ျပံဳးျပီး လြမ္းရတဲ့ စာအုုပ္ကေလး တအုုပ္


ဂူးဂဲလ္ ရဲ႕ ဘေလာ့စေပါ့ ၾကီးမ်ား  ဘယ္ေန႕ ပိတ္ျပစ္ေတာ့ မလဲ လိုု႕  ေတြးပူ မေနေပမဲ့ လိုု႕ ၊ ဟုုိအရင္ ဘေလာ့ဂ္ ေခတ္တေခတ္ မွာ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ယဥ္ေက်းမူေတြနဲ႕ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ေတြ ၊ ရင္းနွီးေပ်ာ္ရႊင္ ဘေလာ့ဂ္ သဘင္ ဆင္ခဲ့ ၾကတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုု ေတာ့ ေတြးျပီး လြမ္း ခ်င္ ေသး သည္။


အဲဒီ တုုန္းက တခ်ိဳ႕ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ေတြ ၊ ဘယ္ေရာက္လိုု႕ ဘယ္ေပ်ာက္ေနျပီ မသိ ။ တခ်ိဳ႕လည္း ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာၾကီးကိုု ဖုုန္ကေလး ဘာေလးမ ွ်ပင္ မခါ ၾကေတာ့ ။ သံေယာဇဥ္ ၾကီးၾကီး ၊ ဇြဲၾကီးၾကီး နဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ ေတြ မွာ ၊ ပံုုမွန္ စာေတြ တင္ေနၾကေသးတဲ့ ၊ မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ၊ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ျပန္စည္ကားလာေအာင္ ဆိုုျပီး ၊ ခ်ဲလင့္ခ်္ ဆိုုျပီး  စိမ္ ေခၚ ေနၾက ျပန္သည္။ ဟိုုတုုန္းကေတာ့ တဂ္ဂိမ္း လိုု႕ ေခၚတာ ေပါ့ ။ အေၾကာင္းအရာ ေခါင္းစဥ္  တခုု ကိုု ၊ တေယာက္တမ်ိဳး ၀ိုုင္းေရးၾကတာမ်ိဳး ။ အခုုေတာ့ ေရးခ်င္တာေရး တခုုခုုေရး ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေရး ရင္ ျပီးေရာ တဲ့ ။ တကယ္ေတာ့ အခုုမွ တဂ္ဂိမ္း အစစ္ ။ ေဖ့စ္ဘြတ္ ဆိုုတာၾကီး ရဲ႕  ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ ဓါတ္ပံုုေတြ စကားသံေတြ ၊ သတင္း ေတြ အတင္းေတြ ၾကားထဲမွာ ၊ ကိုုယ္ေတြျခင္း ဆက္သြယ္မူေတြ ျပတ္ေတာက္မသြားေအာင္ ၊ တဂ္ကေလးေတြ ခ်ိတ္တြဲ ျပီး အသိေပးၾက လွမ္းေခၚရ သည္္။


အရင္တုုန္းက ဆိုုရင္ေတာ့ ဒီလူ ေတြ  မၾကား - ၾကား ေအာင္ ေအာ္ေခၚစရာ မလိုု၊  မဆံုု ဆံုု ေအာင္ ခ်ိန္းစရာ မလိုု ၊ ဘေလာ့ဂ္ မွာ ပိုု႕စ္ တခုု တင္ျပီ ဆိုုတာနဲ႕ ၊ ၀ိုုင္းအံုု ေရာက္လာၾက သည္။ နွဳတ္ဆက္ စကား မွတ္ခ်က္စကား ေတြ ဆိုုတတ္ၾကသည္။  အေျခအေန ေတြက အေတာ္ ျခားနား ကုုန္ျပီ။

အဲ့ဒီလိုု တုုန္း ၊ စာအုုပ္ကေလး တအုုပ္ ၊ စာတိုုက္ကေန ေရာက္လာ ေလ သည္။





ဆႏြင္းမကင္း သံဇကာ ကြက္ ေလး ရဲ႕ ေနာက္မွာ ၊ တေလာက လံုုးကိုု ေမ့ျပီး ၊ ငွက္ေမြးအေတာင္ေလး တခုု လိုု ၊ အေတြးေတြ ေပါ့ပါး လြန္႕လူး ေနပံုု ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလး တေယာက္ ။ ပန္းခ်ီ ျမင့္ေမာင္ေက်ာ္ ရဲ႕ သရုုပ္ေဖာ္ပံုုေလး က ၊ ရိုုးရိုုးေလး နဲ႕  ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္း လွသလိုု ၊ မိုုးခ်ိဳသင္း မွတ္တမ္း ဆိုုတဲ့  ၊ ေခါင္းစဥ္ ေလး ကလည္း ၊ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလွ စြာ ၊ ရိုုးရွင္း လွသည္။


ရိုုးရွင္းလွဆိုု . . .  ရိုုးဂုုဏ္ ထင္ရွား ခဲ့တဲ့  ဖန္မီးအိမ္ ကဗ်ာစာဆိုုၾကီး တင္မိုုး ရဲ႕ ၊ သူ႕ မိသားစုု နဲ႕  ေနထိုုင္ ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့  အရိုုးတကာ့ အရွင္းဆံုုး ပံုုရိပ္ေတြ ကိုု ထင္ဟပ္ ထားတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ေပပဲ ။ စာေရးသူ ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ၊ သူ႕ ကိုုယ္ပိုုင္ ဘေလာ့ဂ္ ေလး မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး  လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေရးခဲ့တဲ့ စာေတြ ျဖစ္တယ္လိုု႕  အမွာ ေရးထား ေလတယ္။  မိုုးခ်ိဳသင္း မွတ္တမ္း ဆိုုတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ရဲ႕  နာမယ္ ကိုု ျမင္မွ ၊ က်မ တိုု႕ ေတြ အားလံုုး ၊ အခ်ိန္ေတြ နွစ္  အေပ်ာ္ေတြ စိမ္ ျပီး ၊ ခံုုခံုုမင္မင္ စြဲစြဲ လမ္းလမ္း  ေရးခဲ့ၾကတဲ့ ၊  ေလလွိဳင္းေပၚက စာလံုုး ေတြ ဟာ ၊ တ ဘေလာ့ဂ္ -- ေလာ့ဂ္ နဲ႕  လ ွ်ာခလုုတ္တိုုက္ေအာင္ ေခၚေနစရာ မလိုု တဲ့ ၊ က်မ တိုု႕ ေတြရဲ႕ ၊ ဘ၀ မွတ္တမ္း ၊ ျဖတ္သန္းမူ ပံုုရိပ္ ၊ ေလ့က်က္မူ သင္ခန္းစာ ေတြပဲ ဆိုုတာကိုု ၊ အေလးအနက္ တန္ဖိုုးထားမိလာတယ္။ အခုုေတာ့ မမိုုးခ်ိဳသင္း က ၊ ေလထဲက သူ႕ ရဲ႕ မွတ္တမ္းေလး ေတြ ကိုု ၊ စာအုုပ္ကေလး အျဖစ္ သိမ္းထုုပ္ မ ွ်ေ၀ ေလ ျပီ။


ေခါင္းစဥ္ ကပဲ စာေရးသူ ၊ စာေရးသူ ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ေနတဲ့  မိုုးခ်ိဳသင္း ဆိုုတာ ၊ တကယ္ေတာ့ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာေတြ မေပၚခင္ ကာလ ေတြ တည္းက ၊ ၀တၱဳတိုုေခတ္တေခတ္ မွာ ထြန္းလင္းခဲ့ျပီး သား စာေရးဆရာမ ။ တခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ သင့္ဘ၀ မဂၢဇင္း ရဲ႕ ၊ အယ္ဒီတာ အဖြဲ႕၀င္ တေယာက္ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ ရိုုးဂုုဏ္ကိုု ဆက္ထိန္းထားတဲ့  သူမ ဟာ ၊ အရွိအတိုုင္း ေရးၾက တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္နွာ ေတြ ေပၚ မွာ ပိုု ေပ်ာ္ပံုု ေပၚ ရဲ႕ ။






ၾကည့္ဦးေလ ။ အစဦးဆံုုး အပုုဒ္ ျဖစ္တဲ့  “ ဘေလာ့ဂါၾကီးသိုု႕ ” ဆိုုတဲ့ စာ ေလး မွာ ၊ သူမ ရဲ႕ ဖခင္ ကဗ်ာဆရာၾကီး ကိုု ေတာင္ ၊  ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ အျဖစ္ စိတ္ကူးျပီး ေရးထားပံုုက . . .  ( သူမ ေျပာေလ့ရွိသလိုု  ) ျပံဳးျပီးဖတ္ေနလိုုက္ ရတာ ။ က်မ တိုု႕ ေတြ ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေတြကိုု ခ်စ္ေၾကာင္း ခင္ေၾကာင္း ၊ ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာ ဘယ္သိုု႕ ဘယ္ခ်မ္းသာ  - ဘာမွ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ရွင္းျပ ေနစရာ မလိုု ။  ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ ရဲ႕ ၊ စိတ္ေစာ အာရံုု ေတြကိုု ၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေအာင္ အက်စ္လစ္ ဆံုုး ေဖာ္ျပ သြားေလ သည္။


အဲဒီတုုန္းက ဆိုု ၊ မမိုုးခ်ိဳသင္း ပိုု႕စ္ တပုုဒ္ တက္လာျပီ ဆိုုတာနဲ႕  ၊ အားလံုုးက တျပံဳးျပံဳး နဲ႕  ျဖစ္ၾကရသည္။ တကယ္ေတာ့ ၊ မမိုုးခ်ိဳသင္း ကိုု ၊ ဘေလာ့ဂ္ ေတြ မေရးခင္ ၊ ဟိုုး လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ အစိတ္ နီးပါး ေလာက္ကတည္းက ၊ တိတ္တိတ္ကေလး လွမ္း ၾကည့္ျပီး အားက် ခဲ့ဖူး သည္ ဟုု ၊ က်မ ၀န္ခံ ထား ပါသည္။ လွိဳင္ တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္း၀င္း ထဲက ၊ ၀မ္းအိုုသရီး စာသင္ေဆာင္ ေရွ႕ မွာ ၊ ခ်စ္ခင္သူ ေတြ ၀ိုုင္း၀ိုုင္းလည္ ေနတဲ့ ၊ စာေရးဆရာမ ေပါက္စ ေလး ဟာ ၊ က်မ  တိုု႕ ရဲ႕ စီနီယာ ဘူမိေဗဒ ေက်ာင္းသူ တေယာက္ ျဖစ္ေနသည္ေလ။  နီးရက္ နဲ႕ ေ၀းစြာ ပဲ၊  တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသူဘ၀ က ခင္မင္ သိကၽြမ္းခြင့္ မရ ခဲ့ေပမဲ့ ၊ တဆင့္ စကား ေတြ ထဲမွာ ၊သူ႕ အေၾကာင္းေတြ နားေထာင္ျပီး ျပံဳး ခဲ့ ၾကရ ဘူးသည္။  လူတိုုင္းကိုု ျပံဳးေအာင္ လုုပ္နိုုင္တဲ့ သူက ၊ ကိုုယ္တိုုင္လည္း အျမဲ ျပံဳးခ်င္သည္ တဲ့ေလ ။ အဲဒါေၾကာင့္  အၾကည္ဓါတ္ေပ်ာက္မဲ့ အရာ မွန္သမ ွ် ေရွာင္ရွားေလ့ ရွိသတဲ့ ။


အခုုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာၾကီး ရဲ႕ ေက်းဇူး နဲ႕ ၊ ညီအမ အရင္းတမ ွ် ခင္မင္ ေနၾကျပီ မိုု႕ ၊ မမိုုးခ်ိဳသင္း ကေန ၊  မခ်ိဳသင္း  ျဖစ္ခဲ့ျပီ။  ဒီ့ထက္ ပိုုလိုု႕ ေရစက္ ဆံုုခ်င္ေတာ့ ၊ ျပီးခဲ့တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ထဲမွာ မခ်ိဳသင္း တိုု႕ ေနထိုုင္ရာ ကယ္လီဖိုုးနီးယား ကိုု ဆိုုက္ဆိုုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ အလည္ ေရာက္ျဖစ္ ခဲ့ေလသည္။  ျပံဳးစရာေတြကိုု နားနဲ႕ ဆတ္ဆတ္ ၾကားရေလ သည္ ။ အၾကည္ဓါတ္ေတြကိုု ကိုုယ္ေတြ႕  ကူးစက္ ခံစား ရေလသည္။ ရိုုးဂုုဏ္ ေတြကိုု မ်က္ျမင္ ရွာေတြ႕ ရေလသည္။  သူ႕ စာေတြထဲက တဆင့္ ခင္မင္ သိကၽြမ္းေနရတဲ့ ၊ သူ႕ခင္ပြန္း  ကိုုေက်ာ္၀ဏၰ ကိုုတင္ မက ၊ သူ႕ ဇတ္လိုုက္ ေၾကာင္ကေလး ေတြ ထဲက ၊  ရုုပ္ရွင္ မင္းသား လူမူေရးသူရဲေကာင္း ေက်ာ္သူ ကေတာင္ ဓါတ္ပံုု တြဲ ရိုုက္ေပးရ တဲ့ ၊ သူတိုု႕ ရဲ႕ သဲသဲလွဳပ္ သမီးေၾကာင္မေလး ၊ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတာကိုုလည္း ေတြ႕ ခဲ့ ရ ေလသည္ ။ LA ကိုု ေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာ စာေပ အနုုပညာ အသိုုင္းအ၀ိုုင္းက ဧည့္သည္ မွန္သမ ွ် ကိုု ၊ မညီး မညဴ ဧည့္ခံ ေလတဲ့ သူတိုု႕ ေမာင္နွံ ရဲ႕  စံရိပ္ျငိမ္ေလး ကိုုလည္း ၊ ဘေလာ့ဂါ ညီအမ တေယာက္ အေနနဲ႕ အလည္ေရာက္ ခြင့္ ရခဲ့ေလသည္။


စိတ္ထဲမွာ ထင္ထားခဲ့တဲ့ ပံုုရိပ္ နဲ႕ အျပင္မွာ ေတြ႕ရတဲ့ မိုုးခ်ိဳသင္း  ဘာမွ သိပ္မကြာ ျခား လွေပမဲ့ လိုု႕ ၊  မယံုုနိုုင္စရာ ေကာင္းေလာက္ ေအာင္ ၊ လ်င္ျမန္ ျဖတ္လပ္  တဲ့ ၊ သူ႕ ရဲ႕  လွဳပ္ရွားမူ ေတြကိုု ၾကည့္ျပီး ၊  ေနွးတိ ေနွးတုုန္႕  နဲ႕  လစ္တာနဲ႕ အေတြး ရွိဳက္ ဖိုု႕သာ ေခ်ာင္းေနတတ္တဲ့ က်မ  ၊ တိတ္တိတ္ကေလး အတုုခိုုး ရ သည္။


ဆိုုပါေတာ့ ၊ ကားေမာင္းေနရင္း လမ္းမွားတယ္လိုု႕ ထင္ရင္ ၊  ဖ်ပ္ကနဲေတြ႕ တဲ့ လမ္းၾကားထဲ ခ်ိဳး၀င္ လိုုက္တာမ်ိဳး ။ လမ္းမွာတည္းက ထိုုင္မဲ့ စားေသာက္ဆိုုင္ ကိုု ၊ ေသခ်ာ ပိုုင္ပိုုင္ နိုုင္နိုုင္ ေရြးခ်ယ္ ထားျပီးသား ။ ဆိုုင္ထဲ ၀င္တာနဲ႕ လည္း ၊ ဧည့္သည္ေတြ ဘာမွာရမွန္း မသိ အီလည္လည္ မလုုပ္ေနခင္တည္းက ၊ Cream Chowder  ငါးခြက္ အရင္ခ်  လိုု႕  အရင္ဆံုုး တန္းမွာ လိုုက္ ျပီးသား ။ ဒီက လူေတြ အေမရိကန္ ၾကက္ေပါင္ၾကီး က သိပ္ၾကီးလြန္းလိုု႕ ဘယ္က ဖဲ့ရမွန္း မသိ ျဖစ္ ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စားျပီး လိုု႕  အေအးတခြက္ေတာင္ ေသာက္ျပီး ေနျပီ    (  ဒီ စာပိုုဒ္ကေတာ့  မခ်ိဳသင္းရဲ႕ အေရးအသားမ်ိဳးကိုု အတုုခိုုးျပီး က်ီစယ္ တာပါ  း)


ျပီးေတာ့ ၊ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၊ အေျပာမေကာင္းဘူး လိုု႕  ဆိုုၾကတယ္ မဟုုတ္လား ။ မခ်ိဳသင္း ကေတာ့ ၊ သူ စာေရးတဲ့ အတိုုင္း ၊ နားေထာင္လိုု႕ ေကာင္းေအာင္ ေျပာတတ္တဲ့သူ ။ သူ႕စာေတြ ဖတ္ျပီး ျပံဳးရသလိုု ၊ သူေျပာတာေတြ နားေထာင္ျပီး ၊ ဧည့္သည္ေတြမွာ ပါးစပ္ မစိရ ။


အခုု စာအုုပ္ကေလး ထဲ မွာေတာင္ ၊ အြန္လိုုင္း စာဖတ္ပရိသတ္ ေတြ တအံုုတမ ၾကီး နဲ႕ တျပံဳးျပံဳး  ျဖစ္ေနတတ္ တဲ့ မခ်ိဳသင္း ကိုု ၊ သူ႕ ခ်စ္ခင္ပြန္း ကိုုေက်ာ္၀ဏၰက  “ ခ်ိဳသင္းက ရီစရာေတြ ေရးေနတာလား . . .” လိုု႕  ခပ္ဟန္႕ဟန္႕ ဆိုု သည္တဲ့ ။ အမ ေတြကလည္း “ နင္.. ရီစရာေတြခ်ည္း ေရးမေနနဲ႕ လိုု႕ ”  ေျပာသတဲ့ ။  တကယ္က မခ်ိဳသင္းက ရီစရာ ေတြ ေရးေနတာ မဟုုတ္ေပ ။ က်မ ထင္သည္ကေတာ့ ၊ ရိုုးစရာ ေတြ ကိုုသာ သူ ေရးေနျခင္းသာ ။ ရိုုးရွင္းတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြကိုု ရိုုးရိုုးသားသား ေရးျပ ထားေတာ့ ၊ ခ်စ္စရာ ေကာင္းျပီး ၊ ( သူ ေျပာသလိုုဆိုု ) ျပံဳးျပီး ဖတ္ရတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ေပါ့ ။


ဒါေပမဲ့ ၊ စာအုုပ္တအုုပ္လံုုး ကိုု ဖတ္ျပီး သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ က်မ ဆက္ျပီး မျပံဳးေန နိုုင္ခဲ့ေပ ။  ဒီစာအုုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ၊ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ အပူအပင္ ကင္းမူ ေတြ ၊ မိသားစုု ဘ၀ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္ေတြ ဟာ ၊  “ မီးရထား နွင့္ ခရီးသြားျခင္း” ဆိုုတဲ့ ၊ ဆရာၾကီး တင္မိုုးရဲ႕ ကဗ်ာေလး ကိုု သရုုပ္ေဖာ္ ထားတဲ့  စာေလး လိုုပဲ ၊ တဘူတာ ျပီး တဘူတာ ၊ အေနာက္မွာ က်န္ရစ္ လိုု႕  . . . တေယာက္ျပီး တေယာက္ ဆင္းက်န္ခဲ့ ျပီ ဆိုုတာကိုု ၊ ဆင္ျခင္ နားလည္ေနမိ ရသည္။ ဆိုုရွယ္လစ္ ေခတ္ဦး - ေခတ္ေနွာင္း ၊ ၈၈ အေရးေတာ္ပံုု ကာလ ၊ ၉ ၀ ေက်ာ္ကာလ အေမွာင္ေခတ္ ေတြကိုု  ေနာက္ခံ ထားတဲ့ ၊ ဒီ မိသားစုု ဘ၀ မွတ္တမ္းေလး ထဲမွာ  ၊ ျပံဳးစရာေတြ ထဲက ေနမွ ၊  နာက်င္စရာ ေတြကိုု ရွာေတြ႕  ေနမိသည္။


တကယ္ေတာ့ ၊ စာေရးသူ ရဲ႕ ဖခင္ၾကီး ဆရာၾကီး ဦးတင္မိုုး ရဲ႕   ဘ၀ ေကာက္ေၾကာင္း ခဲျခစ္ရာ ေတြကိုု ၊ မဆြခင္ ကတည္းက ၊ က်မ တိုု႕ အားလံုုး ဖတ္ဖူး ၾကားဖူး ေနခဲ့ ၾကသည္ပဲ ။ သင့္ဘ၀ မဂၢဇင္းမွာ ၊ စိတ္၀င္တစား ဖတ္ဖူး ခဲ့တဲ့ ၊ အထက္အညာ ေ၀းလံ ေခါင္သီ လွတဲ့ ကန္ျမဲ ဇဂ်မ္း ဆိုုတဲ့ ရြာကေလးက ၊ ဆယ္တန္းကိုု ျမန္မာစာ ဂုုဏ္ထူး နဲ႕ ေအာင္ခဲ့တဲ့ ေတာသားေလး တေယာက္ကိုု ၊ ပညာေရး၀န္ၾကီး ကိုုယ္တိုုင္ စာၾကံဳ ပိုု႕ ျပီး ၊ တကၠသိုုလ္ တက္နိုုင္ေအာင္ လုုပ္ေပး ခဲ့တဲ့ ၊ ပံုုျပင္ဆန္တဲ့ တကယ့္ အျဖစ္ေတြ ။ ျမန္မာျပည္သူ ေတြ  မျမင္ဘူး မေတြ႕ဘူး ေသးတဲ့ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕   အေစာဆံုုး ျမန္မာစာေပ မိတ္ေဆြ ျဖစ္ခဲ့ တာေတြ ။ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ ရဲ႕  တည္ေထာင္စ အခ်ိန္ေတြ မွာ ၊ ကဗ်ာ ေဆာင္ပုုဒ္ ကေလးေတြ  မ်ားစြာ နဲ႕  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕ လက္ရံုုးတေယာက္ အျဖစ္ ၊ ပါ၀င္ ပတ္သတ္ ေနခဲ့တာေတြ ။ ေနာက္ဆံုုး ကဗ်ာစပ္ လိုု႕  အက်ဥ္းက် သြားရွာတဲ့ ကဗ်ာဆရာၾကီး တင္မိုုး ရဲ႕   ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ တျခား အေၾကာင္းအျခင္း ရာ ေတြ ၊ အကုုန္ မပါ ေသး တဲ့ ၊ သမီး တေယာက္ ရဲ႕ ၊ အရိုုးဆံုုး မိသားစုု မွတ္တမ္းေလးေတြ ၊ အလြမ္းစာေလးေတြ ။ 


အဲဒါေၾကာင့္ ၊ က်မ ကေတာ့ ၊ ျပံဳး ျပီး လြမ္းရ တဲ့ စာအုုပ္ကေလး လိုု႕ သာ ၊ေျပာလိုုက္ခ်င္သည္။

ဒီ စာအုုပ္ကေလး ကိုု ဖတ္ျပီးသြားေတာ့ ၊ စားပြဲ ေပၚ ခဏ ခ် ျပီး ခပ္ေ၀းေ၀းကိုု ေငးၾကည့္ ေနမိတယ္ ။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ ဆိုုတာၾကီး က ၊ အထူးတလည္ သီကံုုး  စပ္ဆိုု ေနဖိုု႕ မလိုု တဲ့ . . . တကူးတက ရွာေဖြ နားေထာင္ ဖိုု႕ မလိုုတဲ့ ၊ ၾကိဳတင္ ေရးစပ္ျပီးသား အလြမ္းသီခ်င္း တပုုဒ္ လိုုပင္ ။ အလြမ္းကိုု မရွာခ်င္ လိုု႕ ၊ အျပံဳးေတြ အေပ်ာ္ေတြ သီဆိုု ေနေပမဲ့ ၊  ေနာက္ဆံုုးေတာ့ အလြမ္းပိုုဒ္ နဲ႕ သာ အဆံုုးသတ္ ၾက သည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၊ အဲ့ဒီ လြမ္းစရာ ကိုုပင္ အရသာ တခုု လိုု ၊ တစိမ့္စိမ့္ ခံစားျခင္ၾကသည္။ စပ္ဆိုု သီကုုံုုး ခ်င္ၾကသည္။


ခုုပဲ ၾကည့္ ။ အိမ္ရဲ႕ အေ၀းမွာ ေနၾကသူျခင္း ၊ ဆံုုဖိုု႕ ခဲယဥ္းလြန္းလွ တဲ့ ၾကားက ၊  အေ၀းက အိမ္တအိမ္မွာ ရီေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခဲ့ ၾက ဖူး သည္ကိုု ပင္ ၊ လြမ္းစရာ မရွိ  ရွာၾကံ လြမ္းေနမိသည္။  ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ ျမိဳ႕ ရဲ႕  ဟိုုင္းေ၀း လမ္းမၾကီး ေပၚမွာ ၊ ဧည့္သည္ေတြကိုု ကားေမာင္း လိုုက္ပိုု႕ ရင္း ၊ ဗမာ သီခ်င္းဖြင့္မယ္ ေနာ္ လိုု႕  ခြင့္ပန္ ျပီး ၊ ကိုုေစာညိန္း ရဲ႕  သီခ်င္းတပုုဒ္ကိုု ၊ ဌါန္ ကရိုုင္းက်က် လိုုက္ ဆိုု ေနတဲ့၊ မခ်ိဳသင္း ဟာ ၊   ေဟာဒီ စာအုုပ္ထဲက မိုုးခ်ိဳသင္း  နွင့္ တူသလိုုလိုု  မတူသလိုုလိုု ။



ေကသြယ္
၅ နာရီ ၃၅ မိနစ္
ေအာက္တိုုဘာ (၁) ရက္ ၂၀၁၄



Share/Bookmark

နွလံုုးသား နဲ႕ လုုပ္တဲ့ နိုုင္ငံေရး


ဟီလာရီ ကလင္တန္ ရဲ႕ Hard Choice စာအုုပ္က ၊ အာရွပစိဖိတ္ နဲ႕ သက္ဆိုုင္တဲ့ အေရွ႕ဖက္ အခန္းေတြ ဖတ္ျပီးသြားတဲ့ အခါ  ၊ ခဏ နားရင္း ၊ စာအုုပ္ထဲမွာပါတဲ့ ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္ က ဓါတ္ပံုုတခ်ိဳ႕ကိုု ျပန္လွန္ ၾကည့္ မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ၊ ဒီ ဓါတ္ပံုုေတြဟာ ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ နွစ္ ေလာက္ ကတည္းက  စိတ္လွဳပ္ရွား ၾကည္နူးစြာ နဲ႕ အထပ္ထပ္ အခါခါ ျမင္ဖူး ၾကည့္ဖူး ခဲ့ ျပီးသား ေတြ ပါ။ အခုု ဟီလာရီ ကိုုယ္တိုုင္ ေျပာျပ ေတာ့မွ ၊ ဒီပံုုရိပ္ ေတြနဲ႕  အျပံဳးေတြ ရဲ႕  ေနာက္ကြယ္က  ေျခလွမ္းေတြ စိတ္ခံစားခ်က္ အေတြးေတြ ကိုု ၊ အေသအခ်ာ ျပန္ျပီး ဆက္စပ္ ထင္ဟပ္ ၾကည့္နိုုင္ ရ ေတာ့ တယ္။



တကယ္ဆိုုေတာ့  ၂၀၀၉  ခုုနွစ္ မွာ ဟီလာရီ ကလင္တန္ ၊ အေမရိကန္ နိုုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး ျဖစ္လာခဲ့တာ နဲ႕  မေရွးမေနွာင္းမွာပဲ ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ၊ဘယ္လိုုမွ  ေမ ွ်ာ္လင့္ မထား တဲ့ နိုုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲ ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တာဟာ ၊  တိုုက္ဆိုုင္မူ သက္သက္ေတာ့ မဟုုတ္ေလာက္ပါဘူး ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ လူကိုုယ္တိုုင္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုုင္ ေတြ႕ ခဲ့ ဆံုုခဲ့ ရတဲ့ အျဖစ္အတြက္ ၊ သူ႕ ကိုုယ္သူ ဆိတ္ဆြဲၾကည့္မိ မတတ္ပဲ လိုု႕ ဟီလာရီက တင္စားခဲ့သလိုု ပဲ -- ကမၻာအရပ္ရပ္က ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြ မွာလည္း ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရုုတ္တရက္ လြတ္ေျမာက္လာမူ ၊ နိုုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ တသုုတ္ျပီး တသုုတ္ လႊတ္ေပးမူ  ေတြက စလိုု႕ ၊  ရာစုု နွစ္ တ၀က္ ေလာက္ သံတမန္ ဆက္ဆံေရး ေအးစက္ ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ နိုုင္ငံၾကီးကေနျပီး ၊ နိုုင္ငံျခားေရး ၀န္ၾကီး နဲ႕ သမၼတ ကိုုယ္တိုုင္ ေရွ႕ဆင့္ ေနာက္ဆင့္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့  အျဖစ္ေတြဟာ ၊ ကိုုယ့္အသားကိုုယ္ ျပန္ဆိတ္ၾကည့္ရ မတတ္ မယံုုနိုုင္စရာ သမိုုင္းအခ်ိဳးအေကြ႕  ေတြ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ ၊ အေမရိကန္ အလံ ကိုု ေ၀ွ႕ယမ္းျပီး သမၼတ အိုုဘားမား ကိုု ၾကိဳဆိုု နွုုတ္ဆက္ခဲ့ ၾကတဲ့ ၊ ျမန္မာျပည္သား ေတြကိုု ဘယ္တုုန္းကနဲ႕ မွ မတူတဲ့ ၊ လွိဳက္လွဲမူ စစ္စစ္ ေတြနဲ႕ ေတြ႕ ခဲ့ ၾက ရတာပါ။


ဒီ သမၼတ နဲ႕  အတြင္းေရးမွဴး နွစ္ေယာက္ အတြဲ ကလည္း ၊ သူ႕နိုုင္ငံမွာတင္မက ၊ ကမၻာမွာကိုု ထူးထူးျခားျခား သူမ်ားထက္ပိုုျပီး စိတ္၀င္စားခံရ ၊ နွစ္သက္သေဘာက်ခံရတဲ့ သူေတြ ။ ပါတီနိုုင္ငံေရး စင္ျမင့္ေပၚမွာ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ အျပင္းအထန္ ယွဥ္ျပိဳင္ ထိုုးနွက္ ခဲ့ၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းကိုုလည္း တကမၻာလံုုး မၾကည့္ခ်င္မွ အဆံုုး ျမင္ခဲ့ ျပီးသား ။ ျပီးေတာ့လည္း ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့ၾက သလိုု ၊ ကမၻာ့အေရးေတြကိုု နွစ္ေယာက္သား ပခံုုးတဖက္စီ   ထမ္းျပခဲ့ရင္း ၊ ဒီမိုုကေရစီ ရဲ႕ အလွတရားကိုု ျပသ ခဲ့ၾကတာလည္း အားလံုုးအသိ ။ အဲဒီလိုု ျပသ နိုုင္ခဲ့ တာဟာလည္း ၊ သူမ ရဲ႕ ခက္ခဲတဲ့ ေရြးခ်ယ္မူ အစ အဦး တခုု ပဲ ဆိုုတာကိုု ၊ Hard Choice စာအုုပ္ရဲ႕ ပထမဆံုုး အခန္း ျဖစ္တဲ့ A Fresh Start - အသစ္က ျပန္စ ျခင္း ဆိုုတာမွာ ၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ဖြင့္ဟ ေရးသားထား တယ္။  ဒီစာအုုပ္ၾကီး တအုုပ္လံုုးမွာ ၊ အာရွ နဲ႕ ပစိဖိတ္က စ - ဖြင့္လိုု႕ ၊ အာဖဂန္နစၥတန္ နဲ႕ အီရတ္ အလယ္ ၊ ရုုရွ နဲ႕ ဂါဇာ အဆံုုး ၊ နိုုင္ငံျခားေရး ၀န္ၾကီး တေယာက္ အျဖစ္ သူ သြားခဲ့တဲ့ နိုုင္ငံေပါင္း ၁၁၂ နိုုင္ငံ ရဲ႕ ကမၻာ့ နိုုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း ေတြကိုု ဇာတ္စံုု ခင္းျပီး သြားလိုု႕ နိဂံုုး ခ်ဳပ္ လိုုက္တဲ့ အခန္း မွာေတာင္ ၊ အိုုဘားမား နဲ႕  ျမန္မာျပည္ ဆိုုတဲ့ အမည္ နွစ္ခုု ဟာ သူ႕ အတြက္ ပထမဆံုုး သံုုးသပ္ အမွတ္ရစရာ  ျဖစ္ေနေလ တယ္။ အမွတ္ရ စရာ ေကာင္းရေအာင္လည္း ၊ ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္ဟာ ၊ ထူးျခား တိုုက္ဆိုုင္စြာပဲ ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ အတြက္ ၊ ပခံုုးအတူထမ္း ၊ ေျခလွမ္းအတူယွဥ္ လိုု႕  ေနာက္ဆံုုး ထြက္ခဲ့ ၾကရတဲ့ ၊ ခရီစဥ္ လည္း  ျဖစ္ေနခဲ့သည္ ကိုုး ။


ရန္ကုုန္ျမိဳ႕က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕ ျခံထဲမွာ သမၼတ အိုုဘားမားက ၊ အိမ္ရွင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ အတူ နွဳတ္ဆက္ မိန္႕ခြန္းေျပာရင္း ၊ ဟီလာရီ ဘယ္မွာလဲ လိုု႕ လူေတြ ၾကားထဲ မ်က္လံုုးေ၀ွ႕ ရင္း အေရးတၾကီး သူ႕ကိုု ရွာတဲ့ အေၾကာင္းေလး ကိုု ျပန္ေျပာင္း အစခ်ီရင္း ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးနွစ္က သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ ရဲ႕  ဆက္ဆံေရးဟာ ၊ အခုုအခ်ိန္မွာေတာ့ နာက်င္ေပ်ာ္ရႊင္ လြမ္းဆြတ္စရာ ျဖစ္ခဲ့ ျပီ လိုု႕  ဆိုုတယ္။ သမၼတ အိုုဘားမား က ၊ လူအုုပ္ၾကီးထဲမွာ ဟီလာရီ ကိုု အသည္းအသန္ ရွာခဲ့တာဟာ တျခားေၾကာင့္ မဟုုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္အေရးအတြက္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ၊ မ်က္လံုုးျခင္းဆံုုျပီး ၊ လူသိရွင္ၾကား ဂုုဏ္ျပဳ ေျပာၾကားခ်င္လိုု႕ပါ ။ ဟီလာရီ ကလည္း ျမန္မာျပည္ ခရီးစဥ္က အျပန္ Air Force One ေလယဥ္ပ်ံၾကီး ေပၚမွာ ၊ သမၼတ အိုုဘားမားက သူ႕ရုုံးခန္းထဲ ေခၚျပီး  ေနာက္ထပ္ ေလးနွစ္ သက္တမ္း ထပ္မံ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖိုု႕  ဆႏၵေတာင္းတဲ့ အခါ ၊ မျပီးမျပတ္ေသးတဲ့ သူ႕ ရဲ႕ သံတမာန္ေရးရာ ကိစၥ ေတြကိုု ေတြးလိုုက္ေတာ့ ၊  ျမန္မာျပည္ မွာ ၊ ဒီမိုုကေရစီ   ဘယ္လိုု ဆက္ျဖစ္လာပါ့မလည္း ဆိုုတဲ့ ၊ စိုုးရိမ္မူ က ပထမဆံုုး အေတြး ျဖစ္ေန ျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ၊ ဒီ စာအုုပ္ကိုု ဖတ္မိသေလာက္ ျခံဳငံုု သံုုးသပ္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာ ၊ ျမန္မာျပည္ အေရး ဟာ ၊ အေမရိကန္ နိုုင္ငံျခားေရး မူ၀ါဒ တခုု သက္သက္ ထက္ ၊ ဟီလာရီ နဲ႕  တစံုုတရာ နက္နက္ရွိဳင္း ရွိဳင္း  ယွက္ႏြယ္ေနတယ္ ဆိုုတာကိုု ခံစား သတိထား မိလာတယ္။

အေမရိကန္ အစိုုးရ ရဲ႕ Pivot Strategy ဆိုုတဲ့  အာရွ ပစိဖိတ္ေဒသ ကိုု မ႑ိဳင္ျပဳမဲ့ နည္းဗ်ဴဟာသစ္ ဟာ ၊ ဟီလာရီ ရဲ႕ အဆိုုအရ ဆိုုရင္ ၊ နိုုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး အျဖစ္ ၊ သူ ပထမဆံုုး ေရြးခ်ယ္လိုုက္တဲ့ အာရွ ခရီးစဥ္က အစျပဳခဲ့တယ္လိုု႕  ဆိုုတယ္။ ဘြတ္ရွ္အစိုုးရ ရဲ႕  မျပီးျပတ္ေသးတဲ့ အီရတ္ အာဖဂန္နစၥတန္ စစ္ေတြ၊  အယ္ကိုုင္ဒါ အၾကမ္းဖက္အႏၱရယ္ေတြ ကိုု ပိုုျပီး အာရံုုေရာက္ဖိုု႕ ရွိေနတဲ့  နိုုင္ငံျခားေရး မူ၀ါဒ ဟာ ၊ မထင္မွတ္ပဲ အာရွ နဲ႕  စျပီး တာထြက္ခဲ့တယ္။ ျခိမ္းေျခာက္မူ ေတြကိုု ရင္ဆိုုင္ေျဖရွင္းေနရေပမဲ့ ၊ အခြင့္အလန္း ေတြကိုုလည္း အမိအရ ဆုုပ္ကိုုင္သင့္တယ္ လိုု႕ ဟီလာရီက ဆိုုတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၊ အာရပ္ကမၻာ နဲ႕ အေရွ႕အလယ္ပိုုင္းမွာ က်ဆင္းလာတဲ့  ဒီမိုုကေရစီ အလားအလာေတြ ေၾကာင့္ ၊ ပိုုျပီး ျဖစ္နိုုင္ေခ်ရွိတဲ့ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ဖက္ကိုု အားျပဳ လာတာ လိုု႕ ယူဆၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ တရုုတ္ရဲ႕ ၾကီးထြားလာမူ ဟာ ၊ အဓိက အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္မွာပါ ။ ဟီလာရီ ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း  သူတိုု႕ စဥ္းစားထားတဲ့ လမ္းေၾကာင္း နွစ္ခုု ကိုု ၊စာအုုပ္ထဲမွာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ပဲ ခ်ျပ ထားပါတယ္။ ပထမ လမ္းေၾကာင္းက ၊ တရုုတ္နဲ႕ ဆက္ဆံေရး တိုုးခ်ဲ႕ ျပီး သူတိုု႕လိုုခ်င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းမွန္ ေပၚ ေရာက္ေအာင္ ဆြဲေခၚမယ္ ။ အဲဒီလိုုမွ မျဖစ္နိုုင္ရင္ ၊ အေမရိကန္ ရဲ႕  နဂိုုမူလ မဟာမိတ္ ေတြ ျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္ ၊ ေတာင္ကိုုရီးယား၊ ထိုုင္း ၊ ဖိလစ္ပိုုင္ နဲ႕  ၾသစေၾတလ် တိုု႕ နဲ႕ ပိုုျပီး ဆက္ဆံေရး ခိုုင္မာေအာင္ လုုပ္မယ္ ၊ ဒါမွ တရုုတ္ကိုု ထိမ္းညွိ နိုုင္မယ္ေပါ့ ။ ျပီးရင္ေတာ့ ကၽြဲကူးေရပါ တျခား အေရွ႕ေတာင္အာရွ နိုုင္ငံေတြကိုုပါ ပိုုျပီး စည္းရံုုးနိုုင္မယ္ လိုု႕ တြက္ဆပံုုရပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ၊ အရင္က ဘယ္အေမရိကန္ နိုုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီးမွ အေရးတယူ မလာေရာက္ခဲ့တဲ့ ၊ အင္ဒိုုနီးရွားနိုုင္ငံ ဂ်ကာတာ ျမိဳ႕က အာဆီယမ္ ရံုုးခ်ဳပ္ကိုု ဟီလာရီ ပထမဆံုုး အလည္အပတ္ေရာက္ ခဲ့တယ္။ အဲဒီ ခရီးစဥ္မွာပဲ အင္ဒိုုနီးရွား သမၼတ ယူဒုုိယူနိုု က၊ ျမန္မာျပည္က စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြ ဟာ၊ အေမရိကန္ နဲ႕ ဆက္ဆံခ်င္ေနေၾကာင္း ၊ ဒီမိုုကေရစီလမ္းပြင့္ဖိုု႕ ျဖစ္နိုုင္ေၾကာင္း စကားပါး လာခဲ့တယ္။ စကားပါးလာသူ ကိုုယ္တိုုင္က စစ္၀တ္စံုု ကိုု ၊ ခၽြတ္လဲ ထားတဲ့ သမၼတ တေယာက္ ျဖစ္ေနတာမိုု႕ ၊  အေတာ္ ခ်ိန္ဆ ခဲ့ရတယ္လိုု႕ ေတာ့ မွတ္ခ်က္ျပဳ ထားတယ္။ တကယ္ေတာ့  ၾကိဳတင္ တီးေခါက္ထားတဲ့ သံတမန္လမ္းေၾကာင္း ေတြလည္း ရွိထားခဲ့ လိုု႕ ျဖစ္မွာပါ။


ျမန္မာျပည္ အေျခအေန နဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေနခဲ့ ရတယ္ ဆိုုတဲ့ ဟီလာရီ ဟာ ၊ ပထမဆံုုး အာရွ ခရီးစဥ္ မစခင္၊ လ အနည္းငယ္ အလိုုမွာတည္းက ၊ ျမန္မာျပည္အေပၚ ပိတ္ဆိုု႕အေရးယူမူကိုု ဦးေဆာင္ေရွ႕ရြက္ ျပဳေနတဲ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြ နဲ႕  စျပီး ၾကိဳတင္ ညွိဳနွိဳင္းေန ခဲ့ တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အေပၚမွာ ပုုဂၢိဳလ္ေရး ေလးစားမူ အေတာ္မ်ားတဲ့ ၊  ျပိဳင္ဘက္ပါတီက ရီပက္ဘလစ္ကန္ အမတ္ မစ္ခ်္မက္ေကာ္နယ္က စလိုု႕ ၊  သူ႕အေနနဲ႕ ဒီေလာက္ၾကီး သေဘာအက်လွၾကီး မဟုုတ္ေပမဲ့ ၊ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ကိုု ဦးစားေပး လုုပ္ေဆာင္ေန တဲ့ ခပ္လည္လည္ ဒီမိုုကရက္ အမတ္ ဂ်င္မ္၀ဘ္ လိုု လူမ်ိဳးအလယ္၊  ေက်ာက္စိမ္းဥပေဒ လိုု႕ လူသိမ်ားတဲ့ ျမန္မာ့စီးပြားေရး ပိတ္ဆိုု႕ေရး ဥပေဒ ကိုု တင္သြင္းခဲ့တဲ့  ကြယ္လြန္သြားတဲ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ တြမ္လန္တိုု႕စ္ ရဲ႕ တပည့္ရင္း  ကြန္ဂရက္အဖြဲ႕၀င္ ဂ်ိဳးခေရာ္ေလ ဆိုုသူေတြ အဆံုုး ၊ ျမန္မာျပည္ေရးရာ ေပၚလစီ အသစ္အတြက္ ၊ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ မဟာမိတ္ရွာ လူစုု ေနခဲ့ျပီ။ ျမန္မာအစိုုးရ အေပၚမွာ ပိတ္ဆိုု႕မူ တခုုတည္း နဲ႕ ဆက္သြားေနလိုု႕ မရေတာ့ဘူး ဆိုုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းကိုု ၊ စျပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖိုု႕ ၾကိဳးစားေနခဲ့ျပီ။

တကယ္ေတာ့ ၊ သူ႕မွာ  နဂိုုမူလတည္းက ၊ ျမန္မာျပည္နဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး သီးသန္႕ စိတ္ညြတ္မူ တခုု ရွိေနခဲ့ ပံုု ပါ။ သူ႕ ခင္ပြန္း ဘီလ္ကလင္တန္ သမၼတျဖစ္စဥ္ အခ်ိန္ကတည္းက ၊ အေမရိကန္ ဒီမိုုကရက္ ေတြ အေနနဲ႕ ၊ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုုကေရစီ အေရးကိုု အေတာ့္ကိုု စိတ္၀င္စားခဲ့ ၾကတာ မဟုုတ္လား ။ ၁၉ ၉ ၅ ခုု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ဒုုတိယအၾကိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္လာတဲ့အခါ ၊ တကယ္ပဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေနျပီလား လိုု႕  နိုုင္ငံျခားေရး ၀န္ၾကီး မယ္ဒလင္း ေအာဘရိုုက္ ကိုုယ္တိုုင္ ျမန္မာျပည္ ကို ေရာက္လာ စံုုစမ္းခဲ့ေသးသည္ပဲ ။ ျမန္မာ့အလင္း တိုု႕ ေၾကးမံုု တိုု႕ မွာ ကလိန္တန္ တိုု႕  ေဒၚမယ္ဒလင္ တိုု႕ ဆိုုတဲ့ ေအာက္ကလိအာ အစိုုးရ အာေဘာ္ေဆာင္းပါးေတြ လွိဳင္လွိဳင္ ပါ ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တခ်ိန္ကိုု မွတ္မိၾကအံုုးမွာပါ ။ အေမရိကန္ ရဲ႕  အားထုုပ္မူ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး ဆိုုပါေတာ့ ။ ဒါေတာင္ ကလင္တန္က သမၼတ ရာထူးက ဆင္းကာနီးေလးမွာ သမၼတ ရဲ႕ အျမင့္ဆံုုး အရပ္သားဆုု ဆိုုျပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ကိုု မရ အရ  ဆုုေပးသြား ခဲ့ေသးတယ္။ အခုု အေမရိကန္ နိုုင္ငံျခားေရး မူ၀ါဒ ေတြ၊ ဟီလာရီ ကလင္တန္ လက္ထဲ ေရာက္လာျပန္ေတာ့ ၊ ျမန္မာျပည္ နဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ဟာ၊ ေရွ႕ဆံုုးနားကေန ပါခဲ့ျပန္တာ အဆန္းေတာ့ မဟုုတ္ေပဘူး။

ပထမဆံုုး အာရွ ခရီးစဥ္က ျပန္ေရာက္လာလာျခင္းပဲ ၊ ျမန္မာျပည္ကိုု အဆင့္ျမင့္ အရာရွိ တေယာက္ လႊတ္လိုုက္ေပမဲ့ ၊ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္မွဴးၾကီးသန္းေရႊ နဲ႕ ေတြ႕ခြင့္ မရသလိုု ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕လည္း မေတြ႕ခဲ့ရဘူး။ ဒီၾကားထဲမွာ ျဖစ္လာတဲ့ အေမရိကန္နိုုင္ငံသား  ယက္ေတာ ရဲ႕  ကိစၥဟာ ေသြးရိုုးသားရိုုး အရူးထျခင္းလား ၊ နိုုင္ငံေရး ပေယာဂ တခုုခုု ပါ၀င္ေနေလသလား ဘယ္သူမွ ေသခ်ာ မသိနိုုင္ေပမဲ့ ၊ ယက္ေတာကိုု လာေခၚတဲ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဂ်င္မ္၀ဘ္ တေယာက္ သူ႕ရဲ႕ ဒုုတိယ အၾကိမ္ေျမာက္ ခရီးစဥ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ ေတြ႕ခြင့္ ရခဲ့ျပီးေနာက္မွာ လမ္းေၾကာင္း နည္းနည္းပြင့္လာခဲ့တယ္။  ေနာက္နွစ္ ၂၀၁၀ နွစ္ဆန္းပိုုင္း ထဲမွာပဲ ၊ အာရွ နဲ႕ ပစိဖိတ္ေရးရာ ဗ်ဴရိုု လက္ေထာက္  ကတ့္ကမ့္ဘဲလ္ ကိုုယ္တိုုင္ နွစ္ၾကိမ္တိုုင္တိုုင္ လာေရာက္ခဲ့ျပီး ၊ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ေနဆဲ ျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ ေတြ႕ဆံုု ေဆြးေႏြးနိုုင္ ခဲ့တယ္။ နွစ္ကုုန္ပိုုင္း  နိုု၀င္ဘာလ ထဲမွာေတာ့၊ စိတ္ၾကိဳက္ေရးဆြဲထားတဲ့  ဖြဲ႕စည္းပံုုၾကီးနဲ႕ တဖက္သက္ က်င္းပခဲ့တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲၾကီးမွာ ၊ ျပိဳင္ဖက္မရွိ အနိုုင္ယူ လိုုက္ တဲ့ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြဟာ ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ျပီးသြား လိုု႕  အစိုုးရေတြ လႊတ္ေတာ္ေတြ၊ လူခြဲျပီး အက်အန ေနရာယူ ျပီး တာနဲ႕ တျပိဳင္နက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုု လႊတ္ေပးလိုုက္ေတာ့တယ္။  


ဒီဆက္တိုုက္ ျဖစ္စဥ္ေတြကိုု ၾကည့္ရင္ ၊ ဒီ နွစ္ပိုုင္းေလး အတြင္းမွာ ၊ အေမရိကန္ဖက္က သံတမန္ေရးရာ အေပးအယူ နဲ႕  ညွိနွိဳင္းမူေတြ ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အၾကိတ္အနယ္ လုုပ္ခဲ့ရတယ္ ဆိုုတာကိုု ခန္႕မွန္းၾကည့္လိုု႕ ရသလိုု ျမန္မာအစိုုးရ ဖက္ကလည္း အားလံုုးကိုု အခ်ိန္ကိုုက္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုုပ္ေဆာင္နိုုင္ခဲ့တာပဲ ။ အဲဒီမွာ ဘာထပ္ေတြ႕ရလည္း ဆိုုေတာ့ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ရွိေနတုုန္း အဆက္အသြယ္ ျပတ္ေတာက္ခဲ့ပံုု ရတဲ့  အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕  ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ သမိတ္ေမွာက္ ေရး မူ ဟာ၊   အေမရိကန္က  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အတြက္ ေဆာင္ရြက္ ပံ့ပိုုးေနမူေတြ နဲ႕ ၊ အခ်ိတ္အဆက္ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ဟန္ ရွိတာေၾကာင့္ ၊ ျပည္သူေတြ မွာ ၊ အံ့အားသင့္စရာ နိုုင္ငံေရး အလွည့္အေျပာင္းတခုု ကိုု ၾကံဳေတြ႕ လက္ခံ လိုုက္ရတာပဲ ။ အဲဒါကေတာ့ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲကိုု ရတဲ့ အေနအထား နဲ႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ၀င္ဖိုု႕ ဆံုုးျဖတ္ခဲ့ ျခင္းပဲ ။ ဒါကိုု နိုုင္ငံေရးေထာင္ေခ်ာက္ လိုု႕ တခ်ိဳ႕က သံသယၾကီး ၾကေပမဲ့ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ကေတာ့ ၊ ေနာက္တခါ ထပ္ေပၚလာနိုုင္ဖိုု႕ မလြယ္တဲ့ နိုုင္ငံေရး အခြင့္အလန္းတခုု မိုု႕ ၊ ရဲရဲ ၾကီး တိုုး၀င္ ခဲ့ ဟန္ တူပါတယ္။ ဟီလာရီ ကလည္း မိုုးရြာတုုန္း ေရခံ သင့္တယ္ဆိုုျပီး ျမန္မာစကားပံုု နဲ႕ ကိုု အတိအက် ကိုုးကားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၊ ဟီလာရီ ေရာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ပါ ၊ တဖက္မွာ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြရဲ႕  အရူးလုုပ္ခံရဖြယ္  ရွိနိုုင္တယ္ ဆိုုတဲ့ စြန္႕စားမူ ကိုု မ်က္စိ ရွင္ရွင္ ထား ခဲ့ ၾကတာကေတာ့ ၊ အားတက္စရာပါ။


ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ တယ္လီဖုုန္း ငါးၾကိမ္တိုုင္တိုုင္ ေျပာခဲ့တယ္ဆိုုတဲ့ ဟီလာရီ ဟာ ေဒၚစုု လြတ္ျပီးျပီးခ်င္း နွစ္လအၾကာမွာ ပထမဆံုုး အၾကိမ္ တယ္လီဖုုန္း ေခၚခဲ့တယ္။ ေဒၚစုုက ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာရင္း နဲ႕ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သူ႕သမီးရဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ သတင္းကိုု ေမးခဲ့သလိုု  ဟီလာရီ ကလည္း ကမၻာတလႊားက တျခား ဒီမိုုကေရစီ ရုုန္းကန္လွဳပ္ရွားမူေတြရဲ႕  နမူနာယူစရာ ေတြကိုု ေဆြးေႏြးေ၀မ ွ် ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ၊ တေယာက္တလွည့္စီ အလည္လာၾကဖိုု႕  လိုု႕ ခ်ိန္းခ်က္ခဲ့ၾက တယ္။  အဲ့ဒီလိုု နဲ႕ ဟီလာရီ တေယာက္ ျမန္မာျပည္ကိုု ကိုုယ္တိုုင္သြားဖိုု႕ လမ္းစ ရွာေတာ့တယ္။

၂၀၁၁ နိုု၀င္ဘာ လဆန္းမွာ ၊  အေမရိကန္ ရဲ႕ ဘယ္သမၼတ မွ မတက္ေရာက္ဖူးေသး တဲ့ အင္ဒိုုနီးရွားနိုုင္ငံ ဘာလီ မွာ လုုပ္တဲ့ APEC အစည္းအေ၀းကိုု ဟီလာရီ နဲ႕ အတူ အိုုဘားမား ကိုုယ္တိုုင္ ပထမဆံုုး အၾကိမ္ တက္ေရာက္ လာခဲ့ တယ္။ အင္ဒိုုနီးရွားကိုု ဦးတည္ ျပန္သန္းလာတဲ့ Air Force One ေလယဥ္ၾကီးေပၚမွာပဲ ၊ ဟီလာရီ က ၊ အတူပါလာတဲ့ ကတ့္ကမ္ဘဲလ္ ကိုု ဖုုန္းခ်ိတ္ခိုုင္းျပီး ၊  ျမန္မာျပည္ ေျဖေလ ွ်ာ့ ဆက္ဆံ ေရး - ေပၚလစီသစ္ ကိုု ဆံုုးျဖတ္ အတည္ျပဳေပးမဲ့  အေမရိက နိုုင္ငံရဲ႕ အေရးၾကီးဆံုုး ပုုဂၢိဳလ္ၾကီး နဲ႕ ၊ ဒီေပၚလစီ ကိုု ေထာက္ခံ အတည္ျပဳေပးဖိုု႕ လိုုအပ္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္က တဦးတည္းေသာ အမ်ိဳးသမီးၾကီး တိုု႕ ကိုု ၊ ပထမဆံုုး အၾကိမ္ စကားေျပာေစ ခဲ့ေတာ့တယ္။ ေနာက္တေန႕  ဘာလီ အစည္းအေ၀း မွာပဲ ၊ သမၼတ အိုုဘားမား က ျမန္မာျပည္မွာ တိုုးတက္မူ အလင္းေရာင္ကေလးေတြကိုု  ျမင္ေနရပါျပီ ဆိုုတဲ့ flickers of progress မွတ္ခ်က္ စကား ကိုု ဆိုုေတာ့တယ္ ။ သူ႕ေဘးမွာ ရပ္ေနတဲ့ နိုုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး ဟီလာရီ ကိုုလည္း ျမန္မာနိုုင္ငံကိုု လႊတ္ျပီး စံုုစမ္းၾကည့္ရွဳ ဖိုု႕  တာ၀န္ေပးလိုုက္တယ္ လိုု႕ တခါတည္း ေၾကညာ ခဲ့တယ္ ။ ဘာလီက အျပန္ ၊ ဂ်ပန္မွာ ဆီ၀င္ထဲ့ ရင္း ၊ ဂ်ပန္က သံ၀န္ထမ္း ေတြက ထဲ့ေပးလိုုက္တဲ့ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္  အေၾကာင္း ရိုုက္ကူးထားတဲ့ The Lady ရုုပ္ရွင္ကိုု  သူတိုု႕ တဖြဲ႕လံုုး ေလယဥ္ေပၚမွာ ၾကည့္ၾကရင္း ၊ ဟီလာရီ တေယာက္ သမၼတၾကီး ျမင္လိုုက္တဲ့ အလင္းေရာင္ မီးေတာက္ကေလး ေတြကိုု ၊ အားေကာင္းလာေအာင္ ဘယ္လိုု ယပ္ခတ္ မီးထိုုး ေပးရမလဲ လိုု႕  ေတြးရင္း ၊ ၀ါရွင္တန္ ျပန္မေရာက္ခင္ မွာပဲ ၊ ေနာက္ခရီးစဥ္ အတြက္ ျပင္ဆင္ စိတ္လွဳပ္ရွားေနခဲ့ ျပီ။

တကယ္လည္း ၊ လ ေတာင္ မကူးေသးတဲ့  နိုု၀င္ဘာ ေနက္ဆံုုးရက္ထဲ မွာပဲ ၊ ဟီလာရီ တေယာက္ ေနျပည္ေတာ္ကိုု ဆိုုက္ဆိုုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။  ၾကီးက်ယ္ခမ္းနား လွတဲ့ ေနျပည္ေတာ္ ရဲ႕ ျမင္ကြင္း ေတြ ၊ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြ နဲ႕ ေတြ႕ဆံုုခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳေတြကိုု ၊ စာအုုပ္ထဲ မွာ ခပ္သာသာ ခပ္ေသာေသာ ေလးသာ မွတ္ခ်က္ျပဳထားေပမဲ့ ၊ ယိုုယြင္း အက်ည္းတန္ေနတဲ့ အေဆာက္အဦၾကီးေတြ ေအာက္က   ခက္ခဲရုုန္းကန္ ေနၾကတဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ရဲ႕  လူမူျမင္ကြင္းေတြကိုု ေတာ့ ၊ ေလးေလးနက္နက္ ခံစား နားလည္ ေနခဲ့ပံုု ။ ရွဳခင္းေတြ စံုုလင္ လွ တဲ့ ျမန္မာျပည္ၾကီးကိုု ၊ သူ႕မိသားစုု နဲ႕ အတူ ၊ ဧရာ၀တီျမစ္ အတိုုင္း ဆန္တက္လိုု႕  မႏၱေလးထိ အေရာက္ ေနာက္တေခါက္ ထပ္လာလည္ဖိုု႕ ကိုုေတာင္ ၊ ဆႏၵေတြ ျပင္းျပေနခဲ့တယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။

ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ လူကိုုယ္တိုုင္ မ်က္နွာခ်င္းဆိုုင္ ေတြ႕ ရပါ ေလျပီ။ အေမရိကန္ သံအမတ္ရဲ႕ ေနအိမ္မွာ လုုပ္တဲ့ ညစာစားပြဲ မွာ ၊ နွစ္ေယာက္သား မထင္မွတ္ပဲ ၊
အက်ီ ၤ အျဖဴေရာင္ ဆင္တူ ၀တ္လာမိၾကတဲ့ တိုုက္ဆိုုင္မူ အတြက္ အံ့ၾသ၀မ္းသာေနၾက တဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီး နွစ္ေယာက္ဟာ ၊ စေတြ႕လိုုက္တာ နဲ႕ ၊ ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္ မိတ္ရင္း ေဆြရင္းေတြလိုု  ခံစားၾကရတယ္ ဆိုုတာဟာ ၊ ဓါတ္ပံုုေတြ ထဲမွာကိုု အတိုုင္းသား ျမင္နိုုင္ပါတယ္။  လက္ေဆာင္ေတြ တေယာက္တလွည့္ ေပးၾကျပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ဟီလာရီ က သူ ေနျပည္ေတာ္မွာ ေတြ႕ခဲ့တဲ့ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး နွစ္ေယာက္ အေပၚ အျမင္ေတြကိုု ေျပာျပ သလိုု ၊ ေဒၚစုု ကလည္း ၂၀၁၂ မွာ လုုပ္မဲ့ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ကိုု ၊ သူတိုု႕ ပါတီ ၀င္ဖိုု႕  ဆံုုးျဖတ္လိုုက္တဲ့ အေၾကာင္း ၊ သူ ကိုုယ္တိုုင္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ လုုပ္ဖိုု႕ လည္း ရည္ရြယ္ထားေၾကာင္း ေျပာရင္း ၊ ျပည္သူ႕ ကိုုယ္စားလွယ္ တေယာက္ ျဖစ္လာဖိုု႕ လိုုအပ္တဲ ျပင္ဆင္မူေတြအတြက္ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီး ေမးခဲ့တယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။


ဒီပံုုမွာ ဟီလာရီ ဆြဲထားတဲ့ ေငြဆြဲၾကိဳးေလးဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕ လက္ေဆာင္ျဖစ္တယ္လိုု႕  ယူဆရတယ္။  ၊သူက ေဒၚစုု ဖတ္ဖိုု႕ စာအုုပ္တခ်ိဳ႕ နဲ႕ ေခြးကေလးေဆာ့စရာ တခုု ေပးခဲ့ျပီး ၊ ေဒၚစုု ကေတာ့ သူကိုုယ္တိုုင္ ဒီဇိုုင္းထုုတ္ထားတဲ့ ေငြဆြဲၾကိဳးတကံုုး ေပးခဲ့တယ္ လိုု႕ ေရးထားတယ္


ေနာက္တေန႕ မွာ  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕ ေနအိမ္မွာ ထပ္ေတြ႕ ၾကျပန္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ က ၊ ျမန္မာအစိုုးရ က စဥ္းစားေနတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမူေတြ အတြက္ ၊ အေမရိကန္ ဖက္ကေရာ ဘယ္လိုု တုုန္႕ျပန္ မွာလဲ ဆိုုတာကိုု သိခ်င္ေနခဲ့ တယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အေနနဲ႕ က ၊ မတိုုင္ခင္ ကတည္းက  ပိတ္ဆိုု႕ မူေတြကိုု အေစာတလ်င္ မဖယ္ရွားလိုုက္ဖိုု႕ ဆိုုတဲ့ သတိေပးမူေတြ ရွိ ခဲ့တယ္။  ဟီလာရီ ကလည္း  အကုုန္လံုုးကိုု တျပိဳင္နက္တည္း ဖြင့္ေပးလိုုက္တာမဟုုတ္ပဲ ၊ တိုုးတက္မူ တခုုဆီတိုုင္းအတြက္ အေပးအယူ ပံုုစံ နဲ႕သာ သြားပါ့မယ္လိုု႕  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ကိုု စိတ္ခ်ေစခဲ့တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ ဒီခရီးစဥ္ အားျဖင့္ ၊  ဟီလာရီ ေမ ွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အတိုုင္းပဲ၊  ျပဳျပင္ေရးသမား ဆုုိသူၾကီးေတြ အတြက္ေတာ့ ၊ နိုုင္ငံတကာ ရဲ႕ ယံုုၾကည္မူ ကိုု ရယူ တည္ေဆာက္ဖိုု႕ လမ္းစ ပြင့္သြားခဲ့ ေလျပီ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ အတိုုက္အခံ ေတြ အတြက္ေရာ ၊ လူးသာ လြန္႕သာ ဘယ္ေလာက္ ရွိလာခဲ့သလဲ ။

သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ ပထမဆံုုး ဖုုန္းေျပာစဥ္ က ခ်ိန္းခ်က္ခဲ့ ၾကတဲ့ အတိုုင္းပါပဲ ။ ၂၀၁၂ စက္တင္ဘာ လ ထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္တေယာက္ ၀ါရွင္တန္က ဟီလာရီ ရဲ႕ အိမ္ကိုု တလွည့္ အလည္ေရာက္လာ ခဲ့တယ္။ ဟီလာရီ ရဲ႕ အိမ္က ထမင္းစားခန္း အျပင္က ေနရာေလးမွာ နွစ္ေယာက္တည္း သီးသန္႕ စကားေျပာရင္း ၊ မလြတ္ေသးတဲ့ နိုုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ၊ ပိုုျပီးဆိုုး၀ါးသလိုုေတာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ တိုုင္းရင္းသား ပဋိပကၡေတြ နဲ႕ ၊ အလုုအယက္ ၀င္လာၾကတဲ့ နိုုင္ငံျခားရင္းနွီးျမဳပ္နွံ မူေတြေၾကာင့္ ပိုုသိသာလာတဲ့  လဘ္ေပးလဘ္ယူ မူေတြ အေၾကာင္း ေျပာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ဟာ စိုုးရိမ္ေနဟန္ ရွိတယ္လိုု႕  ဆိုုတယ္။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး အတြက္ အတူလုုပ္ေဆာင္ဖိုု႕ ယံုုၾကည္ထားခဲ့တဲ့ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ရဲ႕ အေျပာင္းအလဲ  အတြက္ လည္း ၊ ပူပင္ေနပံုု ေပၚတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ကိုု၊ အံၾကိတ္ျပီး ေတာ့သာ ေရွ႕ကိုု ဆက္သြားဖိုု႕ ၊ ေပးစရာရွိတဲ့ ဖိအားကိုု ဆက္ ေပး ျပီး ၊ ထိမ္းစရာရွိတဲ့ ဆက္ဆံေရးကိုု ဆက္ထိမ္းဖိုု႕ သာ၊ ဟီလာရီက အၾကံညဏ္ ေပးခဲ့ တယ္ ။  အေမရိကကိုု မေရွးမေနွာင္း ေရာက္ေနတဲ့ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ရဲ႕ အမည္ကိုု ေတာင္ ၊  ေနာက္တေန႕  ေျပာမဲ့ ဆုုယူ မိန္႕ ခြန္းမွာ ထဲ့ေျပာဖိုု႕  ၊ သူ က အၾကံ ထပ္ေပးလိုုက္ ေသးတယ္။

ေဒၚစုု အေမရိကန္ ခရီးစဥ္က ျပန္လာျပီး သိပ္မၾကာပါဘူး။ နိုု၀င္ဘာ လ ထဲမွာပဲ ၊ သမၼတ အိုုဘားမား ကိုုယ္တိုုင္ ျမန္မာျပည္ ကိုု ေရာက္လာခဲ့ ျပီး ၊ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္လာတဲ့ အေမရိကန္ - ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးဟာ  အျမင့္ဆံုုးေရခ်ိန္ ကိုု ေရာက္ခဲ့ ေတာ့တယ္။

၂၀၁၄ ရဲ႕ နွစ္လည္ပိုုင္းမွာ ထြက္လာတဲ့ ဟီလာရီ ရဲ႕ စာအုုပ္ထဲက သူ႕ အေတြ႕ အၾကံဳ သူ႕ သံုုးသပ္ခ်က္ေတြ ကိုု ဖတ္ၾကည့္ရင္း ၊ ဒီ အခ်ိန္ကာလေတြ အတြင္းမွာ ဟီလာရီ ေမ ွ်ာ္မွန္းခဲ့ သေလာက္ ျမန္မာျပည္ ဘယ္ေလာက္ထိ ေရွ႕ ကိုု ေရာက္လာသလဲ . . . အိုုဘားမား သတိခ်ပ္ခဲ့ တဲ့  တိုုးတက္မူ မီးေရာင္ေလးေတြကေရာ  ဘယ္ေလာက္ထိ က်ယ္ျပန္႕  လင္းခ်င္း လာသလဲ  ဆိုုတာကိုု ၊ အားလံုုး ကိုုယ္ ထင္ျမင္ ေတြ႕ၾကံဳရသလိုု သံုုးသပ္ ၾကည့္ နိုုင္ပါတယ္။

ဒီ ေျပာင္းလဲမူေတြကိုု ဦးေဆာင္ ေရွ႕ ရြက္ ျပဳခဲ့တဲ့ ဟီလာရီ ကိုုယ္တိုုင္မွာ ေတာ့ ၊ သမၼတၾကီး ဦးသိန္းစိန္ တေယာက္ သူ႕ အလုုပ္ေတြကိုု ျပီးျပတ္ေအာင္မွ  ဆက္လုုပ္သြား နိုုင္ပါ့မလား . . . ေဒၚစုု တေယာက္ကမ်ား ယံုုၾကည္စရာ ေလ်ာ့ပါးလာတဲ့ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္မူ ေတြထဲကေန ၊ ျဗဳန္းဆိုု နွုုတ္ထြက္လိုုက္မလား ဆိုုတဲ့ ၊ စိုုးရိမ္မူ အသစ္ ေတြ ရွိလာ ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ၊ သူကိုုယ္တိုုင္ ေတြ႕ဆံုု စကားေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ၊ ဦးသိန္းစိန္ - ဦးေရႊမန္း- ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ဆိုုတဲ့  ၂၀၁၅ မွာ သမၼတ ျဖစ္လာနိုုင္မဲ့ ၊ ပုုဂၢိဳလ္ၾကီး သံုုးေယာက္ ရဲ႕ နိုုင္ငံေရး အားစမ္းမူ နဲ႕ ေနာက္ကြယ္က  ကစားကြက္ အလွည့္အေျပာင္းေတြကိုု လည္း  ၊ ဒါဟာ တကယ့္ ဒီမိုုကေရစီ ပါပဲ လိုု႕ ၊ တိတ္တိတ္ကေလး အားရ ေနဟန္ လည္း ေရးသားထားတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ  အေစာပိုုင္း ကာလက ျမင္ခဲ့ရတဲ့ အလင္းေရာင္ေလးေတြ နဲ႕၊ မေရရာ ခဲ့တဲ့ ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ ဟာ ၊ သူ - နိုုင္ငံျခားေရး၀န္ၾကီး အျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့တဲ့ သက္တမ္း ေလးနွစ္ အတြင္းက ၊ အမွတ္ရစရာေတြ ထဲ မွာေတာ့ ၊ အျမင့္ဆံုုး အမွတ္ ေတြ ျဖစ္ေနဆဲပဲ လိုု႕ ဆိုုတယ္။ အားလံုုးက ထင္ျမင္ ေမ ွ်ာ္လင့္ေနၾကသလိုု ေနာက္လာမဲ့ ၂၀၁၆ အေမရိကန္ ေရြးေကာက္ပြဲ မွာ ၊ သမၼတ အျဖစ္ ထပ္မံ ယွဥ္ျပိဳင္ အေရြးခံ ဖိုု႕ ဆိုုတာကိုုေတာ့၊  ေနာက္ထပ္ ခက္ခဲတဲ့ ေရြးခ်ယ္မူ တခုု မိုု႕ ၊ မဆံုုးျဖတ္ရေသးဘူး လိုု႕ ၊  ဆိုုထားေပမဲ့ ၊ နွလံုုးသား နဲ႕ နိုုင္ငံေရး လုုပ္ခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီး ရဲ႕  ၊ နိုုင္ငံေရး နွလံုုးသားကိုုေတာ့ ဒီစာအုုပ္ထဲမွာ အတိုုင္းသား ျမင္ေနခဲ့ရတယ္။

ဟီလာရီ ေျပာသလိုုဆိုု - နိုုင္ငံေရး တာ၀န္ ေတြ ဆိုုတာ လက္ဆင့္ကမ္း ျပိဳင္ပြဲ လိုုပဲ ၊ ေရွ႕က မျပီးျပတ္ခဲ့တဲ့ တာ၀န္ေတြကိုု ဆက္ထမ္းေဆာင္ ၊ အရင္က မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေတြကိုု ေျပာင္းလဲ ရတာ ဆိုုရင္ေတာ့ ၊ ေနာက္ အသစ္ တက္လာတဲ့ နိုုင္ငံျခားေရး ၀န္ၾကီး ဂၽြန္ကယ္ရီ က ၊ အခုု ဘာေတြ ဆက္ လုုပ္ေနေလသလဲ ။ ျပီးခဲ့တဲ့ လ ကမွ ၊ ျမန္မာျပည္ကိုု လာသြားတဲ့ ဂၽြန္ကယ္ရီ ရဲ႕ ခရီးစဥ္က ေတာ့ ၊ သူ႕ေရွ႕က လူေတြလိုု ၊ ျမန္မာျပည္သူေတြ ၾကားထဲ စိတ္၀င္စားမူ မရွိလွဘူး လိုု႕ ေျပာၾက တယ္။ ဂၽြန္ကယ္ရီ ကိုုယ္တိုုင္ကလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ကိုုေတာင္  အေလးအနက္ မထားသလိုု အေျခအေနေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုုတဲ့ ေဖာ္ျပ ေရးသားခ်က္ေတြ ကိုု လဲ ဖတ္မိတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ သမၼတ ျဖစ္ေရး - မျဖစ္ေရး ဆိုုတဲ့ ကိစၥ ဟာ ၊ အေမရိကန္ နိုုင္ငံျခားေရး မူ၀ါဒ ထဲမွာ ၊ သိပ္အေရးပါလွတဲ့ အေၾကာင္း မဟုုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္ ရဲ႕  ျမန္မာျပည္အေပၚ ဆက္ဆံေရး မူ၀ါဒသစ္ ဟာ ၊ တရုုတ္ရဲ႕ ေျခကုုပ္ယူမူ ကိုု တားဆီးဖိုု႕ နဲ႕၊  ေဒသတြင္း ၾသဇာ ထူေထာင္ဖိုု႕  သက္သက္ပဲ ျဖစ္လာမယ္ ဆိုုရင္ေတာ့ ၊ အမ်ိဳးသမီးၾကီး နွစ္ေယာက္ ရဲ႕  ခင္မင္ေလးစားမူေတြ နဲ႕ စခဲ့ု ျပီး ၊ အျဖဴေရာင္ တိုုက္ဆိုုင္မူ နဲ႕  ေလးနက္ ခဲ့တဲ့ ၊ ေႏြးေထြးပြင့္လင္းတဲ့ ရီေမာသံ ေတြနဲ႕  ဖြဲ႕ေနွာင္ျပီးသား ၊ ျမန္မာ့ ဒီမိုုကေရစီ ခရီး အစ ေကာင္းဟာ၊ အေနွာင္း မေသခ်ာ နိုုင္ပါဘူး။ 

တကယ္လိုု႕သာ ၊ အားလံုုးရဲ႕ နွလံုုးသား ဆႏၵ ေတြ အတိုုင္း ၊ လာမဲ့ နွစ္ေတြထဲမွာ  ျမန္မာျပည္ရဲ႕  သမၼတ ဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ျဖစ္လာျပီး ၊ အေမရိကန္ ရဲ႕ သမၼတ ဟာလည္း ၊ ဟီလာရီ ကလင္တန္ ျဖစ္လာခဲ့မယ္ ဆိုုရင္ေတာ့ . . . နွလံုုးသား နဲ႕ လုုပ္တဲ့ နိုုင္ငံေရး ေတြဟာ ၊ စစ္ခရာသံ ေတြ ျပန္လည္ ဆူညံ လာတဲ့ ကမၻာၾကီးထဲမွာ ေမ ွ်ာ္လင့္စရာ လူ႕သမိုုင္းတခုု ျဖစ္လာဦးမွာပါ။


ေကသြယ္
ၾသဂုုတ္ ၃၁ ၊၂၀၁၄

Ref: Hillary Rodham Clinton (2014). Hard Choice.

Weekly Eleven. No-47, Vol-9, Sep 08 2014.



Share/Bookmark

စာစီစာကံုုး (သိုု႕) ေသြဖယ္တတ္သည့္ ေခါင္းစဥ္မ်ား



တလံုုး နွစ္လံုုး စာစီကံုုး xxxx ေက်ာင္းသားေတြ တျပံဳးျပံဳး xxxx ျပံဳးေပ်ာ္ ရႊင္ျမဴးၾကလိုု႕သာ… ေက်ာင္းသင္ခန္းစာမွာ xxxx

ျမန္မာ့အသံက နံနက္ခ်ိန္ခါ ေတးသံ မွာ ၊ အဲဒီသီခ်င္းေလး လာတဲ့ အခ်ိန္ေလာက္ဆိုုရင္ ၊ က်မ တိုု႕ ညီအမ ေတြ ၊ မနက္စာ ထမင္းၾကမ္း စားတဲ့ ပန္းကန္ေတြကိုု သိမ္းသူက သိမ္း ။ စာအုုပ္ေတြကိုု ျပန္စီျပီး လြယ္အိတ္ထဲ ထဲ့တဲ့သူက ထဲ့ ။ ေက်ာင္းစိမ္းလံုုျခည္ နဲ႕ အက်ီ ၤအျဖဴ တထည္ကိုု အ၀တ္ပံုုထဲမွာ ရွာေဖြ ေမႊေနွာက္တဲ့ သူက ေနွာက္ နဲ႕  ေက်ာင္းသြားဖိုု႕ ဒေရာေသာပါး ျဖစ္ေနၾကျပီ။

ဖြင့္ထားတဲ့ ေရဒီယိုုကေန  (တုုန္...တုုန္း .. တုုန္႕ .. တုုန္ )၂  ဆိုုတဲ့ စံေတာ္ခ်ိန္ တီးလံုုး သံ ထြက္လာျပီး ၊ အခုုခ်ိန္က စျပီး သတင္းမ်ားကိုု ေၾကျငာပါေတာ့မည္ ဆိုုရင္ေတာ့ ၈ နာရီ ထိုုးျပီမိုု႕ ၊ သနပ္ခါးလည္း ေျခာက္ ၊ ေခါင္းကိုု အျမန္ဖီးလိုုက္ျပီး  ေက်ာင္းသြားဖိုု႕ အသင့္ ျဖစ္ ေနရျပီ ။ နံေဘးအိမ္က အမ တ၀မ္းကြဲ လည္း ၊ ျခံေရွ႕ကိုု ေရာက္ေနျပီ။ ျပီးရင္ က်မ တိုု႕ ညီအမ တသိုုက္ ၊ ျမိဳ႕ျပင္ ရန္ကုုန္-ျပည္ ကားလမ္းမၾကီးေပၚ မွာ ရွိတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းၾကီးကိုု ၊ ျဖတ္လမ္း ျဖစ္တဲ့ ရန္ကုုန္-ျပည္ မီးရထားလမ္းၾကီး ေဘးကေန လမ္းေလ ွ်ာက္ သြားၾကသည္။ ကိုုးတန္း ေရာက္ျပီျဖစ္တဲ့ အမ နဲ႕  ဟိုုဖက္အိမ္က ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသူ အမ ၀မ္းကြဲက ၊ စကားတေျပာေျပာနဲ႕ ေလ ွ်ာက္ၾကသည္။ ေျခာက္ တန္းေက်ာင္းသူ နိုု႕ ညွာ အမ နဲ႕  ငါး တန္းေက်ာင္းသူ က်မက ေတာ့ ၊ မီးရထားလမ္းေပၚတက္ျပီး ဇလီဖားတံုုးမ်ားကိုု ေရတြက္ရင္း ေျခလွမ္းျခင္း ျပိဳင္ေလ ွ်ာက္ၾကသည္။  ေနာက္မွာ ျပတ္က်န္ခဲ့တဲ့ အမ နွစ္ေယာက္ကိုု လွည့္ၾကည့္လိုုက္ လိုု႕ ၊ မီးရထားလမ္း တေလ ွ်ာက္လံုုး အျဖဴ နဲ႕ အစိမ္းေလးေတြ ေဖြးေနတာကိုု ျမင္ရရင္ ေက်ာင္းကိုု အခ်ိန္မီ ေရာက္မည္ ဆိုုတာ အလိုုလိုု နားလည္ရသည္။ တခါတေလ အိမ္က ထြက္တာ ေနာက္က်သြားရင္ ၊ မီးရထားလမ္းေဘးမွာ လူ တေယာက္မွ မရွိေတာ့ပဲ ၊ ၈ နာရီ ခြဲ မွာ ျဖတ္သြားတတ္တဲ့ စာပိုု႕ ရထား ၾကီး ကိုုေတာင္ ၊ သတိထားျပီး လမ္းေလ ွ်ာက္ရ ေတာ့ျပီ ။ ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က ၊ ျမန္မာစာ ဆရာမ ေပးလိုုက္တဲ့ အိမ္စာေၾကာင့္ ၊ တနလၤာေန႕ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ မွာ စိတ္လွဳပ္ရွားေနေလသည္။

ငါးတန္း အတန္းပိုုင္ ျမန္မာစာ ဆရာမ က၊ စာစီစာကံုုး တပုုဒ္စီ ေရးခဲ့ရမည္ လိုု႕ ဆိုုသည္။ စာစီစာကံုုး တပုုဒ္ျဖစ္ဖိုု႕ ၊ နိဒါန္းရယ္ စာကိုုယ္ရယ္ နိဂံုုးရယ္ သံုုးမ်ိဳး ပါရမည္ လိုု႕  အေသအခ်ာ ရွင္းျပသည္။ ေခါင္းစဥ္က “ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေက်ာင္းသားဘ၀”  ျဖစ္သည္။ စေန တနဂၤေႏြ နွစ္ရက္လံုုး ၊ သူမ်ားေတြ ေဆာ့ဖိုု႕ ေခၚတာေတာင္ မလိုုက္ျဖစ္ ပဲ ၊ အိမ္ေနာက္ေဖးက ေလွခါးေလးေပၚမွာ စာအုုပ္ နဲ႕ ေဘာပင္ အသစ္ကေလးကိုု ကိုုင္ျပီး ၊ စာစီစာကံုုး ဘယ္က စ ေရးရမည္လဲ လိုု႕ ၊ စဥ္းစားခန္း ၀င္ေနသည္ မွာ ၊ နွစ္ရက္ေတာင္ ရွိျပီ။ မနက္ဖန္ တနလၤာေန႕ ေက်ာင္းတက္ရင္ စာအုုပ္ထပ္ရေတာ့မွာ ။ နိဒါန္း နွင့္ စရမည္ ဆိုုေတာ့ နိဒါန္းကိုု ဘယ္လိုု စေရးရမည္မလဲ လိုု႕ ေတြးရင္း ေခါင္းရွဳပ္လာသည္။   နိဒါန္းဆိုုတာ ကေရာ ဘာလဲ ။

မလွမ္းမကမ္းမွာ ၀တၱဳထိုုင္ဖတ္ေနတဲ့ အမၾကီးကိုု လွမ္းေမးေတာ့ ၊ နိဒါန္းဆိုုတာ နိဒါန္း အစေပါ့ ဟဲ့ . . . တဲ့ ဆိုုျပီး သူ႕ကိုု မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ ၾကည့္တာ ခံ ရသည္။

အစ ။ ဟုုတ္သည္။ အစ ကေန စ ေရးရမည္ ေပါ့ ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေက်ာင္းသားဘ၀ ရဲ႕ အစ ဆံုုး အရာ က ဘာလဲ လိုု႕ ၊ ေဘာပင္အျပာေလးကိုု တေခ်ာက္ေခ်ာက္ နွိပ္ရင္း စဥ္းစားလိုုက္ေတာ့ ၊ မနက္ ေစာေစာ ေရဒီယိုုက လာတဲ့ သီခ်င္းေလး က၊ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ေရာက္လာသည္။


တလံုုး နွစ္လံုုး စာစီကံုုး ေက်ာင္းသားေတြ တျပံဳးျပံဳး xxxxx ျပံဳးေပ်ာ္ ရႊင္ျမဴးၾကလိုု႕သာ ၊ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာ မွာ xxxxxx

အခုုေတာ့ ၊ ပထမဆံုုး စာစီစာကံုုး တပုုဒ္ေရး ဖိုု႕ အခက္အခဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ၊ ငါးတန္းေက်ာင္းသူ ဘ၀ ကေန၊ လြန္ေျမာက္ခဲ့သည္မွာ ၊ အေတာ္ပင္ ၾကာခဲ့ေခ်ျပီ။ အက္ေဆး လိုု႕ အသံထြက္ျပီး ၊ အဂၤလိပ္စာ သဒၵါ အထားအသိုု မွန္ေအာင္ အဓိက ထား ေရးက်င့္ရတဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသူ ဘ၀ သည္လည္း ၊ အတိတ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ျပီ။

အခုုအခ်ိန္မွာ ၊ အက္ေဆး တပုုဒ္ေလာက္ စာမူ ေရးေပးပါ လိုု႕ ၊ ေျပာလာတဲ့ အခါ ၊ က်မ စာစီစာကံုုး လိုု႕သာ ကိုုယ့္ဖာသာကိုုယ္ ဘာသာျပန္ ျပစ္လိုုက္သည္။ စာမူ ဆိုုတာ ၊ စာေရးဆရာ ေတြကိုုသာ ေတာင္းျခင္းျဖစ္သည္ လိုု႕  ေလာဂ်စ္ သေဘာအရ က်မတြက္ခ်က္ ၾကည့္မိသည္။ က်မ မွာ ေလာေလာဆယ္ဆယ္ စာမူ မရွိေပ။

ဘယ္ဆရာမ ကမွ အိမ္စာေပးလိုုက္တာ မဟုုတ္ပဲ ၊ က်မ ဖာသာ ေပ်ာ္ရႊင္ လြတ္လပ္စြာ ေရးထားခဲ့တဲ့ စာစီစာကံုုးေတြ ေတာ့ အပုုဒ္ေပါင္း ေလးရာေက်ာ္ ေလာက္၊ က်မ ကိုုယ္ပိုုင္ ဖြင့္လိုု႕ ပိတ္လိုု႕  ရ တဲ့ ၊ စာမ်က္နွာေလး တခုု ေပၚမွာ ရွိျပီး ေနခဲ့ျပီ။

တခုုပဲ ရွိသည္။ ငယ္ငယ္တုုန္းက စာစီစာကံုုးေတြ သည္၊ ေခါင္းစဥ္ သတ္မွတ္ ေပးျပီးသား ျဖစ္သည္။ ေပးထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ထဲမွာ မ၀င္ ၀င္ေအာင္ ေရးရသည္။ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္က လြတ္သြားလ ွ်င္ ၊ အမွတ္ေကာင္း မရ နိုုင္ သလိုု ၊ ဆုု နဲ႕လည္း လြဲေခ်ာ္နိုုင္သည္။ အခုုေတာ့ က်မ အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ မလိုုေပ ။ သိမိ နားလည္ ခံစားရ တာေတြကိုု ၊ စိတ္အလ်ဥ္ အတိုုင္း စီးေမ်ာရင္း ၊ တစံုုတရာက ေခၚသြားတဲ့ အတိုုင္း လိုုက္ေရးသည္။ နိဂံုုး ခ်ဳပ္ျပီး သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေခါင္းစဥ္ တခုု အလိုုအေလ်ာက္ ရလာတတ္ျမဲ ျဖစ္သည္။ တခါတေလ လည္း ၊ ေခါင္းစဥ္ တခုု တပ္ျပီး ေရးလာခဲ့ေပမဲ့ ၊ အဆံုုးသပ္ နား ေရာက္တဲ့ အခါ ၊ တျခား ေခါင္းစဥ္ တခုု ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္သြားတတ္ ျပန္သည္  ။ ေၾသာ္. . . နိဂံုုး နဲ႕  အဆံုုးသတ္ က အတူတူပဲ လိုု႕ ေျပာရင္  ငါးတန္းေက်ာင္းသူေလး တေယာက္ေယာက္မ်ား   စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနေလ ဦး မလား ။ 

တကယ္ေတာ့ ဘ၀ ရဲ႕ စာမ်က္နွာ ေတြ ဆိုုတာလည္း ေရးရင္း ေရးရင္း ေခါင္းစဥ္ကေန ေသြဖယ္ သြားတတ္တာ မ်ိဳး ပဲ မဟုုတ္လား ။ ဘယ္လိုုပဲျဖစ္ျဖစ္ ၊ နိဂံုုး ခ်ဳပ္ အဆံုုးသတ္ျပီးရင္ေတာ့ ေခါင္းစဥ္ တခုု ေသခ်ာေပါက္ ရ လာ ပါလိမ့္မည္ ။

ဒါဆိုုရင္ ဒီ “စာစီစာကံုုး”  လိုု႕ ေခါင္းစဥ္ တပ္ခဲ့တဲ့ စာစီစာကံုုးေလး ကိုု ေသြဖယ္တတ္သည့္ ေခါင္းစဥ္မ်ား လိုု႕ က်မ ေျပာင္းခ်င္သည္ ။


ေကသြယ္
( ၈ နာရီ ၂၀ မိနစ္  -  ၁၀ နာရီ ၃၀ မိနစ္)
ၾသဂုုတ္ ၃၁ ၊ ၂၀၁၄

( dedicated for  bloggers and blog writers)


Share/Bookmark

သူ႕ ဦးေဏွာက္ထဲက ဖိနပ္ ... သူ႕ ခႏၶာကိုုယ္ထဲက အပ္




အဲဒီ တရုုတ္အမ်ိဳးသား ရဲ႕ မ်က္နွာသြင္ျပင္က ျမင္ဖူးေနၾက တရုုတ္ အမ်ိဳးသားေတြ နဲ႕ သိပ္မကြာျခားလွေပမဲ့ ၊ သူ႕မ်က္နွာေပၚမွာ ထင္ဟပ္ေနတဲ့ တည္ျငိမ္မူ နဲ႕ ေလးနက္မူက ေတာ့ ၊ အနည္းငယ္ ကြဲျပားစြာ ထူးျခားေနသည္ ဟုု ထင္မိသည္။ ပိုုျပီး ထူးျခားတာ က ၊ မဲ့ရြဲ႕ ဟစ္ငိုု ေနတဲ့ အရုုပ္ဆိုုးဆိုုးေကာ္ပတ္ရုုပ္ ကေလးကိုု ပခံုုးေပၚမွာ ခ်ီပိုုး ထားတဲ့ သူ႕ ရဲ႕ ဓါတ္ပံုု တပံုု ။ အဲဒီပံုုမွာ သူ႕ကိုု ၾကည့္ရတာ တီယမ္နမ္မင္း ရင္ျပင္ ေပၚမွာ ၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကိုု စကားေျပာေနတဲ့ နိုုင္ငံေရး တက္ၾကြ ဦးေဆာင္သူ လ်ဴေရွာင္ဘိုု နဲ႕ မတူ ။ တရုုတ္ျပည္ရဲ႕ ဒီမိုုကေရစီ အေရးေတြ နဲ႕ တြဲျပီး ကမၻာက ေဖာ္ျပတဲ့ သတင္းေတြထဲက လ်ဴေရွာင္ဘိုု နဲ႕ မတူ ။ နိုုဘယ္ဆုု ေကာ္မီတီ ရဲ႕ နံရံထက္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲ ထားတဲ့ ၊ ဆုု တက္ေရာက္ ယူ ခြင့္ မရတဲ့ ၊ ကမၻာ့ျငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုုရွင္ လ်ဳေရွာင္ဘိုု နဲ႕ လည္း မတူ ။ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာက အဲဒီပံုု ကိုု ရိုုက္ကူးသူဟာ သူ႕ ဇနီးသည္ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖစ္ျပီး ၊ တရုုတ္ျပည္ထဲမွာ ျပသခြင့္ မရတဲ့ “တိတ္ဆိတ္ျခင္းရဲ႕ ခြန္အား” ဆိုုတဲ့ ဓါတ္ပံုု ျပပြဲ တခုု မွာ ခင္းက်င္း ခ်ိတ္ဆြဲ ထားခဲ့တဲ့ ၊ သူ႕ ဇနီးသည္ လ်ဳေရွာက္ ရဲ႕ အနုုပညာ လက္ရာ မ်ား ထဲက တခုု ျဖစ္ေနတာပဲ ။ 


ေလးေထာင့္ ၀န္း၀န္း မ်က္နွာ ေပၚမွာ ခ်ိတ္တြယ္ ထားတဲ့ ၊ ၈၀-၉၀ ခုုနွစ္မ်ားဆီက ေခတ္စားခဲ့တဲ့ စတုုရန္းက်က် သတၱဳကိုုင္းမ်က္မွန္ၾကီး ေၾကာင့္ ၊ သူ႕ကိုု ၾကည့္ရသည္မွာ ၈၀-၉၀ နွစ္မ်ား ဆီသိုု႕သာ ျပန္ေရာက္ေနသလိုု ။ တကယ္လည္း သူ႕ ရဲ႕ ယံုုၾကည္ခ်က္ နဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ ေတြက လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ အစိတ္ေက်ာ္က ျဖစ္ရပ္ေတြထဲမွာ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း စိုုက္၀င္ စူးနစ္ ေနနွင့္ခဲ့ျပီး ျပီ မဟုုတ္လား ။ ၁၉၈၉ တရုုတ္ျပည္ရဲ႕ တီယမ္နမ္မင္း ရင္ျပင္ အေရးေတာ္ပံုု က စလိုု႕ ၂၀၀၈ ပီကင္း အိုုလံပစ္ ဆန္႕က်င္မူ ကာလ ေတြ အထိ ၊ သူ႕ရဲ႕ ယံုုၾကည္ခ်က္ စိတ္နွလံုုး က ဒီမိုုကေရစီ ကေန တေရြးမွ မေလ်ာ့ခဲ့ ။ သူ႕ ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ ေျခအစံုု က တရုုတ္ျပည္ၾကီးကေန တဖ၀ါး မွ မခြာခဲ့ ။ 


၁၉၈၉ ခုု ဇြန္လ ၄ ရက္ေန႕ တီယမ္နမ္မင္း ရင္ျပင္က ဆႏၵျပ ေက်ာင္းသားေတြကိုု စျပီး ျဖိဳခြင္းျပီ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၾသစေၾတလ် သံအရာရွိ တေယာက္က ၊ လ်ဴေရွာင္ဘိုု ကိုု သူ႕ကား နဲ႕ ကယ္ ထုုတ္ လာ နိုုင္ခဲ့တယ္ လိုု႕ ၾသစေၾတလ် ေအဘီစီ ရုုပ္သံက လႊင့္သြားတဲ့ ေတြ႕ဆံုုခန္းတခုုမွာ အဲဒီ သံအရာရွိ ကိုုယ္တိုုင္က ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပ ေလသည္ ။ သံရံုုးေရွ႕ ကိုု ေရာက္ေတာ့ - ကဲ ငါတိုု႕ အထဲ ၀င္ဖိုု႕ တံခါး ပြင့္လိမ့္မယ္ . . . ၀င္သြားျပီးတာနဲ႕ မင္းဟာ နိုုင္ငံေရး ခိုုလွံဳခြင့္ အက်ံဳး၀င္သြားျပီ . . . ဒီနိုုင္ငံကေန ခြါရလိမ့္မယ္ . . . ဒါမွမဟုုတ္ ဒီ အနားက မင့္ရဲေဘာ္ ေတြဆီ သြားျပီး ပုုန္းမလား - ဆိုုေတာ့ လ်ဴက ခဏ စဥ္းစားျပီး ၊ ကားေပၚကေန ဆင္းသြားခဲ့ သတဲ့ ။ ေနာက္တေန႕ ညေနမွာပဲ သူ အဖမ္းခံ လိုုက္ရတယ္။ တရုုတ္စစ္တပ္က ျဖိဳခြင္းဖိုု႕ လုုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီ ရင္ျပင္ထဲက ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေသာ ေက်ာင္းသား လူငယ္ ေတြ ကိုု ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆုုတ္ခြါဖိုု႕ ေျပာဆိုု စည္းရံုုး နိုုင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ အနည္းငယ္ထဲက တေယာက္ ျဖစ္တဲ့ လ်ဴ ဟာ ၊ သူ႕ ရဲေဘာ္ ေက်ာင္းသားေတြ အေပၚ မွာ ၊ ဘယ္လိုုလုုပ္ျပီး လြယ္လြယ္ကူကူ ေက်ာခိုုင္း စြန္႕ ခြါ ထားခဲ့ နိုုင္မလဲ . . . ။

ကိုုလံဘီယာ တကၠသိုုလ္ မွာ ဧည့္ပညာရွင္ တေယာက္ အေန နဲ႕ ေခတၱ သြားေရာက္ ေနထိုုင္ေနတုုန္း ၊ တရုုတ္ျပည္ ေက်ာင္းသား လွဳပ္ရွားမူ ၾကီး အမီ အေရာက္ ျပန္လာခဲ့ တယ္ဆိုုတဲ့ လ်ဴ အတြက္ ဒီ လွဳပ္ရွားမူၾကီး နဲ႕ ဘယ္ေလာက္ထိ ထဲထဲ၀င္၀င္ ပါ၀င္ ပတ္သတ္ေန ခဲ့ ေလ မလဲ. . . ။ 

တရုုတ္အစိုုးရ ကေတာ့ သူ႕ကိုု “လက္မဲၾကီး” လိုု႕ နာမယ္တပ္ျပီး လူဆိုုးစာရင္း သြင္းျပစ္ခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ တရုုတ္လူမ်ိဳးေတြ ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမူထဲမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း ရွိေနတဲ့ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ကိုု သံုုးသပ္ထားတဲ့ စာအုုပ္ တအုုပ္က စလိုု႕ ၊ သူ႕ရဲ႕ အေရးအသား အယူအဆ ေတြဟာ ၊ မဆြခင္ မတိုုင္ခင္ကတည္းက ၊ တရုုတ္ လူငယ္ စာဖတ္ပရိသတ္အၾကား မွာ လူေျပာမ်ား အၾကိဳက္ေတြ႕ ေနခဲ့တာမိုု႕ ၊ ဒီ အေရးေတာ္ပံုု ၾကီး အေပၚမွာ တစံုုတရာ ထက္ကိုု ၊  ပိုု ျပီး သက္ေရာက္မူ ရွိခ်င္ လည္း ရွိခဲ့ ေပလိမ့္မည္။ 

တရုုတ္လူမ်ိဳးေတြ ရဲ႕ ဘုုရားလိုု ျဖစ္ေနတဲ့ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ကိုုေတာင္ ေ၀ဖန္ ပိုုင္းျခားျခင္လာတဲ့ အသိအျမင္ ေတြ ၊ လ်ဴ႕ ဆီ ကိုု ေနရင္း ထိုုင္ရင္း အလိုုလိုု ေရာက္လာခဲ့တာေတာ့ မဟုုတ္ ။ ၀ိဇၨာ ပညာ နဲ႕ ပါရဂူ ဘြဲ႕ ရ ထားတဲ့ တကၠသိုုလ္ ဆရာ လ်ဴ က ၊ ၁၉၈၀ ေလာက္က စျပီး ၊ အေမရိကန္ နဲ႕  ဥေရာပ တိုုင္းျပည္ တခ်ိဳ႕ကိုု ပညာေရးကိစၥ နဲ႕ ေရာက္ သြားခဲ့တယ္ ။ လိုုက္ကာ ကိုု ဖယ္ျပီး ပြဲခင္းထဲ ကိုု ျမင္လိုုက္ရသလိုုမ်ိဳး ၊ မတူညီ မူေတြ အမ်ားအျပား နဲ႕ က်ယ္၀န္းလွ တဲ့ ကမၻာၾကီးကိုု ျမင္ လိုုက္ရ တဲ့ လ်ဴ ဟာ ၊ ရုုတ္တရက္ ေတာ့ အေနာက္ကမၻာ ရဲ႕ လြတ္လပ္တဲ့ အယူအဆ အေတြးအေခၚ ေတြ အေပၚမွာ ၊ အထင္ၾကီးစိတ္ ေတြ ၀င္သြားခဲ့ ဟန္ တူရဲ႕ ။ အေစာပိုုင္း မွာ အေမရိကန္ အစိုုးရ ေပၚလစီ ေတြကိုု ခ်ီးမြမ္းေရးသား ခဲ့တဲ့ စာေတြေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ ကလည္း အမ်ိဳးသား သစၥာေဖာက္ လိုု႕ စြပ္စြဲတာေတြ ရွိ ခဲ့ တယ္။ 

ေနာက္ပိုုင္းမွာ ေတာ့ အေနာက္တိုုင္း စံ နွဳန္းေတြ မွာလည္း အပစ္အနာေတြ မကင္းဘူး ဆိုုတာကိုု သူ နားလည္ သေဘာေပါက္လာတယ္ ။ အာဏာရွင္ တပါတီ ေအာက္မွာ နွစ္ေပါင္း သံုုးဆယ္ေလာက္ ေနထိုုင္ၾကီးျပင္း ခဲ့တဲ့ လူတေယာက္ အတြက္ ၊ လူ႕သမိုုင္း ရဲ႕ ၾကမၼာကိုု ၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သံုုးသပ္ ၾကည့္ခ်င္ခဲ့တာပါပဲ - လိုု႕ - သူ႕ကိုုယ္သူလည္း ျပန္သံုုးသပ္ နိုုင္ခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ႕မွာ ေရြးခ်ယ္ စရာ နည္းပါးတဲ့ အတြက္ သူလုုပ္နိုုင္ / လုုပ္ျဖစ္ ေနမွာကေတာ့ - အေနာက္တိုုင္းရဲ႕ စံနွဳန္းေတြ ကိုု အသံုုးျပဳျပီး တရုုတ္ျပည္ ကိုု ေ၀ဖန္ မယ္ . . . သူ႕ ရဲ႕ စာေပ ဖန္တီးနိုုင္စြမ္း ကိုု အသံုုးျပဳ ျပီး အေနာက္ကမၻာကိုု လည္း ေ၀ဖန္မယ္ လိုု႕ ၀န္ခံ ကတိေပး ခဲ့တယ္။ 

တီယန္နန္မင္း ရင္ျပင္ အျပီး ေထာင္ ဒဏ္ ၂ နွစ္ အၾကာ ျပန္လြတ္လာ တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႕ ရဲ႕ ပထမ အိမ္ေထာင္နဲ႕ သားေလးက အေမရိက ကိုု ထြက္သြားခဲ့ျပီ ။ အလုုပ္ေတြ ျပဳတ္ မိသားစုုပါ ျပဳတ္သြားတဲ့ လ်ဴ ကေတာ့ စာေတြ ဆက္ေရး ေနခဲ့တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီၾကီးကိုု ဆက္ ေ၀ဖန္ ေနခဲ့တယ္။ တရုုတ္ျပည္ၾကီးကိုု ဆက္ ဆန္းစစ္ ေန ခဲ့တယ္။ အလုုပ္စခန္း တခုုမွာ နယ္နွင္ ထိန္းသိမ္းခံ ေနရတုုန္း မွာ အခုု ဇနီးသည္ ျဖစ္တဲ့ လ်ဴေရွာက္ နဲ႕ ဆံုုၾကတယ္။ တရုုတ္ဘုုန္းၾကီး တပါး လိုု တည္ျငိမ္ တဲ့ လ်ဴေရွာင္ဘိုု နဲ႕ တရုုတ္သီလရင္ တပါး လိုု  တိတ္ဆိတ္ တဲ့ လ်ဴေရွာက္ တိုု႕ ဇနီးေမာင္နွံ ၂ ေယာက္ ဟာ၊ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွ စြာပဲ ၊ နိုုင္ငံေရး အေတြး. . . အနုုပညာေရး အလုုပ္ေတြ အသီးသီး နဲ႕ သူတိုု႕ ရဲ႕ ေန႕ရက္ေတြကိုု ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ 

တကယ္ေတာ့ လ်ဴ ဟာ ၊ ဟိုုး ငယ္စဥ္ တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀ တည္းက ၊ သူ႕ အယူအဆ အေတြးအေရး ေတြကိုု ကဗ်ာေတြ နဲ႕ စတင္ ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာ တေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုုတာကိုု လူေတြ သိပ္သတိမထား မိ ခဲ့ ၾကဘူး ။ ခုုခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႕ရဲ႕  “ ဇြန္ - ေလး တမ္းခ်င္း”  ဆိုုတဲ့ ကဗ်ာေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုုပ္ကိုု နိုုင္ငံတကာ က ပါ၊ စိတ္၀င္စားလာၾကတယ္။ ပထမဆံုုး အၾကိမ္ ေထာင္က် တဲ့ နွစ္က စ လိုု႕ ၊ ဒုုတိယ အၾကိမ္ ေထာင္မက်ခင္ ၂၀၀၉ ခုုနွစ္ အထိ ၊ ဇြန္ လ (၄) ရက္ေန႕ကိုု ေရာက္တိုုင္း ၊ နွစ္စဥ္မျပတ္ ေရးဖြဲ႕ ခဲ့တဲ့ သူ႕ ရဲ႕ “ ဇြႏ္- ေလး ” ကဗ်ာေတြကိုု ၊ သူ႕မိတ္ေဆြ ဂ်က္ဖရီယမ္း ဆိုုသူ ၊ အဂၤလိပ္ လိုု ျပန္ဆိုု ထားတဲ့ အဲဒီ စာအုုပ္ထဲက ကဗ်ာ အပိုုင္းအစ တခ်ိဳ႕ကိုု ေမႊေနွာက္ လွန္ေလ်ာ ၾကည့္မိေတာ့ - ေလးနွစ္ေျမာက္ မွာ ၊ စပ္ဆိုုခဲ့တဲ့ ေလးပုုဒ္ေျမာက္ ကဗ်ာေလး ရဲ႕ ပါဒေလး - ေလးခုု ေအာက္မွာ အေတြးေတြ ခဏ ရပ္တန္႕ သြားခဲ့တယ္။ 


In the brain-mass
there’s one shoe
that cannot find the road to memory


ဦးေဏွာက္ အစိုုင္အခဲ ထဲ 
နစ္က်န္ခဲ့တဲ့ ဖိနပ္တဖက္ 
အတိတ္ရဲ႕ လမ္းကိုု သူ ရွာမေတြ႕ နိုုင္ေတာ့ျပီ . . . 


ေက်ာင္းသား နဲ႕ လူအမ်ား ေသြးေျမက်ခဲ့တဲ့ ဇြန္ ေလး ရက္က ၊ လ်ဴ ရဲ႕ ဦးေဏွာက္ထဲ မွာ ဘယ္ေလာက္တာင္ နက္ရွိဳင္းေအာင္ စြဲထင္ ေန ခဲ့ေလ သလဲ ။

ဖတ္ရင္း နဲ႕ ၊ ေနာက္ဆံုုး ကဗ်ာကိုု ေရာက္လာတယ္။ ၈၉  ကေန ၂၀၀၉  ... သကၠရာဇ္  ကိန္းဂဏန္းတြလည္း တျဖည္းျဖည္း နဲ႕ တိုုး လာတယ္။


The day seems more and more distant
and yet for me
it remains a needle inside my body


အဲဒီရက္ဟာ ေ၀း သထက္ ေ၀း ကြာသြား ခဲ့. . . 
ငါ့အတြက္ေတာ့ 
ခႏၶာကိုုယ္ထဲမွာ အပ္တေခ်ာင္း ရွိေနျမဲ. . .


ရင္ျပင္ေပၚမွာ ေသြးသံရဲရဲ နဲ႕ က်ဆံုုးခဲ့တဲ့ သူ႕ ရဲေဘာ္ ေတြရဲ႕ အေလာင္းေတြဟာ ၊ ရွင္သန္ က်န္ရစ္ တဲ့ လ်ဴ အတြက္ အပစ္ၾကီး တခုု လိုု ၊ သူ႕ ခႏၶာကိုုယ္ထဲ စိုုက္၀င္ ေနခဲ့ ေလ သလား ။

ကဗ်ာစာအုုပ္ေလး ကိုု လွန္ေလ်ာ ျပီး သြားေတာ့ ... လူတေယာက္လိုု စကား ေျပာေပမဲ့ ၊ တေစၦ တေကာင္လိုု စာေရး တယ္ - ဆိုုတဲ့ လ်ဴ႕ ရဲ႕ တျခား စာေတြကိုုလည္း ဆက္ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္ေနမိတယ္။

တီရင္နန္မင္း ရင္ျပင္ နွစ္ အစိတ္ျပည့္တဲ့ ဒီေန႕ ဒီ အခ်ိန္မွာေတာ့ ၊ တရုုတ္ျပည္ၾကီးဟာ တခ်ိန္က ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ဒီမိုုကေရစီ အေရး ေတာင္းဆိုုသံ ေတြ ၊ ေသြးပ်က္ ျငီးတြား သံ ေတြကိုု ၊ ေမ့ခ်င္ဟန္ ေဆာင္ရင္း ၊ စီးပြားေရး အရ ကမၻာ့ နံပါတ္ တစ္ ေနရာကိုု ေရာက္ခမမ္းလိလိ ။အသက္ ၆၀ အရြယ္ ရွိလာျပီ ျဖစ္တဲ့ လ ်ဴ ကေတာ့ ၊ တရုုတ္ျပည္ရဲ႕ ပီကင္း အက်ဥ္းေထာင္ၾကီးထဲ မွာ . . . ခ်ာတာ (၈) လိုု႕ ေခၚတဲ့ တပါတီ အာဏာရွင္စနစ္ ရပ္စဲ ဖိုု႕ သေဘာထား ထုုတ္ေဖာ္တဲ့ စာတမ္း ေၾကာင့္ ၊ ၂၀၀၉ ခုုနွစ္က က်ခဲ့ေနတဲ့ ေထာင္ဒဏ္ ဆယ့္တစ္ နွစ္ မွာ တ၀က္က်ိဳးလုု က်ိဳးခင္ ။ သူ႕ ဇနီးသည္ မွာက ၊ ရဲ အေစာင့္ေတြ အျမဲ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ေနအိမ္ တိုုက္ခန္းေလး ထဲမွာ ၊ ဘယ္သူနဲ႕ မွ ေတြ႕ခြင့္ မရပဲ ၊ စိတ္အေျခအေန တိမ္းေစာင္းလုုလုု ။

“ ဇြန္ - ေလး ” ကဗ်ာ အသစ္ေတြ ဘယ္နွယ္ပုုဒ္ ဆက္ရွိေနေသး လည္း  ဆိုုတာေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိနုုိင္ေသး။


++++++++

ေကသြယ္

ည ၁၁ နာရီ ၃၄ မိနစ္
ဇြန္ ၄ ရက္ ၂၀၁၄

( ဇြန္ ၄ တရုုတ္ ဒီမိုုကေရစီ အေရးေတာ္ပံုု အမွတ္တရ - မိုုးမခ အတြက္ ေရးသား သည္။ )


Share/Bookmark

အတိတ္ကိုု ျပန္ေတြးလိုု႕ ရာဇ၀င္သာ အသစ္ျပင္ေရး







ေကာင္းကင္ၾကီးက ၾကည္ၾကည္ ။ အလံေတြက နီနီ ။ ျပည္သူေတြက ညီညီ ။ မိန္႕ခြန္းေတြက တည္တည္ ။ ဗိုုလ္စိန္မွန္ ကြင္း က ေနမွ ေအာင္ပင္လယ္ၾကီးထဲ ထိ စီးေမ်ာလိုု႕ ။ အဲဒီေတာ့ အေတြးေတြကလည္း စီရရီ ေပါ့ ။

“ ေမ လ တိုု႕  ရင့္အိုုေဟာင္းခ်ိန္ . . . ၀သာန္မိုုးဦး မုုတ္သုုန္ျမဴးျပီ . . . တိမ္ညိဳ မိလႅာ ရစ္၀ိုုင္းကာေလ . . . တေထာင့္ကိုုးရာ ကိုုးဆယ္ ေမ မွာ . . . တိုု႕ နိုုင္ငံ သမိုုင္း အသစ္ျပင္ေရးၾကမည္ . . .”

အခုုလိုုပဲ ေမလ ရဲ႕ ရက္ေတြမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ လွံဳ႕ေဆာ္ေတး ေတြ ေလထဲမွာ ပ်႕ံလြင့္ေနခဲ့သည္။ ေျခလွမ္းတိုုင္းမွာ တက္ၾကြမူေတြ ။ ပင္နီ၀တ္စံုု ေတြေပၚက  လံုု႕လဥသဟ ေတြ ။ ခေမာက္ၾကီးေတြ ရဲ႕  ဗ်ပ္က်ယ္က်ယ္ အ၀န္း တေလွ်ာက္  ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ခိုုတြဲရင္း. . . ဦးထိပ္ခၽြန္ခၽြန္ ရဲ႕ ပန္းပြားေတြကေန တဆင့္ ေအာင္စိတ္ေတြက ေကာင္းကင္ယံကိုု ထိုုးထြက္လိုု႕ ။ သီခ်င္းေလး ထဲက လိုုပဲ  အာဏာရွင္စနစ္ ၾကီး က ရင့္အိုုေဟာင္းျပီး ဒီမိုုကေရစီ ေလညင္းေတြ ျမဴးေန ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ တိမ္ေတာင္သဖြယ္ မင္ေရးက်ယ္ တဲ့ ျမန္မာ့နိုုင္ငံေရး ရာသီဥတုု ၾကီးထဲ မွာ ၊ အဲဒီတုုန္းက က်မ တိုု႕ေတြရဲ႕  နိုုင္င့ံ သမိုုင္းကိုု တကယ္ပဲ အသစ္ျပင္ေရး နိုုင္ခဲ့ၾကရဲ႕ လား ။


အေျပာင္းအလဲကိုု လိုုလားေနတဲ့ ျပည္သူေတြ အားလံုုးက နိုုင္ငံ့ သမိုုင္းကိုု အသစ္ျပင္ေရးၾကမယ္ေဟ့ လိုု႕   ၾကိဳးစားခဲ့ၾက ေပမဲ့ ၊ ရာထူး အာဏာ ေတြေပၚမွာ ယစ္မူးဖက္တြယ္ ေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြ ရဲ႕ တဖက္သက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ၊ အသစ္ျပင္ေရး ထားတဲ့ အေျခခံဥပေဒ တခုု မရွိေနေသး - ဆိုုျပီး ၊ ၁၉၉၀ ရဲ႕  ေအာင္ပြဲ ရလဒ္ ကိုု အေကာက္ၾကံ နဲ႕ ေမွာက္လွန္ ထားခဲ့လိုုက္တာ ကေန႕အထိပဲ ဆိုုပါေတာ့ ။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာ့သမိုုင္းမွာ … တလအတြင္း အေရးေပၚ အျပီးေရးဆြဲခဲ့တာ ဆိုုတဲ့ ၁၉၄၇ ဖြဲ႕စည္းပံုု အေျခခံ ဥပေဒ ကလြဲရင္ ၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ အစိုုးရ ရဲ႕  ၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံုု ဆိုုတာလည္း ဦးေန၀င္း အာဏာသိမ္းျပီး ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ ၾကာမွ တရား၀င္ အတည္ျပဳ နိုုင္ခဲ့တာေလ။

“ ျပည္သူ႕ အစိုုးရ တခုု ကိုု ေဖာ္ထုုပ္ တည္ေထာင္ရန္ ဟူေသာ နားလည္ခံယူခ်က္ျဖင့္ ျပည္သူတိုု႕၏ ဆႏၵအရ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ လိုု္က္ေသာ ျပည္သူ႕ ကိုုယ္စားလွယ္ မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းအပ္သည့္ ျပည္သူ႕ လႊတ္ေတာ္သည္ စတင္ေခၚယူ စည္းေ၀းသည့္ အခ်ိန္မွ စ၍ အခ်ဳပ္အျခာကိုု ပိုုင္ဆိုုင္သည္။ ဖြဲ႕စည္းအုုပ္ခ်ဳပ္ပံုု အေျခခံ ဥပေဒ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ ၊ ဖြဲ႕စည္းအုုပ္ခ်ဳပ္ပံုု အေျခခံ ဥပေဒ ျပဌါန္း ျပီးသည္အထိ အုုပ္ခ်ဳပ္ပိုုင္ခြင့္ ရွိသည္ ” 

ဆိုုတဲ့  အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ရဲ႕ အာေဘာ္ သေဘာထားကိုု ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ အနိုုင္ရျပီး နွစ္ လ တိတိအၾကာ ဇူလိုုင္ ၂၇ ရက္ မွာေတာ့  သမိုုင္း၀င္ ဂႏၶီညီလာခံ ၾကီး နဲ႕ အတူ လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ တကြ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု အက်ယ္ခ်ဳပ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေတြ အသီးသီးနဲ႕  စစ္တပ္ရဲ႕  ဗ်ဳဟာက်က် လူစုုခြဲ ေနရာခြဲ  ရပ္တည္ခ်က္ေတြပါ ကြဲျပားေအာင္ လုုပ္ထားျပီးျပီ။   ဒါေပမဲ့ ဂႏၶီခမ္းမေရွ႕ က မိုုးေရေတြထဲမွာ   ျပည္သူလူထုု ၾကီးက
 ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အျပည့္နဲ႕ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ။ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုုယ္စားလွယ္ေတြ မွာလည္း ၊ ျပည္သူေတြနဲ႕ အျပိဳင္ ဇူလိုုင္ မိုုးသည္းသည္းကိုု အံတုုရင္း  ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္း မ်က္ရည္ေတြ ျဖိဳင္လိုု႕ ။ ဒါေပမဲ့ ဂႏၶီခမ္းမ ရဲ႕ အဆင္းမွာပဲ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕  အင္အားေတြ ဦးေဆာင္မူေတြ တြဲဆက္မူေတြ ကိုု ၊  တခုုျခင္း တေယာက္ျခင္း တရက္ျခင္း စနစ္တက် ျဖိဳခြင္း ခံရေလေတာ့ျပီ။


အဲဒီကတည္းက ျပည္သူ႕ အစိုုးရ သာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုုရင္ ၊ အစိုုးရေတြ  ေလး- ငါး ဆက္ ေလာက္ ေတာင္ ေျပာင္းျပီး ေနေလာက္ျပီ ျဖစ္တဲ့ ၊ ဆယ္စုုနွစ္ နွစ္ ခုု နီးပါး  ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္ မွာေတာ့ ၊ စစ္တပ္အစိုုးရ ေျပာတဲ့ လိုုအပ္ေနတယ္ဆိုုတဲ့ ေရးဆြဲေနတယ္ဆိုုတဲ့ ၊ တဖက္သက္  အေျခခံဥပေဒ ဆိုုတာ ၾကီး ရလာခဲ့ပါျပီ တဲ့ ။  နာဂစ္ဥပေဒ ၊ မသာ မီးကြင္းပစ္ ဥပေဒ  ၀ိေသသ ေတြ အထူးထူး ၊ ၀ိ၀ါဒ ေတြ အေထြေထြ ျဖစ္ေနတဲ့ ၊ ဒီ အေျခခံ ဥပေဒ ၾကီးကိုု . . . ကဲ အခုု ေနာက္တခါ အသစ္ျပင္ေရး ၾကရအံုုးမည္ ။


ပုုဒ္မ ၄၃၆ ဆိုုတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံုု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္မူ ဆိုုင္ရာ ပုုဒ္မၾကီးကိုု ျပင္ဆင္ဖိုု႕ ရန္ အတြက္ ၊ ေျပာၾကသလိုုဆိုု … စစ္ဘားတိုုက္ လႊတ္ေတာ္ၾကီးရဲ႕ မ်က္နွာစာ တံခါးၾကီးကိုု ဖြင့္ပစ္ နိုုင္ဖိုု႕ အတြက္၊   ျပည္သူ႕ ဆႏၵ ထုုပ္ေဖာ္ပြဲ ေတြ  လမ္းမေတြေပၚ လ ွ်ံက် လာျပန္ျပီ။ လက္မွတ္ေရးထိုုး ဆႏၵေဖာ္ထုုပ္လႊာေတြ လူေတြၾကားထဲ ပ်ံ၀ဲ လာျပန္ ေခ်ျပီ။ အဲဒီအတိုုင္းပါပဲ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလေတြ တုုန္းကလည္း ၊ ၁၉၉၀ အေထြအေထြ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီးနဲ႕ အတူ  ျပည့္သူ႕ဆႏၵေဖာ္ထုုပ္လႊာ ေတြ တတိုုင္းျပည္လံုုး အနွံ႕ ၊ လ ွ်ံခဲ့ ပ်ံခဲ့ သည္ ပဲ မဟုုတ္လား ။


“ခေမာက္ရဲ႕ ေဘးမွာ ၾကက္ေျခခတ္လိုု႕ . . . သမိုုင္းေဟာင္း အသစ္ျပင္စိုု႕ . . . ေျဖာင့္မတ္ တည့္ မွန္တည္ၾကည္ ဂုုဏ္မခ်ိဳ႕ . . . အဖြဲ႕ခ်ဳပ္သေဘာထားမိုု႕  . . . ရည္မွန္းခ်က္ လ၀န္းအိမ္  ဒီေႏြမိန္ ရႊန္းၾကည္လဲ့လိုု႕ . . . ဘ၀ မခ်ိဳ႕ အလွ မခ်ိဳ႕  အားမာန္မခ်ိုုဳ႕ပါ  . . . ျပည္သူ႕ ေအာင္ေျမ သေျပနုု ခ်ိန္ မိုု႕ . . .”


မဲစာရြက္ေတြ ေပၚက၊  အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ သေကၤတ ခေမာက္ပံုု ရဲ႕ ေဘးမွာ ၾကက္ေျခခတ္နိုုင္ ဖိုု႕ အတြက္ ၊ က်မ တိုု႕ လူငယ္ေတြ တရြာ၀င္ တရြာထြက္ ၊ ေဟာေျပာ စည္းရံုုးခဲ့ၾကသည္။ ေမလ ရဲ႕  ေႏြေနက စူးရဲ လွေပမဲ့  မေမာနိုုင္ ၾက မပမ္းနိုုင္ၾက ။ သမိုုင္းအေဟာင္း ေတြကိုု ဒီတခ်ီေတာ့ အသစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္နိုုင္ၾကေတာ့မယ္… လိုု႕  လံုုး၀ ဧကန္ စိတ္ခ် ေမ ွ်ာ္လင့္ လိုု႕ ေပါ့ ။ လ၀န္းအိမ္ ၾကီး ကလည္း မိုုးေကာင္းကင္ မွာ ၾကည္လင္ ၀င္းပ ေအးျမ လိုု႕ေပါ့ ။


“  ‘စုု’ နိုုင္မွ ခ်မ္းသာမည္ . . . ‘စုု’ နိုုင္မွ ၾကီးပြားမည္ . . . ‘စုု’ နိုုင္မွ တိုုးတက္နိုုင္မည္  ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္ စံုုစံုုညီညီ တိုု႕အားလံုုး ယံုုၾကည္ . . ”


သီခ်င္းေလးေတြ ေဆာင္ပုုံေလး ေတြက က်မတိုု႕ နွဳတ္ဖ်ား မွာ တရြရြ တဖြဖြ ။ “ ပိေတာက္ေတြ လွိဳင္တဲ့ နွစ္… ခေမာက္ေတြ နုုိင္မဲ့ နွစ္”   ဆိုုျပီး ပိေတာက္ပန္း ေတြကေတာင္ တခဲနက္ ေအာင္ ၀င္း၀ါထိန္ လိုု႕ ။ “ငုု နဲ႕  ပိေတာက္ ေႏြမွာျပိဳင္ . . .  စုု နဲ႕ ခေမာက္ ေမမွာနိုုင္” ဆိုုတဲ့ အတိုုင္း အားလံုုးရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ ခေမာက္ေတြ ေနရာယူခဲ့တဲ့ ၁၉ ၉ ၀ ေမ ။

ဒီနွစ္ေတာ့ ေငြရတုု အၾကိဳ သိုု႕ တိုုင္ခဲ့ေလျပီ ။  ေခတ္တေခတ္ ဒါမွမဟုုတ္ သမိုုင္းအျဖစ္သနစ္ တခုု ေျပာင္းလဲ ထုုဆစ္ပံုုေဖာ္ နိုုင္ေလာက္ေအာင္ လံုုေလာက္တဲ့ ၊ နွစ္ဆယ့္ေလးနွစ္ ဆိုုတဲ့  အခ်ိန္ကာလ မွာ၊   လ၀န္းအိမ္ၾကီး က ၊ မိုုးေကာင္းကင္မွာ ရွိေနဆဲပါပဲ ။ ‘စုု’ ကလည္း အားလံုုးရဲ႕  နွလံုုးသား မွာ ၾကီးစိုုးလႊမ္းမိုုး ေနဆဲပါပဲ ။  ဒါေပမဲ့ ခေမာက္ေတြ ရဲ႕  ေႏြေဆာင္ပြဲ  ေမေအာင္ပြဲၾကီး ကိုုေတာ့ ရုုပ္ေရာ နာမ္ေရာ ျဒပ္ေရာ က်မတိုု႕ ဘယ္လိုုမွ ရွာ မေတြ႕ နိုုင္ၾက ေတာ့ဘူး ။ အဲဒီ ေအာင္ပြဲၾကီးထဲက ေအာင္ပြဲခံ ျပည္သူ႕ ကိုုယ္စားလွယ္ ေတြမွာလည္း တခ်ိဳ႕ (ရုုပ္) မရွိေတာ့ေပမဲ့ (နာမ္)ရွိေနေသး . . . တခ်ိဳ႕  (ရုုပ္) ရွိေနေသးေပမဲ့ (ျဒပ္) မရွိေတာ့ ။ ေရြးေကာက္ခံ ျပည္သူ႕ ကိုုယ္စားလွယ္ တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ ဖခင္ၾကီး ထံမွာေတာင္ ၊ နိုုင္ငံေရး (ရုုပ္-နာမ္-ျဒပ္) ေတြ  က်မ ေသခ်ာ မခြဲ ျခားနိုုင္ေတာ့ ။ သူ႕ဆီမွာ ဆဲဗင္းဇူလိုုင္ ၀ိညဥ္ေတြက စလိုု႕  ၊ ရွစ္ေလးလံုုး ျဖတ္သန္းမူေတြ  အလယ္ ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမုုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္၀င္ တေယာက္ရဲ႕  ရုုန္းကန္ရပ္တည္မူ ေတြ အထိ  နိုုင္ငံေရး (ျဒပ္)သားေတြ အျပည့္ ရွိေနေသးေပမဲ့ ၊ သူ႕ရဲ႕ (နာမ္) ကေတာ့ ၊ သူ အင္မတန္ ျမတ္နိုုးလွတဲ့ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီး နဲ႕  မသက္ဆိုုင္ေတာ့ျပီလား ။ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ရဲ႕   ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္ ၊ ဂႏၵီခန္းမ ညီလာခံအဆင္း ၊ နိုုင္ငံေရး မုုန္တိုုင္းၾကမ္းၾကီးထဲမွာ ၊ မားမားရပ္ျပီး နိုုင္ငံေရး အန္တုုဖိုု႕ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ အတြက္ ၊ အဲဒီတုုန္းက ပါတီရဲ႕   နိုု႕ထိန္း ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူမ်ားရဲ႕  အျငိဳအျငင္ အထင္ျမင္လြဲမူကိုု ခံခဲ့ရသည္။ ပါတီရပ္တည္ေရးကိုု သာ ဦးစားေပး ျပီး ၊ နိုုင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ကိုု  အေလ ွ်ာ့ေပး ထိုုးေကၽြးခဲ့တဲ့ ၊ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ သမိုုင္း အေမွာင္တေကြ႕ မွာ ၊ သူ႕ရဲ႕ နိုုင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ (ျဒပ္)သားထုု အတြက္ ၊ (နာမ္) နဲ႕ (ရုုပ္) တခ်ိဳ႕ ကိုု စေတး ျပစ္ခဲ့ရသည္။ အခုုေတာ့ က်မတိုု႕ အိမ္ရဲ႕ နံရံ ထက္မွာ ခေမာက္ဆိုုတဲ့ (ရုုပ္) ၾကီးေတြ ပင္ မရွိေတာ့ ။ မရွိေတာ့ ဆိုု ၊ အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ နိုုးထ လာတဲ့ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ၾကီး ရဲ႕  အလံကိုုင္သူ  “စုု” ကိုုယ္တိုုင္ ကေတာင္ ၊ အတိတ္ကိုု အရိပ္ထဲမွာ ထားခဲ့ခ်င္သည္ပဲ ။ ၉ ၀ ရလာဒ္ အေၾကာင္း စာမဖြဲ႕ ေတာ့ျပီပဲ ။ ခေမာက္ၾကီး ေတြ ကိုု ၊ ေဘးမွာ ခ် ထားလိုုက္ျပီပဲ ။


ခေမာက္ၾကီး ေတြထဲမွာလည္း ၊ အမွည့္ေၾကြ အစိမ္းေၾကြ ၊ ေၾကြပံုု အနည္းနည္း နဲ႕ ေၾကြတဲ့သူေတြက ေၾကြသြားၾကျပီ ျဖစ္ေပမင့္ ၊ နိုုင္ငံေရးအားျဖင့္  သူတိုု႕ ကၽြတ္လြတ္  ၾကပါ့မလား ။၉၀ ရလာဒ္ကိုု  အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ဆိုုတဲ့ ၊ နိုုင္ငံေရး အမ ွ်ေ၀ ျခင္း မလုုပ္နိုုင္ေသးသ၍ ၉၀ ေအာင္ပြဲ သံေယာဇဥ္ အစြဲေတြ ထဲမွာ သူတိုု႕ ၀ဲလည္ေနၾကေပဦးမည္ ။ လူလည္း မေၾကြ ယံုုၾကည္ခ်က္ေတြလည္း မေၾကြေသးတဲ့ သူေတြ မွာလည္း အေျခအေန အရပ္ရပ္ အရ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္း ေစာင္းခ်င္ေစာင္း သြား ရေပမယ့္ ၊  ၉၀ ရလာဒ္ၾကီး ကိုု စိတ္မွာ စြဲ … ၾကိတ္ကာ ခဲ ရင္း  မေျပ မေၾက နိုုင္ ရွိေနၾကေပဦးမည္ ။ တကယ္ေတာ့ သူတိုု႕ေတြဟာ ၊ ၉ ၀ ေမရဲ႕  မေၾက မေၾကြ မကၽြတ္ နိုုင္ေသးသူမ်ားပါေပ ။


လက္ေတြ႕ အရွိ ပကတိ အတိုုင္းတင္မက ယံုုၾကည္ခ်က္ သက္သက္နဲ႕  လည္း ရပ္တည္နိုုင္တဲ့  နတၱိပစၥေယာ - မရွိျခင္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း ဆိုုတဲ့ နိုုင္ငံေရး နည္းနာ ေတြကိုု နားမလည္ နိုုင္ေသးတဲ့ အခ်ိန္တခ်ိန္တုုန္းက ဖခင္ျဖစ္သူကိုု မသိသား ဆိုုးရြားစြာ ေမးခဲ့ဘူးသည္။ လႊတ္ေတာ္ေခၚယူေရး ဆိုုတဲ့ သေဘာထားက ဒီေလာက္နွစ္ေတြ ၾကာေနမွျဖင့္ ဘာအဓိပၺါယ္ရွိေတာ့မွာလည္း - လိုု႕ ဆိုုေတာ့ -  ဟုုတ္တာေပါ့ကြာ လူေတြလည္း စံုုစံုုညီညီ မရွိနိုုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ . . .ဒါေပမဲ့ ျပည္သူ႕ဆႏၵကိုု အသိအမွတ္ျပဳတယ္ ျပည္သူ႕အစိုုးရ တခုုကိုု အေလးအနက္ထားတယ္ ဆိုုတဲ့ နိုုင္ငံေရး အစဥ္အလာတခုုကိုု ရွိေစခ်င္တာ ၊ ဒီမိုုကေရစီ ေအာင္စိတ္ကိုု ေနာက္တက္လာမဲ့ အစိုုးရအဖြဲ႕ တခုုဆီ သိကၡာရွိရွိ ျငိမ္းျငိမ္းေအးေအး လက္လႊဲေျပာင္းေပးနိုုင္ယံုုပဲ ေဖေဖ တိုု႕ ေမ ွ်ာ္လင့္တာပါကြာ -  လိုု႕  ၉ ၀ အေရးကိုု အံေၾကးျပီး ေျဖရွာတယ္။ ေအး ဒါေပမဲ့ ၁၉၉၀ ေမ ဆိုုတဲ့ ျပကၡဒိန္စာရြက္ကိုုေတာ့ သမိုုင္းထဲကေန ဘယ္သူမွ ဆုုတ္ျဖဲ ျပစ္ခြင့္ မရွိဘူး . . . ေက်ာ္ခ် သြားလိုု႕ မရဘူး . . . ငါတိုု႕မွာ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ အတိတ္က ၾကမ္းၾကဳတ္ ရက္စက္မူေတြကိုု လက္စားေခ်လိုုစိတ္ မရွိေပမဲ့ သင္ပုုန္းေခ်လိုုစိတ္လည္း လံုုးလံုုး မရွိဘူးကြာ … လိုု႕  ယတိျပတ္ ဆိုုေလသည္။


အဲဒီလိုုပဲ  “စုု-လႊတ္-ေတြ႕ ” ကိုု တေလ ွ်ာက္လံုုး ကိုုင္စြဲ လာတဲ့  အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ တည္ေထာင္သူ နာယက ၾကီး ဦး၀င္းတင္ ကလည္း  သူ႕ကိုုယ္သူ ၉ ၀ ေစာ္ နံသူ လိုု႕  အျမဲ ဂုုဏ္ယူ စြာ ၀န္ခံတတ္ေလသည္။ ၉၀ ရလာဒ္ကိုု နားလည္ တန္ဖိုုးထား ခဲ့ေလသည္။ သူ႕ရဲ႕  “ ဘာလဲဟဲ့ … လူ႕ငရဲ ” စာအုုပ္ထဲက အခန္းတခန္း ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ ေပးထားပံုုကိုု က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စား ေလးနက္ မိသည္။
 ေခါင္းစဥ္က  - “အနာဂါတ္ကိုု ျပန္သြားျခင္း”


တကယ္ဆိုု အနာဂါတ္ ဆိုုတာ ေရွ႕ကိုု ေလ ွ်ာက္ရမွာေလ ၊ ျပန္သြားလိုု႕ မွ မျဖစ္နိုုင္တာ ။ ဒါေပမဲ့ ဦး၀င္းတင္ကေတာ့ အနာဂါတ္ကိုု ျပန္သြားယံုုတင္မက ၊ တူးဆြေဖာ္ထုုပ္ ထားတယ္။ ပစၥဳပၺန္ နဲ႕ ဆက္စပ္ ေပါင္းစည္းထားတယ္။  တကယ္ေတာ့ ဒီ “အနာဂတ္” ထဲမွာ သူ တင္စား သိမ္း၀ွက္ထားတဲ့ အရာေတြက ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပါ့ ။ သူေျပာသလိုုဆိုု ရွစ္ေလးလံုုး ရဲ႕ အနာဂတ္ ၊ ၉၀ ေမ ရဲ႕ အနာဂတ္ ၊ ဂႏၶီေၾကျငာစာတမ္း ရဲ႕ အနာဂတ္ ၊ ေရႊဂံုုတိုုင္ ေၾကျငာစာတမ္းရဲ႕ အနာဂတ္  … အားလံုုးေသာ ရည္မွန္း ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္မွန္သမ ွ် ကိုု ဆန္႕က်င္ တိုုက္ဖ်က္ေရး ဆိုုတဲ့ အေျခခံ မူေပၚမွာပဲ ရွိေနသင့္တယ္… တဲ့။

“ဆယ္စုုနွစ္ နွစ္ခုုေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြဟာ အနာဂတ္ အျဖစ္နဲ႕သာ ရွိတည္ေနပါေသးတယ္ ”  လိုု႕ ဆိုုလိုုက္ေတာ့မွ ၊ အနာဂတ္ ကိုု ျပန္သြားျခင္း ရဲ႕ အဓိပၺါယ္က ေပၚလြင္လာတယ္။  အနာဂတ္ကိုု ျပန္သြားေနစရာ မလိုု ေတာ့ဘဲ  ေတာ္လွန္-မာန္-ညဏ္-သတၱိေတြ နဲ႕ အနာဂတ္ကိုု ခ်ီတက္ ၾကပါလိုု႕ လည္း ဦး၀င္းတင္က  နွိဳးေဆာ္ ထားခဲ့တယ္။ အနာဂတ္ကိုု ခ်ီတက္ဖိုု႕ အတြက္ “ နိုုင္ငံေရးသစ္ ” ဆိုုတဲ့ လမ္းကိုုလည္း တိတိပပ ၀ိေသသ နဲ႕ ေဖာ္ညႊန္းေပးခဲ့သလိုု ၊ လမ္းေဖာက္ရမဲ့ လက္နက္ ယႏၱယားေတြကိုုပါ တခါတည္း  ေနရာ ျပ ခဲ့တယ္။

“နိုုင္ငံေရးသစ္ ဆိုုတာ စကားလံုုးသာ ၾကီးက်ယ္တာပါ။ လုုပ္ရမယ့္ ကိစၥက သိပ္ အၾကီးအက်ယ္ မဟုုတ္ပါဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကိုု ဆန္႕က်င္တဲ့ နိုုင္ငံေရး အင္အားစုုေတြ လက္တြဲေပါင္းစည္း လွဳပ္ရွားဖိုု႕ပါပဲ ။ အားလံုုး အသံတူ ေအာ္ၾကဖိုု႕  အလုုပ္တူ ေဖာ္ၾကဖိုု႕ပါပဲ ။ အားလံုုး ညီညြတ္ လက္တြဲ ၾကဖိုု႕ပါပဲ ။ နိုုင္ငံေရးသစ္ ဆိုုတာ ဒါပါပဲ ။”

နိုုင္ငံေရးသစ္ ကိုု က်မတိုု႕ တကယ္ပဲ ေတာင့္တ ပါတယ္။ ရာဇ၀င္ ကိုု အသစ္ျပင္ေရးဖိုု႕ လည္း က်မတိုု႕ ခဏခဏ ၾကိဳးစားခဲ့ ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတိတ္ကိုု ျပန္မေတြးခ်င္လိုု႕ ေတာ့ မရ ။


­++++++++++

ေကသြယ္
၂၄ ေမ ၂၀၁၄


ေမလ ၂၇ ရက္ မွာ ေငြရတုု အၾကိဳ နွစ္ဆယ့္ေလးနွစ္ တိုုင္ျပီ ျဖစ္တဲ့ ၁၉ ၉ ၀ ပါတီစံုု ဒီမိုုကေရစီ အေထြအေထြေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး အား ဂုုဏ္ျပဳ သတိရလ်က္ ......

Weekly Eleven Journal Vol. 9  No. 22  


Share/Bookmark

We Will Cross The Road




တခါတုုန္းက ၊ ကားေတြ ဥဒဟိုု သြားေနတဲ့ စင္ကာပူက ေအာခ်ဒ္ လမ္းမၾကီး ေပၚမွာ ၊ က်မ ေျခေခါက္ျပီး လဲက် သြားခဲ့ ဘူးတယ္။ အဲဒီတုုန္းက ျမန္မာသံရံုုးကိုု သက္တမ္းတိုုး အခြန္ေဆာင္ဖိုု႕ လာရင္း ၊ ထံုုးစံ အတိုုင္း မျပီးနိုုင္ မစီးနိုုင္ တဲ့၊ စာရြက္စာတမ္းေတြကိုု မိတၱဴ ဆြဲဖိုု႕ ၊ သံရံုုးရိွရာ အတြင္းလမ္းကေလးကေန ျပန္ထြက္ျပီး ၊ ေအာခ်ဒ္ လမ္းမၾကီး တဖက္ျခမ္းမွာ ရွိတဲ့ ဆိုုင္ေတြ ရွိရာ ကိုု ဦးတည္ စိတ္ေစာလိုု႕ ။ အလုုပ္ကလည္း ေန႕တ၀က္ခြင့္ နဲ႕ လာရတာ ဆိုုေတာ့ ဒီမနက္နဲ႕ မွ ကိစၥ မျပတ္ရင္ မနက္ျဖန္တခါ မနက္အေစာၾကီး ထတန္းစီရအံုုးမွာ လိုု႕ စိတ္လည္းေမာေပါ့ ။ စိတ္နဲ႕ လူနဲ႕  ျပန္ကပ္သြား တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ လူက လမ္းမၾကီးရဲ႕ အလယ္ေခါင္ မွာ ဒူးေထာက္လ်က္သား ။ စာရြက္ဖိုုင္က ေဘးနားမွာ ။ ငါေတာ့ ကားတိုုက္လိုု႕ ေသရေတာ့မယ္ လိုု႕ စိတ္က ေတြးလိုုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ၊ မသိစိတ္တခုုက လူကိုု ကုုန္းရုုန္းျပီး ထဖိုု႕ ၾကိဳးစားတယ္။ ကားတခ်ိဳ႕ အရွိန္ေလ်ာ့ သြားတယ္ ။ လမ္းမ တဖက္ကိုု ေရာက္သြား ေတာ့မွ ထူပူေနတ့ဲ လူက  တဒုုတ္ဒုုတ္ ခုုန္ေနတဲ့ နွလံုုးကိုု စာရြက္ဖိုုင္ၾကီး နဲ႕  ဖိရင္း ၊ လမ္းမၾကီးကိုု ျပန္လွည့္ ၾကည့္မိေတာ့  ဟိုုးေရွ႕ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ၊ လမ္းကူးတဲ့ မ်ဥ္းက်ား မီးျပတိုုင္ ကေလးတခုု ရွိေနတာကိုု ျမင္လိုုက္ရတယ္။ ကံသီေပ လိုု႕ သာေပါ့ ။

တကယ္ေတာ့ ၊ အဲဒီ မ်ဥ္းက်ားမီးျပတိုုင္ ကေလး ေတြ နဲ႕ ပတ္သက္ရင္ ၊ က်မ တိုု႕ မွာ ျပံဳးေပ်ာ္စရာ အေၾကာင္းေလးေတြ ရွိခဲ့တယ္။ အခုုထိ လည္း အဲဒီ မ်ဥ္းက်ားမီးတိုုင္ေလး ေတြမွာ  ရပ္ျပီး လမ္းျဖတ္ကူးဖိုု႕ လုုပ္တိုုင္း ျပံဳးမိေနတုုန္းပါပဲ ။ ‘က်မတိုု႕ ’  လိုု႕ ဆိုုရတာက ၊ အဲဒီတုုန္းက ၊ ဘန္ေကာက္မွာ ဘြဲ႕လြန္အထူးျပဳ သင္ခြင့္ ရတဲ့ ျမန္မာေက်ာင္းသား အုုပ္စုုေလးမွာ က်မ အပါအ၀င္ ၅ ေယာက္ရွိတယ္။ ၁၉၉၈ မွာ ဘန္ေကာက္ ကိုု စ ထြက္လာေတာ့ ၊ မ်က္စိ သူငယ္ နားသူငယ္ နဲ႕ ျမိဳ႕စြန္မွာ သီးျခားျဖစ္ေနတဲ့ တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္း၀င္းၾကီး  ထဲကေန ျမိဳ႕ထဲကိုု မသြားရဲ မသြားတတ္ ျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းကေလး ၄ ေယာက္ဟာ ၊ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္လိုု ျဖစ္ေနတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာ အကိုုၾကီးကိုု အျမဲ ဆရာတင္ၾကတယ္။ ရီစရာ ေျပာ တတ္တဲ့ အကိုုၾကီးက ငါ့မွာ Transportation Engineering လာသင္ပါတယ္  နင္တိုု႕  ထရန္စပိုုေတးရွင္း ကိုု အရင္ေျဖရွင္းေနရတယ္ လိုု႕ ေျပာင္ေနာက္ရင္း ၊ ပသုုံဌါနီ ကိုု ေရာက္လားလိုု႕ ေမးျပီး ၾကိဳက္တဲ့ ကားသာ တက္စီး ၊ အေရးၾကီးတာ လမ္းမၾကီးေတြကိုု ကူးရင္ ေအာက္က ဘယ္ေတာ့မွ မကူးနဲ႕  flyover ေတြ႕ေအာင္ရွာကူး  လိုု႕ ေသခ်ာ မွာတယ္။ ကားေတြ ပိတ္က်ပ္ေနတတ္သလိုု ကားဆက္မျပတ္ တ၀ီး၀ီး ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ ဘန္ေကာက္ လမ္းမၾကီးေတြမွာ ၊ လမ္းသြားလမ္းလာ ေတြ အတြက္ ၊ flyover လိုု႕ ေခၚတဲ့ လူကူးဂံုုးတံတားေတြက  ေနရာတိုုင္းမွာ ရွိတတ္တယ္ေလ။ 

အဲဒီ က်မတိုု႕  ၅ ေယာက္ အုုပ္စုု ၾကီးက ၊  ဘြဲ႕ေတြ အသီးသီး ရလိုု႕ ၊ စင္ကာပူ ကိုု အလုုပ္လာရွာ ၾကေတာ့လည္း အတူတူ တတြဲတြဲ ။ စင္ကာပူ စေရာက္ေတာ့ ၊ လူကူးမ်ဥ္းက်ားေတြမွာ လူေတြက  မီးျပတိုုင္ေလးေတြ ရဲ႕ ခါးလယ္ကို  နွိပ္နွိပ္ ျပီး လမ္းကူးၾကတာကိုု ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမင္ေတာ့ ၊ ထံုုးစံအတိုုင္း က်မတိုု႕ ရဲ႕  ထရန္စပိုုေတးရွင္း ဆရာၾကီးကိုု အဲဒါဘာလုုပ္တာလဲဟင္ -  လိုု႕  ေမးၾကျပန္ေရာ ။  အဲဒီမွာ ခလုုတ္ကေလး ရွိတယ္ လမ္းျဖတ္ေတာ့မယ္ဆိုုရင္  ခလုုတ္ကေလးကိုုနွိပ္ျပီး we will cross the road လိုု႕  ေျပာရတယ္ . . . ဆိုုျပီး ၊ ခပ္တည္တည္ နဲ႕  မီးတိုုင္နားကိုုကပ္ ပါးစပ္က ပြစိ ပြစိ လုုပ္ ျပီး ခလုုတ္ကိုု ထပ္ကာထပ္ကာ နွိပ္ျပေတာ့ ၊ က်မတိုု႕ေတြ မွာ ၊ ရီလိုုက္ရတာ ။ တေယာက္ျပီး တေယာက္ ခလုုတ္ေလးကိုု နွိပ္ ၊ပါးစပ္ကလည္း တေယာက္တမ်ိဳး ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၾကရင္း စင္ကာပူရဲ႕  ပထမဆံုုး လူကူးမ်ဥ္းက်ားတခုု ကိုု စိတ္လက္ ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ စြာနဲ႕  ကူးျဖတ္ခဲ့ၾကဘူးတယ္။  ဒါနဲ႕ေတာင္ က်မက we will cross the road ကိုု သတိမရ လိုုက္ လိုု႕ လမ္းလယ္ေခါင္ မွာ ၊ အႏၱရယ္ နီးခဲ့ရေသးတာ။

အဲဒီလိုု . . . ဘယ္နိုုင္ငံကိုု ေရာက္ေရာက္ လူကိုုယ္တိုုင္ ခလုုတ္နွိပ္ျပီး လမ္းကူးရတဲ့ မ်ဥ္းက်ား မီးျပတိုုင္ ကေလး ေတြကိုျမင္တိုုင္း we will cross the road ကိုု စိတ္ထဲကအမွတ္ရ  ျပံဳးျပီးမွ လမ္းကူး ရတဲ့ က်မဟာ ၊ ကိုု္ယ့္ တိုုင္းျပည္ ျပန္ေရာက္ျပီ ဆိုုရင္ေတာ့ အျပံဳးေတြ လံုုးလံုုး ေပ်ာက္ရေတာ့တာပဲ ။ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း လိုု လူသြားလူလာ မ်ားတဲ့ ေနရာမ်ိဳး မွာေတာင္ လမ္းကူးရ ဖိုု႕ သက္ေတာင့္ သက္သာ မရွိလွ ။ ခလုုတ္ မပါတဲ့ မီးျပတိုုင္ကေလးက စိမ္းခ်င္ကာမွ စိမ္းေရာ ကားေတြကလည္း လူကိုု ဦးစားေပးခ်င္မွ ေပးတာ ေလ ။ အဲဒီေနရာေလး မွာပဲ  က်မတိုု႕ ဆရာ တေယာက္ လမ္းျဖတ္ကူးရင္း ကားတိုုက္ခံခဲ့ ရ ဘူးေတာ့ ၊ လမ္းကူးခါနီးတိုုင္း FMI centre ၾကီးဖက္ကိုု လွမ္းၾကည့္ရင္း ၊ ဆရာ့ကိုု သာ သတိရေနမိတတ္သည္။ FMI ထဲမွာ ဆိုုင္ဖြင့္ထားတဲ့  ဆရာက ညေန အျပန္၊ မီးစိမ္းေနတုုန္း လမ္းျဖတ္အကူး မွာ ၊ လူၾကီး လမ္းေၾကာင္း ေမာင္းလာတာေၾကာင့္ လမ္းလည္ေခါင္မွာတင္ မီးက ရုုတ္တရက္ ျပန္နီသြားျပီး ၊ ဘာအမူမွ မျဖစ္  ဘာေလ်ာ္ေၾကးမွ မရပဲ ဆရာ အသက္ဆံုုးခဲ့ရတယ္။ က်မကေတာ့ တတ္နိုုင္ရင္  ေစ်းတဖက္ျခမ္းမွာ ရွိတဲ့ ရွားရွားပါးပါး လူကူး ဂံုုးတံတားေလးဆီ တကူးတက သြားျပီးမွပဲ လမ္းျဖတ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။

ပန္းဆိုုးတန္း  ဘားလမ္း ဖက္ ေရာက္ရင္လည္း ၊ လူူကူးမ်ဥ္းက်ား က ျဖတ္ေနရင္းေတာင္ ဘာကိုုမွန္းမသိ အလိုုလိုု စိုုးထိတ္ ေနတတ္တယ္။ ဟုုိတုုန္းက ရန္ကုုန္ျမိဳ႕လယ္ေခါင္မွာ  လူကူးမ်ဥ္းက်ားမဟုုတ္တဲ့ ေနရာက လမ္းကူးရင္ အၾကီးအက်ယ္ လိုုက္ဖမ္းတဲ့ စီမံခ်က္ေတြ ရွိခဲ့တယ္ေလ။ တခါသားေတာ့ ၊ ညီအမ နွစ္ေယာက္ တကၠသိုုလ္ေတြ ပိတ္လိုု႕ နယ္ျပန္ဖိုု႕  ဘူတာၾကီးကိုု အဆင္း ၊ အထုုပ္ေတြ အပိုုးေတြ နဲ႕  ပန္းဆိုုးတန္း ဂံုုးေက်ာ္ကိုုျဖတ္ ၊ အဲဒီတုုန္းက ပပ၀င္း ရုုပ္ရွင္ရံုု ေရွ႕က အခါတိုုင္း ျဖတ္ေနက် မ်ဥ္းက်ား ကိုု စြတ္ကနဲ အကူး ၊ ကၽြိကနဲ ဖမ္းခံထိေတာ့တာပဲ ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဘူတာၾကီးဖက္ မေရာက္ျဖစ္တဲ့  ေလး ငါး ေျခာက္လ အတြင္းမွာ ၊ မ်ဥ္းက်ားကိုု ေနရာေျပာင္း လိုုက္သတဲ့ေလ။ ျဖစ္ရပံုုက ။ အနီးဆံုုး ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္း ေရာက္ေတာ့ ၊  ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ဒဏ္ေၾကးေဆာင္ ဆံုုးမစကားလည္း နားေထာင္လိုုက္ရေပမဲ့ ၊ အျမန္ရထားၾကီးကေတာ့ ထြက္သြားခဲ့ျပီ ။

အဲဒီလိုု နဲ႕ ကိုုယ့္ျပည္ ကိုုယ့္ေျမ ျပန္ေရာက္ လိုု႕ ေရႊတိဂံုုကိုု ျမင္ေနရပါလ်က္ နဲ႕ကိုု ၊ လမ္းမေပၚ ေရာက္ရင္ ေျခလွမ္းေတြက မသြက္ခ်င္  စိတ္လက္ေတြက မၾကည္ခ်င္ ျဖစ္ေနတတ္ေတာ့ တယ္။ အခုုဆိုုရင္ေတာ့ ေရႊတိဂံုုၾကီး ကိုုေတာင္ လွမ္းျမင္ဖိုု႕  ခက္ခဲ လာ ေအာင္ ၊တရွိန္ထိုုး မိုုးထိ ျမင့္တက္လာတဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးမွာ ၊ ေျခလွမ္းမေျပာနဲ႕ ကားဘီးေတြ ေတာင္ မေရြ႕ နိုုင္ ၊ စိတ္လက္ေတြလည္း မရွည္နိုုင္ၾကေတာ့ ဘူး မဟုုတ္လား ။ အလုုပ္ခ်ိန္က ၈ နာရီ နဲ႕ လမ္းေပၚမွာက ၄ နာရီေလာက္ ျဖစ္ေနၾကရတဲ့ ျငီးျငဴ သံ ေတြက နားမဆန္႕ ေအာင္ လ ွ်ံက် လိုု႕ မွ ၊ စာဖြဲ႕ ရေလာက္ေအာင္ေတာင္ မဆန္းျပားေတာ့တဲ့ ကိစၥ။ 

ကားေပၚက ဆင္းေတာ့လည္း ၊ ဒီဖက္လမ္းထိပ္ကေန ဟိုုဖက္ လမ္းထိပ္ထိ ေရာက္ဖိုု႕ ၊ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းမွာ ၊ ကိုုယ့္ေျခေထာက္ကိုုယ္ မနည္းၾကည့္ျပီး သြားေနရတဲ့ ျပသာနာ ။ တခါတေလ ပလက္ေဖာင္း ဆိုုတာကိုုေတာင္ ရွာလိုု႕ မေတြ႕ ။ ဒါနဲ႕မွ လိုုရာ မေရာက္ေသးလိုု႕  လမ္းဒီဖက္ ျခမ္းကေန ဟိုုဖက္ ျခမ္းကိုု ကူးရေတာ့မယ္ ဆိုုရင္ေတာ့ ၊ အသက္ကိုု ဖက္နဲ႕ ထုုပ္ ၊ ၀ဲယာ မ်က္စိ ေတာင္းေမွာက္ ၊ တလွမ္းျခင္းျဖတ္ တဟုုန္ထိုုးျဖတ္ ေကြ႕၀ိုုက္ျဖတ္ ၊ စစ္ေျမျပင္ တခုု ထဲ ေရာက္သြားတယ္ လိုု႕သာ မွတ္ေပေရာ့ ။

ေန႕တဓူ၀ အိမ္နဲ႕ အလုုပ္ ၊ အိမ္နဲ႕ ေက်ာင္း ၊ အိမ္နဲ႕ ေစ်း ရဲ႕  ၾကား၊ လမ္းမေတြေပၚမွာ ၊ လူေတြအတြက္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ဖိစီးမူေတြ မ်ားၾကရသလဲ ။ အသက္အႏၱရယ္ေတြ မ်ားၾကရသလဲ ။ 

တေလာက မိတ္ေဆြတေယာက္ ရွစ္မိုုင္က အသိ တေယာက္အိမ္ အသြား ၊ လမ္းဆံုု ေက်ာ္ေက်ာ္ အေကြ႕ တခုု မွာ ၊ ဒုုန္း ဆိုု သူ႕အနားတင္ လူတေယာက္ကိုု ကားတိုုက္ သြားေရာတဲ့ ။ ညက လည္း ေမွာင္ေမွာင္ ၊ လမ္းမၾကီးကလည္း က်ယ္ ၊ အနားမွာ လည္း  ကြမ္းယာဆိုုင္ပဲ ရွိေတာ့ ၊ ဘာလုုပ္ရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတုုန္း ၊ တိုုက္သြားတဲ့ ကားက မရပ္ တဲ့ အျပင္ ၊ အရွိန္နဲ႕ ေမာင္းလာတဲ့ ေနာက္ထပ္ ကား နွစ္စီး ေလာက္က တဒုုန္ ဒုုန္း နဲ႕ ဆက္တိုုက္ သြားျပန္သတဲ့ေလ ။ ကိုုယ္တိုုင္ ျမင္ခဲ့ ေတြ႕ ခဲ့တဲ့ သူေတာ့ ဘယ္ေလာက္ တုုန္လွဳပ္ ခဲ့ဲမယ္ မသိ ၊ တဆင့္ ၾကားရတဲ့ က်မ မွာေတာ့ ဘာမွ စုုပ္သပ္ မွတ္ခ်က္ မေပးနိုုင္ေလာက္ေအာင္ ဆြံ႕အ လိုု႕ ။ မေန႕ တေန႕က လည္း ၊ သူငယ္ခ်င္းမ တေယာက္ ညဖက္ၾကီး အကယ္ဒမီ ေဆးရံုုက အျပန္ ၊ အလံုုလမ္း နဲ႕ ေအာက္ ၾကည့္ျမင္တိုုင္ လမ္းဆံုု မီးပြိဳင့္ မွာ ၊ ၾကံဳျပန္သတဲ့ ။ ထံုုးစံ အတိုုင္း တိုုက္တဲ့ ကားက ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ေမာင္းထြက္သြားျပန္ေရာ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ အနားမွာ လူေတြ ဆိုုင္ေတြ ရွိတဲ့ အျပင္ ၊ မီးပြိဳင့္ ဆိုုေတာ့ ကားေတြကလည္း အရွိန္ေလ်ာ့ ေကြ႕ပတ္ေမာင္းေနတုုန္း ၊ သူငယ္ခ်င္းမ က အနီးဆံုုး ရဲစခန္းကိုု ဖံုုးဆက္ ၊ အနားမွာ ရွိေနတဲ့ လမ္းတားတဲ့ တံုုးၾကီးတခုု ကိုုယ္တိုုင္ သြားယူျပီး ခ်ထား လိုုက္နိုုင္သတဲ့ ။ 

အဲဒီလူေတြဟာ၊ အလုုပ္ကအျပန္ အိမ္မွာေစာင့္ေနတဲ့ မိသားစုု အတြက္ ညစာ၀ယ္ျပီး စိတ္ေစာ လူေမာ ေနတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္။ လမ္းထိပ္မွာ ခဏ ေစ်းဆင္း၀ယ္တဲ့ လူ လည္း ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္ ။ ေသခ်ာတာေတာ့ အႏၱရယ္မ်ားလွတဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ရဲ႕ ကားလမ္းမ ေတြေပၚမွာ ၊ သူတိုု႕ အသက္ေတြ လက္လြတ္စပယ္ ဆံုုးရွံဳးသြားနိုုင္တယ္လိုု႕  ေတြးထင္ထားၾကမယ္ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး ။ ကားေတြ မ်ားျပားလာသလိုု လူဦးေရလည္း တိုုးပြားေနတဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ၾကီးမွာ ၊ မေတာ္တဆမူေတြ ခပ္စိပ္စိပ္ ျဖစ္လာေနတာဟာ ၊ ကားေတြ တင္မက လူေတြပါ စည္းကမ္းမရွိ ၾကလိုု႕ ဆိုုတာလည္း မွန္တာပါပဲ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ အကာအကြယ္ ပိုုမဲ့ တဲ့ သာမန္ လူတန္းစား လမ္းသြားလမ္းလာ ေတြ အတြက္ ၊ ဒီ့ထက္ အဆင္ေျပ နိုုင္မဲ့ ၊ ေဘးကင္း နိုုင္မဲ့ ၊  အစီအမံ ေလးေတြ လုုပ္ မေပးသင့္ေပဘူးလား ။ ကားေတြမ်ားလာလိုု႕ လမ္းေတြခ်ဲ႕  ဂံုုးေက်ာ္တံတား ေတြ ေဆာက္သလိုု ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြ အတြက္ေရာ လူသြားလမ္းေတြ စနစ္က်တဲ့ မ်ဥ္းက်ားေတြ လူကူးဂံုုးေက်ာ္ေတြ မ်ားမ်ား လုုပ္မေပးသင့္ ဘူးလား ။ 

ခုုေတာ့ ၾကားရ နား၀ မသက္သာတဲ့ ျမိဳ႕ျပ ကိ်န္စာေတြဟာ ၊ လမ္းသြားလမ္းလာေတြ ေၾကာင့္လား ၊ ကားေမာင္းသူေတြ ေၾကာင့္လား . . . ဒါမွမဟုုတ္ ျပည္သူေတြ စည္းကမ္းမရွိတာေၾကာင့္ခ်ည္းပဲလား ၊ ျပည္သူေတြကိုု စီမံေမာင္းနွင္ေနတဲ့ အစိုုးရရဲ႕ လမ္းတံတား ေပၚလစီေတြ ညံ႕ဖ်င္း ေနတာေရာ မျဖစ္နိုုင္လား လိုုအပ္ေနတာေရာ မျဖစ္နိုုင္ဘူးလား . . .

ကိုုယ့္ဖာသာ မေျဖတတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ အတြက္ သူငယ္ခ်င္း ထရန္စပိုုေတးရွင္း အင္ဂ်င္နီယာ အကိုုၾကီးကိုု သတိရသြားမိသည္။ မေတြ႕ျဖစ္ၾကေတာ့တဲ့ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ကာလေတြ အတြင္းမွာ ၊ ခုုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ေဆာက္လုုပ္ေရး လမ္းတံတား ပစၥည္းေတြ တင္သြင္းတဲ့ ကုုမၼဏီတခုု နဲ႕ ၊ ခ်မ္းသာေနတယ္ဆိုုတဲ့ အကိုုၾကီး တေယာက္ We will cross the road လိုု႕  သာ၊ ရီရီေမာေမာ ေျပာ ေလအံုုးမလား။

ဟုုတ္တယ္ ။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ ရဲ႕ ခရီးၾကမ္းၾကီးက အဆံုုးမသတ္ေသးဘူး။  လမ္းမွန္ ကမ္းမွန္ကိုု မေရာက္ေသးဘူး ။ က်မတိုု႕ လမ္းျဖတ္ကူး ၾကရအံုုးမွာ ။

+++++++ 

ေကသြယ္
၁၄ ေမ ၂၀၁၄


Share/Bookmark