။ သူတိုု႕ အသံကိုု ထပ္ျမွင့္တယ္။ ဆိုုင္ထဲက လူေတြ ၀ိုုင္းလာၾကတယ္။ တေယာက္က ငရုုတ္ဆီပုုလင္းကိုု ယူျပီး ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္နွာ ကိုု ပက္လိုုက္တယ္။ ေနာက္တေယာက္က အခ်ဥ္ေရေတြ ေခါင္းေပၚ ေလာင္းခ်တယ္။ မ်က္ခြံေတြ အလိုုအေလ်ာက္ ဖ်ပ္ကနဲ ပိတ္လိုုက္ တာကလြဲလိုု႕ တုုတ္တုုတ္မွ မလွဳပ္ဘူးၾကဘူး ။ တေယာက္က တံေတြးနဲ႕ ေထြးလိုုက္တယ္။ စိုုရႊဲ ညစ္ပတ္ေနတဲ့ မ်က္နွာေအာက္က ေကာင္မေလး ရဲ႕ မာခ်င္ခ်င္ မ်က္လံုုးေလးေတြက  ပိုုျပီး ေတာက္ေျပာင္လာတယ္။ ၾကံ႕ခိုုင္ဟန္ရွိတဲ့ ေမးရိုုးေလးေတြ ပိုုျပီး ေထာင္လာတယ္။ ေကာင္မေလး ရဲ႕ ဆံပင္ကိုု ေဆာင့္ဆြဲျပီး ခံုုေပၚက ဆြဲခ်တယ္။ ေကာင္မေလး အသံကုုန္ ေအာ္လိုုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္ျပကြက္ တခုု ျဖစ္သြားခဲ့ျပီ။ 


သူ႕ထိုုင္ခံုု ေရွ႕က ျမင္ကြင္းက်ဥ္းက်ဥ္း တီဗီြ မ်က္နွာျပင္ေလးကိုု ၾကည့္ရင္း အသက္ရွဳ က်ပ္လာတယ္။ သက္ျပင္းတခုု ၀၀ ရွဳသြင္းခ် လိုုက္ရင္း တီဗြီေလးရဲ႕  လမ္းေၾကာင္းျပ ခလုုတ္ကေလးကိုု ေျပာင္းနွိပ္လိုုက္တယ္။ သူတိုု႕ ေလယဥ္ၾကီးက ပစိဖိတ္ သမုုဒၵရာ ၾကီးကိုု ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ျဖတ္ျပီးေနျပီပဲ ။ ေလယဥ္ခရီးရွည္ စီးရတဲ့ ညဖက္ အခ်ိန္ေတြမွာ သူ စိတ္ခ် လက္ခ် အိပ္မေပ်ာ္တတ္ပါ ။ ရုုပ္ရွင္ေတြ တကားျပီး တကားၾကည့္လိုုက္ စာဖတ္လိုုက္ တေရးငိုုက္လိုုက္ သာ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ရုုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္ဖိုု႕ ေရြးေတာ့ ၊ အခုု ကိုုယ္သြားလည္မဲ့ နိုုင္ငံရဲ႕  လူမူသမိုုင္းေၾကာင္း နဲ႕ ဆက္စပ္ တာကိုု သာ ေရြးမည္လိုု႕ ေပါ့ ။ ေျပာေတာ့လည္း ၊ ကမၻာမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕  ၾကည့္ရွဳ အသံုုးေတာ္ ခံ ၾကတဲ့ ရုုပ္ရွင္ဇတ္ကား ဆိုုတာေတြကလည္း ၊ အဲဒီ အေမရိက နိုုင္ငံ ၾကီးကပဲ ထုုတ္လုုပ္ျပီး အဲဒီ အေမရိကနိုုင္ငံ ေနာက္ခံ ေတြသာပဲ ခပ္မ်ားမ်ား မဟုုတ္လား။ 


အခုု ၾကည့္ေနတဲ့ The Butler ရုုပ္ရွင္ကလည္း ၊ အေမရိကန္ သမၼတ ခုုနွစ္ဆက္ တာ၀န္သိသိ သစၥာရွိရွိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ အာဖရိကန္ လူမည္း ၾကီး တေယာက္ရဲ႕  အိမ္ျဖဴေတာ္ မီးဖိုုေခ်ာင္က လက္ဖက္ရည္ဆက္သ တဲ့ အလုုပ္နဲ႕  သားၾကီး ျဖစ္သူရဲ႕  အသားအေရာင္ခြဲျခားမူ တိုုက္ဖ်က္ေရး civil right လွဳပ္ရွားမူ ေတြၾကားက ၊ လိပ္ျပာတိုုက္ပြဲ အေၾကာင္း ။ တကယ့္ အျဖစ္မွန္ ကိုု အေျခခံထားတယ္ ဆိုုေပမဲ့ ၊ ရုုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း တိုု႕ ရဲ႕ ထံုုးစံ လုုပ္ဇာတ္ ထိုုးကြက္ကေလးေတြ လည္း ပါမည္ေပါ့ ။ အထူးသျဖင့္ အိမ္ျဖဴေတာ္ အထက္တန္းလႊာ လူျဖဴေတြ ကိုု အထင္ၾကီး စိတ္၀င္စားရင္း တဖက္ကလည္း  ခြဲျခားကန္႕သတ္ခံ ဘ၀တူ လူမည္းေတြ အတြက္ မခံခ်င္ ၊ ခင္ပြန္း နဲ႕ သား အၾကား ဗ်ာမ်ားရတဲ့  ဘတ္တလာ ၾကီးရဲ႕ မိန္းမ ေနရာမွာ ထူးထူးျခားျခား ထဲ့ရိုုက္ထားတဲ့ နာမယ္ေက်ာ္ တီဗြီအစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ ေအာ္ပရာ ၀င္းဖေရး ေၾကာင့္လည္း ဒီဇာတ္ကား ကိုု ၾကည့္ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုုပါေတာ့။

ဒရာမာ ပီပီ ၊ ေလးတြဲ႕တြဲ႕ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ေတြၾကား  တခ်က္ တခ်က္ အိပ္ငိုုက္သြားေပမဲ့ ၊ အိမ္ျဖဴေတာ္က  ဘတ္တလာရဲ႕ သား ကိုု လွဳပ္ရွားမူေတြထဲ ပါလာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ စည္းရံုုးခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူ လူမည္းမေလး ရဲ႕  သရုုပ္ေဆာင္ကြက္ကေလး ေတြက၊ တမ်ိဳး ၾကည့္လိုု႕ ေကာင္းလွသည္ ။  sit-in  လွဳပ္ရွားမူ လိုု႕ ေခၚတဲ့  သူတိုု႕ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းသား အဖြဲ႕ ေတြရဲ႕ ၊ လူမည္းမ၀င္ရ ဆိုုင္ေတြထဲကိုု အတင္း၀င္ထိုုင္ၾကတဲ့ အခန္း ျပီးသြားေတာ့ ၊ အေတြးေတြက ဟိုုဟုုိဒီဒီ။

ခြဲျခားကန္႕သန္႕မူ ဆိုုတာ အသားအေရာင္တင္ မကပါဘူး . . ဘယ္အတြက္မွ မရွိသင့္တာ ။ ကိုုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ေလ ဘယ္သူ ခြဲျခားကန္႕သတ္ခံရသူ ျဖစ္ခ်င္မလဲ ။ တကယ္ဆိုု အေမရိကန္ အသားအေရာင္ခြဲျခားမူ ျပည္သူ႕ အခြင့္အေရး လွဳပ္ရွားမူေတြ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ေနခဲ့တဲ့ ၁၉ ၅၀-၆၀ ဆိုုတဲ့ နွစ္ကာလေတြက ဘာမွ သိပ္ေ၀းလွေသးတဲ့ သမုိင္း မဟုုတ္။ ခုုေတာ့ အေမရိကန္သမၼတပင္ လူမဲ အႏြယ္ထဲက ျဖစ္လာခဲ့ျပီ မိုု႕ ၊  ဘတ္တလာၾကီး လည္း ေသေပ်ာ္ျပီေပါ့ ။ 

အေမရိက ကိုု သြားၾကမယ္ ဆိုုေတာ့ သူက အဲ့ဒီလိုု သမိုုင္းေၾကာင္း နက္ရွိဳင္းခဲ့တဲ့ အေရွ႕ဖက္ျခမ္း ျပည္နယ္ေတြဆီ သြားျပီး ေျခရာခံၾကည့္ခ်င္သည္။ ေဒသခံ တိုုင္းရင္းသားေတြ ရဲ႕ ၀ိညဥ္ေတြ ခိုုတြယ္ရာ အင္ဒိစ္ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ အနား ေ၀့သီ ၾကည့္ခ်င္သည္။ ဒါေပမဲ့ အခြင့္မသာ ။ သူတိုု႕  ဦးတည္ရာ က၊  အေနာက္ဖက္ျခမ္းကမ္းေျခေဒသ က ျမိဳ႕ျပတခ်ိဳ႕ဆီ ။ “ေက” ဒီဖက္ လာနိုုင္ရင္ အရမ္း စိတ္၀င္စားမွာပဲ ဒီမွာ မာတင္လူသာကင္း ဂ်ဳနီယာ ရဲ႕  အမွတ္တရ ေနရာေတြ ရွိတယ္ ဆိုုတဲ့ အတၱလန္တာ မွာ ေနတဲ့ မခ်ိဳရဲ႕ ဖိတ္ေခၚသံ ကိုု ဖုုန္းထဲမွာ ပဲ ေမ့ေပ်ာက္ပစ္လိုုက္ရသည္။ 

ခရီးက တ၀က္က်ိဳးလာေပမဲ့ ေလယဥ္ပ်ံ ဦးတည္ရာ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ ကိုု ေရာက္ဖိုု႕ ေနာက္ထပ္ ၆ နာရီ ေလာက္ လိုုေသးသည္။ ရုုပ္ရွင္လည္း ဆက္မၾကည့္ခ်င္ ။ စာဖတ္မယ္ဆိုုျပီး  Kindle ေလးကိုု ဖြင့္သည္။   စာအုုပ္က ၊ နိုုဘယ္ဆုုရွင္ အေမရိကန္စီးပြားေရးပညာရွင္ ဂ်ိဳးဇက္စတစ္ဂလစ္ဇ္ ရဲ႕ The Price of Inequality ။ ဖတ္လတ္စ မွတ္ထားတဲ့ ေနရာက ပထမဆံုုး အခန္း ျဖစ္တဲ့ America’s 1 percent Problem .





xxxxxxx


တကယ့္တကယ္ ေျမာက္အေမရိက တိုုက္ၾကီးေပၚကိုု ေျခခ်မိေတာ့ ၊ သူ႕  အေတြးအာရံုုေတြထဲ ေလာေလာလတ္လတ္ ေရာက္ေနတဲ့၊  ျပည့္သူ႕ အခြင့္အေရး တိုုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ မာတင္လူသာကင္း တိုု႕ လူမဲအဖြဲ႕ေတြ ကိုုလည္း မေတြ႕ရ ။ ေခါင္းေပၚမွာ သိမ္းငွက္အေမြးအေတာင္ေတြ တလူလူ ေထာင္ေနတဲ့ ၊ ေလးျမွားတလက္ နဲ႕  လူနီအုုပ္စုု ေတြကိုုလည္း မျမင္ရ ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ရွာေဖြ ဖတ္ရွဳေနမိတဲ့   Wall Street ေပၚက တစ္ရာခိုုင္နွဳံး ေသာ လူျဖဴ ဆိုုတာေတြက ေတာ့ ေ၀းေပါ့။ ဒါေပမဲ့  လူ၀ါ၀ါ ေတြကိုုေတာ့ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေတြ႕ ရပါရဲ႕ ။ ေသခ်ာတာေတာ့  အျပင္က လာလည္တဲ့ သူတေယာက္ အေနနဲ႕ အမ်ိဳးအမည္ အေရာင္ ခြဲျခားလိုု႕ မတတ္နိုုင္တဲ့ ၊ အေရာင္ပ်ယ္ ေနတဲ့ သူေတြ ကသာ အမ်ားစုု ။ ဒါကိုုက အေမရိက ရဲ႕  အမွတ္အသား တခုု လိုု႕ ဆိုုသည္။ 





ဒီ့ထက္ ထူးျခားတာက၊ အေရာင္ပ်ယ္ယံုု ပ်က္ယံုုတင္မက ညစ္ထပ္ ႏြမ္းဖတ္ေနတဲ့ လူ ေတြကိုု  အေမရိက ရဲ႕ လမ္းဆံုု လမ္းခြ တိုုင္း မွာ ေတြ႕ရတာပဲ ။ သူေတာင္းစားေတြ အလွဴခံေတြ ေပါပါတယ္ဆိုု တဲ့ ကိုုယ္တိုု႕ ျမန္မာျပည္ၾကီး ေလာက္ နီးနီး ၊ စာရြက္ကေလးေတြေထာင္ ၊ ခြက္ကေလးေတြခ် ျပီး ၊ ေတာင္းစားေနတဲ့ အိုုးမဲ့ အိမ္မဲ့ ဆိုုတဲ့ လူတန္းစား တရပ္ကိုု ၊ အေမရိကမွာ မေမ ွ်ာ္လင့္ပဲ ၊ အေျမာက္အျမား ေတြ႕ ေနရသည္။ စတစ္ဂလစ္ဇ္ ေျပာတဲ့ Inequality ရဲ႕ အထင္ရွားဆံုုး သက္ေသ ေတြပဲလား ။ လုုပ္ခ လစာ အတြက္ ဆႏၵျပေနတဲ့ အလုုပ္သမားအဖြဲ႕ တခ်ိဳ႕ကိုုလည္း  ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က နာမယ္ၾကီး ဆိုုင္ၾကီးေတြ ေရွ႕မွာ ေတြ႕ေနရတယ္။





ကိုုယ္တိုုင္က လူ၀ါ  မိုု႕ ၊ အနီးအပါး သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ အကုုန္ ၀ါတာတာ ျဖစ္ေနတာ မဆန္းေပမဲ့လိုု႕ ၊ ပထမ ဆံုုး ေရာက္သြားတဲ့ ဆန္ဖရန္စၥကုုိ ေဘးဧရိယာမွာ ၊ အဘိုုးအဘြားက စလိုု႕  တူ-တူမ ေတြအထိ ၊ စားရင္း၀င္ျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ ၊ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တရုုတ္အႏြယ္ ေတြ  ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု  အေျခတက် ျဖစ္ေနၾကတာ ေတြ႕ေတာ့ အံ့ၾသေနမိတယ္။ အမ လိုုလည္း ျဖစ္ ၊ ဆရာမ လည္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒၚနီနီလြင္ ရဲ႕  sun set က အခန္းေလးမွာ ခဏ တည္းခိုုေနတုုန္း ၊ မနီက.. အန္းမ လိုု႕ ေခၚတဲ့ မ်က္နွာခ်င္းဆိုုင္ အခန္းက တိုုက္ပိုုင္ရွင္ အေဒၚၾကီး တိုုင္ခ်ိ ကစားဖိုု႕  ေအာက္ဆင္းတာနဲ႕  တေခါက္ နွစ္ေခါက္ ၾကံဳသည္။ ေနသာတဲ့ မနက္ခင္းေတြမွာ Sun set ကမ္းေျခတေလ ွ်ာက္မွာ နဂိုုအေရာင္ပ်ယ္ေနတဲ့ သူေတြ ေတာက္ပတဲ့ အေရာင္အသစ္ေတြနဲ႕ လမ္းေလ ွ်ာက္သူက ေလ ွ်ာက္၊ အပမ္းေျဖသူက ေျဖ ။ 

တညေနေတာ့ ဘူမိက ဆရာဦးကိုုကိုုသန္႕က  ကားနဲ႕ လာေခၚျပီး Twin Peaks လိုု႕ ေခၚတဲ့ ေတာင္ထိပ္ရွဳခင္းသာ ကိုု လိုုက္ပိုု႕သည္။ ဒီေနရာက ေန၀င္သြားျပီးကာစ အခ်ိန္မွာမွ အလွဆံုုးလိုု႕ ဆိုုသည္။ အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေတာင္ထိပ္မွာ ကိုုယ္ေတြလိုုပဲ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုု  ေစာင့္ၾကည့္ေနၾက တဲ့ ၊ အေရာင္ပ်ယ္လူတစုု ကိုု ေတြ႕ရသည္။ ဆရာ က ဟိုုးခပ္လွမ္းလွမ္းက တံတားၾကီး တခုု ကိုု လက္ညိွးထိုုးျပျပီး ၊ အဲဒီေဘးက ေဖာင္ေဒးရွင္းေတြ ငါတိုု႕ လုုပ္ခဲ့တာေပါ့ကြာ လိုု႕  ေျပာသည္။ ဆရာ့ မ်က္နွာကိုု လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေန၀င္ျပီးကာစ ညေနေရာင္ ေအာက္မွာ မသဲမကြဲ။  ၾကည့္ေနရင္းပဲ  ျပာရီရီ ညဦးေကာင္းကင္ ရဲ႕ ေအာက္မွာ ၊ ဆန္ဖရန္စၥကိုု ျမိဳ႕ ၾကီးက မီးေရာင္ေတြ ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္ နဲ႕  အသြင္ေျပာင္းသြားေတာ့သည္။ 





















.

တကယ္ေတာ့ အခုု ခရီးစဥ္မွာ ဆန္ဖရန္စစၥကိုု မပါခဲ့ ။ အမ်ိဳးသားရဲ႕  အလုုပ္ကိစၥ နဲ႕  Utah ျပည္နယ္ထဲက Salt Lake City ကိုုလာဖိုု႕က အဓိက ။ ျပီးရင္ေတာ့ တေထာက္နားရာ LA မွာပဲ လည္ျပီးျပန္ၾကမည္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိစၥက မကၠစီကိုုထိ ေရာက္သြားေလေတာ့ တေယာက္ထဲ ဆန္ဖရန္ ဆင္းလည္ရဖိုု႕ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့ တာ။ ဆန္ဖရန္မွာ ေတြ႕မယ္လိုု႕ ခ်ိန္းထားသူေတြထဲမွာ  မနီ ကလြဲလိုု႕  တေယာက္မွ အျပင္မွာ အေသအခ်ာ ဆံုုဖူးထားတာ မဟုုတ္။ ဒါေပမဲ့ ၊ ေတြ႕လိုုက္ၾကေတာ့လည္း ၊ ဘယ္အခ်ိန္တည္းက မိတ္ေဆြရင္းေတြလိုု ျဖစ္ေနခဲ့မွန္းလည္း မသိ ။  လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အြန္လိုုင္းမီဒီယာေတြ မက်ယ္ျပန္႕လွခင္ အခ်ိန္ေတြတည္းက ၊တစိုုက္မတ္မတ္ အားေပးလာခဲ့တဲ့ မိုုးမခ မိသားစုု နဲ႕ လည္း ေတြ႕ခ်င္သည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ စာအုုပ္ကေလး ေၾကာင့္ ၊ အမ်ိဳးျပန္စပ္ျဖစ္သြားတဲ့ အင္းလ်ားညီအမ မျမတ္မိုုး တိုု႕ မိသားစုု ကလည္း စင္ကာပူကေန ၊ အေမရိက ကိုု ေျပာင္းေရႊ႕ လာကာစ - မိုုးမခ နဲ႕ နီးစပ္သူေတြ ။ မိုုးမခ ကိုုရစ္ ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး မေမသန္းေဌး နဲ႕ မနီ ကလည္း ရခိုုင္သူျခင္းေတြ ။ အားလံုုး ဆက္စပ္ လိုုက္ေတာ့ ၊ ဒီ အ၀န္းအ၀ိုုင္းထဲကခ်ည္း ။ ဒီၾကားထဲ အမ ျဖစ္သူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း မမိစံ ၾကီးကလည္း မအားတဲ့ ၾကားက အိပ္ေရးပ်က္ခံျပီး တရက္ လိုုက္လည္ျပီး မုုန္႕ေကၽြးသည္။ အဲဒီမွာ ထူးထူးျခားျခား ေက်းဇူးတင္ရမွာက၊ လူျခင္း နာမယ္ျခင္း တခါမွ မဆံုုဘူး မၾကားဘူးခဲ့ေပမဲ့ ၊ ေဆြမ်ိဳးသားျခင္း တေယာက္လိုု ဂရုုတစိုုက္ အလည္လိုုက္ပိုု႕ ေပးၾက တဲ့ ၊ မနီ ရဲ႕  ဘာသာေရးမိတ္ေဆြ ျမန္မာတရုုတ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးေတြ ။ သူတိုု႕ ေကာင္းမူေၾကာင့္ ဆန္ဖရန္ ကိုု ေတာ္ေတာ္စံုု သြားတဲ့ အျပင္ ၊ ျပတိုုက္ သံုုးခုု စလံုုးရဲ႕  လက္မွတ္ကိုုေတာင္ လက္ေဆာင္ရလာေအာင္  နွံ႕စပ္ အေပါင္းအသင္းဆန္႕လွသူေတြ ။





 မထင္မွတ္ထားပဲ အားလံုုးက သိုုက္သိုုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ျဖစ္ေနသည္။ ဒါေတာင္ ၃ နာရီေလာက္ ေမာင္းရတဲ့ ျမိဳ႕က ဘေလာ့ဂါ ညီမေလး ေရႊဂ်မ္းကလည္း သူ႕ဆီကိုု ေရာက္ေအာင္လာဖိုု႕ ေခၚေနေသးသည္။ တက္စီေမာင္းေနတဲ့ ေက်ာင္းတုုန္းက သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က လည္း ၊ အျပန္ ေလဆိပ္လိုုက္ပိုု႕မယ္လိုု႕ ဖုုန္းလွမ္းဆက္ထားသည္။ ဆန္ဖရန္စစၥကိုု မွာ ေနတဲ့ တပတ္က ဘယ္လိုု ကုုန္သြားမွန္းပင္ မသိလိုုက္။ ေတာင္ကုုန္းေလးေတြ အတက္အဆင္း ၊  အိမ္ေလးေတြ အနိမ့္အျမင့္ နဲ႕ ၊ အလွဆံုုး ျမိဳ႕ေလးကိုု ေျခလ်င္ပင္ ေလ ွ်ာက္မၾကည့္လိုုက္ရ ။ 

ဒါေပမဲ့  ဂိုုးဒင္းဂိတ္ တံတားၾကီး ေပၚမွာ ေျခလ်င္ျဖတ္ေလ ွ်ာက္ဖိုု႕ကိုုေတာ့ မေမ့ခဲ့ပါ။  တံတားနီနီၾကီး ေပၚကေန၊  ေကာင္းကင္ျပာျပာ ေအာက္က ညိုု႕တိုု႕တိုု႕ ပင္လယ္ေအာ္ၾကီးကိုု ေငးရင္း လူျဖဴေတြ မေရာက္လာခင္တုုန္းက ဒီေနရာေတြဟာ နတ္ျပည္လိုုမ်ား ျဖစ္ေနမလားလိုု႕ ေတြးခ်င္ရာေတြး ၾကည့္သည္။ တံတား လက္တန္းၾကီးေတြကိုု ခ်ည္(မ) ထားတဲ့ လက္ေမာင္းေလာက္ သံၾကိဳးနီနီ ၾကီးေတြကိုု ပြတ္သပ္ၾကည့္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္တရာေလာက္က ၊ ဟိုုး .. ထိပ္က သံယက္မ စင္ၾကီးေတြေပၚမွာ ထိုုင္ေနခဲ့တဲ့ ေဆာက္လုုပ္ေရး အလုုပ္သမားၾကီးေတြရဲ႕ ၊ ကမၻာေက်ာ္ ဓါတ္ပံုုတပံုုကိုု ျပန္အသက္သြင္းၾကည့္ေနမိတယ္။ 




ပါးစပ္ ကလည္း မျမတ္မိုုး နဲ႕ စကားေတြ ေျပာလိုု႕ မကုုန္။
ျပီးခဲ့တဲ့ ညက ကိုုတိုုးလြင္ ဆီ သြားရင္း ေရာက္ခဲ့တဲ့ ခြပ္ေဒါင္းအလံၾကီး နဲ႕ အန္အယ္ဒီ LA ရံုုးခန္းေလး အေၾကာင္းက စလိုု႕ ၊  အန္အယ္ဒီ ပါတီၾကီးရဲ႕ သမိုုင္းအေဟာင္းေတြ အထိ ၊ သူတိုု႕မွာ ေျပာစရာေတြ တူေနၾကသည္။ ေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုုင္မူ ေတြနဲ႕ အတူ၊ ေျပာင္းေရြ႕ ေနၾကရတဲ့  အလုုပ္အကိုုင္ ဘ၀ အာမခံခ်က္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ပါသည္။ အန္အယ္ဒီ LA က ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္မွာ မဟုုတ္ပဲ ဘယ္လိုုလုုပ္ ဆန္ဖရန္ ေရာက္ေနတာလဲလိုု႕ ပင္ ေနာက္မိေသးသည္။  အခုုေတာ့ အန္အယ္ဒီ အတြက္လည္း လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ မလိုုအပ္ေတာ့ဘူး မဟုုတ္လား။  ကိုုတိုုးလြင္ တိုု႕ပင္ ျမန္မာျပည္ကိုု ျပန္ ျပီး ေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုုင္ၾကေတာ့မည္ လိုု႕ ဆိုုသည္။ တံတားၾကီးရဲ႕ ဟိုုမွာဖက္ဆီ ၊ ပစိဖိတ္ လမ္းေၾကာင္းေပၚက ျဖတ္ေက်ာ္ ပ်ံသန္းသြားတဲ့  ေဆာင္းခိုု ငွက္တအုုပ္ ကိုု ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ေနမိသည္။ ျပီးေတာ့လည္း ငွက္အုုပ္ထဲက ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တဲ့ ငွက္ နွစ္ ေကာင္လိုုပဲ ၊ အစာေရစာ ရွာေဖြစားေသာက္လိုု႕ ေကာင္းတဲံ အရပ္ေဒသ ေတြ အေၾကာင္း တက်ိက်ိ နဲ႕ ဆက္ေျပာၾကျပန္။ 




တံတား တခုု ကိုု ဆံုုးေအာင္ ေလ ွ်ာက္ျပီးေတာ့ လူေတြဘာလုုပ္တတ္ၾကသလဲ ။ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ၾကမွာေပါ့ ။

 ေနမြန္းတည့္ရဲ႕  အေတာက္ပဆံုုး ေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးေအာက္ က  ဂိုုးဒင္းဂိတ္ တံတားၾကီးက ၊ ဂရိပံုုျပင္ေတြထဲက ေစာင္းအနီၾကီး တလက္လိုု တူရိယာၾကိဳးေတြနဲ႕  ေကြးညြတ္ ညွင္းႏြဲ႕ ေနပံုုက ဂီတသံစဥ္ကိုုပင္ ၾကားလာေနရသလိုု ။ တေလာကလံုုးကလည္း အပူအပင္ကင္းမဲ့ေနဟန္။ အနည္းဆံုုးေတာ့့ ၊ ဒီတေန႕တာ ဒီ မနက္ခင္းအတြက္ေတာ့ျဖင့္ ၊  အပူအပင္ ကင္းမဲ့လွပါသည္။ 

တံတားၾကီးက အျပန္ ညေနက်ရင္  ကိုုေမာင္ရစ္ အလုုပ္လုုပ္တဲ့ ေက်ာင္းကိုု သြားလည္ ျပီး  ၂ နာရီ နီးပါး ေမာင္းရတယ္ဆိုု တဲ့ ရစ္ခ်္မြန္ က  သူတိုု႕ အိမ္ကိုု လိုုက္လည္ ၾကအံုုးမည္။ မိုုးမခ ရဲ႕  စာေတြအေၾကာင္း စာအုုပ္ေတြ အေၾကာင္း ၊ အားပါးတရ ေျပာၾကရအံုုးမည္။ 





xxxxxxx



Salt Lake City ကို ေရာက္ေတာ့ ၊ အမ်ိဳးသားက ကြန္ဖရန္႕စ္ နဲ႕ အလုုပ္ရွဳပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ၊ မိုုးလင္းရင္ ဟိုုတယ္က ထြက္ျပီး ဟန္းဖံုုး ေျမပံုု လမ္းညႊန္ နဲ႕  ျမိဳ႕ ထဲ တေယာက္ထဲ ေလ ွ်ာက္ပတ္သည္ ။ ေရခဲေတာင္ေတြ ပတ္ပတ္လည္ နဲ႕  ေဆာင္းရာသီ အိုုလံပစ္ က်င္းပရာ ျမိဳ႕ၾကီး ျဖစ္သည္မိုု႕  ဧည့္သည္ေတြ အ၀င္အထြက္ အေတာ္မ်ားပံုုရေပမဲ့ ၊ ကုုန္းတြင္းဖက္ က်တဲ့ ျမိဳ႕ပီပီ ၊ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ နဲ႕  အေမရိကန္ ပိုုဆန္သည္ပဲ ေျပာရမလား။ ၾကီးမားလွတဲ့ မိုုမြန္ ဘုုရားရွိခိုုးေက်ာင္းၾကီး နဲ႕ ျပတိုုက္ၾကီးေၾကာင့္ ၊ ေရွးရိုုးစြဲ လူျဖဴေတြ အေတာ္မ်ားမည္လိုု႕ ခန္႕မွန္းရနိုုင္သည္။ အင္ေဖာ္ေမးရွင္း စန္တာက ေျမပုုံေတြထဲမွာ ၊ ဒီကေနဆိုု  ဂရင္းကန္ညြန္ ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးေတြ ကိုုေတာင္ သြားလို႕ရေနျပီ . . . နီးေနျပီ ဆိုုေတာ့ ၊ ေက်ာက္ေတြ ေတာင္ေတြကိုု သံေယာဇဥ္ရွိသူမိုု႕  စိတ္က ၀င္စားေနမိျပီ။ 










ဂရင္းကန္ညြန္ ေခ်ာက္ၾကီးရဲ႕ ေတာင္ကမ္းပါးယံ မွာ ေနတဲ့ သိမ္းငွက္ၾကီးေတြကိုု ၾကည့္ခ်င္သည္။  ေဒသခံ တိုုင္းရင္းသားေတြရဲ႕  ၀ိညဥ္ေတြကိုု ေတာင္ထိပ္က ေလေတြ ထဲမွာ ရွာ ၾကည့္ခ်င္ေသးသည္ ။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ဖရန္စ္က အျပန္ လည္ဖိုု႕ရက္က သိပ္မက်န္ေတာ့။ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ မွာ ေစာင့္ေနတဲ့  မမိုုးခ်ိဳသင္း က ၊ “ေက” ေရ.. ဂရင္းကန္ညြန္က ေရာက္လဲ ေကာင္းတယ္ . . . မေရာက္လဲ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုု ကေတာ့ လည္သင့္တယ္ေနာ္  လိုု႕  ဆိုုသည္။ အမ်ိဳးသား ကလည္း ၊  ယူက ဆန္ဖရန္စစၥကိုုမွာ ၀ေအာင္ လည္ျပီးျပီ. . . ငါက ျမိဳ႕ေပၚမွာ မလည္ရေသးဘူး . .  လိုု႕  - ဆိုုလာေတာ့ ၊ စိတ္ကိုု ဒံုုးဒံုုးခ် လိုု႕ ၊ အေမရိက ရဲ႕ အန္တာတိမ္းမန္႕ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္သြားရေတာ့သည္။  







တန္းမတ္ ယံုုတင္ မက၊ တဲ့တဲ့ပါ တိုုးခ်င္ေတာ့ ၊ သူတိုု႕ ေရာက္သြားတဲ့ ရက္ေတြက ၊ ေဟာလိ၀ုုဒ္ တရပ္ကြက္လံုုး  ေအာ္စကာ ဆုုေပးပြဲ အတြက္ ၊ ရြစိေတြ ထိုုးေနတဲ့ အခ်ိန္။ ေဘးက တေယာက္လည္း ရြစိ ရြစိေပါ့။ ကိုုယ္ ကေတာ့ ဘာကိုု ရြစိ ရမွန္းကိုု မသိနိုုင္ပဲ ၊ ကိုုယ့္ ကိုု ကိုုယ္ ေတာင္ ေပ်ာက္ေနခဲ့သည္။ သူတိုု႕ တည္းတဲ့ ဟိုုတယ္က သဘက္ခါ ေအာ္စကာေပးမဲ့ ေဒၚလဘီ သီေရတာ နဲ႕ ကပ္ရပ္မိုု႕  ဟိုုတယ္ အ၀င္အထြက္ေတာင္ အစစ္အေဆးေတြ စလုုပ္ေနသည္။ 






Hard Rock Café – Hollywood ဆိုုင္ထဲ ၀င္ျပီး ကေလးတေယာက္လိုု ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေဘးက ပုုဂၢိဳလ္ေတာ္ကိုု ၾကည့္ျပီး ၊ နားမလည္နိုုင္သလိုု ၊ သူကလည္း ငံုုးတိတိ လုုပ္ေနတဲ့ ကိုုယ့္ကိုု နားမလည္နိုုင္ ျဖစ္ေနတာမိုု႕ ၊ ဘဲစားဘဲေခ် လုုပ္ျပီး မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္၊ ဟိုုေငး ဒီေငး လုုပ္ေနလိုုက္သည္။ တေယာက္တည္း တီရွပ္ေတြ ေရြးလိုုက္ ၊ ဦးထုုပ္ေတြ ေဆာင္းၾကည့္လိုုက္ ပ်ာယာခပ္ေနတဲ့ သူက ၊ သူေျပာသလိုုဆိုု ဘရန္း ေတြကိုု  တန္ဖိုုးမထား ကပ္စည္းနဲ  မနာလိုု မရွဳဆိမ့္တတ္တဲ့ ကိုုယ့္ဆီက နိုုး လိုု႕ ေျပာမယ္ဆိုုတာ ၾကိဳသိေနေတာ့ ၊ မွန္ေတြေနာက္က အယ္လ္ဗြီ အိတ္ေတြကိုု ေမးေငါ့ျပရင္း ယူမလား လိုု႕ ၊ လာကလိ ေနေသးသည္။ ဒီၾကားထဲ အေမရိက သြားမယ္ဆိုုလိုု႕ အိတ္ မွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ လည္း ရွိေသးသည္။ အိတ္ေတြ အေၾကာင္း သူ ထပ္ မေျပာခ်င္ေတာ့ ။ ေတာ္ျပီ။ Hollywood Boulevard လမ္းမၾကီး ေဘးတဖက္တခ်က္ကေန မင္းသားမင္းသမီးေတြ အလာကိုု ရူးသြပ္ တိုုးေ၀ွ႕ ၾကမဲ့ သူေတြ အေၾကာင္း ျငင္းခံုုရင္း  ရန္ျဖစ္ရ အံုုးမည္။ 




ကိုုယ္ေတာ္ေခ်ာ ကေတာ့ ဆန္းေဒး ေအာ္စကာဆုုေပးပြဲ ေန႕က် ၊ ဒီေနရာကေန လာေခ်ာင္းအံုုးမတဲ့ ။ ေနာက္ေန႕ Hard Rock Café ဘားမွာလည္း  တေယာက္တည္း ထပ္လာထိုုင္အံုုးမတဲ့ ။  ကိုုယ့္ အတြက္ကေတာ့ ၊ ရုုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ  နွစ္သက္တဲ့ ေမာ္ဂန္ဖရီးမင္း ၾကီးကိုု အျပင္မွာ ေတြ႕ လည္း ၊ ေတြ႕တယ္ပဲေပါ့ ။ အတင္းေတာ့ လိုုက္တိုုးေ၀ွ႕ မၾကည့္ခ်င္ပါဘူး။ အဲ့လိုုဆိုုေတာ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက အျဖစ္တခုု သြားသတိရသည္။  နယ္ကေန ရန္ကုုန္ကိုု အျမန္ရထားၾကီး စီးလာရင္ မနက္ ၅ နာရီဆိုု ဘူတာၾကီးကိုု ေရာက္တယ္ေလ ။ တခါေတာ့ ျခင္းေတြ အိတ္ေတြ ဆြဲလိုု႕  လူၾကီးေတြေနာက္က လိုုက္ရင္း ၊ စမ္းေခ်ာင္းကိုု ဘက္စကားစီးသြားဖိုု႕  ၃၈ လမ္းထဲက အျဖတ္ ၊ မနက္ေစာေစာစီးစီး အိပ္မွဳန္စံုမႊားပံုုနဲ႕ ဟာသသရုုပ္ေဆာင္ ကြမ္းသီး ကိုု ေတြ႕ေတာ့ ၀မ္းသာအားရ လက္ညွိဳးထိုုးျပီး ေအာ္မိခဲ့ဘူးတယ္။ အခုုလည္း ရပ္ဆဲလ္ခရိုုး ေလာက္ မဟုုတ္ေတာင္ ေဟာလိ၀ုုဒ္ ကြမ္းသီးေလာက္ေတာ့ ေတြ႕ခ်င္ ေတြ႕မွာေပါ့လိုု႕ ။ 




ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုု ထဲမွာ အက္ဒီမာဖီ ကိုု ေတြ႕ဖူးတယ္ ဆိုုတဲ့ မခ်ိဳသင္းက ေတာ့ ၊ သူေျပာထားတဲ့ အတိုုင္းပဲ ၊ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုုကိုု အက်အန ကိုု လိုုက္ပိုု႕ေလေတာ့သည္။ တနွစ္စာကဒ္တင္မက.. တသက္စာ ကဒ္ပါ ၀ယ္ထားပံုု ရတဲ့ မခ်ိဳသင္း တိုု႕ ေမာင္နွံ ကိုု ၊ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ၊ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုု ရဲ႕ တိုုင္တလံုုး ေတာင္ ရွယ္ယာ ပါေနျပီ လိုု႕ ေနာက္ၾကသည္။  ခဏခဏ ေရာက္မွာေပါ့ေနာ္ ဆိုုေတာ့..တနွစ္ကိုု ဆယ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ေရာက္မလားပဲ လိုု႕  ဇေ၀ ဇ၀ါ နဲ႕ ေျဖသည္။ ေအးေလ မခ်ိဳသင္း တိုု႕ ဆီမွာ ၊ ဆရာၾကီး တင္မိုုး ရွိကတည္းက ၊ စာေပ မိတ္ေဆြ နိုုင္ငံေရး မိတ္ေဆြ .. ျမန္မာဧည့္က ျပတ္တယ္မွ မရွိပဲ ။ အခုုေတာင္ တိုုက္တိုုက္ဆိုုင္ဆိုုင္ နယူးေယာက္က မေခ်ာအိသိမ္း ပါ  အလည္ ေရာက္ေနေတာ့ ၊ မခ်ိဳသင္းရဲ႕ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုု တိုုးရ္ က ၊ လူပိုုစံုု ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တနွစ္မွာ တရက္ နွစ္ရက္သာ မိုုးရြာတယ္ဆိုုတဲ့  အယ္ေအ မွာ ဒီေန႕ မွ မိုုးေတြက လည္း ေစြလိုု႕ ။ အိမ္ရွင္ နွစ္ေယာက္ကလည္း ဒီေန႕က သူတိုု႕ရဲ႕ ၁၈ နွစ္ျပည့္ မဂၤလာ နွစ္လည္တဲ့။ ကဲ ဒီေန႕ မွ ထူးထူးျခားျခား မေပ်ာ္ရရင္ ၊ ဘယ္ေန႕ ကိုု ေရြးအံုုးမလဲ။ တကယ္ကိုုပဲ ၊ ကေလးဘ၀တုုန္းကလိုု  မိုုးရြာထဲမွာ မိုုးကာေတြ ၀တ္ျပီးေတာ့ကိုု ၊ တေန႕လံုုး ေလ ွ်ာက္ပတ္ၾကေတာ့တာ ။ 




သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႕ ျခံ ထဲ လာကစားလိုု႕ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကေလးေလး တေယာက္လိုု ၊ မခ်ိဳသင္း တေယာက္ ၊ တေတာက္ေတာက္ နဲ႕   ဒါက ေဟာက္စ္ေအ့ဖ္ ေဟာ္ရာ  သရဲေျခာက္တာပါပဲ… ဟိုုးမွာ ကင္းေကာင္ သရီးဒီ  . . . လာလာ..ဒါက ရွာ့ခ္ ဖိုုးဒီ  ၀င္ၾကမယ္ေနာ္ ဆိုု သူတိုု႕ လိုုက္၀င္ၾကေပါ့။ ကိုုေက်ာ္၀ဏၰ ကေတာ့ ေနာက္မွာ ( ျပံဳးျပံဳး) ၂ နဲ႕ ။

4D ကလည္း Sherk မိုု႕လိုု႕သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ျမည္းၾကီး တံေတြးေထြးလည္း တံေတြးစင္ . . . ေတာ္ၾကာ ဂုုပ္ေပၚ ပင့္ကူေတြ ျပဳတ္က်လာလိုုက္ နဲ႕   အက္ရွင္ကားသာ 4D ၾကည့္ရရင္ေတာ့ ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲ က်န္မွာ လိုု႕ ေျပာျပီး ၊ သူတိုု႕ ရီ ၾကျပန္ ။ 4D တင္မက 5D  6D  7D ေတြကိုုပါ.. မခ်ိဳသင္းက  ျပေသးသည္။ ကိုုေက်ာ္၀ဏၰ နဲ႕ မေခ်ာအိ ကိုု ေကာ္ဖီဆိုုင္ထဲမွာ ထားခဲ့ျပီး ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ကိုု ၊  Jurassic Park ကိုု သြားမယ္ေနာ္. . . စီးလိုု႕ ေကာင္းတယ္ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ .. တဲ့ ။ ဘာကိုု စီးရမယ္မွန္း သူ ေသခ်ာမသိ ။ ပါ့ခ္ ဆိုုေတာ့လည္း ေအးေအးေဆးေဆး ဟုုတ္မွာပဲ ေပါ့ ။ ကားထြက္ခါစ ၊ ပန္းေလးေတြ ေရတံခြန္ေလးေတြကိုု ျမင္ေတာ့ . . . ေတြ႕လား သူက သာသာယာယာေလးရယ္ လိုု႕ လုုပ္ေသးတယ္။ တေအာင့္ေနေတာ့မွ၊  လက္ကိုုင္ေလး ကိုုင္ထားေနာ္ ဆိုုတဲ့ စကားလည္း ဆံုုး.. တခါတည္း ဒိုုင္မန္းရွင္းေတြ ၉  ေက်ာ္သြားလိုုက္တာ ။ ျပန္အထြက္က်မွ ဓါတ္ပံုု ရိုုက္ထားတာ ေရြးလိုု႕ရတယ္ ဆိုုတဲ့ ကြန္ျပဴတာ မ်က္နွာျပင္မွာ ရွာ ၾကည့္ေတာ့ . . . အိုု႕ အိုုး  သူ႕မ်က္နွာက ငရဲအိုုးထဲ ေဇာက္ထိုုးက်တဲ့ မ်က္နွာလိုု ။ မခ်ိဳသင္းကေတာ့ ေအးေဆးပဲ ျပံဳးလိုု႕ ။ မ. . . အဲဒါေတြ ဧည့္သည္ လိုုက္ပိုု႕တိုုင္း စီးလားလိုု႕ အံ့ၾသတၾကီးေမးေတာ့ ၊ တခိခိ နဲ႕  Mummy ရွိေသးတယ္ သြားစီးၾကမယ္ တဲ့ ။

ရုုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္ေတြ ထဲ့ တဲ့ ၊ ရွိဳးကိုုေတာ့ အားလံုုး ၾကိဳက္ၾကသည္။ ၾကည့္လိုု႕ အေကာင္းဆံုုးကေတာ့ တကယ္လက္ရွိ အသံုုးျပဳေနတဲ့ ရုုပ္ရွင္ရိုုက္ကြင္းေတြထဲကိုု  ကားနဲ႕ ျဖတ္ေမာင္းျပတဲ့  တကယ့္ စတူဒီယိုု တိုုး  ပဲ ။ ၾကားထဲမွာ အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္ေတြ လည္း ပါသည္။ 




ကားေပၚထိုုင္ေနရင္းက  ဒိုုင္နိုုေဆာၾကီး ထြက္လာလိုုက္ . . . မုုန္တိုုင္းေတြၾကီး ေရေတြ လ ွ်ံ လာလိုုက္ . . . ဘူတာရံုုထဲေရာက္ ရထားေတြ တိုုက္လိုုက္ . . .  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္က ေလယဥ္ၾကီး ပ်က္က် လာလိုုက္ . . . နယူးေယာက္ ကိုု ေရာက္သြားလိုုက္ . . . ဥေရာပ ကိုု ေရာက္သြားလိုုက္ . . . အိပ္မက္ထဲက ျပကြက္ေတြလိုု အဆက္အစပ္မရွိ တခုုျပီး တခုု ေျပာင္းသြား သည္။  တကမၻာလံုုးက လူေတြကိုု ေဟာလိ၀ုုဒ္ ရုုပ္ရွင္ေတြက အဲဒီလိုု ဖမ္းစားထား ခဲ့တာကိုုး ။


ရုုပ္ရွင္ ဆုုိတာ အိပ္မက္ေတြကိုု ေရာင္းတဲ့ လုုပ္ငန္းလိုု႕ ဆိုုၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူးစရာ ေတြတင္မက ၊ ေလာကရဲ႕ အနိဌါရံုု အက်ပ္အတည္း အခက္အခဲေတြ ထဲလည္း ၊ အလည္အပတ္ ဆင္းၾကည့္ခ်င္ၾကေသးသည္ ။ တခါတေလ လည္း ရုုပ္ရွင္ထဲမွာလား ... အိပ္မက္ထဲမွာလား … တကယ့္ဘ၀ လား …. ခြဲျခားဖိုု႕ ခက္ေနတဲ့ စိတ္နယ္လြန္ သိပၺံ ဆန္းက်ယ္ ဇာတ္လမ္းတခုု ထဲမွာ ကိုုယ္တိုုင္ ဇာတ္ေကာင္ ေတြ ျဖစ္လိုု႕ ။ ငယ္ငယ္တုုန္းကဆိုု  တအားၾကီး မေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ အျဖစ္ေတြနဲ႕  ၾကံဳတဲ့အခါ အိပ္မက္ ေတြကိုု အားကိုုးမိ တာကိုု သတိရသည္။ ဒါ အိပ္မက္ၾကီးပဲ . . . အိပ္မက္က နိုုးရင္ မိုုးလင္းျပီး ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းသြားမွာ လိုု႕  ဆႏၵအေတြးေတြနဲ႕ စိတ္သာသာရာ ရွာဘူးသည္။

အခုုလည္း ညေန က်ရင္ေတာ့ တိတ္သြားမွာပဲ လိုု႕ ထင္ထားတဲ့ မိုုးေတြက ပိုုလိုု႕ေတာင္ သဲလာ သည္။ ဒီ မိုုး ရြာတာ လည္း အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္ပဲ လားမသိ လိုု႕  ေျပာျပီး ရီၾကေတာ့ ၊ ေကာ္ဖီခြက္ေပၚက အေငြ႕ေတြ  သူတိုု႕ မ်က္နွာေရွ႕ ျဖတ္ေျပးသြားၾကသည္။ မိုုးက ေအးသေလာက္ သူတိုု႕ ရင္ထဲမွာ ေႏြးေထြးေနၾကသည္။ မိုုးေရေတြတစြပ္စြပ္နဲ႕  တေန႕လံုုး လည္ပတ္ထားတဲ့ သူ တိုု႕ ေျခေထာက္ေတြ လိုုပဲ ၊ သူတိုု႕ နွလံုုးသားေတြလည္း အေပ်ာ္စိတ္ေတြနဲ႕  နူးအိ လိုု႕ ေနေတာ့သည္။




xxxxxxxxxx



ခရီးတခုုကေတာ့ျဖင့္ ၊ အဆံုုးသပ္ျပီ။ အိမ္ျပန္ျပီေပါ့ ။ 
လူေတြ ဘာလိုု႕ ခရီးသြားၾကသည္လဲ ။ တခ်ိဳ႕ အတြက္က ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ ။ တခ်ိဳ႕အတြက္က နိစၥတဓူ၀ ။ တခ်ိဳ႕က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ။ တခ်ိဳ႕က ျငီးျငီးေငြ႕ ေငြ႕ ။ ဘာကိစၥ ေတြ နဲ႕ ခရီးသြားေနၾကသည္လဲေတာ့မသိ ။ ေလဆိပ္တိုုင္းမွာ လူေတြ အျပည့္ ။ ေလယဥ္အတက္အဆင္း စာရင္းမွာ တစင္း ဆင္းလိုုက္ . . . တစင္း တက္လိုုက္ ။ လူေတြက အေရာင္စံုု လူမ်ိဳးစံုု ဘာသာစကားမ်ိဳးစံုု ။ကမၻာၾကီးရဲ႕ ဟိုုဖက္ကေန ဒီဖက္ကိုု လာလိုုက္ . . . ဒီဖက္ကေန ဟိုုဖက္ကိုု သြားလိုုက္ ။ ဟိုုးေရွးေခတ္တုုန္းက ဥေရာပ ခရီးသြားကုုန္သည္ၾကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ မာကိုုပိုုလိုု တိုု႕ ၊ ဗက္စကိုုဒဂါးမား တိုု႕  ရြက္သေဘာၤၾကီးေတြ နဲ႕ နွစ္ေပါက္ေအာင္  ခရီးသြားခဲ့ၾကရေပမဲ့ ၊ အခုုေတာ့ ညထြက္ မိုုးလင္းေရာက္ ။ ဘယ္လိုုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူတိုုင္းကေတာ့ ၊ ခရီးစဥ္ေတြ အားလံုုးကိုု ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ ေမြ႕  လံုုလံုုျခံဳျခံဳသာ ျဖစ္ခ်င္ၾကေပမည္ ။


ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ အျပန္ခရီးမွာ အလယ္ ေလးခံုုတြဲ ၾကီးရဲ႕  နွစ္ခံုု က လြတ္ေနသည္မိုု႕ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ လက္တန္းေတြ တင္ျပီး ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ အိပ္စီးယံုု ။ ေလယဥ္၀န္ထမ္းက ညစာ စားတဲ့ ခြက္ေတြ လာသိမ္းျပီးသြား ေတာ့ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္မည္လိုု႕  ေလ ွ်ာက္ရွာသည္။ ေလာေလာလတ္လတ္ ေအာ္စကာ ရထားတဲ့  12 years a Slave ကိုု ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလား ။ လာတုုန္းကလည္း လူမဲကား ။ ခုုလည္း လူမဲကား ျဖစ္ေနျပီ ။ ဒီလိုု ကားမ်ိဳးကိုု ေနာက္မွ ရံုုၾကီးမွာ သြားၾကည့္ဖိုု႕ ေဆ့ဖ္ ထားလိုုက္မည္။  Gravity ကိုု  နွိပ္ၾကည့္သည္။ မင္းသား မင္းသမီးေတြက ၀ါရင့္ေတြမိုု႕ ၾကည့္လိုု႕ ေကာင္းပါရဲ႕ ။ ဒါေပမဲ့  ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယိုု က Special Effects Show မွာ အာကသ ၀တ္စံုု န႕ဲ သရုုပ္ေဆာင္တာကိုု ဟာသ လုုပ္ျပတာ ၾကည့္ခဲ့ရေတာ့ ၊ စန္ထရာဘူးေလာ့ကိုု ၾကည့္ရတာ ေနာက္ေနတယ္လိုု႕ပဲ ထင္ေနမိသည္။ ေနာက္ထပ္ ေဟာလိ၀ုုဒ္ကားတခုု  ေျပာင္းၾကည့္ေတာ့လဲ ၊ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုုထဲက ရိုုက္ကြင္းၾကီးေတြသာ ျမင္ေနေတာ့ . . .ခက္ျပီ ။  သူနဲ႕က်မွ ၊ ယူနီဗာဆယ္ နာမယ္ပ်က္ရေတာ့မည္။ သူက အခုုေခတ္ ဗီြစီဒီ ဇတ္လမ္းေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ ပါေလ့ ရွိတဲ့ ၊ behind the scenes ဆိုုတာမ်ိဳးေတြကိုု မၾကိဳက္သူ ။ ၾကည့္ခဲ့သမ ွ် ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အရွိန္ကိုု ျပန္ဖ်က္လိုုက္သလိုုပဲ လိုု႕ ထင္သည္။ အျပင္ေလာကၾကီးမွာ လည္း၊ ကန္႕လန္႕ကာ ေနာက္ကြယ္ကိုု  မၾကည့္မိေအာင္ ေနရမည့္ အေနအထားေတြ ၊ ေပါမ်ားလွသည္ေလ ။ 

Wolf of Wall Street တဲ့ ။ ဟုုတ္ျပီ ။ မေရာက္ခဲ့တဲ့ ေ၀ါလမ္းမၾကီး ကိုု အခုု သြားၾကည့္ရမည္။ ဒီကားနဲ႕  ေအာ္စကာ ဇကာတင္ပါခဲ့တဲ့ လီယိုုနာဒိုု လည္း  Catch me if you can ကတည္းက သူ႕ ဇာတ္ရုုပ္က အတည္ေပါက္နဲ႕ လိမ္စားတဲ့ ရုုပ္ ထြက္သြားခဲ့တာ ။ ေဟာလိ၀ုုဒ္ ကား ကေတာ့ ေဟာလိ၀ုုဒ္ ဆန္တယ္ပဲ ေျပာရမလားမသိ ။ ဒီရုုပ္ရွင္ကိုု လည္း တကယ့္အျဖစ္  ဆိုုျပီး နာမယ္ေတြ ၾကီးေအာင္ ေၾကာ္ထား ေလွာ္ထား ေညွာ္ထားလိုုက္တာ ။ ခုုၾကည့္ေတာ့ျဖင့္ သူ႕စိတ္ထဲ ဘာမွ တြန္းတြန္း တိုုက္တိုုက္ ျဖစ္မလာ။ Wall street ေပၚက လက္ညွိဳးတေခ်ာင္း ၊ ဖုုန္းတလံုုး နဲ႕ ၊ ထိုုင္ရာကမထ ၊ လက္တလံုုးျခား ကုုလားဖန္ ထိုုးစားေနတဲ့ လူတန္းစား ေတြ ကိုု ပိုုျပီး စိတ္ကုုန္လာတာပဲ ရွိတယ္။ ေငြရွင္စနစ္ ရဲ႕ မတည္ၾကည္မူ လက္၀ါးၾကီးအုုပ္မူ ကိုု ပိုုျပီး စိုုးရြံ႕လာတာပဲ ရွိတယ္။ ဒါေတြကပဲ ၊  သူ႕ကိုု တြန္းတိုုက္သြားတယ္လိုု႕ ေျပာရမွာေပါ့ေလ။ ေနပါအံုုး ။ ဒီရုုပ္ရွင္ရဲ႕ တကယ့္အျပင္က ဇာတ္လိုုက္ ၀ံပုုေလြေကာင္က.. သူ လိမ္စား လူလည္က်ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကိုု ဇာတ္ညႊန္းလုုပ္ျပီး ေရာင္းစားေတာ့ လည္း ၊ ၾကည့္လိုုက္ၾကတာ ၀က္၀က္ကြဲ ။ သန္း နဲ႕ ခ်ီျပီး လုုပ္စားသြားျပန္တာပဲ မဟုုတ္လား ။ 

ေဟာလိ၀ုုဒ္ေတြ ေတာ္ပီ... ျပင္သစ္ကား တကားေလာက္ ၾကည့္မယ္လိုု႕ စိတ္ကူးျပီးကာမွ ၊ Kindle ေလးကိုုသာ ဖြင့္လိုုက္မိသည္။ နိုုဘယ္ဆုုရွင္ ၾကီး စတစ္ကလစ္ဇ္ က ျဖင့္ အခန္းတစ္က.. မေက်ာ္ေသး ။ အေမရိက ရဲ႕  တစ္ရာခိုုင္နွံဳး သူေဌးၾကီးေတြကျဖင့္ တုုတ္တုုတ္မ ွ် မလွဳပ္ေသး ။ ၉ ၉  ရာခိုုင္နွံဳး ျပည္သူေတြ ရဲ႕  အေရးကိစၥကိုု ေျဖရွင္းဖိုု႕ အခန္းေတြ မေရာက္ေသး ။ 


ဒီ စာအုုပ္က ေတာ္ေတာ္ ေတာ့ ၊ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းသည္။ Price of Inequality ကိုု ဘယ္သူေတြက ေပးေနရသည္လဲ . . . American Dream ဆိုုတာ ေရာ တကယ္ရွိသလား လိုု႕  အညြန္းမွာ ကတည္းက ေရးထားသည္။ အေမရိက မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႕ မိတ္ေဆြေတြကိုုေတာင္ ၊ ဒီေမးခြန္းေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ မေမးခဲ့ရ ။ ေမးစရာလည္း လိုုမည္မထင္ ။ ေလာကအရာေတြက ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေတြးေတာ့ ေရးေတာ့လည္း စာတေစာင္ ေပတဖြဲ႕ ေပါ့ ။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပံဳးၾကည့္ေတာ့လည္း ၊ အေမရိကန္ ဒရင္းမ္ ဆိုုတာ အေမရိကန္ ေဟာလိ၀ုုဒ္ ရုုပ္ရွင္ေတြ ထဲမွာ ျမင္ေနရသည္ပဲ ။ အိပ္မက္ ဆိုုတာကေတာ့ အေမရိက မွာမွ မဟုုတ္။  ဘ၀ မွာ အိပ္မက္ မပါတဲ့ ျပကြက္မရွိ ။ အိပ္မက္ နဲ႕ အားယူ ။ အိပ္မက္နဲ႕  ေျဖေလ်ာ့ ။ အိပ္မက္နဲ႕ လွည့္ဖ်ား ။ အိပ္မက္ေတြ နဲ႕  ဇာတ္၀င္ခန္းေတြ ေျပာင္းၾကည့္လိုု႕ မွ မရရင္ ၊ ဘ၀ ၾကီးက ဘယ္ေလာက္ ညီးေျငြ႕ ဖိုု႕ ေကာင္းေလမလဲ ။ ဘယ္ေလာက္ မြန္းက်ပ္ဖိုု႕ ေကာင္းေလမလဲ ။ 

အခုုနတည္းက နည္းနည္း ခုုန္ ခ်င္ေနတဲ့ ေလယဥ္ၾကီးက ပိုုျပီး တုုန္ခါေနသလိုု ။ (တင္) ကနဲ ၊ ခါးပတ္ မီးေလး နီသြားေတာ့ ေက်ာထဲ စိမ့္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ အမ်ိဳးသား ကေတာ့ နွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီ ။ ေအာက္ကိုု နွိမ့္ဆင္းေနတဲ့ ခံစားမူကိုု တခ်က္ တခ်က္ ရ သည္။ Kindle ေလးကိုု ပိုုက္ျပီး မ်က္စိကိုု အသာ မွိတ္လိုုက္သည္။  ခဏ ေတာ့ ေလယဥ္ၾကီး ျငိမ္သြားျပန္သည္။ ( တင္) ကနဲ..ခါးပိတ္မီးေလး စိမ္းသြားျပီ  ။ ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ။ ဒါလည္း ဇာတ္၀င္ခန္း တခုုရဲ႕ အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာ လိုု႕ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ဟာသ လုုပ္ျပီး စိတ္ကိုု ေဖာ့ၾကည့္သည္။  ေလယဥ္တစင္းလံုုးလိုုလိုု  စိတ္ေအး လက္ေအး အိပ္ေမာက်ေနၾကဆဲ ။ သူ႕ေခါင္းေပၚက မီးေလးကိုု ပိတ္လိုုက္ရင္း ၊ သူလည္း ၾကိဳးစားျပီး အိပ္ေတာ့မည္။ ကိုုယ္ဘာမွ မတတ္နိုုင္တဲ့ အေျခအေနတခုုမွာ ၊ စိုုးရိမ္ပူပန္ ေနလိုု႕လည္း အပိုုပင္ ။ ငယ္ငယ္တုုန္းကလိုုပဲ ၊ အိပ္မက္ကိုု အားကိုုးရမည္။ အိပ္မက္ ထဲမွာ သူ ေပ်ာ္စရာေတြ ေတြ႕ခ်င္ ေတြ႕နိုုင္မည္။  ေသခ်ာတာေတာ့ အိပ္မက္က နိုုးရင္ ၊ မနက္ခင္းကိုု ေတြ႕ ရမည္။  ကာလယႏၱယားၾကီးထဲမွာ ၊ အိပ္မက္ေတြကိုု စီးျပီး အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္းေတြေပၚက ျဖတ္ေက်ာ္ သြားနိုုင္တယ္ ဆိုုတာ၊ လူတိုုင္း သိပါ့မလား ။ 

ေကသြယ္
၂၄ -  ၂၇ /၀၃/၂၀၁၄



Share/Bookmark

ေမေမ ငိုုဖိုု႕ စာေလးတပုုဒ္


ခုုနစ္ နွစ္ သမီးေလးထဲက ထားခဲ့ရေတာ့.. အေမကိုု မခင္ဘူးေပါ့… လိုု႕  ေမေမက အျမဲ ခနဲ႕ တတ္တယ္။  တကယ္ေတာ့ ခနဲ႕ တယ္ ဆိုုတာထက္  မဟုုတ္ပါဘူး…ေမေမရဲ႕   ဆိုုတဲ့ အသဲအသန္ ျငင္းဆိုုတဲ့ အသံကိုု ေမေမ ၾကားခ်င္တာ ထင္ပါရဲ႕ ။ 

အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ အင္မတန္ နွစ္သက္ ျမတ္နိုုး တယုုတယ ပံုုေဖာ္ယူ ခဲ့တဲ့ အိမ္ကေလး ေပၚကေန ေမေမ  မ်က္ရည္စက္လက္ နဲ႕  ဆင္းသြားခဲ့ရတုုန္းက .. ဟုုတ္တယ္ နွစ္တန္းေက်ာင္းသူပဲ ရွိေသးတဲ့ သူ ၊ ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့ အိမ္မွာ ေမေမ မရွိေနတာကိုု သိေပမဲ့ ၊ ခဏတျဖဳတ္လိုု႕ပဲ ထင္ခဲ့လိုု႕လားေတာ့မသိ ၊ ဘာမွ သိပ္ျပီး ထူးျခားတုုန္လွဳပ္မူ မရွိခဲ့ဘူး ။ အဲဒီေန႕က တလမ္းထဲ ေနတဲ့ ေမေမ့ တပည့္မေလး တေယာက္က ထူးထူးဆန္းဆန္း ထမင္းခ်ိဳင့္လာပိုု႕ တာရယ္၊ သူ႕ကိုု အေသအခ်ာ ဂရုုစိုုက္ျပီး ေန႕လည္စာ ေကၽြးခဲ့တာရယ္ ကိုုပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ ငါးခူေၾကာ္ ဟင္း လိုု႕ ေတာင္ မွတ္မိ ေနသလိုုပဲ ။ အဲ့ဒီေလာက္ ဘ၀ ေတြ ခ်ိဳးေကြ႕ သြားခဲ့တဲ့ ေန႕ တေန႕ ကိုု ငါးခူေၾကာ္ ဟင္းနဲ႕ပဲ မွတ္မိေန ခဲ့ရတာ ၊ ကံေကာင္းတယ္လိုု႕ ဆိုုရမလားပဲ ။ ခုုမွ ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ ဒီေလာက္ ေတာင္ ျမည္ဟည္းတုုန္ခါေနတဲ့ နာရီေတြ… ခါးသက္ ျပင္းရွေနတဲ့  စကားသံေတြၾကားထဲကေန သူ႕တပည့္မကိုု လွမ္းေခၚျပီး သမီးကေလးေတြဆီ  ထမင္းဗူး ပိုု႕နိုုင္ေအာင္ စီစဥ္သြားခဲ့ေသးတဲ့ ေမေမ ။ 


အဘြားအိမ္ကေန ျပန္မလာနိုုင္ေသးတဲ့ ေမေမ့ကိုု သူ . . . စ ေမးလာတဲ့ အခ်ိန္ေတြတုုန္းက စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနတဲ့ ေဖေဖ့ မ်က္နွာကိုု ေတာ့ ၊ မွတ္မိေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ ဘယ္လိုုေနတတ္သြားခဲ့သည္လည္း မသိ. . . ေဖေဖ့ နွမေတြ ရဲ႕  ေခ်ာ့ျမဴ ယုုယမူေတြ ထဲမွာ သက္ေသာင့္ သက္သာ ရွိေနခဲ့ေလသလား . . . သူ႕အမ ေတြ ေမေမ့ဆီကိုု ပထမဆံုုး သြားေတြ႕ တဲ့ ေန႕မွာေတာင္ သူ လိုုက္မသြားခဲ့မိဘူး ။ တပတ္တခါ ေမေမ့ဆီ သြားလည္ခြင့္ ရလာတဲ့ အခါေတြတိုုင္းမွာလည္း သမီးေဇာ နဲ႕ မွဳံေတ ေနတဲ့ အဘြားရဲ႕  “ အေဖခ်စ္မ ေတြ နင္တိုု႕ အေမကိုုေတာ့ မသနားၾကဘူးလား… အဲဒီ အမ်ိဳးေတြကိုု ငါမုုန္းတယ္ ” .. ဆိုုတဲ့ နာက်ည္းသံေတြ ၾကားမွာ စိတ္လက္ေပါ့ပါးမူ ဆိုုတဲ့ အရာ ဟာ ၊ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပ်ာက္ဆံုုးေနခဲ့တယ္။ ေမေမ နဲ႕ အဘြားေရာ ဘယ္မွာ စိတ္လက္ေပါ့ပါး နိုုင္ၾကမလဲေလ..။ ေဖေဖ့ မွာ လည္း သူ႕ ရပ္တည္ခ်က္ အတြက္ သူ႕မာန္ သူ႕ထန္ေတြ နဲ႕ ေလးလံ တင္းက်ပ္ေနခဲ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ ။ အဲဒီအခ်ိန္က သူတိုု႕မွာ ဘယ္သူ႕ကိုု သနားျပီး ဘယ္သူ႕ ဘက္လိုုက္ရမယ္ လိုု႕  ဆံုုးျဖတ္ေရြးခ်ယ္နိုုင္တဲ့ အင္အားမွ မရွိခဲ့တာ။ ထူးထူးကဲကဲ ေရြးခ်ယ္ရဲ တဲ့ အမလတ္ ကေတာ့ ၊ တေန႕  ေက်ာင္းက အျပန္မွာ သူတိုု႕ေတြ နဲ႕ အိမ္ျပန္ လိုုက္မလာေတာ့ဘူး ။ ေမေမ့ ဆီကိုု လိုုက္သြားခဲ့တယ္။ တပတ္ တပတ္ ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ေျမာက္ဖက္ကေန ေတာင္ဖက္ကိုု ျဖတ္ျပီး ေမေမ့ဆီ သြားလည္ဖုုိ႕ ေဖေဖ့ဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းရတဲ့ အခ်ိန္ရယ္ ၊ ညေနေစာင္းလိုု႕ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲျပီး က်န္ခဲ့တဲ့ ေမေမ့ဆီကေန ျပန္လာရတဲ့ အခ်ိန္ေတြရယ္ ဟာ၊ ဘ၀ မွာ အမွတ္မရခ်င္ဆံုုး  အခ်ိန္ေတြပါပဲ ။


အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး စပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ လိုု႕ ေမေမ က ေျပာျပတယ္။ ေျပာယံုုတင္ မဟုုတ္ဘူး ။ သူ႕ကဗ်ာေတြ အပုုဒ္ ၁၀၀ နီးပါးေလာက္ ေရးထားတဲ့ ကဒ္ထူဖံုုး စာအုုပ္ အေဟာင္းကေလးကိုု သူ႕ဗီရိုုထဲက ထုုတ္ ထုုတ္လာျပီး သူတိုု႕ေတြ လက္ထဲ အတင္းထဲ့ျပီး ျပန္ဖတ္ခိုုင္းတတ္တယ္။ အဲဒီေခတ္က သင့္ဘ၀ မဂၢဇင္းေလးမွာ က်ိဳၾကား က်ိဳၾကား ပါေလ့ရွိတဲ့ ေမေမ့ ရဲ႕ ေလးလံုုးစပ္ ကဗ်ာေလးေတြကိုု ဖတ္ၾကည့္ဘူးေပမဲ့ ၊ အထီးက်န္ ခံစားခ်က္ ေတြကိုု ပံုုေအာထားတဲ့ . . . အပစ္ပယ္ခံ အလြမ္းေတြ နဲ႕ ႏြမ္းနယ္ ေနမဲ့ . . . နာက်ည္းခ်က္ေတြကိုု ထိုုးေခ် ထဲ့ထားခဲ့ တဲ့  အဲဒီ ကဗ်ာေပါင္း မ်ားစြာကိုု သူတိုု႕  အခုုခ်ိန္မွာ မဖတ္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး ။ စိတ္လွဳပ္ရွားစရာ ပစၥပၺဳန္ အသီးသီးက ေနရာယူထားျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ သူတိုု႕ ညီအမေတြက အတိတ္ကိုု အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့ခ်င္ေပမဲ့ ၊ ေမေမ့မွာကေတာ့ သူ႕ ပစၥပၺဳန္ ကလည္း အတိတ္ထဲမွာပဲ ရွိေနရွာတယ္။ ေမေမက ေဖေဖ့ကိုု ခ်စ္ရွာေသးသည္ကိုုး ။ အတိတ္တုုန္းက ေဖေဖ့ အခ်စ္ကိုု ရင္ခုုန္ေႏြးေထြးစြာ လက္ခံ ခဲ့သလိုုမ်ိဳး ၊  ပစၥပၺဳန္မွာလည္း ေဖေဖ့ ရဲ႕  ေႏြးေထြးနူးညံ႕တဲ့ ဆက္ဆံမူကိုု ေမ ွ်ာ္လင့္ေစာင့္စား ေနရွာဆဲ ပဲ ။ 


ေဖေဖနဲ႕ အတူ  ေနထိုုင္ၾကီးပ်င္းခဲ့ၾကတဲ့ သူတိုု႕ ညီအမေတြဟာ ေဖေဖ့ မ်က္နွာရိပ္ မ်က္နွာကဲ နဲ႕ စိတ္ အထားအသိုုကိုု ၊ အလိုုလိုု နားလည္နိုုင္ၾကေပမဲ့ ၊ ေမေမ့ ကိုု ခ်စ္ေသးရဲ႕ လား . . . အနည္းဆံုုး သမုုဒယ အၾကြင္းအက်န္ေလးေတြ ရွိေသးရဲ႕ လား . . .ဒါမွမဟုုတ္  အေနအထိုုင္ စရိုုက္ ခံစားခ်က္ေတြ ပိုုျပီး ေ၀းသထက္ ေ၀းသြားတာလား . . .ဆိုုတဲ့  ေဖေဖ့ရဲ႕ မာေက်ာဟန္ရွိတဲ့ နွလံုုးသားကိုုေတာ့ ဘယ္လိုုနည္းနဲ႕ မွ  မခန္႕မွန္းနိုုင္ၾကဘူး ျဖစ္ေနရတယ္ ။ ေမေမ့ ကိုု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ ယံုုက လြဲလိုု႕ ဘယ္လိုု သတင္းစကား  ယံုုမွားခံစားခ်က္ကိုုမွ မေပးနိုုင္ေလာက္ေအာင္  အစြမ္းအစ တံုုးေနၾကရတယ္။ ဟိုုးတခ်ိန္တုုန္းကလိုု . . . “အေမ့ကိုု ျပန္ေခၚ ဖိုု႕  နင္တိုု႕ အေဖကိုု ေျပာေလ..” ဆိုုတဲ့ အဘြားရဲ႕ တိုုးတိုုး ၾကိတ္ၾကိတ္ အသံကိုု ျပန္ၾကားေယာင္လာ တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေတာ့  သူတိုု႕ ခံစားခ်က္ေတြဟာ ၊ ၀မ္းနည္းမူေတြနဲ႕ ျပန္ ရႊန္းစိုု လာတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့လည္း ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ကိုုယ့္ဘ၀ ကိုုယ့္မိသားစုု ဆိုုတာေတြထဲ က်ေပ်ာက္ သြားၾကျပန္တာပဲေလ ။ ေဖေဖ တိုု႕ ေမေမ တိုု႕ ဒီ အသက္ ဒီအရြယ္ၾကီးေတြပဲ ေရာက္ေနျပီ  … ကိုုယ့္ တရား ကိုုယ္ အားထုုတ္..  ဘာကိုုမ်ား ျပန္ေပါင္းထုုပ္ဖိုု႕ လိုုေသးလိုု႕ လဲ လိုု႕  အလိုုလိုု ပုုဒ္မ ခ် ပစ္ လိုုက္မိၾကတယ္ ။


ရန္ကုုန္မွာ ေမေမ နဲ႕ အတူေနတဲ့ သမီးၾကီး ဆီကိုု  နယ္က ေဖေဖက လာခဲလွေပမဲ့ ၊ နယ္မွာ ေဖေဖ နဲ႕ အတူေနတဲ့ သမီးလတ္ ဆီကိုုေတာ့ ၊ ေမေမက  အေၾကာင္းတိုုက္ဆိုုင္တိုုင္း  ေရာက္လာတတ္တယ္။ အဲဒီအိမ္ေလးကလည္း သူျမတ္နိုုး ခဲ့တဲ့ သူ႕ အိမ္ကေလး မဟုုတ္လား။ ဒါေပမဲ့လည္း လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္နီးပါးေလာက္ကတည္းက ထားရစ္ခဲ့ရတဲ့ သူ႕အိမ္ကေလးကိုု ပိုုင္ပိုုင္နိုုင္နိုုင္ ေျခခ် ေနထိုုင္ဖိုု႕ေတာ့ မျဖစ္နိုုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ ။ ေရာက္တာနဲ႕  အိမ္ေရွ႕လာလိုုက္ အိမ္ေနာက္သြားလိုုက္ အျပင္ထြက္လိုုက္ ျပန္၀င္လာလိုုက္ ရွဳပ္ရွက္ခက္ေနတတ္တဲ့ ေမေမ့ကိုု ၊ အေနအထိုုင္ စည္းကမ္းၾကီးလွတဲ့ ေဖေဖက ၊ သူ စာထိုုင္ဖတ္ေနၾက ခံုုကေန အ၀င္တခ်က္.. အထြက္တခ်က္  လွမ္းၾကည့္တာေလာက္ အျပင္ ၊ စကားအပိုု မေျပာဘူး ။ မေနနိုုင္တဲ့ ေမေမကသာ ၊ သမီးကိုု ေျပာသလိုု ေျမးကိုု ေျပာသလိုု နဲ႕  သူေျပာခ်င္တာေလးေတြ ညွပ္ျပီး ေဖေဖ ၾကားေအာင္ ေျပာရရွာတယ္။ ရန္ကုုန္ျပန္ေရာက္သြားရင္လည္း နယ္မွာ ေနတဲ့ သမီးလတ္ ဆီ ကိုု မနက္တခါ ညတခါ ေလာက္ ဖုုန္းဆက္တတ္တယ္။ တခါတေလ တဖက္က ဖံုုးကိုုင္တဲ့သူက ေဖေဖ ျဖစ္ေနရင္ ၊ ေမေမ့အတြက္ ေနေကာင္းလား လိုု႕ တခ်က္ေလာက္ ေတာ့ နွဳတ္ခြန္းဆက္နိုုင္တယ္ေလ။ တနွစ္တခါေလာက္ ေဖေဖ ရန္ကုုန္ကိုုလာျပီး ေဆးစစ္ မ်က္စိျပ လုုပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြဆိုု ေမေမ့ မွာ အိပ္ယာျပင္ရ ၊ ဟင္းစီစဥ္ရ နဲ႕  ေနစရာကိုု မရွိဘူး။ အဲဒီလိုု အခါမ်ိဳးဆိုု သမီးေတြတင္မက ေျမးေတြက အစ ၊ ေမေမ့ကိုု ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကေရာ ။


ဘာလုုပ္လုုပ္ အေဖကိုု သာ ေရွ႕တန္းတင္ အေလးဂရုုထားက်င့္ ျဖစ္ေနတဲ့ သူတိုု႕ ညီအမ ေတြ ဟာ၊ တခါတေလ ေတာ့လည္း ေမေမ့ကိုု ေနာက္စရာ ေျပာင္စရာ ခ်စ္စနိုုး လုုပ္ေနမိတာ ထက္ပိုုျပီး ေနရာေပးမိ အေလးထားမိရဲ႕ လား လိုု႕  ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိ တယ္။ 

သူဆိုုလည္း . . . ေမေမေျပာလည္း ေျပာေလာက္စရာ ။ ၾကားထဲမွာ ေမေမ့ဆီ တခါတေလ ညအိပ္သြားတာ ၊ ေမေမ ဆရာမ အလုုပ္နဲ႕ နယ္ေျပာင္းတဲ့ ျမိဳ႕ေတြကိုု လိုုက္ျပီး တပတ္တေလ အလည္လိုုက္ ဘူးတာေလာက္က လြဲ လိုု႕ ၊ သူ. . . ေမေမ နဲ႕   ပထမဆံုုး အေသအခ်ာ အတူ ေနဖူးတာဟာ ၊ အသက္ ၂၄နွစ္ အရြယ္ေရာက္မွ ဆိုုေတာ့ ၊ အေနစိမ္းမယ္ ဆိုုလည္း စိမ္းေလာက္ခ်င္စရာေပါ့ ။ ေနာက္ ၂ နွစ္ေလာက္ေနေတာ့တခါ ၊  ေမြးမိခင္ ကိုုတင္မက အမိ ျမန္မာျပည္ကိုု ေတာင္ ထားရစ္ခဲ့မိျပန္ ။ အခုု ဒီအသက္အရြယ္ၾကီး ေရာက္ေနတာေတာင္ ျမန္မာျပည္ ျပန္လည္လိုု႕ ၊ ေမေမ နဲ႕ အိပ္တဲ့အခါ ၊ ကေလးေလး တေယာက္လိုု ေထြးလိုုက္ ဖက္လိုုက္ လုုပ္ရင္ ၊  သူ မေနတတ္တာ ၊ ေမေမသိရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။ 


မနွစ္က ဒီဇင္ဘာ ရန္ကုုန္ေရာက္ေတာ့ ၊  ေမေမ့ အိပ္ယာထဲ တိုုးတိုုးေ၀ွ႕ေ၀ွ႕ ၀င္အိပ္ျဖစ္တယ္။ အိပ္ယာ၀င္ ေနာက္က်တတ္တဲ့ သူ႕ကိုု ေမေမ မေစာင့္နိုုင္ပဲ အိပ္နွင့္ေပမဲ့ ၊ သူ ျခင္ေထာင္ထဲ ၀င္တာနဲ႕ တေရးနိုုးျပီး ေခါင္းအံုုးေတြခုု . . .ေစာင္ေတြ ျခံဳ နဲ႕  လုုပ္ေတာ့တာပဲ ။ ျပီးေတာ့ သူ႕ နဖူးက ဆံပင္ကိုု သပ္တင္ေပးရင္း ျပတင္းေပါက္က ျမင္ေနရတဲ့ မီးေရာင္ေတြ ေပ်ာက္တိ ေပ်ာက္က်ားနဲ႕ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုု ေငးၾကည့္ ေနတယ္။ လမင္းၾကီးသာ ထိန္ထိန္သာေန လိုု႕ကေတာ့ ေမေမ တေယာက္ ငိုုအံုုးမွာ ဆိုုတာ သိေနတယ္။ ေမေမ့ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ တခုုက အင္မတန္ အလြမ္းသန္ အေဆြးသန္ သေလာက္၊ တဖက္မွာလည္း  ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သြားသြားလာလာ ရွိလြန္းလွတယ္။ တခါတေလ ေရဒီယိုုက လာတဲ့ ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ သီခ်င္း ကိုု နားေထာင္ျပီး တအိအိ နဲ႕  ရွိဳက္ေနရင္း ၊ ခဏေနေတာ့ သူ႕မိတ္ေဆြတေယာက္ဆီ ဖံုုးေကာက္ေခၚျပီး စကားေတြ ေဖာင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာခ်င္ ေျပာေနျပန္ေရာ ။ အဲဒီ ခံစားခ်က္ အစြန္း နွစ္ခုု ကိုုပဲ ဟိုုဘက္ ဒီဘက္ ေျပာင္းျပီး မ ွ်ေျခ လုုပ္ယူ ရင္း ၊ သူ႕ ရဲ႕ အထီးက်န္ နွစ္ေတြကိုု ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားနိုုင္ ခဲ့ တာပဲ ထင္ပါရဲ႕ ။ 


“ . . . အဲဒီတုုန္းက နင္တိုု႕အေဖက ဆရာမကိုု လူၾကံဳေပးလိုုက္ခ်င္လိုု႕ ပါ ဆိုုျပီး ေရာက္လာတာေလ . . .ေမေမက တူတယ္လုုံျခည္ နက္ျပာမွာ အျဖဴပြင့္ေလးေတြနဲ႕ တပတ္လ ွ်ိဳ ဆံထိုုးေလး ထံုုးထားတာ . . . ”  လိုု႕ ေမေမ စကား စ လာကတည္းက ၊ အင္း. . .တူတယ္လံုုျခည္ ဇတ္လမ္းေတာ့ နားေထာင္ရေတာ့မယ္ လိုု႕ စိတ္ထဲက ၾကိတ္ျပီး ေတြးလိုုက္တယ္။ အဲဒီ ေမေမ့ ရဲ႕ တူတယ္လံုုျခည္အလြမ္း ကိုု သူတိုု႕ ဖန္တရာေတေအာင္ ၾကားဖူးေနခဲ့ျပီးျပီေလ ။ သူသိျပီးသား အေၾကာင္းေတြကိုုပဲ ျပန္နားေထာင္ေနရရင္း လူကေတာ့ အိပ္ခ်င္ေနျပီ ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕  ေမေမ့ ဓါတ္ျပားၾကီးက ၊ ၾကည္နူးစရာ ဇတ္ေၾကာင္းျပန္ ကေန ၀မ္းနည္းစရာ စိတ္ပ်က္စရာ ဇတ္၀င္ခန္းေတြ ဖက္ကိုု ေရာက္ျပီး အသံအက္ လာတယ္ ။ ေမေမ့ စကားလံုုးေတြ က သူ႕နားထဲ ၀င္တခ်က္ မ၀င္တခ်က္ ျဖစ္ေနတုုန္း ၊ တဒုုန္းဒုုန္း နဲ႕ ကုုတင္ၾကမ္းျပင္ကိုု လက္သီးဆုုပ္ နဲ႕ ထုုေတာ့မွ မ်က္စိျပန္က်ယ္သြားတယ္။  မ်က္ရည္ေတြ နဲ႕ တရႊီးရႊီး တရႊဲရႊဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ေမေမဟာ ၊ သူ႕ ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ ရဲ႕ ဘယ္ေနရာမွာ ဇာတ္ရွိန္တက္ျပီး ဘယ္လိုု ေဒါသ ေတြ ထြက္လာသလဲ ဆိုုတာကိုု  သတိမထားလိုုက္မိဘူး။  တေယာက္ထဲ ၀မ္းနည္း ပမ္းနည္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေမေမ့ ကိုု ၾကည့္ျပီး စိတ္ရွဳပ္ေနမိတယ္။ “ ေတာ္ပါေတာ့ ေမေမရယ္. . . သမီးလည္း အိပ္ခ်င္ေနျပီ ” လိုု႕ ေျပာလိုုက္ေတာ့.. “ ေအးပါ..ေအးပါ ” ဆိုုျပီး တဖက္ လွည့္သြားတဲ့ ေမေမ့ကိုု ၊ အခုုမွ ျပန္ျပီး သနားေနမိတယ္။ တကယ္ဆိုု ေမေမ့ရင္ထဲက အစိုုင္အခဲ တခ်ိဳ႕ ကိုု မေခ်ဖ်က္ေပးနိုုင္ရင္ေတာင္ ၊ တခါတေလေလး  သူရင္ဖြင့္ခ်င္တာေလးေတြကိုု အေရးတယူ နားေထာင္ေပးခဲ့ သင့္တာေပါ့ ေနာ္ ။ 


တရက္ေတာ့ ၊ သူ ၀ယ္လာတဲ့ စာအုုပ္ေတြထဲက ၊ မာမာေအး ရဲ႕ “ ရင္ဖြင့္ၾကည့္ပါ သူငယ္ခ်င္း”  ဆိုုတဲ့ စာအုုပ္ေလးကိုု ယူဖတ္ရင္း ၊ ေမေမ တေယာက္ မာမာေအး ေရာဂါ တက္ေတာ့တာပဲ ။ အဆိုုေတာ္ၾကီး မာမာေအး ရဲ႕ ပုုဂၢလဘ၀ အေၾကာင္း ရင္ဖြင့္ထားတဲ့ အထဲက အိမ္ေထာင္ေရးမလွပ ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြက ေမေမ့ကိုု စြဲေဆာင္သြားခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။ စာအုုပ္ ဘာညာ ဖတ္ခဲလွတဲ့ ေမေမဟာ ၊ မာမာေအး အေၾကာင္း ပါတဲ့ စာအုုပ္မွန္သမ ွ်  ရွာခိုုင္းေတာ့တာပဲ ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီတုုန္းက မာမာေအးက အေမရိကန္ ကေန ရန္ကုုန္ ခဏျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္ ။ ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ လည္း ၊ မာမာေအး အေၾကာင္းေတြခ်ည္း ။ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူ႕ ခင္ပြန္းေဟာင္းကေတာင္  ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ အတိတ္ေတြကိုု ျပန္ေျပာင္း ေရာ္ရမ္းရင္း အခ်စ္ရဲ႕  ဒသာန တခ်ိဳ႕ကိုု တိုု႕ထိ သြားခဲ့ေတာ့ ၊ ေမေမ့ မွာ စာတပိုုဒ္ ဖတ္လိုုက္.. “ ဟဲ့ သူ႕ေယာက်္ားၾကီးကလည္း က်ေနာ္ ေလဆိပ္မွာ သြားၾကိဳခ်င္ပါတယ္ လိုု႕ ေျပာတယ္တဲ့ ဟဲ့.. ” လိုု႕  ပါးစပ္က ေျပာလိုုက္ နဲ႕  အလုုပ္ရွဳပ္ေနေတာ့တာပါပဲ ။


ကဲ. . . အဲဒါနဲ႕ ၊ အမ်ိဳးသားကဇာတ္ရံုု မွာ လုုပ္တဲ့ မာမာေအး ရဲ႕ ဒုုတိယ ေျမာက္ ျပည္ေတာ္ျပန္ ဂီတပေဒသာပြဲၾကီး ကိုု ၊ ေမေမ့အတြက္ လက္မွတ္ မရ - ရ ေအာင္ ျဖတ္ရေတာ့တယ္။ သူကိုုယ္တိုုင္လည္း မာမာေအး ရဲ႕ သီခ်င္းေတြ ကိုု နွစ္သက္ ျမတ္နိုုးတဲ့ သူဆိုုေတာ့ ၊ အဲဒီ ဂီတပေဒသာပြဲ ၾကီးကိုု ၾကည့္ခဲ့ရတာ တကယ့္ကိုု တန္ဖိုုးမျဖတ္နိုုင္ မေမ့နိုုင္ေအာင္ပါပဲ ။ အေစာပိုုင္းမွာ ကာလေပၚ ခပ္ျမဴးျမဴး သီခ်င္းေလးေတြ နဲ႕ စ ေပမဲ့ ၊ သမၻာ့ သမၻာၾကီး ေဒၚမာမာေအးကလည္း သူ႕ ကိုု အေဆြးဘုုရင္မ အျဖစ္ လူသိမ်ားေစခဲ့တဲ့  တကယ့္ ခံစားခ်က္အစစ္ အနွစ္ေတြကိုု တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆြဲထုုတ္လာရင္း ၊ ပရိတ္သတ္ ရဲ႕  နွလံုုးသားေတြကိုု ပဲ့ေၾကြ ေပ်ာ္ဆင္းလာေအာင္ တကယ္ပဲ စြမ္းေဆာင္ နိုုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႕က မွတ္မွတ္ရရ ၊ မလွမ္းမကမ္းက ခံုုမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ သူ႕မိခင္ၾကီးကိုု လွမ္းျမင္ေတာ့ လက္ လွမ္းျပ ရင္း ၊ ပြဲၾကည့္လာသူေတြရဲ႕  အသက္အရြယ္ နဲ႕  အေနအထားေတြကိုု သတိထားမိျပီး တေယာက္တည္း ျပံဳးမိေနတယ္။  ခဏေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက.. သူ႕ အနားကိုု ေရႊ႕လာထိုုင္ရင္း အဆစ္အျမစ္ေတြေယာင္တဲ့ ေရာဂါ ျဖစ္ေနလိုု႕ ၾကာၾကာသိပ္မထိုုင္နိုုင္တဲ့ မိခင္ၾကီးကိုု တကူးတက လိုုက္ျပရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ အျပီးထိ မၾကည့္နိုုင္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ရာသက္ပန္ ေယာဂီ ၀တ္ထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မိခင္ၾကီးကိုု လွမ္းၾကည့္ရင္း ၊ ေၾသာ္ သူလည္း မာမာေအး တိုု႕ ၊ ေမေမ တိုု႕ နဲ႕ ဘ၀တူပါပဲလား ဆိုုတာကိုု သတိရသြားတယ္။ ျမန္မာ့စႏၵယားလက္ကြက္ ကိုု ကၽြမ္းက်င္နိုုင္နင္းစြာ တီးတတ္တဲ့ ၊ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက ၊ စႏၵယား ေအာင္ခင္ လက္သံ က ဘယ္လိုု ၊ စႏၵယား မ်ိဳးနိုုင္က ဘယ္လိုု ဆိုုတာေတြ ေျပာျပေနေပမဲ့ ၊ မာမာေအး ရဲ႕  ခ်ိဳႏြဲ႕ သေလာက္ သာယာ ညွင္းေျပာင္းလွ တဲ့ အသံေန အသံထား ၊  စကားေျပ စာသား ေတြကိုုသာ ဂရုုစိုုက္နားေထာင္ ေနမိတယ္။ 


 အိုု. . အိုု႕ . . . အိုုး . . . ကိုုယ့္တေယာက္တည္း . . . . . ပိေတာက္လမ္း၀ယ္ . . . .ေလ ွ်ာက္လွမ္းခ်င္ပါတယ္. . . 

စီလြင္ ခ်ိဳၾကည္ လွတဲ့ အဆိုုေတာ္ၾကီး မာမာေအး ရဲ႕  အရွိဳက္အငင္က ရင္ထဲမွာ လွိဳက္တက္လာ သလိုု ျဖစ္လာတုုန္း ၊ ရႊတ္ကနဲ နွာေခါင္းသံ  ၾကားေတာ့ ၊ ေမေမ ရယ္ေလ. . . ပါးေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ စီးလိုု႕ ။ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းကိုု လက္တိုု႕ ျပီး ျပ ေတာ့ ၊ သူ႕အေမလည္း ခုုေလာက္ဆိုု ငိုုေနေလာက္ျပီ သြားၾကည့္လိုုက္အံုုးမယ္ ဆိုုျပီး ေနရာ ျပန္ေရႊ႕သြားရွာတယ္။ ေၾသာ္ . . . မိန္းမသားေတြ ရဲ႕ နွလံုုးသား ေတြ ဟာ ၊ မ်က္ရည္ေတြ နဲ႕ ေဆးေၾကာ ေဖာက္ထုုပ္ ပစ္နိုုင္ ၾကလိုု႕ သာပဲ . . . လိုု႕ ေတြးေနမိတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ  အရင္ညက  ပိတ္ပင္လိုုက္မိတဲ့ ေမေမ့ မ်က္ရည္ေတြ ကိုု ၊ အဲဒီညက ေဖာက္ထုုပ္ ယိုုစီး ခြင့္ ေပး လိုုက္ နိုုင္မိတဲ့ အတြက္ ၊ ေတာ္ပါေသးရဲ႕  လိုု႕  စိတ္သက္သာရာ ရခဲ့မိတယ္။ 


မာမာေအး ရဲ႕ သီခ်င္းတပုုဒ္စီ ကိုု သူဖတ္ထားမိတဲ့  အေၾကာင္းအရာ အပိုုင္းအစ ေတြ နဲ႕ ၊ ေလ ွ်ာက္ဆက္စပ္ ၾကည့္ေနတဲ့ ေမေမ့ ကိုု ၊ ေနာက္တရက္ . . . SONY MP3 Player ကေလး တလံုုး သြား၀ယ္ျပီး  မာမာေအး သီခ်င္းေတြ အျပည့္ ထဲ့ေပးလိုုက္ ေတာ့ ၊ ေမေမ့ မ်က္နွာၾကီး လင္းပ သြားရွာတယ္။  ပုုတီး မ်ိဳးစံုုရယ္ ၊ သီခ်င္းနားေထာင္တဲ့ နားက်ပ္ ၾကိဳးေတြရယ္ ရွဳပ္ပြေနတဲ့ ေမေမ့ အိပ္ယာ ကိုု ၾကည့္ျပီး သူ ျပံဳး မိတယ္။ တခါတေလ လက္က ပုုတီးကိုုင္ ထားေပမဲ့ ၊ နားမွာ နားက်ပ္ တန္းလန္း နဲ႕  မာမာေအး သီခ်င္းေတြကိုု   နွာေခါင္းသံ ေလးနဲ႕  ခပ္တိုုးတိုုး လိုုက္ဆိုုညည္း ေနတတ္တဲ့  ေမေမ့ကိုု ၊  “အဘြားကေတာ့ ဒရာမာကြင္းပဲကြာ ”   လိုု႕  ေျမးမ တေယာက္က ေဘးက ေနာက္သြားလည္း ေမေမ မၾကားေပ ။  ၾကားရင္လည္း ဒရာမာကြင္း ဆိုုတာ သူ႕ကိုု ေလွာင္တာလိုု႕ သူ သေဘာေပါက္ခ်င္မွ ေပါက္ေပမည္။


ဘာပဲေျပာေျပာ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ ေမေမ့ အတြက္ေတာ့ ၊ မာမာေအး သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ရင္း သူ႕ နွလံုုးသားေတြက အျမဲ နုုပ်ိဳေနေပလိမ့္မည္ ။ သူ႕ ခံစားခ်က္ေတြက အျမဲ  ေႏြးေထြးေနေပလိမ့္မည္။  တူတယ္လံုုျခည္ နက္ျပာေလးက အျမဲ သစ္လြင္ေနသလိုု ၊ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ  လူၾကံဳလာေပးတဲ့ လူရြယ္ ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြကလည္း အျမဲ ေတာက္ပ ရႊန္းစိုု ေနေပလိမ့္မည္။ အကယ္လိုု႕မ်ား နာက်ည္း ၀မ္းနည္းမူေတြ ျပည့္လ ွ်ံ လာရင္လည္း ၊ အေ၀းက  ေမေမ့ အတြက္ သူ စိတ္မပူလွပါ ။ သြန္ထုုပ္ ေဖာက္ခ် ပစ္လိုုက္ဖိုု႕ ေမေမ့ မွာ မ်က္ရည္ေတြ မခမ္းနိုုင္ေအာင္ ရွိေနေသးသည္ပဲ ။ 


စာၾကည့္ စားပြဲေပၚက ေမေမ့ရဲ႕ ပ်ိဳျမစ္စဥ္က ဓါတ္ပံုုေဟာင္းေလးကိုု လွမ္းၾကည့္မိရင္း ၊ အေမေန႕ လိုု႕ ေျပာေနၾကတဲ့ ဒီကေန႕မွာ ထူးထူးျခားျခား သတိရေနမိတယ္။ အခုု အခ်ိန္ဆိုုရင္ေတာင္ ၊ ေမေမ တေယာက္ နားက်ပ္ကေလး တပ္ျပီး ၊  ေမ့ကြက္ကိုု ရွာ . . . ရွာသူ ေမာင္ေရ . . . ေမ ဘယ္သူ႕ကိုုမွ အျပစ္လည္း မတင္လိုုေပ . . လိုု႕  ဆိုုညည္း လြမ္းဆြတ္ ေနေလမလား ။ ဒါမွမဟုုတ္  သူ႕ မိတ္ေဆြ ေတြ နဲ႕  ဖံုုးေတြေျပာ ျပီး ၊  ရႊင္လန္းတက္ၾကြ ေနေလ မလား ။ 




ေကသြယ္

၆ နာရီ ၆ မိနစ္၊  ဇန္န၀ါရီ ၁၇ ရက္ ၂၀၁၄
ကာဂူးလီ


Share/Bookmark

ပန္းတိုုင္မ်ား

အမ ၀မ္းကြဲရဲ႕ အိမ္မွာ ခဏ တျဖဳတ္ ေရာက္ေနတုုန္း ဧည့္သည္ေတြ ေရာက္လာတယ္။ ဧည့္သည္ လင္မယား မွာ ၄ နွစ္သား အရြယ္ သားကေလး တေယာက္ ပါလာေတာ့ ၊ သူတိုု႕ မိတ္ေဆြျခင္းေတြ စကားေအးေဆး ေဆးေဆး ေျပာပါေစ ေတာ့ ဆိုုျပီး ၊ ကေလးေလး ကိုု ျခံေနာက္ဖက္မွာ ေဆာ့ဖိုု႕ ေခၚသြားလိုုက္တယ္။ ကိုုယ့္အိမ္လည္း မဟုုတ္ေတာ့ ဘယ္ပစၥည္း ဘယ္ေနရာ ရွိမွန္းမသိ ကစားစရာ ဘာေပးရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနတုုန္း ၊ ေဘာလံုုးေလး တလံုုး ကိုု ကံအားေလ်ာ္စြာ ျမင္လိုုက္တယ္။ ကေလးေလး ဆီ ပစ္ေပးလိုုက္ရင္း ၊ Kick the ball လိုု႕ ၀မ္းသာအားရ ေျပာလိုုက္ တယ္။ ကေလးေလးက.. ေဘာလံုုးေလးကိုု ျပန္မကန္ပဲ ဖမ္းကိုုင္ထား တယ္။ သူ႕မ်က္နွာ ေသးေသးေလး ေပၚက.. မ်က္လံုုးနက္နက္ကေလးေတြ က ၊ ဟိုုဒီ ေ၀့၀ဲရင္း တစံုုတခုု ကိုု ရွာေနတယ္။ OK.. kick the ball လိုု႕ ထပ္ ေလာေဆာ လိုုက္ေတာ့.. where is the goal တဲ့ ။ 

ေလ်ာ့တိ ေလ်ာ့ရဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ၾကိုုးတေခ်ာင္းကိုု တဖက္စြန္းဆီကေန ေဆာင့္ ဆြဲလိုုက္သလိုုမ်ိဳး ၊ အေတြးအာရံုုေၾကာ ေတြ တင္းကနဲ ျဖစ္သြားေလသည္။
ၾကည့္ပါအံုုးေတာ့ ။ ေလးနွစ္သား ကေလးေလး တေယာက္က ေတာင္ ၊ ေဘာလံုုးတလံုုးကိုု ၾကံဳသလိုု ေလ ွ်ာက္ကန္ေနတာထက္ ၊ ဂိုုးတခုု သတ္မွတ္ျပီးမွ ကန္ရမယ္ ဆိုုတဲ့ အသိ နုုနုုကေလး ရွိနွင့္ေနျပီ။ မိဘ ေတြရဲ႕ သြန္သင္ ေလ့က်င့္ေပးမူလား.. ကေလးေလး ရဲ႕ ကိုုယ္ပိုုင္ ညဥ္ အက်င့္ေကာင္းေလးလား ေတာ့ မသိ။ အနားက ကုုလားထိုုင္ တလံုုးကိုု ဆြဲျပီး အလည္မွာ တည္ေပးလိုုက္ေတာ့ ၊ ကေလးေလးက ျပံဳးရႊင္ တက္ၾကြ စြာနဲ႕ ေဘာလံုုးကိုု ကုုလားထိုုင္ ရဲ႕ ေရွ႕ ေျခေထာက္ နွစ္ခုုၾကား ခ်ိန္ရြယ္ျပီး ကန္ေနေလျပီ။ 

ဦးတည္ခ်က္ ပန္းတိုုင္တခုု ရွိေနတဲ့ ေလးနွစ္သားေလး ကိုု ေငးၾကည့္ရင္း ၊ ဘ၀ မွာ ေမ ွ်ာ္မွန္းခဲ့ဘူး ေပမဲ့ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ပန္းတိုုင္ေတြ ၊ တည္ေဆာက္ခဲ့ မိလိုု႕ ဆြတ္ခူးခဲ့ဘူးတဲ့ ပန္းတိုုင္ ေတြ ကိုု ၊ ရည္တြက္ၾကည့္ မိတယ္။ ဆိုုပါေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသူ ဘ၀ တေလ ွ်ာက္လံုုး ၊ စာၾကည့္စားပြဲ ေရွ႕ မွာ လူရည္ခၽြန္ပံုု ပန္းခ်ီကားၾကီး ခ်ိတ္ျပီး စာက်က္ခဲ့ဘူးတယ္။ ဒါေပမဲ့ လည္း ၊ လူရည္ခၽြန္ဆုု နဲ႕ လြဲခဲ့တယ္။ ရွားစ ပါးစ လက္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ Prospectus စာအုုပ္ကေလး တအုုပ္ရဲ႕ မ်က္နွာဖံုုးေပၚက မ်က္ခင္းစိမ္းေပၚမွာ ထိုုင္ျပီး စာဖတ္ေနၾကတဲ့ ဘြဲ႕လြန္ေက်ာင္းသား ေတြ ရဲ႕ ပံုုေလးကိုု ၊ မ်က္စိထဲ စြဲေနခဲ့ရင္း ၊ အဲဒီ မ်က္ခင္းေလးေပၚ ကိုုယ္တိုုင္ ေရာက္သြားခဲ့ဘူးတယ္။ 

ေလးနွစ္သားေလး ရဲ႕ ပန္းတိုုင္ ၊ ဆယ့္ေလးနွစ္ သမီး ရဲ႕ ပန္းတိုုင္ ၊ နွစ္ဆယ့္ေလးနွစ္ တုုန္းက ပန္းတိုုင္ ၊ အခုု ေလးဆယ္ အရြယ္မွာေရာ ဘယ္လိုု ပန္းတိုုင္ တခုု မ်ား ၊ ေမ ွ်ာ္မွန္း ထားေန မိေသးလည္း လိုု႕ ၊ ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ မသိမသာ ခပ္ေဖါ့ေဖါ့ေလး ေမးၾကည့္ေတာ့ ၊ ထိတ္လန္႕ မူတခုုသာ ၊ သိသိသာသာ ေရာက္လာတယ္။

ရုုတ္ခ်ည္းပဲ “ ပန္းတိုုင္” ဆိုုတဲ့ ကဗ်ာေလး က ၊ လိပ္ျပာေလး တေကာင္ ပန္းပင္ေပၚ နားလိုုက္သလိုုမ်ိဳး … စိတ္ဖ်ား ေပၚ ေ၀့၀ဲက် လာတယ္။ 

မေရာက္ေသးရင္ ေရာက္ေအာင္သြား
ေရာက္ရင္ တေထာက္နား
ျပီးရင္ ေရွ႕ဆက္သြား
အဲဒီမွာ ဘာမွ မရွိဘူး….

ဘာေၾကာင့္လဲေတာ့မသိ.. စိတ္သက္သာရာ တမ်ိဳး ေတာ့ ရသြားသည္ ။ ဒီကဗ်ာေလးကိုု ကဗ်ာဆရာ ေမာင္သိန္းေဇာ္ စပ္ခဲ့တုုန္းက ဘယ္အရြယ္ေလာက္မ်ား ျဖစ္မလဲ ။ ေလးဆယ္ လား.. ေလးဆယ့္ ေလး နွစ္လား ။ ဘ၀ ရဲ႕ လမ္းခုုလတ္ မွာ ၊ ဘာမွ ရွာမေတြ႕ ျခင္းကိုု ရွာေတြ႕ သြားတဲ့ အခ်ိန္လား ။ 


လန္းဆန္းတက္ၾကြတဲ့ အရြယ္ေတြ တုုန္းက ၊ ပန္းတိုုင္ေတြ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကိုု ေကာင္းကင္ေပၚမွာ ခ်ိတ္ဆြဲျပီး မေမာမပန္း ေလ ွ်ာက္ခဲ့ၾကဘူးတာေပါ့ ။ ေလာကၾကီးကိုု အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႕ ၾကည့္ျပီး ျပံဳးျပ ဖိုု႕ လည္း ဘာမွ မခက္ခဲ ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီလိုု နဲ႕ ၊ သြားရင္း သြားရင္း နဲ႕ပဲ … ပန္းတိုုင္ေတြဟာ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးခဲ့တာလား.. ေ၀၀ါးကုုန္ေလသလား.. လမ္းလြဲ ခဲ့ၾကသလား ။ တျဖည္းျဖည္း နဲ႕ ေနွးေကြး ေလးလံ လာေတာ့မွ သာ ၊ ေက်ာေပၚမွာ အျပည့္ျဖစ္ေနတဲ့ ပကတိအေျခအေန ေတြကိုု သတိထားမိၾကတာေလ .. ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ပန္းတိုုင္ ဆိုုတာ ထားသင့္တယ္။ ရွိခဲ့တယ္။ ေရာက္နိုုင္တယ္။ လြဲ တတ္တယ္။ မေရာက္ေသးရင္ ေရာက္ေအာင္ သြား .. လိုု႕ ဆိုုသလိုု...မရွိ ရင္လည္း ရွိေအာင္ ထားရ မယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ ပန္းတိုုင္ ဆိုုတာ တခုုတည္းေတာ့ မဟုုတ္တန္ရာ ။ အႏိၲမ ခရီးဆံုုး ပန္းတိုုင္ ကိုု မေရာက္မျခင္း ေတာ့ ၊ ခရီးလမ္းမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ပန္းတိုုင္ေတြကိုု ၊ အနီေရာင္ ဘန္ခ်ီၾကိဳးေတြ နဲ႕ ၊ ခပ္တင္းတင္း ခ်ည္ေနွာင္ ပစ္ခဲ့ခ်င္သည္။ 





ေဟာဟိုုမွာ ၊ ကုုလားထိုုင္ ၾကားထဲက သူ႕ ပန္းတိုုင္ေလး ဆီကိုု ၊ ေဘာလံုုးေလး ကန္သြင္းလိုုက္ ျပန္ေကာက္လိုုက္ လုုပ္ေနတဲ့ ေလးနွစ္သားေလးလည္း ပ်င္းသြားျပီ ထင္သည္။ ၀င္းျခံ ေပၚကေန ေက်ာ္က် လာတဲ့ ႏြယ္ကိုုင္းေလးေတြထက္က ပန္းနီနီေလးေတြဆီ သူ႕လက္ကေလး နဲ႕ မမီွ႕ တမွီ လွမ္းေနျပန္သည္။


ေကသြယ္
နွစ္ကူးည ပါ့သ္ စံေတာ္ခ်ိန္ ၁၂ နာရီ ၃၄ မိနစ္
၁ ရက္ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၄

( မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုုး.. နွစ္သစ္မွာ ပန္းတိုုင္ အသစ္ ေတြ တည္ေဆာက္ ရည္မွန္း နိုုင္ၾကပါေစ...)


Share/Bookmark

၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပံုုက စ လိုု႕ - မန္ဒဲလား ေသတဲ့ ေန႕ အထိ


ေဖေဖေရ . . . ျပီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင္ဘာ လဆန္းတုုန္းက မထင္မွတ္ပဲ သမီး ၾကံဳၾကိဳက္ခဲ့တဲ့ စိတ္လွဳပ္ရွားစရာ ခရီးစဥ္ပြဲ ေလး တခုုအေၾကာင္းကိုု ျပန္ေရာက္ကတည္းက ေဖေဖ့ကိုု ေျပာျပခ်င္ေနခဲ့တာ။ ထံုုးစံ အတိုုင္း ဟိုုလုုပ္ ဒီလုုပ္ နဲ႕  ေနာက္ဆံုုးပတ္ ေရာက္မွပဲ ၊ စာေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။


တကယ္ေတာ့ အဲဒီပြဲမွာ သမီးက ဘာမွ တိုုက္ရိုုက္ ပါ၀င္ပတ္သက္မူေတာ့ မရွိပါဘူး။ သမီးရဲ႕ ဆရာက ျမန္မာျပည္ကေန ဖိတ္ထားတဲ့ ဧည့္သည္ သံုုးေယာက္အတြက္ လာျပီး ကူညီေပးနိုုင္မလား လိုု႕ ဆိုုေတာ့ ၊ အတိုုင္းထက္အလြန္ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ၊ တကူးတကနဲ႕ကိုု  သမီးတိုု႕ ေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေန ကီလိုုမီတာ ၆၀၀ ေက်ာ္ ေ၀းတဲ့ ပါ့သ္ျမိဳ႕ ၾကီး ကိုု အေရာက္ သြား ခဲ့တာေလ ။ ျပီးေတာ့ ဒီပြဲ ရဲ႕  ေခါင္းစဥ္ အေၾကာင္းရင္းေတြက သမီး လတ္တေလာ သိပ္ စိတ္၀င္စားေန တဲ့ Industrial Relation လိုု႕ ဘာသာရပ္နာမယ္ တပ္ထားတဲ့ အလုုပ္သမား အေရး သမဂၢအေရး ေတြ ေလ။ ဒီပြဲကိုု ဦးေဆာင္က်င္းပတဲ့ အဖြဲ႕က Southern Initiative on Globalization and Trade Union Rights (SIGTUR) လိုု႕  သိထားေပမဲ့ ၊ အင္တာနက္ကေန သူတိုု႕ ၀ဘ္ဆိုုဒ္ကိုု ၀င္ၾကည့္ေတာ့လည္း ဘာမွ သိပ္ျပည့္ျပည့္စံုုစံုု မရွိလွဘူး။ ဒါေပမ့ဲ လက္တင္အေမရိက နိုုင္ငံတခ်ိဳ႕ အပါအ၀င္ ေတာင္ကမၻာျခမ္းက နိုုင္ငံေပါင္း ၃၀ ေလာက္က သမဂၢ ကိုုယ္စားလွယ္ေတြ လာျပီး ေဆြးေႏြးနွီးေႏွာၾကမွာ ဆိုုတာ နဲ႕ တင္ ၊ စိတ္လွဳပ္ရွားဖိုု႕ ေကာင္းလွျပီ ။ 



ျမန္မာျပည္က ဧည့္သည္ သံုုးေယာက္ကေတာ့ ညၾကီး ေမွာင္ေမွာင္ ပါ့သ္ျမိဳ႕ၾကီးထဲကိုု ေရာက္ေရာက္ျခင္း သူတိုု႕ တည္းခိုုေနထိုုင္ရမဲ့ ျမိဳ႕စြန္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္က ေတာအုုပ္၀င္းက်ယ္ ၾကီးကိုု ျမင္ျပီး  စိတ္ပ်က္သြားၾကပံုုပဲ ။ နိုုင္ငံျခားမွာ ကြန္ဖရန္႕စ္ တက္ရမယ္ ဆိုုေတာ့ ဟိုုတယ္ေကာင္းေကာင္း တခုုေတာ့ ျဖစ္မွာပဲလိုု႕ ထင္ျခင္ထင္ၾကမယ္ေလ။ တကယ္ေတာ့ တပတ္လံုုးလံုုး လုုပ္မဲ့ ကြန္ဖရန္႕စ္ အတြက္၊ ဖရီမန္တဲ ကမ္းေျခ ကိုု ေမးတင္ထားတဲ့ ဒီ ေတာအုုပ္ စခန္းသာေလးက ေတာ္ေတာ့္ကိုု သာယာျပီး ရိုုးရိုုးရွင္းရွင္း နဲ႕ အဆင္ေျပတယ္လိုု႕ ေျပာရမယ္။ ပတ္ပတ္လည္မွာ ေက်းငွက္သံေတြ စိုုးစီ ေနတဲ့ ၾကားမွာ ေလးခန္းတြဲ အိပ္ေဆာင္ ေလးေတြကိုုလည္း ေဒသခံ ငွက္မ်ိဳးရင္းေတြရဲ႕  နာမယ္ေတြ ေပးထားတယ္။ အဲဒီ အေဆာင္ေလးေတြကေန ေအာက္ဖက္ကိုု နည္းနည္းေလး ဆင္းလိုုက္တာနဲ႕ ပင္လယ္ကဗြီးလိုု အပင္ရွည္ၾကီးေတြရဲ႕ အလယ္မွာ ထမင္းစားေဆာင္ ၊ အစည္းအေ၀း ခန္းမေဆာင္ ၊ ေဆြးေႏြးခန္းငယ္ ေလးေတြ လုုပ္ထားေတာ့ လာသမ ွ် ဧည့္သည္ေတြ အားလံုုး ေႏြးေႏြးေထြးေထြး နဲ႕ ရင္းနွီးမူ လည္း ပိုုရခဲ့ၾကတယ္ ။


 ေႏြးေထြးသလားေတာ့ မေမးနဲ႕ ။ ၂ ထပ္ အိပ္စင္ ၂လံုုးပါတဲ့ အခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ မမာမာဦး နဲ႕ မစုုစုုေႏြးက တစင္ ၊ သမီး နဲ႕ မအိေရႊစင္ က တစင္ အိပ္ၾကရေတာ့ ၊ ညေရာက္ရင္ သံကုုတင္ေတြ နဲ႕ အျပိဳင္ ေလးေယာက္သား တကၽြိကၽြိ နဲ႕ စကား တြတ္ထိုုး ၾကတာေလ။ ေန႕လည္ဖက္က ေဆြးေႏြးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲက သူတိုု႕ သိခ်င္တာေတြ သမီးက ျပန္ရွင္းျပ ျပီးရင္ေတာ့ သူတိုု႕ အလွည့္ေပါ့ ။ သိတဲ့ အတိုုင္း သူတိုု႕ သံုုးေယာက္ စလံုုးက ျမန္မာျပည္က နိုုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ေတြထဲမွာ ကိုုယ္တိုုင္ကိုုယ္က် ပါ၀င္လုုပ္ကိုုင္ေနၾကသလိုု အဖြဲ႕ခ်ဳပ္လိုု ၊ ၈၈ ပြင့္လင္း လိုု အဖြဲ႕ အစည္းၾကီးေတြ နဲ႕ ထဲထဲ၀င္၀င္ ထိစပ္ေနၾကတဲ့ သူေတြ ဆိုုေတာ့ ၊ သူတိုု႕ ဆီကလည္း အမ်ားၾကီး ေလ့လာျပီး အျမင္ဖလွယ္ခြင့္ ရခဲ့တယ္ ဆိုုပါေတာ့ ။ ေရာက္ေရာက္ျခင္း ညကေတာ့ ခပ္မဆိတ္ပဲ ရွိေနၾကေသးေတာ့ ၊ သူတိုု႕ ရန္ကုုန္က ယူလာတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ထဲက ၊ ၁၃၀၀ျပည့္ အေရးေတာ္ပံုု စိန္ရတုု အခမ္းအနား နွိဳးေဆာ္စာရြက္ကေလးကိုု လွန္ေလ်ာ ၾကည့္ရင္း ျမန္မာျပည္ နိုုင္ငံေရး အေျခအေန အေငြ႕အသက္ေတြကိုု မသိမသာ ရွဳ ရွိဳက္ၾကည့္ေန မိ ခဲ့တယ္ ။ သူတိုု႕ေတြ  ၾသစေၾတလ်ကေန ျပန္ေရာက္တာနဲ႕  ဒီဇင္ဘာ ၁၁ ရက္ေန႕ အမီ ေခ်ာက္ ေရနံေျမက ၁၃၀၀ျပည့္ စိန္ရတုု အခမ္းအနားကိုု ဆင္းၾကမယ္ဆိုုျပီး၊ သူ႕ အစီအစဥ္ ကိုုယ့္အစီအစဥ္ ေျပာေနၾကတာကိုု အေပၚကုုတင္ကေန အသာနားေထာင္ရင္း ေဖေဖ ဆိုုေလ့ရွိတဲ့ ျမတ္ေလး ၾကီး ရဲ႕ 
 “ ၁၃၀၀ ျပည့္ေအာင္ပြဲ ” သီခ်င္းေလး ကိုု ခပ္တိုုးတိုုး ညည္းမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ညကတည္းက ေဖေဖ့ ဆီကိုု စိတ္ထဲကေန စာတေစာင္ ေရးေနခဲ့မိတာ.. ။


++++++++


“  ဒိုု႕အလုုပ္သမားေတြ ဒိုု႕လယ္သမားေတြ  စုုရံုုးေပါင္းစည္းလိုု႕ ညီ. . . ေျမရွင္ ဓနရွင္ အရင္းရွင္မ်ားကိုု အျမစ္ပါ နွဳတ္ပစ္မည္ ... လူတန္းေစ့ အခြင့္အေရး မရသမ ွ်အတည္ (ရေအာင္)၂   အရိုုးေၾကေၾက အရည္ခမ္းခမ္း မေသြတမ္း တိုုက္ထုုတ္ ေမာင္းနွင္မည္. . .”


သီခ်င္းစာသားထဲမွာ ပါေနတဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ရာစုုနွစ္တခုု နီးပါးက ေရနံေျမအလုုပ္သမားေတြရဲ႕ မေက်နပ္မူ နာက်ည္းမူေတြ ဟာ၊ အခုုအခ်ိန္ထိ ပဲ့တင္ထပ္ ေနေသးတာကိုု သမီး မအံ့ၾသမိဘူး ေဖေဖ ။ သမီး အံ့ၾသမွင္သက္ေနမိတာက ၊ သမိုုင္းစာမ်က္နွာေတြေပၚမွာ ဖတ္ဖူး ၾကားဖူးေနခဲ့တဲ့၊ တူ-တံစဥ္ တံဆိပ္ကိုု ဆြဲကိုုင္ျပီး ဓနရွင္ လူတန္းစားကိုု ဆန္႕က်င္ ေတာ္လွန္ေနၾကတဲ့ ယံုုၾကည္ ရပ္တည္မူေတြကိုု  ၂၁ရာစုု ေခတ္ၾကီးထဲမွာ မ်က္ျမင္ကိုုယ္ေတြ႕ လူမ်ိဳးစံုု အသားေရာင္မ်ိဳးစံုု ဘာသာစကားမ်ိဳးစံုု နဲ႕ ၊ တစုုတစည္းထဲ ျမင္ေတြ႕ ေနရတာ ကိုုပဲ ။  


ဖြင့္ပြဲည စေတာ့၊  ျမန္မာဆန္ဆန္ ပုု၀ါေတြ အခ်ိတ္ေတြ ဆင္ယင္ထားတဲ့ ျမန္မာဧည့္သည္ သံုုးေယာက္ဟာ ၊  တီရွပ္အနီ  ေခါင္းစည္းအနီေတြ စည္းထားတဲ့ လူအုုပ္စုုထဲမွာ အထင္းသား ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ အထူးဧည့္သည္ေတာ္အျဖစ္ ဖိတ္ၾကားခံရတဲ့ ျမန္မာျပည္က သမဂၢအေရး လွဳပ္ရွားတက္ၾကြသူ သံုုးေယာက္က ၊  သူတိုု႕ ေတြရဲ႕ လွဳပ္ရွားမူေတြ နဲ႕ က်ခံခဲ့ဘူးတဲ့ ေထာင္ဒဏ္ အသီးသီးကိုု ထြက္မိတ္ဆက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ တခန္းလံုုးက ပရိသတ္ ေတြ မတ္တပ္ထျပီး လက္ခုုပ္ၾသဘာေပးလိုက္ၾကတာ တခ်ိဳ႕ဆိုု မ်က္ရည္ေတာင္ က်ေနတာ ေတြ႕မိတယ္။ အနွစ္ ၇၀ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ခံ ခဲ့ရဘူးတယ္လိုု႕ ေျပာလိုုက္တဲ့ မမာမာဦး နားကိုု လူေတြ ၀ိုုင္းလာျပီး လက္ဆြဲ နွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။ ကိုုရီးယား သမဂၢက လူေတြက သူတိုု႕ ဘာသာစကားနဲ႕  ေရးထားတဲ့ ေခါင္းစည္း အနီကိုု လာစည္းေပးေတာ့ ၊ မမာမာဦး တေယာက္ ေတာ္လွန္ေရးနတ္ ပူးသြားတယ္ ထင္ရဲ႕ . . . ၾသစေၾတလ် သမဂၢ၀င္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးေတြ သမဂၢသီခ်င္း သံျပိဳင္ သီဆို ေဖ်ာ္ေျဖတဲ့ အေရွ႕မွာ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းျပီး ၊ က ေတာ့တာပါပဲ ။


ေဖေဖေရ . . . သမီး အတြက္ေတာ့ ဒီအစည္းအေ၀းၾကီးဟာ မ်က္စိပြင့္ နားပြင့္  အသိဥာဏ္အလ်င္ေတြလည္း အေတာ္လွဳပ္ခတ္ခဲ့တယ္လိုု႕ ေျပာရမယ္။ စကားျပန္ကေန တဆင့္ေျပာျပတဲ့ ၊ ဘရာဇီး သမဂၢေခါင္းေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးဆီကေန ဘရာဇီးနိုုင္ငံရဲ႕ လက္ရွိ မျငိမ္မသက္မူေတြကိုု ပံုုစံတမ်ိဳးနဲ႕ နားလည္ခဲ့ရတယ္။ ၂၀၁၄ ကမၻာ့ဖလားပြဲ တည္ေဆာက္ေရးလုုပ္ငန္းခြင္ ေနာက္ကြယ္က အလုုပ္သမားေတြရဲ႕ အျဖစ္ေတြကိုု တအံ့တၾသ ၾကားသိခဲ့ရတယ္။ ဘရာဇီးဟာ ခုုဆိုုရင္ BRIC (Brazil, Russia, India, China) ဆိုုတဲ့ ကမၻာ့ စားသံုုးသူအမ်ားဆံုုး ေစ်းကြက္စီးပြားေရး အုုပ္စုုၾကီးထဲမွာ ပါေနျပီမဟုုတ္လား။


လက္တင္အေမရိကနိုုင္ငံေတြ ထဲမွာဆိုု ခ်ီလီကိုုလည္း သမီး အေတာ္ စိတ္၀င္စားမိတာေလ ။ သတၱဳလုုပ္ငန္းေတြနဲ႕ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုုးတက္လာတဲ့ ခ်ီလီျပည္သစ္ကိုု ၊ သူ႕နိုုင္ငံသားေတြက ခုုလိုု အခ်ိန္ၾကီးမွာေတာင္ ဆိုုရွယ္လစ္စနစ္နဲ႕ပဲ ေမာင္းနွင္ေနေစခ်င္ၾကတာ ဘာလိုု႕လဲ ဆိုုတာ သိခ်င္မိတယ္။  လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္းေလးဆယ္ေလာက္က စန္တီယာဂိုု ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က ဘက္စ္ကားတစီးေပၚမွာ ကိုုယ္၀န္ေဆာင္ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ရဲ႕ ဗိုုက္ကိုု ေသနတ္နဲ႕ ခ်ိန္ရြယ္ ျခိမ္းေျခာက္တာ ခံရသတဲ့ ။ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက သူ႕၀မ္းဗိုုက္ထဲက ကေလးဟာ တေန႕မွာ ဖိနွိပ္ခံလူထုု အတြက္ တစံုုတေယာက္ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လိုု႕ တေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ကေလး နိမိတ္ဖတ္ လိုုက္သတ့ဲ ။ အဲဒီ ဇတ္လမ္းကိုု ေျပာျပေနတဲ့ မ်က္လံုုးျပာလဲ့လဲ့ နဲ႕  ခ်ီလီ အမ်ိဳးသားက ၊ သူ႕မိဘေတြနဲ႕ အတူ ငယ္ငယ္ကေလးထဲက ၾသစေၾတလ်ကိုု ေျပး၀င္ ခိုုလွံဳ လာခဲ့လိုု႕ ခုုေတာ့ SIGTUR  ရဲ႕ ပညာေပးေရး တာ၀န္ခံ တေယာက္အျဖစ္ ဒီ အစည္းအေ၀းၾကီးကိုု ဦးေဆာင္က်င္းပ ေနေလရဲ႕ ။


ျမန္မာျပည္က ေထာင္ဒဏ္ေတြကိုု ၾကားျပီး ၊ သူလည္း ပါရာေဂြးမွာတုုန္းက ေထာင္ ခုုနွစ္ရက္ က်ခဲ့ဘူးပါတယ္ ဆိုုတဲ့ ၊ လက္ရွိ ၾသစေၾတလ် သမဂၢအဖြဲ႕၀င္ လူၾကီး တေယာက္ကေတာ့ အဂၤလိပ္သံ ခပ္၀ဲ၀ဲ နဲ႕  ခဏခဏ ထ ျပီး ေဆြးေႏြးေမးျမန္းတတ္တယ္။ သူ႕မိခင္ ပါရာေဂြး နိုုင္ငံ ထဲမွာ ခုုလက္ရွိ ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ လယ္သိမ္းယာသိမ္းျပသာနာေတြ နဲ႕  အေျခခံလူတန္းစား ေတြရဲ႕ ဒုုကၡသုုကၡ ေတြကိုု ခုုခ်ိန္မွာေတာ့ ခပ္ေ၀းေ၀းကပဲ လွမ္းၾကည့္နိုုင္ ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။



Photo- SIGTUR


ဒီပြဲမွာ လူအင္အား အမ်ားဆံုုးနဲ႕ အတက္ၾကြဆံုုး ပါ၀င္ေဆြးေႏြးၾကတဲ့ အဖြဲ႕ေတြကေတာ့ ၊ ေတာင္အာဖရိက နဲ႕  ကိုုရီးယားေတြပဲ ။ ေတာင္အာဖရိကက အုုပ္စုုေတြကိုု  အာဏာရ ANC ပါတီၾကီးရဲ႕  မဟာမိတ္ ၊ ကိုုဆားတူ  လိုု႕ ေခၚတဲ့ Congress of South African Trade Unions ( COSATU) တပ္ေပါင္းစုု သမဂၢၾကီးက ဦးေဆာင္လာသလိုု ၊ ကုုိရီးယား က အုုပ္စုု ကိုုလည္း ေတာင္ကိုုရီးယား ရဲ႕ တပ္ေပါင္းစုု သမဂၢ တခုု ျဖစ္တဲ့ Korean Confederation of Trade Unions( KCTU) ကေန ဦးေဆာင္လာတယ္။ ေတာင္အာဖရိက သားေတြက မၾကခဏ ထ ေဆြးေႏြးတတ္ၾက သလိုု ၊ တေယာက္ကိုု တေယာက္ Comrade  လိုု႕ ေခၚေ၀ၚညႊန္းဆိုုၾကပံုုကိုုက သူတိုု႕ ဟန္ပန္ၾကီးေတြလိုုပဲ အားရပါးရ ရွိလြန္းလွတယ္။ ကိုုရီးယားေတြ အင္အားေတာင့္ပံုု တက္ၾကြပံုုကေတာ့ ၊ သမဂၢေခါင္းေဆာင္ေတြ ေလး-ငါး-ေျခာက္ေယာက္မွာ စကားျပန္ေတြကလည္း တေယာက္စီေလာက္နီးနီး ။ ညဖက္ ေတြမွာေတာင္ စခန္းတခုုလံုုးကိုု  ဂစ္တာေတြနဲ႕  ေတာ္လွန္ေရး သီခ်င္းေတြ သီဆိုု ေဖ်ာ္ေျဖၾကေသးတာ ။ က်န္တဲ့သူေတြကပါ သူတိုု႕ရဲ႕ ေခါင္းစည္းနီေတြ စည္းျပီး သူတိုု႕ ေအာ္သလိုု ေၾကြးေၾကာ္သံေတြ လိုုက္ေအာ္ေပးၾကရတယ္။ 



 ျပံဳးခ်င္စရာတခုုက၊ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းျပီး ရိုုးရိုုး ေၾကြးေၾကာ္ရယံုုတင္ မကဘူး . . . သူတိုု႕ေတြ ထိုုင္သပိတ္လုုပ္တဲ့အခါ ၊ လက္ေလ့က်င့္ခန္း လုုပ္သလိုုမ်ိဳး နည္းတခုုကိုုလည္း သင္ေပးေသးတယ္ ။ လက္သီး နွစ္လံုုး ကိုု က်စ္က်စ္ဆုုပ္ထား ။ တဖက္ လက္သီးထဲမွာက အစိုုးရ ၊ ေနာက္လက္သီးထဲမွာက ေကာ္ပုုိေရးရွင္းၾကီးေတြ တဲ့ ။ ျပီးရင္ အဲဒီလက္သီး ၂လံုုးကိုု အလယ္ေခါင္မွာ ခြပ္ကနဲ ေနေအာင္ခြဲ ၊ ျပီးမွ ခပ္ေ၀းေ၀းကိုု လႊတ္ပစ္တဲ့ ဟန္ လုုပ္ရတယ္။ ကိုုရီးယား ဆိုုတာေတြကိုု ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အလုုပ္သမားေတြကိုု ေခါင္းပံုုျဖတ္တဲ့ စက္ရံုုပိုုင္ရွင္ ေတြ အျဖစ္နဲ႕သာ သိထားၾကတာမိုု႕ ၊ မမာမာဦး ကေတာ့ အဲဒီ ကိစၥကိုုသာ ေမးၾကည့္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။ အက်အန စက္မူ ထြန္းကားျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ သူတိုု႕ နိုုင္ငံက အလုုပ္သမား ဆိုုတာေတြကလည္း ၊ ကားစက္ရံုုေတြ အီလက္ထေရာနစ္ စက္ရံုုေတြလိုုမ်ိဳး တန္ဖိုုးျမွင့္ ထုုတ္ကုုန္ ၀န္ထမ္းေတြမိုု႕ ၊ အနည္း နဲ႕ အမ်ားေတာ့ ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ၾကပံုုပဲ။ မအိေရႊစင္ ကေတာင္ သူတိုု႕ ၾကည့္ရတာ အလုုပ္သမား သမဂၢ ထက္ အလုုပ္ရွင္ သမဂၢနဲ႕ ပိုုတူေနတယ္လိုု႕ ေနာက္ေနေသးတယ္။ သူတိုု႕ တင္ျပတဲ့ အထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတာက ၊ ၂၀၀၉  ခုုနွစ္တုုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ Ssang Yong Motor လိုု႕ ေခၚတဲ့ ကားစက္ရံုုၾကီး တခုုက ၀န္ထမ္းေတြကိုု ေထာင္နဲ႕ ခ်ီျပီး ေလ်ာ့ခ် ျပစ္လိုုက္လိုု႕  ၅၉  ရက္ၾကာေအာင္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကတဲ့ အၾကီးဆံုုး အလုုပ္သမားသပိတ္တိုုက္ပြဲ ၾကီး အေၾကာင္းပဲ ။ အဲဒီတုုန္းက အစိုုးရက ရဟတ္ယဥ္ေတြေတာင္ သံုုးျဖိဳခြင္းခဲ့ရျပီး  ဆႏၵျပသူ အလုုပ္သမားေပါင္း ၂၄ ေယာက္ ေသဆံုုးခဲ့ရသတဲ့ ။ ပိုုျပီး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာက အခုုလိုု ေလးနွစ္ေလာက္ ၾကာလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီအလုုပ္ျဖဳတ္ခံလိုုက္ရတဲ့ အလုုပ္သမားေတြခမ်ာ သူတိုု႕ ေတာင္းဆိုုခ်က္ ေတြထဲက တခုု တေလ ေလာက္ပဲ ရရင္ေတာင္ ေက်နပ္ရမဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ ။



စကားအရာမွာ ခ်က္က်လက္က် ေျပာတတ္ ရဲရဲတင္းတင္း သြက္သြက္လက္လက္ ရွိတတ္တဲ့ အင္ဒိယမ္းေတြကေတာ့ ဒီတခါ လူၾကီးပိုုင္းေတြခ်ည္း မိုု႕လားမသိ ခပ္ျငိမ္ျငိမ္ပဲ ရွိေနၾကတယ္။ ၾကယ္နီတပြင့္ပါ တဲ့ ေမာ္စီတုုန္းရဲ႕ ဦးထုုပ္မ်ိဳး ေဆာင္းထားတဲ့ အဘိုုးၾကီး တေယာက္သာ နည္းနည္း နွဳတ္သြက္ လ ွ်ာသြက္ ေတြ႕ရတယ္။ သူတိုု႕ တင္ျပ ေဆြးေႏြးတာေတြက ၁၉၉၁ ေလာက္မွာ အိႏၵိယက Neoliberalism ကိုု လက္ခံလိုုက္ျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုုင္း ၊ အရွိန္အဟုုန္နဲ႕ ၀ါးျမိဳလာတဲ့ ပုုဂၢလိက အခန္းက႑ ေအာက္မွာ ျပည္သူပိုုင္က႑ေတြ ယုုတ္ေလ်ာ့ အားနည္းလာ တဲ့ ျပသာနာ ။ တကမၻာလံုုးမွာ  ေကာ္ပိုုေရးရွင္းၾကီးေတြ ရဲ႕ လက္ေအာက္ကိုု၊ အစိုုးရေတြ တခုု ျပီး တခုု ဒူးေထာက္ အညံ႕ခံ ေနၾကရျပီလိုု႕  ဆိုုတယ္။


အစည္းအေ၀းၾကီးရဲ႕ တတိယေျမာက္ေန႕မွာေတာ့  ေခါင္းစဥ္ေလးခုုနဲ႕ အုုပ္စုုေတြ ခြဲျပီး ကိုုယ္စိတ္၀င္စားရာ  အခန္းမွာ သြားနားေထာင္ၾကရတယ္။ သမီးက  TNC ( Transnational Corporations) အေၾကာင္း ေဆြးေႏြးတဲ့ အခန္းကိုု သြားလိုုက္တယ္။ နိုုင္ငံတကာလုုပ္ငန္းစုုၾကီး ေတြရဲ႕ အေၾကာင္းဆိုုပါေတာ့ ။ ေတာင္အာဖရိကက လူတေယာက္က သူတိုု႕ဆီက Wal-Mart ရဲ႕  လက္၀ါးၾကီးအုုပ္မူ ေတြ ကိုု ေျပာတယ္။ ဖိလစ္ပိုုင္က တေယာက္ကေတာ့ Nestle ကုုမၺဏီၾကီး မွာ ေသာင္းနဲ႕ ခ်ီတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ အတြက္ ပင္စင္ခံစားခြင့္ မေပးတာကိုု ေဆြးေႏြးတယ္။ Blood coffee လိုု႕ ေတာင္ ကန္ပိန္း လုုပ္ခဲ့ၾက ေပမဲ့  မေအာင္ျမင္ဘူး - လိုု႕  ဆိုုေတာ့ ၊ သမီး စိတ္ထဲ ဒီကြန္ဖရန္႕ရဲ႕  ထမင္းစားေဆာင္ထဲ ခုု သြားၾကည့္ရင္ ေတာင္ Nestle တံဆိပ္နဲ႕ နိုု႕ေတြ ေကာ္ဖီေတြ ေခ်ာကလက္ေတြ ရွိေနမွာေလလိုု႕  စိတ္ထဲက ေျပာေနမိတယ္။ တဆက္တည္းပဲ ဒီအခန္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့ လူတေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ကိုုယ္ေပၚမွာေရာ Wal-Mart က ၀ယ္တဲ့ တရုုတ္ျပည္လုုပ္ ေပါေခ်ာင္ေကာင္း ရွပ္အက်ီ ၤေလး တထည္ေလာက္မ်ား ရွိမေနဘူးလား လိုု႕ အေတြး ေ၀့၀ဲ ၾကည့္မိျပန္တယ္။  ဒီအခန္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့ တျခားလူေတြထဲမွာေရာ . . . ၾသစေၾတလ်နိုုင္ငံ ရဲ႕ လက္ရွိအစိုုးရတင္မက အတိုုက္အခံ အလုုပ္သမားပါတီ ကပါ ေပြ႕ပိုုက္ က်င့္သံုုးေနတဲ့ Neoliberalism ရဲ႕  အခက္အလက္ေတြ ျဖစ္တဲ့၊ စေတာ့ ရွယ္ယာ ေငြေၾကးေစ်းကြက္ေတြမွာ မကစားဘူးတဲ့သူ ဘယ္နွယ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ရွိပါ့မလည္း လိုု႕  သံသယ၀င္ ေနမိတယ္။ အနည္းဆံုုးေတာ့ ဘဏ္တိုုက္ၾကီးေတြက ထုုတ္ေခ်းထားတဲ့ အိမ္ေခ်းေငြ (Mortgage) ေတြနဲ႕ ဘယ္သူမွ ကင္းနိုုင္မွာ မဟုုတ္ဘူးေလ။


ေကာ္ပိုုေရးရွင္းၾကီးေတြ အေၾကာင္း ေတြးရင္း ၊ တေယာက္ထဲ ခ်ာလည္ မူးလည္ ျဖစ္ေနတုုန္း  ျမန္မာျပည္မွာေရာ လိုု႕  အေမးခံ လိုုက္ရေတာ့ လန္႕ ဖ်ပ္သြားတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာျဖင့္ ၊ ဘာ TNC  ၾကီးတခုုမွ ျဖင့္ ေကာင္းေကာင္း မရွိေသးေလ ။ အဲဒါနဲ႕ သမီးလည္း ငါတိုု႕ နိုုင္ငံ အတြက္ကေတာ့ ေျပာဖိုု႕ သိပ္ကိုု ေစာေနေသးတယ္ . . . လတ္တေလာ အေျခအေန မွာေတာ့  ေခါင္းပံုုျဖတ္လြန္းတဲ့ တရုုတ္ကုုမၺဏီ အေသးစားေတြေၾကာင့္  နိုုင္ငံတကာအဆင့္မီ ေကာ္ပိုုေရးရွင္း လုုပ္ငန္းၾကီးေတြ ကိုုေတာင္ ေမ ွ်ာ္ေနရတဲ့ အေျခအေန လိုု႕  ခပ္တိုုတိုုပဲ ေျပာလိုုက္ရတယ္ ။ အဲဒီ ညေန ညစာ စားၾကေတာ့  ၊ သမီးတိုု႕ စားပြဲကိုု ေမာ္စီတုုန္း ဦးထုုပ္ အျမဲေဆာင္းထားတဲ့ ကုုလားၾကီး ေရာက္လာျပီး  နင္တိုု႕ တိုုင္းျပည္ကိုု နိုုင္ငံတကာ ကုုမၺဏီၾကီးေတြ ၀င္လာရင္ တရုုတ္ေတြထက္ေတာင္ ဆိုုးလိမ့္မယ္ လိုု႕  စကား စပါေလေရာ။ ေဘးမွာ အတူထိုုင္ေနတဲ့ မေလးရွား သမဂၢေခါင္းေဆာင္ အမ်ိဳးသမီးက ဘာကိုုေျပာမွန္း နားလည္ရဲ႕ လားေတာ့ မသိ . . . ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုုပ္လိုုက္ေတာ့  သူ အျမဲလိုု ၀တ္ထားတဲ့ တီရွပ္ေပၚက ေခ်ေဂြဗားရား မ်က္နွာပါ လွဳပ္ရွားသြားျပီး.. မဲ့ျပံဳးကေန အျပံဳးမဲ့သြားသလိုု ။




ေဖေဖေရ . . အစည္းအေ၀းၾကီးရဲ႕ ေနာက္ဆံုုးရက္ေတြ ေရာက္ေတာ့ Neoliberalism ဆိုုတဲ့ စကားလံုုးက သမီး နားထဲမွာ တဇီဇီ နဲ႕ ျမည္ေနပါေရာလား ။ ဟိုုလူလာလည္း နီယိုု .. ဒီလူ လာလည္း နီယိုု။ ဒီ SIGTUR ဆိုုတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းၾကီးရဲ႕  ဦးတည္ခ်က္ကိုုက Neoliberalism ဆိုုတာၾကီးကိုု တိုုက္ဖ်က္ ဖိုု႕ နဲ႕   တျခားေရြးခ်ယ္စရာ တခုုခုု ကိုု ရွာၾကံ စဥ္းစားနိုုင္ၾက ဖိုု႕ လိုု႕ ေရးထား တယ္ေရာ ။  ဒီေခတ္ၾကီးမွာ အားလံုုးလိုုလိုု ကေတာ့ အစြန္း နွစ္ဖက္ကိုု ေရွာင္ခ်င္လိုု႕ လစ္ဘရယ္ လိုု႕ ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ တံဆိပ္တပ္ထားတတ္ၾကတာ မဟုုတ္လား ။ အဲဒီေတာ့ အခုု နီယိုုလစ္ဘရယ္ ဆိုုတာၾကီးကေရာ…ဘယ္လိုု လက္သစ္ အယူ၀ါဒ မ်ိဳးလည္း လိုု႕ သမီးလည္း ၊ ဟိုုေခါက္ ဒီေခါက္ ဟိုုေရာက္ ဒီေရာက္ ေဖာက္ဖတ္ၾကည့္ရေတာ့တာေပါ့ ။


တခ်ိဳ႕ ေျပာတာေတာ့ နီယိုုလစ္ဘရယ္လစ္ဇင္ ဆိုုတာ တံခါးဖြင့္ စီးပြားေရး၀ါဒၾကီးကိုု လိုုက္ေလ်ာညီေထြ ရွိေအာင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမူ လုုပ္တဲ့ စနစ္ လိုု႕ ဆိုုၾကတယ္။ တင္းက်ပ္မူေတြ ေျဖေလ်ာ့ေပးလိုုက္တယ္။ အခြန္တုုတ္ေတြ ေလ ွ်ာ့ေပါ့ ေပးလိုုက္တယ္။ နိုုင္ငံတကာ ကုုန္သြယ္ ရင္းနွီးျမဳတ္နွံမူေတြကိုု ဖိတ္ေခၚလိုုက္တယ္။ အစိုုးရ ရဲ႕  နိုုင္ငံပိုုင္ လုုပ္ငန္းေတြကိုု ပုုဂၢလိက လက္ထဲ လႊဲေျပာင္းေရာင္းခ် လိုုက္တယ္ ။ ဆိုုေတာ့ . . . တင္းက်ပ္တဲ့ ဆိုုရွယ္လစ္ စီးပြားေရးစနစ္ နဲ႕  ညစ္ပတ္တဲ့ အရင္းရွင္ စီးပြားေရးစနစ္ နွစ္ခုု ၾကားက သူ႕အလိုုအေလ်ာက္ ထိုုးထြက္လာတဲ့ အေျခအေန တခုု လိုု႕ ေတာ့ သမီးက ယူဆမိ တာပဲ ေလ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိုု စြဲခ်က္တင္ အမည္တပ္ထားပံုု မွာကိုုက  မနွစ္သက္တဲ့ အသံ ပါေနျပီမိုု႕   နီယိုုလစ္ဘရယ္လစ္ဇင္ ဆိုုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာေတာ့ အေကာင္းကား ရွာ၏ မေတြ႕ ေလျပီ ေပါ့ ။ တကယ္ေတာ့ အခုု လူေတြ ျမိန္ေရ ယွက္ေရ ေျပာေနၾကတဲ့ Globalization ဆိုုတာၾကီးကလည္း သူ႕ရဲ႕ မွန္ကူကြက္ တခုုပဲ မဟုုတ္လား။


ေျပာသလိုုဆိုုရင္ေတာ့ ၊ ကမၻာၾကီး ျပားသြားလိုု႕  ၊ အဆီးအတားေတြ ေလ်ာ့ေပါ့ေပးလိုုက္လိုု႕  ၊ နယ္စည္း တံခါးေတြ ပြင့္လာလိုု႕  ၊ စီး၀င္လာမဲ့ ကုုန္သြယ္လုုပ္ငန္းစုု ၾကီးေတြ ၊ ကမၻာ့အမွတ္တံဆိပ္ၾကီးေတြ ေအာက္မွာ ျပည္တြင္းထုုတ္ကုုန္ နဲ႕ အလတ္စား အေသးစား လုုပ္ငန္းေတြ ျပားျပား၀ပ္ကုုန္တတ္တယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။ အင္းေနာ္ ျမန္မာျပည္မွာ အခုု ကိုုကာကိုုလာ ၀င္လာျပီဆိုုရင္  ေဆးသၾကားေတြ ပါတယ္… ဆိုုးေဆးေတြ ပါတယ္ ဆိုုတဲ့ ျပည္တြင္း အခ်ိဳရည္ေတြ ကိုု ဘယ္သူ ေသာက္ေတာ့မွာလဲ ။


နိုုင္ငံျခားရင္းနွီးျမဳပ္နွံမူ ဆိုုတာ မပုုိင္၀က္ေမြး တဲ့ ။ ေန႕စဥ္နဲ႕ အမ ွ် နာရီ စကၠန္႕ပိုုင္းနဲ႕ အမ ွ်  အတက္အက် ျဖစ္ေနတဲ့ ေငြေၾကးေစ်းကြက္ေတြ ေအာက္မွာ ၊ ကုုမၺဏီၾကီးေတြ ရဲ႕  ပိုုင္ဆိုုင္မူ ရပ္တည္မူေတြ ကလည္း အေျပာင္းအလဲ ျမန္တာေၾကာင့္ လက္ခံနိုုင္ငံေတြမွာ လူမူစီးပြား မတည္ျငိမ္မူေတြ ျဖစ္ရတယ္တဲ့။ အင္း … ကိုုရီးယား မွာ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကားစက္ရံုုက ဆႏၵျပပြဲ လိုုမ်ိဳးေတြေပါ့ ။ ခုုေတာင္ ၾသစေၾတလ်မွာ အေမရိကန္ ကားကုုမၺဏီၾကီး General Motor ထြက္ေတာ့မယ္ ဆိုုေတာ့ ၊ ေထာင္နဲ႕ ခ်ီ က်န္ခဲ့မဲ့ အလုုပ္သမားေတြ ရဲ႕ ျပသာနာက၊   လႊတ္ေတာ္ထဲ မွာ အျပန္အလွန္ ပုုတ္ခတ္ ေနတဲ့ နိုုင္ငံေရး ျပသာနာ ထိ ျဖစ္လာျပီေလ။


အက်ိဳးအျမတ္ရမူ နဲ႕  စြမ္းေဆာင္နိုုင္မူေတြ ေႏွးေကြးေလးလံ တယ္ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ နဲ႕  နိုုင္ငံပိုုင္ လုုပ္ငန္းၾကီးေတြကိုု တခုုျပီး တခုု ပုုဂၢလိက လက္ထဲ လႊဲေျပာင္း ေရာင္းခ် ေနရတဲ့ အေျခအေန ေတြ ကလည္း နီယိုုလစ္ဘရယ္လစ္ဇင္ ရဲ႕  ဖြားဖက္ေတာ္တဲ့။ ဟုုတ္တယ္ေလ . . . ျမန္မာ့ဆိုုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ေခတ္က လူသံုုးကုုန္ပစၥည္းေတြ ဘယ္ေလာက္ ရွားပါးခက္ခဲ ခဲ့သလဲ . . . အစိုုးရ ရံုုးေတြ နဲ႕  ဆက္ဆံရတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပ်က္ဖိုု႕ ေကာင္းသလဲ  ဆိုုတာ သမီးတိုု႕ ေတြ ေကာင္းေကာင္းသိခဲ့ ၾကျပီးျပီပဲ ။ ဒါေပမဲ့ အခုု ပညာေရးလိုု  က်န္းမာေရးလိုု အေျခခံ အေဆက္အဦေတြကိုု ပုုဂၢလိကေတြ လက္ထဲ ထိုုးထဲ့ေနေတာ့ ၊ ဘယ့္ဂေလာက္ ပိုုျပီး အေျခအေနေတြ တိုုးတက္လာလိုု႕လဲ ။ ပိုုက္ဆံအမ်ားၾကီးကုုန္နိုုင္မွ ပညာသင္နိုုင္မဲ့ ဘ၀ေတြ ၊ ေဆးကုုဖိုု႕ ပိုုက္ဆံမရွိလိုု႕ အေသခံရမဲ့ ဘ၀ ေတြကိုုေရာ ထဲ့ မစဥ္းစားသင့္ ေတာ့ဘူးလား ။


လ ွ်ပ္စစ္မီးလိုု ၀န္ေဆာင္မူေတြကိုုေတာင္ ပုုဂၢလိကကိုု မွီခိုုေနရမယ္ ဆိုုရင္ ၊ အစိုုးရ တရပ္ကိုု ျပည္သူေတြက ဘာအတြက္မ်ား မဲေပး အခြန္ေပး အရိုုအေသေပး ေန ဖိုု႕ လိုုေတာ့မွာလဲ ။ အဲဒီေတာ့ ၊ အစိုုးရ တရပ္ ရဲ႕ ေလ်ာ့လ်ဲ လာတဲ့ ကြက္လပ္ေတြကိုု ျဖည့္ေပးဖိုု႕ NGO ေတြကိုု ေမ ွ်ာ္ရေတာ့မယ္။ NGO ေတြ ဆိုုတာ တကယ့္ကိုုပဲ အက်ိဳးအျမတ္ မၾကည့္တဲ့ လူသားျခင္း စာနာတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြခ်ည္းပဲလား ဆိုုတာ ဘယ္သူမွ အေသအခ်ာ မေျပာနိုုင္ေပမဲ့ ၊ လက္ေတြ႕  အေျခအေနေတြမွာေတာ့ အျငင္းပြားစရာေတြ တပံုုတပင္ ျဖစ္ေနတာ လူတိုုင္း သိေနၾကတာပဲ ။ သူတိုု႕ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အလွဴရွင္ အဖြဲ႕အစည္းၾကီးေတြ  နိုုင္ငံၾကီးေတြကေရာ တကယ့္ကိုုပဲ ေစတနာသန္႕သန္႕  တာ၀န္ေက်လိုုမူ သက္သက္နဲ႕  ခ်ိတ္ဆက္ေဆာင္ရြက္ ေနၾကတာလား ဆိုုတာေတာ့ အေတာ့္ကိုု ေခါင္းေနာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြပဲ ေဖေဖေရ ။


ေျပာခဲ့မိသလိုု ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေျခအေနက ေျပာဖိုု႕ ေစာလြန္းေနေသးတယ္ ဆိုုတာထက္ ေနာက္က်လြန္းေနတာေရာ မျဖစ္နိုုင္ဘူးလား လိုု႕ သမီး ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိျပန္ တယ္ ။ IMF (International Monetary Fund) တိုု႕ ၊ WB (World Bank) တိုု႕လိုု အဖြဲ႕အစည္းၾကီးေတြကိုု အေရွ႕ ဥေရာပ အပါအ၀င္ ကမၻာ့နိုုင္ငံ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လက္ညွိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုုးျပီး အျပစ္တင္ေနခဲ့တာ ျဖင့္ ၾကာျပီ ေလ။ ျမန္မာျပည္မွာ ခုုမွ ၾကိဳဆိုုဖိုု႕ စင္ထိုုးရတုုန္း  မဟုုတ္လား ။


ထားပါေတာ့ေလ ။ ျမန္မာျပည္မွာ လြတ္လပ္ေရး ရျပီးစကလည္း အယူ၀ါဒ ေတြ ေနရာလုု ခဲ့ၾကလိုု႕  ကမၻာ့ေနာက္ပိတ္ ျဖစ္ျပီးေနခဲ့ျပီ ။ အခုု ေခတ္ေရစီး အတိုုင္းျဖစ္လာတဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး ဆိုုလည္း ထားပါ ။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ ဆိုုတာ ဒီမိုုကေရစီ အေျခခံေပၚမွာ ခိုုင္ခိုုင္မာမာ ရွိသင့္ျပီး ၊ တရားဥပေဒစိုုးမိုုးမူ နဲ႕ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ ဆိုုတဲ့ ေပးထားကိန္းေတြ နဲ႕ တြက္မွသာ ၊ အေျဖမွန္ ရနိုုင္မယ္လိုု႕  ပညာရွင္ေတြက ေျပာထားျပီးသား။ ျမန္မာျပည္မွာ ၊ တရားဥပေဒ စိုုးမိုုးမူေတာ့ မသိဘူး … မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္ ေတာ့ ရွိေနျပီ ဆိုုပါေတာ့။ အေရးၾကီးတာက အဲဒီ လြတ္လပ္ပါတယ္ဆိုုတဲ့ မီဒီယာေတြက  စီးပြားေရးသမားၾကီးေတြ ေကာ္ပိုုေရးရွင္းၾကီးေတြရဲ႕  အိပ္ေထာင္ထဲ ေရာက္မသြားဖိုု႕ေတာ့ လိုုတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အခုုလိုု စီးပြားေရးေျဖေလ်ာ့မူေတြ လုုပ္တိုုင္း ခရိုနီ လိုု႕ ေခၚေနၾကတဲ့ သီးသန္႕ လူတစုု လက္ထဲကိုုခ်ည္း အခြင့္အေရးေတြ ေရာက္ကုုန္တဲ့ ေဘးထြက္ဆိုုးက်ိဳးကိုုေတာ့ ဘယ္ စီးပြားေရးပညာရွင္မွ မကယ္နိုုင္ေတာ့ဘူလား မသိ။


တကယ္ဆိုု ဒီ လြတ္လပ္တဲ့စီးပြားေရးစနစ္ကိုု ဟိုုအရင္ေခတ္ န၀တ လက္ထပ္ သတင္းစာေတြမွာ၊  နွာေခါင္းရွည္ၾကီးေတြကိုု ေမ ွ်ာ္တဲ့ နယ္ခ်ဲ႕လက္သစ္စနစ္ လိုု႕ေတာင္ ပုုတ္ခတ္ေရးသားခဲ့ ၾကေသးတာပဲ မဟုုတ္လား ။ ေျပာရရင္ နယ္လဆင္ မန္ဒဲလားၾကီးေတာင္ ဘ၀ တခုုလံုုးပံုု ျပီး ယံုုၾကည္ေမ ွ်ာ္လင့္ ခဲ့တဲ့ ၊ ျပည္သူပိုုင္ စီးပြားေရး စနစ္ၾကီး ကိုု ေနာက္ဆံုုးအခ်ိန္မွာ နီယိုုလစ္ဘရယ္လစ္ဇင္ ရဲ႕ လက္ထဲပဲ အသာပံုုခ်ထားခဲ့ ရတာပဲ မဟုုတ္လား ။


သမီးထင္တာေတာ့ ေဖေဖေရ. . . လက္သစ္ေတြ လက္ေဟာင္း ေတြ ၊ ျပည္သူပိုုင္ေတြ  ပုုဂၢလိက ပိုုင္ေတြ ဆိုုတာထက္ ၊ စနစ္ေတြ အားလံုုး ဟာ ၊ လူ႕ သဘာ၀ ေတြကိုု မလြန္ဆန္နိုုင္ပဲ အဂတိတရား ေလးပါးထဲမွာ ၀ဲလယ္ ခ်ာလယ္ ျဖစ္ေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ ။ ဒါေပမဲ့ ေဖေဖ ေျပာျပဖူးတဲ့ ပံုုေဆာင္ခ်က္ကေလး တခုု လိုုပဲေပါ့။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းၾကီးထဲမွာ သံသရာက လည္ေတာ့ လည္ေနတာပဲ . . . ကရြတ္ ကင္းေလ ွ်ာက္သလိုု မလည္ပဲ ၊ စပရင္ တခုုလိုု လည္ရင္း အေပၚကိုု ျဖည္းျဖည္းျခင္း တက္သြားဖိုု႕ ပဲ အေရးၾကီးတယ္ ဆိုုတာေလ ။


နယ္လဆင္ မန္ဒဲလား ဆိုုလိုု႕  ေဖေဖေရ . . . တိုုက္တိုုက္ဆိုုင္ဆိုုင္ပဲ ။ ကြန္ဂရက္ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုးေန႕ ပိတ္ပြဲ မနက္ခင္းမွာ ၊ မန္ဒဲလားၾကီး တေယာက္ ညက ဆံုုးသြားတယ္ ဆိုုတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ အားလံုုး လွဳပ္ရြ လွဳပ္ရြ ျဖစ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ဆံုုးေန႕ မွာပဲ ျမန္မာျပည္က သံုုးေယာက္က စကားေျပာရမွာ ဆိုုေတာ့ ခ်က္ျခင္းပဲ မန္ဒဲလား အတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ထဲ့ေျပာဖိုု႕  တိုုင္ပင္ ျဖည့္စြက္ ၾကရျပန္တယ္။ အခန္းအနား အစီအစဥ္ အစမွာ၊ အားလံုုး မန္ဒဲလား အတြက္ ၀မ္းနည္းျခင္းအထိ္မ္းအမွတ္ တမိနစ္ခန္႕ ျငိမ္သက္ အေလးျပဳၾကတယ္။  ရုုတ္ျခင္းဆိုုသလိုုပဲ  ေတာင္အာဖရိက သမဂၢ၀င္ေတြ သံျပိဳင္ဆိုုလိုုက္တဲ့  Free Nelson Mandela  ဆိုတဲ့ သီခ်င္းသံက ျငိမ္သက္လက္စ စိတ္အစဥ္ေတြကိုု ေလးနက္မူ တခုုထဲမွာ စီး၀င္ေမ်ာပါ သြားေစေတာ့တယ္။  သီခ်င္းသံရဲ႕ အဆံုုး  ဇူလူးဘာသာစကား နဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္လိုုက္သံကိုု ၾကားမွ အားလံုုး သတိအေနအထား ျပန္ျဖစ္ၾကတယ္။ အစည္းအေ၀းခန္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့ လူေတြ အားလံုုး၊  Red Salute လိုု႕  ေၾကြးေၾကာ္သံကိုု အဆံုုးသပ္လိုုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ သမီးပါးစပ္က ဘယ္လိုု အသံထြက္သြားခဲ့သလဲ.. သမီး ေသခ်ာ မသိလိုုက္ဘူး ေဖေဖ။


အားလံုုး ခံုုမွာ ျပန္ထိုုင္ၾကေတာ့မွ ၊ ေရွ႕မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အနီေရာင္ ေနာက္ခံမွာ  ကမၻာလံုုးထဲကေန လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းေနတဲ့ ရုုပ္ပံုုေအာက္က New Unions for a Century ဆိုုတဲ့ စာသားေလးကိုု၊ အခုုမွ ျမင္မိသလိုု ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ဓနရွင္လက္သစ္၀ါဒကိုု အစားထိုုးဖိုု႕ ဆိုုတဲ့ ၊ ဒီအစည္းအေ၀းၾကီးရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ တကယ္ပဲ ျပည့္ေျမာက္ပါေစ လိုု႕ ဆႏၵျပဳလိုုက္တယ္။ လက္သစ္၀ါဒ ေနာက္ထပ္တမ်ိဳးကိုုလည္း အဆိုုးမျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးေလ။ အားလံုုးအတြက္ တရားမ ွ်တ တဲ့ လူ႕ေဘာင္ၾကီးတခုု တည္ေဆာက္ဖိုု႕ ဆိုုတာ  စိတ္ကူးယဥ္ သက္သက္ေတာ့ မဟုုတ္ေလာက္ပါဘူး ေနာ္ .  . . ေဖေဖ ။


ေကသြယ္
၂၀-၂၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၃


Share/Bookmark
 
K