လမ္းဆံုုမွာ ဆင္းမိတဲ့ မေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း






လူေတြက ေပ်ာ္စရာေတြ ေနာက္ လိုုက္တယ္ . . . အဲဒီေတာ့လည္း ေပ်ာ္စရာ က ေရွ႕က အျမန္ေျပးေတာ့ မေပါ့ . . . လိုု႕ ကိုုယ့္ ဒႆန ကိုုယ္ သေဘာက်ရင္း ၊ နည္းနည္း ေတာ့ စိတ္လက္ ေပါ့ပါး လာသလိုုပဲ ။ ဘစ္ကား ျပတင္းက ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြ အေပၚ နိုုးနုုိးၾကားၾကား ျဖစ္လာေအာင္ ၊ ေနရာ နည္းနည္း ျပင္ထိုုင္ၾကည့္ သည္။ အစိမ္းေရာင္ ေတြ က်ဲပါး လာျပီး ၊ အပူေရာင္ေတြ သာ ၊ ထိုုးေထာင္ ေနတဲ့ ၊ ရန္ကုုန္ ျမိဳ႕ ျပ ဟာ ၊ ဘယ္ရာသီ ရယ္ . . . ဘယ္အခ်ိန္ ရယ္ လိုု႕ ခြဲျခားလိုု႕ မရနိုုင္ ေအာင္ အလ်ွံ ညီးညီး ရွိလွခ်ည္႕ ။ 



ျဖတ္ေက်ာ္ က်န္ ခဲ့တဲ့ ၊ ကားအေရာင္းျပခန္း အသစ္ စက္စက္ၾကီး တခုု ေရွ႕ မွာ ၊ အလံ ၾကီး ေတြ လူ ေနလိုုက္ပံုု က . . . ။ အလံ ေတြ ဆိုုရင္ နိုုင္ငံေရး ရဲ႕ အေငြ႕ အသက္ေတြ ၊ ေသြးညွီနံ႕ ေတြ ေ၀့၀ဲ ေနခဲ့ဖူး တဲ့ ျမန္မာျပည္ မွာ ၊ ယမကာခိုုးေတြ အသျပာ နံ႕ ေတြ စြဲကပ္ေနတဲ့ အလံ ေတြ လြင့္ပ်ံ႕ လိုု႕ လာ ေနျပီ ေပါ့။ အားလံုုး ေသာ အေၾကာင္း ကိစၥ ေတြ ဟာ နိုုင္ငံေရးနဲ႕ သက္ဆိုုင္တယ္ ၊ နိင္ငံေရးမွာ ျမစ္ဖ်ားခံ တယ္လိုု႕ ေျပာတတ္ ၾကတယ္ေရာ ။ ေနာက္ေတာ့လည္း ၊ စီးပြားေရး ထဲမွာ စုုံးစံုုး ျမဳပ္ကုုန္တာ ကိုု ၾက ေတာ့ ေရာ ၊ မေျပာ ၾက ေတာ့ ဘူးလား ။ အဲဒီေတာ့လည္း ၊ စီးပြားေရး ဆိုုတာ လည္း နိုုင္ငံေရးပဲ လိုု႕ ေျပာၾကရ ဦး မွာေပါ့ ။ 



လမ္းတေလ ွ်ာက္လံုုး ျမင္ေနရတဲ့ နီနီ ျပာျပာ ေစ်းဆိုုင္ခန္းေတြ ကေတာ့ ၊ ေသခ်ာပါတယ္။ စီးပြားေရး မဟုုတ္ရင္ ဘာအေရး လဲ ။ ကိုုယ့္ဆိုုင္ အမည္ အမွတ္တံဆိပ္ေတာင္ ၊ အေရးမပါ ေတာ့ ေလာက္ေအာင္ ၊ အေရးပါပါ ျပာေန နီ ေနၾက တဲ့ ၊ ျမိဳ႕ ျပ ရဲ႕ အိမ္တြင္း လုုပ္ငန္းေလး ေတြ ဟာ ၊ စပြန္ဆာ စီးပြားေရး ၊ ေၾကာ္ျငာ စီးပြားေရး ၊ နီယုုိလစ္ဘရယ္ စီးပြားေရး ရဲ႕ ေအာက္မွာ ကိုုယ္ပိုုင္ အေရာင္ အဆင္း ကင္းမဲ့ ေန လိုုက္ ၾကပံုု ။ ဒဂုုန္တာရာ ရဲ႕ ေ၀ါဒစၥေန အျပာ ဆိုုတာကိုု ၊ ဘယ္သူမွ အျပင္မွာ ေသေသ ခ်ာခ်ာ မျမင္ဖူး ေပမဲ့ ၊ တယ္လီေနာ အျပာ နဲ႕ ေအာ္ရီဒူး အနီ ကိုု ေတာ့ အားလံုုး အေသအခ်ာ သိ ေနၾကရတာေပါ့ လိုု႕ ျပံဳး မိ ျပန္တယ္။ ဟိုုမွာ ၾကည့္ ဦး ။ လမ္းေထာင့္က ယာဥ္ထိန္းရဲ စခန္း ရဲ႕ နဖူးစီး မွာ ေတာင္ ၊ တယ္လီေနာ လိုု႕ ၊ ျပာျပာ လဲ့ ေန ေသး ။



ဘတ္စ္ကားျပတင္း ေနာက္က ၊ အိုုက္စပ္စပ္ မနက္ခင္း ထဲကိုု ၊ ေလေျပ တခ်က္ တိုုးလာ တုုန္း ၊ ကားဟြန္းသံ ေတြ ပြက္ပြက္ညံ သြား တယ္။ ေယာကၡမ ကား အလကား စီးေနတဲ့ ေကာင္ေတြ . . . မယားငယ္ ဆီ အခ်ိန္မီ မေရာက္မွာ စိုုးေနတာေလ ကြာ. . . ။ ဘစ္ကား ဆရာ နဲ႕ စပယ္ယာ ရဲ႕ ၊ အခ်ီ အခ် ဆဲဆိုုသံက ၊ ျပံဳးရခက္ မဲ့ရခက္ ။ ေန႕တဓူ၀ မိုုးလင္းကေန မိုုးစုုပ္စုုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အထိ ၊ ေလာဘေတြ ေမာဟေတြ ကိုု အျပည့္အသိပ္ ေခါက္ျပန္ တင္ေဆာင္ အသက္ေမြးေနရတဲ့ ကားသမား နွစ္ေယာက္က ၊ သူတိုု႕ ရဲ႕ ေဒါသ ေတြကိုု ပါးစပ္နီနီ ရဲရဲ ၾကီးေတြက တဆင့္ ၊ လမ္းေပၚကိုု ပ်စ္ကနဲ ေထြးထုုပ္ လိုုက္ၾကျပန္ေတာ့ ၊ ပခံုုးေတြ အလိုုလိုု က်ံဳ႕ ျပီး မ်က္နွာ လႊဲ မိေပါ့ ။ အဲဒီလိုုနဲ႕ ေဟာဒီ ကတၱာရာလမ္း ၾကီး ေတြ ေပၚမွာ ၊ ဥပကၡာ ေတြ နဲ႕ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ညိဳညစ္ စြန္းကြက္ ေနခဲ့ ၾက ျပီးျပီလဲ ။ 


ေပ်ာ္တခ်က္ မေပ်ာ္တခ်က္ အေတြးေတြ နဲ႕ ဘယ္ကိုု ေရာက္ေနျပီ မွန္းေတာင္ မသိ ။ သမိုုင္းလမ္းဆံုုကိုု ေက်ာ္လာခဲ့ျပီလား ။ လွည္းတန္း ေတာင္ ေရာက္ကာနီး ျပီလား ။ မွတ္တိုုင္ မွားဆင္းမိ ေတာ့လည္း ဘာအေရးလဲကြယ္ ။ ျမိဳ႕ထဲထိ သြားမယ္မွန္းထားတဲ့ သူ႕အတြက္ ၊ ခရီးဆံုုး မွတ္တိုုင္ကိုု ေရာက္ဖိုု႕ အနည္းဆံုုးေတာ့ ေနာက္ထပ္ တနာရီ ေလာက္ လိုုအံုုး မွာ ေသခ်ာသည္။ ဆင္ေရတြင္း လိုု႕ ေတာ့ ေအာ္သံ ၾကားလိုုက္သည္ ။ ဘယ္ေနရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အားလံုုးက အတူတူ လိုု ခ်ည္းပဲ ေလ ။ ညိဳ မြဲမြဲ ေနာက္ခံ ရယ္ ။ အပူေငြ႕ ေတြရယ္ ။ အနီေရာင္ရယ္ ။ အျပာေရာင္ရယ္ ။ လူရုုပ္ၾကီးေတြ နဲ႕ ေၾကာ္ျငာ ဆိုုင္းဘုုတ္ေတြရယ္ ။ ေစ်းဆိုုင္ေတြ ျပည့္က်ပ္ ေနတဲ့ မ်က္နွာစာ ေတြရယ္ ၊ လူေတြ တိုုးေခြ႕ ေနတဲ့ ပလက္ေဖာင္းေတြရယ္ ။ ကားတန္းရွည္ၾကီးေတြရယ္ ။ ကားဟြန္းသံ ေတြရယ္ ။ ကားေတြၾကားမွာ လက္ေပြ႕ ေစ်း လိုုက္ ေရာင္းသူ ေတြ ရယ္ ။ 


ဘစ္ကားက ၊ ေရွ႕မွာ ပိတ္နွင့္ ေနတဲ့ ကားတန္းရွည္ၾကီး ရဲ႕ ေနာက္မွာ အရွိန္သပ္ သြား တာနဲ႕ ၊ ဂ်ာနယ္ေတြ တေပြ႕ ၾကီး နဲ႕ ၊ ကေလး တေယာက္ ကားျပတင္း နား ေရာက္လာ သည္။ အလြန္ဆံုုး ရွိလွ ၊ ၁၂ နွစ္ ၁၃ နွစ္ေပါ့ ။ အျဖဴ အစိမ္း ၀တ္ထားရမဲ့ ၊ ေက်ာင္းသား အရြယ္ေလး ။ သနပ္ခါး ေတြ ပိန္းေနတဲ့ ပါးနွစ္ဖက္ ၾကားထဲက အျပံဳးေလးက သူ႕ ေခါင္းေပၚ ကိုု တဲ့တဲ့ ထိုုးက် ေနတဲ့ ေနေရာင္ စူးစူး နဲ႕ မသက္ဆိုုင္လွ စြာပဲ ၾကည္စင္ေန သည္။ ဂ်ာနယ္ေတြထဲက စိတ္၀င္စားစရာ သတင္း အထိုုအထြာေတြကိုု ရႊင္ရႊင္ျမဴးျမဴး ေအာ္ဟစ္ ေနေသး ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဟာ ၊ ရာသီဥတုု နဲ႕ မဆိုုင္ ဘူးလား ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာ အလုုပ္ လား ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာ ေငြလား ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ ပံုုစံ ကြာျခားသလား ။ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ဆိုုတာ အရြယ္ အပိုုင္းအျခား ေပၚမွာ မူတည္တာလား ။ 


ဘ၀ ရပ္တည္မူ ခက္ခဲ ပင္ပန္း ေပမဲ့ ၊ စိတ္ညစ္ေနဟန္ မတူ တဲ့ ၊ လက္ေပြ႕ သမားေလး ရဲ႕ ပကတိ မ်က္နွာေလး ကိုု ၊ ျပဒါးတိုုင္ေလး တခုုလိုု ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း နဲ႕ မေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း ေတြ ၾကားထဲ တလွည့္စီ နွစ္ၾကည့္ မိတယ္။ မိတ္ေဆြ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ကေတာ့ ၊ စိတ္ညစ္ လာရင္ ၊ ေစ်းပတ္ သည္ တဲ့ ။ ရီေတးလ္ သရပီ လိုု႕ ေတာင္ ရွိတယ္ မဟုုတ္လား။ တခ်ိဳ႕ ကေတာ့ အရက္ေသာက္ ခ်င္ ေသာက္မည္ ေပါ့ ။ ဂီတာတီး ခ်င္ တီးမည္ေပါ့ ။ သီခ်င္းေအာ္ဆိုုခ်င္ ဆိုုမည္ေပါ့ ။ ဒီလိုုဆိုု ကာရာအိုုေက ခဏခဏ သြားတတ္တ့ဲ ၊ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ဟာ ၊ မေပ်ာ္ရႊင္မူေတြကိုု ေပ်ာ္ရႊင္စြာ မသိက်ိဳးကၽြံ ျပဳ နိုုင္တဲ့ သူပဲ ျဖစ္ရမယ္ ။ ဘူတန္ နိုုင္ငံ ဟာ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မူ ကိုု ကိန္းဂဏန္း ေတြ နဲ႕ တိုုင္းဖိုု႕ ၾကိဳးစားတယ္။ တကယ္ဆိုု သူ႕ နဲ႕ ဆန္႕က်င္ဖက္ မေပ်ာ္ရႊင္မူ ရဲ႕ ကိန္းဂဏန္း ေတြက ရွိျပီးသားပဲ ။ စိတ္က်ခုုခံေဆး ထုုပ္လုုပ္မူ တန္ဖိုုး ေတြဟာ ကမၻာလံုုးဆိုုင္ရာ မေပ်ာ္ရႊင္မူ တန္ဖိုုး ေတြပဲ မဟုုတ္လား ။


သူ႕ အတြက္ေတာ့ မေပ်ာ္အတၱေတြ ျပိဳဆင္းလာတိုုင္း ၊ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ စာအုုပ္ၾကီးေတြ ေလ ွ်ာက္လွန္ျပီး ဖတ္ျပစ္လိုုက္တာပဲ ။ တီဗြီေရွ႕ သြားထိုုင္ျပီး ၊ ကမၻာ့သတင္းေတြ ဘာေတြ ထိုုင္ၾကည့္ ျပစ္လိုုက္တာပဲ ။ “ကိုုယ္” ဆိုုတဲ့ အတၱၾကီး ၊ ခဏေလာက္ ျဖစ္ျဖစ္ ေသးေကြး အားနည္း သြားတဲ့ အထိ ၊ ကိုုယ့္ ထက္ ၾကီးက်ယ္တဲ့ အရာေတြ ကိုု ပခံုုးေပၚက ေက်ာ္ ၾကည့္ ျပစ္ လိုုက္သည္။ အင္တာနက္ နဲ႕ လူမူကြန္ယက္ ေတြ ေပၚလာတာ လည္း ၊ တခါတေလ ေတာ့ ၊ ထြက္ေပါက္ ျဖစ္သားပင္ ။ အဲ - ကံဆိုုးလိုု႕ ၊ ကမၻာ့ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုုး သူငယ္ခ်င္းေတြ ရဲ႕ ဓါတ္ပံုု ေတြ ၾကားထဲ မွာ ၊ ထြက္ေပါက္ပိတ္မိ သြားရင္ေတာ့ ၊ ေတြ႕ တဲ့ ေနရာက သာ ၊ ခုုန္ ခ် လိုုက္ေပေတာ့ ။



ကားျပတင္းေဘာင္ကေန ေက်ာ္ျပီး ျမင္ေနရတဲ့ ဂ်ာနယ္ တေစာင္ရဲ႕ မ်က္နွာဖံုုးမွာ ပန္းေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ နဲ႕ ၊ ၾကည္လင္ ၀င္းပ စြာ ျပံဳးေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီး ။ ေရွ႕တခံုုေက်ာ္က လူၾကီးတေယာက္က ၊ အမ်ိဳးသမီးၾကီး ပံုုနဲ႕ ဂ်ာနယ္ကိုု လွမ္း၀ယ္ျပီး အက်အန ဖတ္ေနေလသည္။ ပိတ္ၾကပ္ မြန္းအိုုက္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ၾကီးကိုု ခဏေမ့ ျပီး ၊ သာယာ၀ေျပာတဲ့ လူ႕ေဘာင္ၾကီးဆီ ေရာက္ေနေလာက္ျပီေပါ့ ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီအမ်ိဳးသမီးၾကီး ဟာ စိတ္ခြန္အားကိုု အထူးအျခား ေပးစြမ္းနိုုင္တုုန္းပဲ ။ စိတ္ခြန္အား ေပးနိုုင္တဲ့သူ ေတြကိုု အင္မတန္ နွစ္လိုု အားက်လွေပမဲ့ ၊ ကိုုယ္တိုုင္ကေတာ့ အျပံဳးတစံုုေလာက္ကိုုပင္ ၊ ဘုုရားသခင္ ဆီမွာ ခဲခဲယဥ္ယဥ္း ဆုုေတာင္းေနရသည္။ ေနပါအံုုး ။ အျပံဳး နဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းက ၊ တိုုက္ရိုုက္ အခ်ိဳးက် တယ္လိုု႕ ဆိုု နိုုင္ပါ့မလား ။ ဒီအမ်ိဳးသမီးၾကီး ကေရာ ၊ သူမ ျပံဳးျပ ေနသေလာက္ ၊ တကယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေန မွာတဲ့ လား ။ သူမ ရဲ႕ အနာဂါတ္ၾကီး တခုုလံုုး ျမဴေတြ အုုံ႕ ဆိုုင္း ေနခဲ့ တုုန္း ကေတာ့ ၊ အတိတ္က ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူး စရာ ေတြ နဲ႕ ေျဖေဖ်ာက္ေနထိုုင္ ခဲ့ တယ္လိုု႕ ေျပာတာ ကိုု ဖတ္ဖူးသည္။ 



လူ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတာ့ တယုုတယ သိမ္းဆည္းထားတဲ့ ေပ်ာ္စရာ ေန႕ရက္ေတြ ရွိခဲ့ ၾကမွာပါ ။ သူ႕မွာလည္း ရွိခဲ့ တာပဲ မဟုုတ္လား. . . ။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီးၾကီး ေလာက္ ၊ ဘ၀ အေမွာင္ေတြကိုု ထိုုးခြင္း နိုုင္ဖိုု႕ ၊ အတိတ္ အလင္းေရာင္ ေတြ လံုုလံုုေလာက္ေလာက္ မရွိ ခဲ့ ရင္ေတာင္မွ ၊ အနည္းဆံုုးေတာ့ အခုုန လက္ေပြ႕ ေကာင္ေလးလိုု ၊ အရာရာကိုု ေမ့ထား နိုုင္ ခဲ့ ဖူးသည္ေလ။


ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ၊ ျမိဳ႕ေလး တျမိဳ႕ ကိုု ၊ သတိမရမိ ။ ေရွ႕ ဆက္ရမဲ့ ၊ ကမၻာေလာက ၾကီး အေၾကာင္း ၾကိဳမေတြးမိ ။ ေရာက္ေနတဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ၾကီး အေၾကာင္းလဲ မသိ တသိ ။ လက္ဖက္ရည္ဆိုုင္ ေန႕တိုုင္း မထိုုင္နိုုင္ လည္း ၊ ေပ်ာ္စရာေတြ ေသာက္သံုုး ဖိုု႕ ၊ လံုုေလာက္ ၾက သည္ ။ သီခ်င္း တစ္ေခြ ကိုုယ္ပိုုင္ မ၀ယ္နိုုင္လည္း ၊ ၾကည္နူးစရာ သီခ်င္းသံ ေတြက ၊ ညတိုုင္း ေလထဲမွာ ပ်ံ႕လြင့္ ေနခဲ့သည္။ အပူ အပင္ ကင္းတဲ့ ကေလးဘ၀ မဟုုတ္ေတာ့ ေပမဲ့ လိုု႕ ၊ အေပ်ာ္ အျပံဳး နဲ႕ ရယ္ေမာသံ ေတြ ဖံုုးလႊမ္းေနခဲ့တဲ့ တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသူ ဘ၀ ဟာ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မူ ျပဒါးတိုုင္ ရဲ႕ ၊ အျမင့္ဆံုုး အမွတ္ ေရာက္ခဲ့ တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ပဲ ေပါ့ ။ အဲဒီတုုန္းက ဆိုု ၊ အခုုလိုု ဘစ္ကား ၾကီး တစီးေပၚ က ေန ျမင္ေနရ တဲ့ ၊ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ၾကီး ဟာ ၊ ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ နဲ႕ အေရာင္အေသြးေတြ ရႊန္းစိုု ေန ခဲ့တာ ကိုု အေသအခ်ာ မွတ္မိ ေနသည္။ လွည္းတန္း နဲ႕ ေက်ာင္း၀င္း ၾကီး ဟာ လည္း ၊ ျမင္ဖူးသမ ွ် ေနရာ ေတြ ထဲမွာ ေပ်ာ္စရာ အေကာင္းဆံုုး နဲ႕ ေနခ်င္စရာ အေကာင္းဆံုုး ေနရာ ေတြ လိုု႕ သာ ထင္ခဲ့သည္။


သူ႕ နားထဲ ကိုု ရယ္သံ ေလး တခုု ၀င္လာသည္ ။ အတိတ္က ရယ္သံ မဟုုတ္ ။ ေလာေလာလတ္လတ္ ပစၥဳပၺန္ ရဲ႕ အသံ ။သူ႕ေဘး မွာ ကပ္ထိုုင္ေနတဲ့ ကေလးမ ေလး ဟာ ၊ လက္၀ါး ေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ ဖုုန္းကေလးကိုု လက္မေလး နဲ႕ အထက္ေအာက္ ပြတ္ရင္း ၊ ဆံပင္ရွည္ေလးေတြ ဆင္းအုုပ္က်လာတဲ့ အထိ ၊ တခိခိ ရယ္ ေနတုုန္း ။ သူတိုု႕ ေခတ္ရဲ႕ လူငယ္ဘာ၀ ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ စရာ ေတြက ၊ ေခါင္းငံုု႕ ျပီး ရွာ ၾက ရတယ္လား ။ သူတိုု႕ေတြ တုုန္းကေတာ့ ေခါင္းေတြ ေမာ့ ျပီး ေကာင္းကင္ၾကီးကိုု ၾကည့္ ေပ်ာ္ခဲ့ ၾကတာ ေလ ။ လွည္းတန္း သမား ေတြ ဆင္းခ်င္ရင္ ဆင္းလိုု႕ ရ ျပီ ဆိုုတဲ့ ၊ ကားစပယ္ယာ ရဲ႕ အသံ ေၾကာင့္ ၊ ေကာင္မေလး က ၊ ေပါင္ေပၚ တင္ထားတဲ့ ေက်ာပိုုးအိတ္ကေလး ထဲ ၊ သူ႕ ဖံုုး ေလး ထိုုးထဲ့ ျပီး ၊ ထ ဖိုု႕ ျပင္သည္ ။ ပိန္ပိန္ ပါးပါး ကေလးမေလး ရဲ႕ ၀တ္စားဆင္ယင္ပံုု ေလးဟာ လွည္းတန္းမွာ ဆင္းမယ့္ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသူေလး လား ၊ အျပင္ေဆာင္ေန တဲ့ ၊ နယ္က ေကာင္မေလးလား ။ အျမန္ေလး ဆင္းထားမယ္ တဲ့ ။ စပယ္ယာ အသံ ၾကားေတာ့ ၊ ေကာင္မေလး ရဲ႕ ေျခေထာက္ ေနာက္မွာ ၊ သူ႕ ေျခေထာက္ေတြ လည္း ၊ ပလက္ေဖာင္း ေပၚ ေရာက္ျပီး ေနျပီ ။ သူ လွည္းတန္း မွာ ဆင္း မိ လိုုက္ျပီ ။


အခုုတိုုင္းပဲ ၊ မီးပြိဳင့္ က နီလား . . . စိမ္းလား မသိ ၊ ကားမွတ္တိုုင္ ဘယ္နားမွန္း မသိ ေပမဲ့ ၊ ေရွ႕ က ကားတန္းရွည္ ၾကီးက မေရြ႕ ေတာ့ ဘူး ဆိုု ၊ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာ ဆင္းလိုုက္ ၾက သည္ပဲ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ အစိတ္ေလာက္က မီးပြိဳင့္ ပိတ္ေနတဲ့ ကားတန္းရွည္ၾကီး ဟာ၊ အခုုထိ ကိုု ၊ မထြက္နိုုင္ေသး ဘူးတဲ့လား ။ လမ္းေပၚမွာ သြား ေနတဲ့ လွည္းတန္း က လည္း ၊ အရင္အတိုုင္း ၊ သက္ေတာင့္ သက္သာ ေျခလွမ္း ေတြ နဲ႕ … ေအးေအး လူလူ အျပံဳးေတြ နဲ႕ ။ လွည္းတန္း ဟာ ၊ အခုုန ေကာင္မေလး လိုုပဲ ၊ ေခတ္ေပၚ အသံုုးအေဆာင္ ေတြ နဲ႕ ၊ ၀တ္စား ဆင္ျပင္ ထား ေပမဲ့လိုု႕ ၊ အရိုုးခံ မ်က္နွာေပၚ မွာ ၊ သနပ္ခါး ပါးပါးေလး ရွိေနတုုန္း။ လွည္းတန္း ဟာ ၊ တကယ္ေတာ့ ကမာရြတ္ ရြာေလး ကေန ၊ အသြင္ေျပာင္း လာတဲ့ ၊ ခပ္ရိုုးရိုုး ေကာင္မေလး တေယာက္ ပဲေလ ။ အရိုုးခံ ပလက္ေဖာင္းေတြ ေပၚ က ၊ ထူးျခားတဲ့ ေန႕စဥ္ ဘ၀ ေတြ ကိုုက၊ လွည္းတန္း ရဲ႕ သီးသန္႕ အလွ ။


သူလည္းပဲ ဒီ ပလက္ေဖာင္း ေတြေပၚ မွာ ၊ ငွက္ကေလးေတြ အပ်ံသင္သလိုု ၊ ေလာက ေကာင္းကင္ၾကီးထဲ တေယာက္တည္း စ လွမ္းရသည္ ။ အေဆာင္ကိုု လိုုက္ပိုု႕ တဲ့ ေဖေဖ က ၊ ရွမ္းေတာင္တန္း မွာ ေခါက္ဆြဲ တပြဲ ၀ယ္ေကၽြး ျပီး ၊ သူ႕ကိုု ဒီ ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေတြ ကေန ၊ ဘက္စ္ကား စီးနည္း သင္ေပးခဲ့သည္ ။ ဒီ ပလက္ေဖာင္းေတြ ေပၚ မွာပဲ ၊ လမ္းေဘးမွာ ခ်ေရာင္းေနတဲ့ စာအုုပ္ အေဟာင္းေလး တအုုပ္ကိုု ၀ယ္ဖိုု႕ ခ်ိတံုု ခ် တုုံ ျဖစ္ေနတဲ့ အလား ၊ ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ကိုု ၊ မေသ မခ်ာ စ ရွာေတြ႕ ခဲ့ သည္။ ျပီးေတာ့လည္း ဒီ ပလက္ေဖာင္း ေပၚ မွာပဲ ၊ ဆုုရ ထားတဲ့ ပက္ကား ေဖာင္တိန္ေလး ျပဳတ္က် က်န္ခဲ့ သလိုု မ်ိဳး ၊ ဘ၀ ရဲ႕ အျမတ္နိုုး ဆံုုး ေပ်ာ္ရႊင္မူ ေတြ ကိုု ၊ ထားရစ္ ခဲ့ ရေလသည္။ 


တကယ္ေတာ့ ဒီပလက္ေဖာင္း ေတြ ေပၚမွာ ၊ အဲ့ဒီလိုု အျမိဳ႕ ျမိဳ႕ အနယ္နယ္က ေရာက္လာတဲ့ အပ်ံသင္ ငွက္ကေလးေတြ ခိုုနားလိုုက္ ၊ ပ်ံသြားလိုုက္ နဲ႕ ရွိေနခဲ့တာ ၊ ေဟာဟိုု တဖက္ကမ္းက ၊ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းေတာ္ ၾကီး ရဲ႕ သက္တမ္း နဲ႕ အမ ွ် လိုု႕ ပဲ ေျပာရ မည္ေပါ့ ။ ေက်ာင္း၀င္းၾကီး ထဲက ကံ့ေကာ္ပင္တန္းေတြ ရဲ႕ ေနာက္မွာ အိပ္တန္းတက္ၾက တဲ့ ငွက္ကေလးေတြဟာ ၊ မိုုးလင္းျပီ ဆိုုတာနဲ႕ ၊ အဲဒီ ပလက္ေဖာင္းေတြ ေပၚ ကိုု ေရာက္လာ တတ္ၾက ျပီ ။ ေက်ာင္း၀င္း ၾကီး နဲ႕ ပလက္ေဖာင္း ေတြ ၾကား ၊ လူးလာ ေခါက္တုုန္႕ ရင္း ၊အခ်ိန္တန္ ေက်ာင္းေတြ ျပီး ၊ ပညာေတြ စံုု ေတာ့ ၊ အေ၀းၾကီးကိုု ပ်ံ ရ ျပန္ေပါ့ ။ တခ်ိဳ႕ မပ်ံ ခ်င္ေသး တဲ့ ငွက္ကေလး ေတြ က လည္း ၊ ဒီ နား မွာပဲ တ၀ဲလည္ လည္ နဲ႕ ၊ ခတၱခဏ ခိုုနားဖိုု႕ အသိုုက္ေတြ ရွာ ၾက ။



သူ႕ ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ လြတ္လပ္တဲ့ ေက်ာင္းသူ ဘ၀ က ၊ လ်င္ လ်င္ ျမန္ျမန္ ကုုန္ဆံုုး ခဲ့သည္ ။ အိပ္ယာလိပ္ နဲ႕ ေသတၱာကိုု ဆြဲ ျပီး ၊ ေက်ာင္း၀င္းၾကီးထဲကေန ဒရြတ္တိုုက္ျပီး ထြက္လာ ၾကတဲ့ ၊ သူတိုု႕ ေတြကိုု ၊ ခက္ခဲ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ၾကီးက ၊ အဲဒီ ပလက္ေဖာင္းေတြ ေပၚကေန အသင့္ ေစာင့္ၾကိဳ ေနခဲ့သည္။ တကယ့္ တကယ္ က် ေတာ့လည္း ၊ ရင္းနွီး ခင္မင္ ခဲ့တဲ့ ၊ ဒီ ပလက္ေဖာင္းေတြ ဟာ ၊ ထင္ထားသေလာက္ေတာ့၊ အဆင္ေျပ မညက္ေညာ ခဲ့ပါ ေခ် ။ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ၾကီးကလည္း ၊ ေမ ွ်ာ္လင့္ ထား သေလာက္ ၊ လြယ္ကူ မရက္ေရာ ခဲ့ပါေပ ။ သူ႕ အ တြက္ေတာ့ ၊ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ အင္းလ်ားေဆာင္ၾကီးေပၚက သာေတာင့္ သာယာ နွစ္ေယာက္ခန္း ကေလး ကေနျပီး ၊ မီးပိတ္ လိုုက္ရင္ ၊ ၾကြက္ကေလးေတြက ထုုပ္တန္းေပၚကေန တန္းစီျပီး ငံုု႕ၾကည့္ေနတတ္တဲ့ ၊ တံခါးတခ်ပ္စာ အခန္းေလး ရ ဖိုု႕ ၊ လွည္းတန္း တ၀ိုုက္ ၊ ေျခတိုုေအာင္ ရွာခဲ့ ရ သည္။



အဲဒီ တုုန္းက ၊ ထြန္းလင္း ရိပ္သာ လမ္း ဆိုုတာ ၊ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္း အိမ္ကေလး ေတြ နဲ႕ ၊ လွည္းတန္းေစ်းကိုု ေပါက္တဲ့ ျဖတ္လမ္းကေလး တခုု သာ ။ အခုုေတာ့ လမ္းမၾကီး နွစ္ခုု ေပၚက ၊ တင္းက်ပ္ ေမာက္လ ွ်ံ လာ တဲ့ ေနလိုုအား ေတြကိုု ေဖာက္ခ် လိုုက္သလိုု မ်ိဳး ၊ လမ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ဘ၀ ေတြ ဒလေဟာ စီး၀င္ ေနေတာ့သည္။ 

ပလက္ေဖာင္း မရွိတဲ့ လမ္းကေလး ထဲမွာ ၊ တေယာက္ နဲ႕ တေယာက္ နင္းမိ မတတ္ ၊ ခိုုက္မိ မတတ္ ၊ ေရွာင္ရွား သြားလာေနၾက တဲ့ ၊ အဲဒီ လူငယ္ လူရြယ္ေတြ ကိုုေရာ ၊ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ၾကီးက ဘယ္ေလာက္ထိ ရက္ေရာ ထားေလသလဲ ။ 



လမ္းေထာင့္က ဆိုုင္မွာ ဖုုန္းကဒ္ ၀ယ္ေနတဲ့ ေကာင္ကေလးဟာ၊ ဒီေန႕ လည္စာကိုု စားျဖစ္ခ်င္မွ စားျဖစ္လိမ့္ မည္ ။ ေဂ်ာ္ဒါးနိုုး ဆိုုင္ေရွ႕ မွာ ရပ္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး ရဲ႕ ေရႊေရာင္ ဆံပင္ အလိပ္အလိပ္ေလးေတြ ဟာလည္း ၊ အဲဒီ ဆိုုင္ထဲက အေရာင္းစာေရးမေလး တေယာက္ရဲ႕ တလစာ လုုပ္ခေငြ ထက္ေတာ့ နည္းလိမ့္မည္ မထင္။ ေစ်းဖက္က ေလ ွ်ာက္လာတဲ့ ၊ ကုုမၼဏီ ယူနီေဖာင္း နဲ႕ မိန္းကေလး တေယာက္ ရဲ႕ ၊ လက္ထဲမွာ ၾကြပ္ၾကြပ္ အိတ္ နဲ႕ အျပည့္ ဟင္းခ်က္စရာေတြ ၀ယ္လာတာ ျမင္ေတာ့ ၊ အျပင္ေဆာင္ တုုန္းက သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကိုု သတိရ သည္။ မုုန္လာဥနီ ေတြ ၀ယ္ျပီး ျပန္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုု ၊ အိမ္ပိုုင္ရွင္ အန္တီၾကီးက ၊ ဟင္းခိုုးခ်က္မယ္ ထင္ျပီး အလစ္ဖမ္း ဖိုု႕ ဆင္းလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ ေတာင္ၾကီးသူ သူငယ္ခ်င္းက ၊ အနီေရာင္ မုုန္လာဥ ေတြကိုု အစိမ္းလိုုက္ တဂၽြတ္ ဂၽြတ္ နဲ႕ အားရပါးရ ကိုက္စား ေန ခဲ့ တာ ေလ။ မိုုးေပၚ ေမာ့ ျပီး ၊ တခ်က္ ျပံဳး မိသည္။


တိုုက္နံရံေတြ ဆီက ပဲ့တင္ျပန္လာေနတဲ့ ေျခသံ စကားသံ ရယ္ေမာသံ ေတြ ၾကားထဲမွာ ၊ ဘယ္သူ က မွ လည္း ေပ်ာက္ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုု ၊ တခုုတ္တရ ေမာ့ မရွာ ၾက ေတာ့ ေပ ။ ေကာင္းကင္ၾကီးကလည္း ၊ ေျမၾကီးေပၚက လူေတြဆီက ထြက္လာတဲ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အခိုုးအေငြ႕ ေတြ နဲ႕ ေ၀းရာမွာသာ ေနခ်င္ ေပ လိမ့္ မည္။ ေျမၾကီး မွာသာ ၊ ေရြးခ်ယ္စရာ မရွိ ။ လူေတြ ဆီက စြန္႕ပစ္ တဲ့ အညစ္အေၾကး မွန္သမ ွ် ကိုု ၾကံၾကံ ခံ ရင္း ၊ ေက်ာခ်င္း ေပး ထား ရ ရွာ သည္။ ေကာင္းကင္ နဲ႕ ေျမၾကီးကိုု မထီမဲ့ ျမင္ ျပဳေနၾက တဲ့ လူ ေတြ က ေတာ့ ၊ ေဟာဟိုုမွာ ၊ လမ္းေတြကိုုေတာင္ မိုုးေပၚ ေထာင္ျပီး ၊ အက်ိဳးစီးပြား ေတြကိုု ၊ အတင္းထိုုးသိပ္ ေမာင္းနွင္ ေနၾကေတာ့ တာ။ 


လွည္းတန္း ခံုုးေက်ာ္ၾကီး ကိုု ၾကည့္ရင္း ၊ သူ႕ရင္ထဲက မေပ်ာ္ရႊင္မူေတြ ခံုုးခံုုး ထ လာ ျပန္ သည္။ ေဒါသ ေတြ အျဖစ္ အေငြ႕ ပ်ံ သြား နိုုင္ဖိုု႕ ၊ ပါးစပ္ကေန တခုုခုုကိုု ၊ ရြတ္ဆိုု က်ိန္ဆဲ ျပစ္လိုုက္သည္။ ၾကည့္ဦးေလ ။ အရင္တုုန္းက သိမ္သိမ္ေမြ႕ ေမြ႕ စီးဆင္း ေနခဲ့ တဲ့ ၊ လမ္းငါးဆံုု ဟာ ၊ ခုုေတာ့ တြန္႕လိမ္ ေကာက္ေကြး လိုု႕ ။ ဘာမွ ပိုုျပီး ထူးျခားသြား သည္ လည္း မဟုုတ္ ။ လမ္းေလ ွ်ာက္ ဖိုု႕ ၊ ပိုုျပီး ခက္ခဲ လာတဲ့ ၊ ပလက္ေဖာင္း ေတြေပၚကေန ၊ လမ္းျဖတ္ ဖိုု႕ ၊ ပိုုျပီး အႏၱရယ္ မ်ား လာတဲ့ ၊ လမ္းမၾကီးေတြ ဆီ ၊ လူေတြ အလုုအယက္ ကူးျဖတ္ ေနၾကရသည္။ ကားေတြက ၊ တကၽြီကၽြီ တပြမ္ပြမ္ ။ တက္စီ သမားေတြက ၊ လမ္းမေပၚမွာ ခပ္တင္းတင္းရပ္ျပီး ၊ မ်က္စ ျပစ္ သည္။


သူ႕ မွတ္ညဏ္ ေတြကိုု ျပန္စီ ၾကည့္ သည္။ ေဟာဟိုု ေနရာ ေတြ မွာ ၊ ဂိုုးရွိဳး ။ ၀င္းဆံသ ။ ႏြားျဖဴဖိနပ္ဆိုုင္ ။ ရွမ္းေတာင္တန္း ။ ေရႊ၀ါဖူး ဓါတ္ပံုုတိုုက္ ။ ရတနာထြန္း စာေပ ။ ပလက္ေဖာင္းေတြ ေပၚ လမ္းေလ ွ်ာက္ရင္း ၊ ဟိုုေငး ဒီေငး ။ လက္နွိပ္စက္ စာေရး အိုုအိုုၾကီးေတြ က ၊ လမ္းေဘးမွာ ခံုုေလးေတြ ခ်ျပီး တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ နဲ႕ စာေတြ ရိုုက္ လိုု႕ ။ လမ္းတဖက္ ကိုု ကူးလိုုက္ရင္ ၊ သူတိုု႕ ေက်ာင္းသူ ေတြ အတြက္ ၊ လိုုအပ္တာေတြ အကုုန္ ရ နိုုင္တဲ့ ၊ လွည္းတန္းေစ်းၾကီး ရွိသည္။ အခုုေတာ့ တ၀န္း တေကြ႕ လံုုး ၊ ထူျပစ္ျပစ္ အစိမ္းေရာင္ မွန္ ၾကီးေတြ က ၊ အျပည့္ ေနရာယူ ထား ျပီ ။ ဘာမွ ၊ ဟုုတ္တိ ပတ္တိ မရွိခဲ့တဲ့ လွည္းတန္း ထိပ္က ၊ စန္တာ အ၀ိုုင္း ၾကီးရဲ႕ ထိပ္မွာေတာ့ Chevrolet ဆိုုတဲ့ စာလံုုးၾကီး ကိုု လွမ္းျမင္ရသည္။ ဟုုတ္ပါတယ္ေလ ။ ဒီေနရာ ဟာ ၊ ကားအေရာင္းျပခန္း တခုု လုုပ္ဖိုု႕သာ အသင့္ဆံုုး ပဲ မဟုုတ္လား ။ ဒီ ပလက္ေဖာင္း ေတြဟာ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေျခလ်င္ ဖိနပ္ေတြ နဲ႕ ၊ ထိုုးသိပ္ ၾကပ္ညပ္ ေနပါေစ . . . ကိုုယ္ပိုုင္ကား ေတြ ၊ ေရာင္းလိုု႕ ခ် လိုု႕ ထြက္လိုု႕ ျပဳလိုု႕ အဆင္ေျပ ဖိုု႕ သာ ၊ အေရးၾကီး ဆံုုး ပဲ မဟုုတ္လား ။


သူ မထြက္လာခင္တုုန္းက အ၀ိုုင္းၾကီးရဲ႕ ေလွကားရင္းမွာ ၊ စာအုုပ္ဆိုုင္ ခပ္ေသးေသးေလး တခုု ရွိေသး သည္ ။ အခုုဆိုု ဘယ္ရွိေလာက္ ေတာ့ မလဲ ။ ျမိဳ႕ထဲက စာအုုပ္ဆိုုင္ၾကီးေတြ ေတာင္ ၊ ပိတ္ကုုန္ျပီ ဆိုုေတာ့ ၊ လမ္းဆံုု လမ္းခြ က စာအုုပ္ဆိုုင္ပိစိေလး ေတြ အတြက္ ေနရာမရွိ နိုုင္ေတာ့။ သင္တန္း ဆိုုင္းဘုုဒ္ ေတြ ျပည့္နွက္ ေနတဲ့ ၊ တိုုက္တန္းလ်ားၾကီး ရဲ႕ ေအာက္မွာေတာ့ ၊ စာအုုပ္ဆိုုင္ လိုုလိုုတခုု ။ မ်က္နွာစာမွာ ေက်ာင္းသံုုး စာအုုပ္လိုုမ်ိဳးေတြ ၊ စံဇာဏီဘိုု ေဟာစာတမ္း ေတြ ခင္းက်င္း ထားတဲ့ ဆိုုင္ခန္းက်ဥ္းေလး ထဲ မွာ ၊ ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႕ နွင့္ စာအုုပ္နည္းနည္းပါးပါး ေတာ့ ရွိသည္။ သူ႕ ရဲ႕ ပထမ ဆံုုး ဒိုုင္ယာရီ စာအုုပ္ကေလး ၀ယ္ ခဲ့ တဲ့ ၊ D-Mate ဆိုုင္ေလး လည္း ၊ နဂိုု အတိုုင္း ရွိေနေသးသည္ ။ ေခတ္အလိုုက္ ေရာင္းတဲ့ ပစၥည္းေတြပဲ ေျပာင္း ေနျပီလား ။ မ်ားျပားလွတဲ့ လက္ကုုိင္ဖုုန္း ဆိုုင္အသစ္ ေတြ ရဲ႕ ၾကားထဲမွာ ၊ ဒီ စာေရးကိရိယာ ဆိုုင္ေလး ဘယ္လိုု ရပ္တည္ေနသည္လဲ ။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲက ၊ အိုုင္ဖုုန္း ကိုု အလိုုလိုု စမ္းမိ သြားသည္။ စိတ္ကူးယဥ္ ေတြကိုု ၊ ဒိုုင္ယာရီ ထဲ ခ် ေရး တတ္ ခဲ့ တဲ့ ၊ ပါတိတ္၀မ္းဆက္ နဲ႕ မိန္းကေလး တေယာက္ သည္ပင္ ၊ ပိုုျပီး သက္ေသာင့္ သက္သာ ရွိ တဲ့ ၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ နဲ႕ ၊ သိခ်င္သမ ွ် လိုုအပ္သမ ွ် ကိုု ၊ အိုုင္ဖုုန္း ထဲမွာပဲ ရွာေဖြ သိမ္းဆည္း ေနတတ္ ျပီ ဆိုုေတာ့လည္း ၊ အင္းေလ . . . လွည္းတန္း ဟာ အနည္းဆံုုးေတာ့ အတြင္းစိတ္ မွာ ၊ ေျပာင္းလဲခဲ့ ျပီေပါ့ ။ ဒါဆိုုရင္ ဟိုုး တဖက္ကမ္းမွာ ရွိတဲ့ ဒိုုင္ယာရီ စာအုုပ္ထဲက ကံေကာ္ရြာေလး ကေရာ ။ 


အခုုေတာ့ ကံ့ေကာ္ရြာေလး နဲ႕ ကမာရြတ္ ရြာေလး ၾကားထဲမွာ ၊ တဖက္ကမ္း နဲ႕ တဖက္ကမ္း လွမ္းေမ ွ်ာ္ၾကည့္လိုု႕ မ ရေတာ့ ေအာင္ ၊ ျမင္ကြင္းေတြ က်ဥ္းေျမာင္း သြားခဲ့ ျပီ ။ ဒီရြာေလး နွစ္ရြာ ကိုု ဆက္သြယ္ ထားခဲ့တဲ့ လမ္းမၾကီး နွစ္ခုု ကလည္း ၊ အေျချခင္း ျခား သထက္ ျခားေလျပီ ။


အလယ္ ၾကက္ လ ွ်ာစြန္းေလး ေပၚက ျဖတ္ေလ ွ်ာက္ ရင္း ၊ ျပည္လမ္းမ ၾကီး ဟာ၊ ပိုုျပီး ကုုေျႏၵ ၾကီးလာတာ လား . . . ပိုုျပီး မ်ား ဥပကၡာ ျပဳသြားသည္ လား ။ ဒီဖက္မွာ က်န္ခဲ့ တဲ့ အင္းစိန္လမ္းမ ၾကီး ကေတာ့ ၊ ရုုန္းကန္ ေမာပမ္း လ်က္သာ။ ပိုုျပီး စည္စည္ကားကား ျဖစ္ေနတဲ့ လမ္းနွစ္ခြ ဆံုု ပလက္ေဖာင္း ေလး ေပၚက ၊ လမ္းေဘး အထမ္းေစ်းသည္ ေတြ ကိုု ၊ လွည္းတန္း ရဲ႕ အေရးပါ တဲ့ လူတန္းစား တခုု ဆိုုတာ ၊ သူ ေမ့ ေန လိုုက္တာ ။ သူ႕ ေျခေထာက္ေတြ ဟာ ၊ ခံုုးတံတား ၾကီး ေအာက္က ၊ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ ျပည္လမ္းမ ၾကီးကိုု ျဖတ္ ရင္း ၊ ေက်ာင္းေပါက္ ဆီ တန္းတန္း မတ္မတ္ ။


( ဆက္ဖတ္လိုုပါက စာအုုပ္ ထဲမွာ ဖတ္ပါရန္) း)


Share/Bookmark

သမိုုင္း နွင့္ ရင္ၾကားေစ့ ျခင္း


ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီး ျပီးဆံုုးခဲ့တာ နွစ္ေပါင္း ၇၀ ေတာင္ ရွိ ခဲ့ ျပီ တဲ့ ။
လူသား သမိုုင္း မွာ ၊ အျပင္းထန္ အဆံုုး၀ါးဆံုုး အနုုျမဴဗံုုးၾကီး က်ဲခ် ခံရတဲ့  ဟီရိုုရွီးမား နွစ္ပတ္လည္ အေၾကာင္းအရာ ေတြ ၊သတင္း မီဒီယာ မွာ သိပ္မျမင္ရေတာ့ ။ ေမာ္ကြန္း မွတ္တမ္းေတြ မွာ ၊ အရက္စက္ဆံုုး လိုု႕ ၊ ေရးထိုး ခဲ့ ၾကတဲ့ ၊ နာဇီ အက်ဥ္းေထာင္ အဆိပ္ေငြ႕ခန္း ေတြက ၊ လြတ္ေျမာက္ ရွင္သန္ က်န္ရစ္သူေတြ လည္း ၊ သက္ရွိ ထင္ရွား  ရွိဖိုု႕  မလြယ္ေတာ့ ။

ျပီးခဲ့တဲ့ လ ထဲက ၊ ၾသစေၾတလ် SBS တီဗြီ အစီအစဥ္ တခု ျဖစ္တဲ့ Insight မွာ ၊ Bloodline ဆိုုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ နဲ႕  ေဆြးေႏြးျငင္းခံုု ပြဲ ေလး တခုု ကိုု ၾကည့္ လိုုက္ရတယ္။ ဒီအစီအစဥ္ က ၊ အပတ္စဥ္ ဆိုုသလိုု ၊ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအလိုုက္ ပင္တိုုင္ေဆြးေႏြးသူေတြ ဖိတ္ေခၚျပီး ၊ အားလံုုး ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးၾက တာမိုု႕ ၊ စိတ္၀င္စားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ဆိုုရင္ အျမဲ ၾကည့္ ျဖစ္သည္ ။ အဲဒီ အပတ္က ေတာ့ ၊ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ နွစ္ ၇၀ အထူး အစီအစဥ္ ဆိုုေတာ့ ၊ မျဖစ္မေန ပဲ ေပါ့ ။ ၾကည့္ ေနရင္း မွ ၊ ပိုုျပီး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလာတာက ၊ အစီအစဥ္မွာ ပင္တိုုင္ ပါ၀င္ ေဆြးေႏြး ၾကတဲ့ သူေတြဟာ ၊  ဒုုတိယကမၻာစစ္ၾကီးတုုန္းက အဓိက က်ခဲ့တဲ့  ဇာတ္ေကာင္
ၾကီးေတြ ရဲ႕ ၊ ေသြးမ်ိဳးဆက္ ေတြ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖစ္ေန တာပဲ ။
ဟစ္တလာ ရဲ႕  လက္ရံုုးတဆူ ျဖစ္ သလိုု ၊  ပိုုလန္ က်ဴးေက်ာ္မူ မွာ တာ၀န္ခံ  စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္လည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၊ Hans Frank ရဲ႕ ၊ သားအငယ္ဆံုုး  Niklas Frank ဆိုုသူ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ အဘိုုးၾကီး က၊ သူ႕မိသားစုု မွာ တဦးတည္း ေသာ ၊ အသက္ရွင္ ေနေတာ့တဲ့ သူ ျဖစ္သလိုု ၊ ဂ်ာနယ္လစ္ စာေရးသူ တေယာက္ အျဖစ္၊  သူ႕အေဖ နဲ႕ တကြ နာဇီေတြ ရဲ႕  သမိုုင္းေတြကိုု လူသိရွင္ၾကား ထုုတ္ေဖာ္ ေရးသား ေနသူလည္း ျဖစ္သည္။ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ က ၊ ရွင့္ အေဖကိုု ဘယ္လိုု ျမင္သလဲ ဆိုုတဲ့ ၊ ေမးခြန္းကိုု  ၊  ငါ သူ႕ကိုု စက္ဆုုပ္မိ
တယ္ လိုု႕ ေျဖးေျဖးေလးေလး ၾကီး ေျပာခ် လိုုက္ေပမဲ့ ၊ ေ၀၀ါး ေရာေထြးေနတဲ့ သူ႕ ခံစားခ်က္ ေတြကိုုလည္း တစြန္းတစ ျမင္ရ ျပန္တယ္။ ပရိသတ္ ေတြထဲ မွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ၊ သူ႕ နဲ႕ အသက္ မတိမ္းမယိမ္း အဘိုုးၾကီး 
တေယာက္က ၊ ပိုုလန္ ကိုု နာဇီ ဂ်ာမန္ ေတြ သိမ္းပိုုက္ တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ အရြယ္ ကေလး
တေယာက္ အျဖစ္ ကံသီ လိုု႕ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ေပမယ့္ ၊ သူ႕ တမိသားစုု လံုုး  အလုုပ္စခန္းေတြမွာ ေသဆံုုးက်န္ ခဲ့တဲ့  အေၾကာင္း ပ်က္ပ်က္ထင္ထင္ ျပန္ေျပာျပ ေနတာေတြ ကိုု ၊ ဆိတ္ဆိတ္ နားေထာင္ ေနခဲ့တယ္ ။

ဆစ္ဒနီ မွာ ရွိတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ ရဲ႕  စစ္သမိုုင္းျပတိုုက္ တခုု ကိုု သြားၾကည့္ရင္း၊ ၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္မူ ေတြ နဲ႕  အရုုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ေနတဲ့  သူ႕ ကိုု ၊ လိုုက္ျပ တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က  အားေပး နွစ္သိမ့္ ေနတဲ့ ဗီြဒီယိုု ကုုိ ၊ ျပန္ျပ ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ   ၊ မ်က္လံုုး ေတြကိုု အသာ ပိတ္ ထားခဲ့ တယ္။ အဲ့ဒီ ျပတိုုက္ တေနရာမွာ ေရး
ထြင္း ျပသ ထားတဲ့ ၊ ဂ်ဴးေတြ အားလံုုးကိုု ငတ္ျပီး ေသေစဖိုု႕ ငါတိုု႕ ဆံုုးျဖတ္ထားတယ္ ဆိုုတဲ့ ၊ စာတန္း ရဲ႕ 
ေအာက္မွာ Dr. Hans Frank ဆိုု တဲ့ ျမင္ကြင္း တခုုု ေပၚလာျပန္တယ္။ အဲဒီ ဟာကိုု ေရာ အရင္က ျမင္ဖူးလား လိုု႕ ထပ္ေမး ျပန္ ေတာ့ ၊ Niklas Frank ဟာ ၊ေခါင္းကိုုပါ ငံုု႕ ခ် လိုုက္ရင္း ၊ အျပစ္မဲ့တဲ့ လူေတြ .. 
 ပိုုလန္ေတြ ဂ်ဴးေတြ ကုုိ သတ္ျပစ္ခဲ့တာ လံုုး၀ ၾကင္နာမူ ကင္းမဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးပဲ လိုု႕  သာ ညည္းျငဴ ေနရွာ တယ္။ 
 ျပခန္း မွာ လိုုက္ျပ ခဲ့တဲ့  အမ်ိဳးသမီး ဟာ ၊ ဒီအစီအစဥ္မွာလည္း ကပ္ရပ္ခံုု က ေနျပီး ၊ နင္က  အရမ္းကိုု စာနာတတ္တဲ့ ဂ်ာမန္ တေယာက္ ေလ လိုု႕ ၊ လွမ္းျပီး အားေပး ရ ျပန္တယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီး ဟာ ၊ 
တကယ္ေတာ့  ဇနီး နဲ႕ ကေလး ကိုု ျပန္ရွာမေတြ႕ နိုုင္ေတာ့ တဲ့ နာဇီ အက်ဥ္းစခန္းျပန္  အဘိုုးျဖစ္သူ ရဲ႕  ေျခာက္အိပ္မက္ေတြကိုု အေမြရ ထား တဲ့သူ တေယာက္။
သမိုုင္းရဲ႕  အရိပ္ေတြ ေအာက္မွာ၊ မုုန္းတီး နာက်င္မူေတြက ခပ္နည္းနည္း ၊ နားလည္ စာနာမူ ေတြကသာ မ်ားမ်ား ျမင္ေတြ႕ ေနရတဲ့  ေဆြးေႏြးခန္း မွာ ၊ တမူထူးျခား စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းစြာ ပါ၀င္လာတဲ့ ေနာက္တေယာက္က ၊ ဆိုုဗီယက္ ယူနီယံ ၾကီးကိုု ၊ နွစ္ေပါင္း ၃၀  အုုပ္ခ်ဳပ္သြားခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ သံမဏိလူသား
ၾကီး Joseph Stalin ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူ   Jacob Jughashvili ။ သူက လူကိုုယ္တိုုင္ မလာပဲ  ၊ဗီြဒီယိုု ကေနျပီး ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးသလိုု ၊ အသြင္အျပင္ ေလသံ ယူဆခ်က္ ေတြကပါ ၊ တျခားသူေတြ နဲ႕ လံုုးလံုုး မတူ  တမူ ကြဲ လ်က္ ။  ပုုဂၢိဳလ္ေရး ကိုုးကြယ္ျခင္း ကိုု အၾကီးအက်ယ္ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ၾကီး စတာလင္ ရဲ႕  မ်ိဳးဆက္ အျဖစ္ ထင္ထင္ရွားရွား မေနထိုုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၊ သူ႕ ရဲ႕  မ်ိဳးရိုုးနာမယ္ကိုု ေတာ့ စတာလင္ ရဲ႕  မူလ မ်ိဳးရိုုးနာမယ္ အတိုုင္း ဆက္ျပီး ယူထားေလတယ္။ ဆိုုဗီယက္ နဲ႕ ယူကရိန္း မွာ လူေပါင္း တသန္းေလာက္ ပ်က္စီး
ေသေက် ခဲ့ရတဲ့ တာ၀န္ရွိမူေတြ ကိုု ၊ စတာလင္ရဲ႕ ေျမးက လက္မခံ ။ သူ႕ အေဘးဟာ  ျပည္သူ႕  ၀န္ထမ္း
ၾကီး  လိုု႕ သာ တြင္တြင္ ေျပာသည္။ ပရိသတ္ထဲ က ၀င္ေဆြးေႏြးတဲ့ သမိုုင္းပညာရွင္ ေတြ ရဲ႕ စကားေတြကိုု မဲ့ရြ႕ဲ ျပစ္သည္။ ေကြးေကာက္ ျပစ္သည္။ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီး မွာ ၊ ဟစ္တလာ ကိုု အေပးအယူ လုုပ္ဖိုု႕ ၾကိဳးစား ေပမယ့္ ၊ ေနာက္ဆံုုးမွာ ဆိုုဗီယက္ တပ္နီေတာ္ ဟာ နာဇီ ေတြကိုု အနိုုင္ တိုုက္ျပစ္ လိုုက္ရတဲ့  ၊ 
သမိုုင္းေတြ ကိုုသာ ၊ ဇမ္းတင္ ေျပာေန ခဲ့ ျပီး ၊ စစ္ၾကီးအျပီး အာဏာစက္ ပိုုျပီး ျပင္းထန္ခဲ့တဲ့ ၊ သူ႕ အေဘး ဟာ ၊ တကယ္ေတာ့ တကိုုယ္ေတာ္ အာဏာရွင္ မဟုုတ္ ၊ ကြန္ျမဴနစ္ ဗဟိုုေကာ္မီတီ ၀င္ေတြ အားလံုုး 
စုုေပါင္း ဆံုုးျဖတ္ လုုပ္ကိုုင္ ခဲ့ၾကတာလိုု႕ ၊ ေခ်ပ သည္။ သူ႕ အေဘး တေယာက္ျဖစ္ေနျခင္း ထက္ ၊ စတာလင္ ဆိုုတဲ့ လူအျဖစ္နဲ႕  ၾကာေလ ေလးစားေလ ပဲ လိုု႕  ေတာင္ ၊ မခိုုး မခန္႕ ေျပာေသးသည္။
အေဖ ျဖစ္သူ နာဇီၾကီး အတြက္ ၊ အရမ္း စိတ္ပ်က္ေနသူ နဲ႕ ၊ အေဘး ျဖစ္သူ ကြန္ျမဴနစ္ အာဏာရွင္ၾကီး 
အတြက္ ၊ တမင္ ဂုုဏ္ယူျပေနသူ ၊ မ်ိဳးဆက္ နွစ္ေယာက္ ။ သူတိုု႕ ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ အစြန္း ေတြ ကိုု  ၊ ၾကားခံ ပရိသတ္ ေတြ ရဲ႕   ထင္ျမင္ သုုံးသပ္ခ်က္ေတြက ၊  ထိန္းညွိ ေပး ေနလိုု႕ သာ ။ ပရိသတ္ေတြ ထဲက ပါ၀င္ 
ေဆြးေႏြးသူ ေတြ ထဲ မွာလည္း ၊ ပညာရွင္ေတြ ၊ နိုုင္ငံေရးသမားေတြ ၊ နာဇီပါတီ နဲ႕ နီးစပ္ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့ 
တျခား မ်ိဳးဆက္ေတြ ၊ စတာလင္ကိုု  ေလးစား ယံုုၾကည္ ခဲ့သူေတြရဲ႕  ေသြးသားေတြ ၊ စစ္ၾကီး အတြင္းမွာ 
မိသားစုု ပ်က္ ၊ စိတ္ခံစားမူေတြ ခံစား ခဲ့ ရတဲ့ ၊ သိမ္းပိုုက္ခံ နယ္ေျမစံုု က  သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြ ၊ အေတာ္ပင္ စံုုလင္ လွသည္။
ေဆြးေႏြး၀ိုုင္း ရဲ႕ ဒုုတိယပိုုင္း  က ၊ အေရွ႕ဖက္ စစ္မ်က္နွာကိုု ဖြင့္ ခဲ့တဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ  နဲ႕ ၊ စစ္ၾကီးကိုု အဆံုုးသတ္ဖိုု႕ ဆိုုျပီး ၊ ဟီရိုုရွီးမားကိုု အနုုျမဴဗံုုး က်ဲ  ခဲ့တဲ့  ၊ အေမရိကန္ သမၼတ ထရူးမင္း  ရဲ႕  မ်ိဳးဆက္ နွစ္ေယာက္ အလွည့့္ ဆိုုေတာ့ ၊ အေနာက္ဖက္ စစ္မ်က္နွာျပင္က လူၾကမ္းၾကီးေတြ ထက္ ၊ ကိုုယ္နဲ႕ နီးနီးစပ္စပ္  အေရွ႕ဖက္ စစ္မ်က္နွာက ၊ ဇာတ္လိုုက္ၾကီးေတြ ရဲ႕  အေၾကာင္းေတြကိုု  ပိုုျပီး စိတ္၀င္စား မိ 
ရ သည္။
ေက်ာင္း စ တက္တဲ့ ေန႕ မွာပဲ  ဆရာမ က ၊  မင္းက သမၼတ ထရူးမင္း ေျမးလား လိုု႕ ေမးေတာ့၊ သူ ဘာမွန္း ေသခ်ာ မသိတဲ့ အေၾကာင္း ၊ Clifton Truman Daniel က   ရီရႊင္စြာ ေျပာျပ နိုုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၊  Hidetoshi Tojo ကေတာ့ ၊ ငယ္ဘ၀ တေလ ွ်ာက္လံုုး ေက်ာင္းမွာ အမ်ားရဲ႕  အာရံုုစိုုက္ ခံ ရျပီး ၊ ၾကီးျပင္းခဲ့ တာကိုု ၊ စိတ္ပ်က္ ခဲ့ ရတယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ အတြင္းက ၊ ဂ်ပန္ စစ္တပ္ၾကီးရဲ႕ ဖက္စစ္ က်ဴးေက်ာ္မူ ေတြ နဲ႕  အတူ ၊ စစ္ရွံဳးခဲ့သူ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ ရဲ႕  အမည္ ဟာ ၊ ဂ်ပန္နိုုင္ငံ မွာ  ၊ မေျပာသင့္ တဲ့ အရာ ၊  အညင္းပြားစရာ တခုု အျဖစ္  ေတာက္ေလ ွ်ာက္ ရွိေန ေသးေပမယ့္ ၊ ခုု အခ်ိန္မွာ ေတာ့ ၊ သူဟာ  သူ႕  ရဲ႕  မ်ိဳးရိုုး
နာမယ္ အေၾကာင္းကိုု ၊ ပိုုျပီး စဥ္းစား မိ လာသလိုု ၊ သူ႕သား ကိုုလည္း  သူ႕လိုုပဲ ဆက္ျပီး စဥ္းစား ေစခ်င္
တယ္ လိုု႕ ၊ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူ က ၊ ဂ်ပန္ ဘာသာစကား နဲ႕  ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာသည္။
ဂ်ပန္ စစ္ ရွံဳး ျပီမိုု႕ ၊  အေမရိကန္ စစ္ေကာင္စီ အဖြဲ႕ က  အိမ္ကိုု လာ ၀ိုုင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ တိုုဂ်ိဳ ဟာ အရင္ဆံုုး သူ႕ ရဲ႕  ဆုုတံဆိပ္ ေတြ အကုုန္လံုုးကိုု မီးရွိဳ႕ ဖ်က္စီး ခဲ့ေပမယ့္ ၊ မိသားစုု ေဆြစဥ္ မ်ိဳးဆက္ ဇယား ၾကီး ကိုုေတာ့  ၊ အေသအခ်ာ ဆက္ထိန္းထားဖိုု႕  မိသားစုု ကိုု အေသအခ်ာ မွာ ခဲ့တယ္ လိုု႕ ၊ ေျပာေျပာ ဆိုုဆိုု ၊ သူ႕ ကုုတ္
အက်ီ ၤ အိတ္ထဲမွာ ထဲ့ ယူလာတဲ့ ၊ ခန္းၾကီး စကားလံုုးေတြ နဲ႕ စာရြက္လိပ္ၾကီး တလိပ္ကိုု အားလံုုး ရဲ႕ ေရွ႕ မွာ ေျဖ ခ် ျပေလတယ္။  အာရွ ပစိဖိတ္ ေဒသ က  ဂ်ပန္စစ္တပ္ ၾကီး ရဲ႕  ၊ ၾကမ္းတမ္း ရက္စက္ မူ ေတြ အတြက္ ၊ သူ႕ အေဘး မွာ  အျပစ္ ရွိ - မရွိ ဆိုုတာ ထက္ ၊ နာက်င္ ထိိခိုုက္ခဲ့ ရတဲ့ လူေတြ အားလံုုးကိုု ၊ ေတာင္းပန္ 
ေၾကာင္းသာ ၊ ယဥ္ေက်း စြာ ေျပာသြားခဲ့သည္ ။ သူ႕ရဲ႕ ေရွ႕ က  ဖန္သားျပင္ မွာ  ဗီြဒီယိုု က တဆင့္ ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးေနတဲ့  ထရူးမင္း ရဲ႕  ေျမး ဒဲနီယဲလ္ ကိုု လည္း ၊  အျပင္မွာ လူျခင္း ေတြ႕ ဆံုု ျပီး ၊ အနာဂါတ္ အတြက္ လမ္းမွန္ေတြ ေပၚ ေအာင္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ လိုု ေၾကာင္း ေျပာ သည္။
ဒဲနီယဲယ္ ကေတာ့ ၊  အရင္တုုန္းက သူဟာ မ်ိဳးရိုုး ဆိုုတာထက္ သူ႕ ကိုုယ္ပိုုင္ဘ၀ နဲ႕ သာ ေနလိုုခဲ့ ေပမယ့္  ၊ အနုုျမဴ ဗံုုး ဒဏ္သင့္ မိန္းကေလး တေယာက္ရဲ႕  စာအုုပ္ ကိုု  ဖတ္ခဲ့ရျပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ၊  ဟီရိုုရွီးမား သမိုုင္း 
မွတ္တိုုင္ ရွိရာကိုု ၂၀၀၄ ခုုနွစ္ မွာ ၊ အေရာက္ လာ ၾကည့္ ခဲ့ တယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ အနုုျမဴ တားစီးေရး 
အတြက္ ၊ ေရွ႕ေဆာင္ ေဆာ္ၾသ သူ တေယာက္ ျဖစ္လာ ခဲ့တယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။ အနုုျမဴ ဗံုုး က်ဲဖိုု႕  ဆံုုးျဖတ္ 
အမိန္႕ ေပး ခဲ့တဲ့ သူ႕ အဘိုုး မွာ  တာ၀န္ ရွိ မရွိ ဆိုုတာထက္ ၊ အနုုျမဴဗံုုး ဒဏ္ ခံ ခဲ့ရတဲ့ သူေတြ အတြက္ ၊ တခုုခုု ဆက္လုုပ္ေပးဖိုု႕ ေတာ့၊  သူ႕ မွာ တာ၀န္ ရွိတယ္ လိုု႕ ခံစားရ ေၾကာင္း အေလးအနက္ ေျပာ ေလသည္။


၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ ဂ်ာမန္ နာဇီၾကီးရဲ႕ သား ကိုု ၊ သူ႕ေဘးမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ၊ ဂ်ဴးအက်ဥ္းသား တေယာက္ ရဲ႕  ေျမးျဖစ္သူ က ၊ ခြင့္လႊတ္ နားလည္စြာ  အားေပး နွစ္သိမ့္ ခဲ့သလိုုပဲ ၊ အခုု ဒုုတိယ ပိုုင္း မွာ လည္း ၊   
စစ္အတြင္းတုုန္းက  ဂုုဏ္သတင္း ထင္ရွား ခဲ့ တဲ့  ဆရာ၀န္ၾကီးလည္း ျဖစ္ ၊ ထိုုင္း ျမန္မာ မီးရထားလမ္း ေခၽြးတပ္ စခန္းမွာ ၊ သတၱိေျပာင္ေျမာက္စြာ နဲ႕  ရပ္တည္ ရွင္သန္ ခဲ့ သူလည္း ျဖစ္တဲ့ ၊   ၾသစေၾတလ်လူမ်ိဳး စစ္သံုု႕ပန္းၾကီး  Sir Edward Dunlop ရဲ႕  သား ျဖစ္သူ John Dunlop က ၊ ဂ်ပန္ စစ္သား ေတြ ရဲ႕ ၊ ၾကမ္းတမ္း
ရိုုင္းစိုုင္းမူ ေတြ အေၾကာင္း  တဆင့္ျပန္ ေျပာျပ ေနတာကိုု ၊ ကပ္ရပ္ ခံုု မွာ ထိုုင္ေနတဲ့  ဂ်ပန္ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူက ၊  တည္တည္ ျငိမ္ျငိမ္  နားေထာင္ ေပး ေန ခဲ့ သည္။
တကယ္ေတာ့ ၊ ဒီ စကား၀ိုုင္း ဟာ   ၾကားနာပြဲ တခုု နဲ႕  တူေနေပမယ့္ ၊ အမွား အမွန္ ဆိုု တဲ့ ဒိုုင္လူၾကီး 
မရွိေပ ။  တာ၀န္ ယူ မူ ဆိုု တဲ့ ၊ ျပစ္ဒဏ္ သတ္မွတ္ မထားေပ ။ အားလံုုး ဟာ မတူညီ တဲ့ အမ်ိဳးသားေရး 
ေနာက္ခံ ေတြ ကေန လာၾက သည္။  ကြဲ ျပား တဲ့  အယူ ၀ါဒ ေတြ ရွိ မည္။  မေျပာျပ နိုုင္တဲ့ ၊ သီးသန္႕ 
ယုုံၾကည္ခ်က္ ေတြ ရွိ ေကာင္း ရွိ မည္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုုး ရဲ႕  ဆံုုမွတ္  လက္ခံ နိုုင္တဲ့ အေန အထား တခုု 
ေရာက္ေအာင္ ၊ ေျပာၾက ဆိုုၾက နားေထာင္ေပး ၾကတယ္။ ( စတာလင္ ရဲ႕  ျမစ္ က လြဲ လိုု႕ ေပါ့ေလ ) အပိုုင္း နွစ္ပိုုင္း ခြဲျပီး ၊ သံုုး နာရီ ေလာက္ ၾကာေအာင္ ေျပာၾက ဆိုုၾက ေဆြးေႏြး ေျဖေလ်ာ့ ၾကတဲ့ တေလ ွ်ာက္လံုုးမွာ ၊ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ျခင္း ရဲ႕   အေငြ႕ အသက္ေတြ ကသာ ခပ္မ်ားမ်ား လႊမ္းျခံဳ ေန ခဲ့တယ္။
တကယ္ ဆိုုေတာ့ လည္း ၊ သူတိုု႕ေတြဟာ တာ၀န္ယူ ရမယ့္ သူေတြ မွ  မဟုုတ္ေလ တာ ။ အမွား အမွန္ကိုု ရင္ဆိုုင္ ရမယ့္ ၊ ကာယကံ ရွင္ ေတြ လည္းမွ မဟုုတ္ တာ ။  အမွား အမွန္ တာ၀န္ ေတြ အတြက္ ၊ ဟစ္တလာ လည္း ၊ သူ႕ ဖာသူ အဆံုုး စီရင္ သြား ခဲ့ ျပီ ။ ဂ်ာမန္ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ဟန္႕စ္ လည္း ၊  နဴရင္ဘတ္ ခံုုရံုုးကေန ၊ ၾကိဳးေပး ကြပ္ျမတ္ ခံ ခဲ့ ရ ျပီ ။ ဂ်ပန္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ လည္း ၊  နိုုင္ငံတကာ အေရွ႕တိုုင္း စစ္ခံုုရံုုးကေန ၊  ေသဒဏ္ ေပး ခံ ခဲ့ ရ ျပီ ။ လုုပ္ေဖာ္ ကိုုင္ဖက္ ေပါင္း မ်ားစြာကိုု ၊ စေတး ျပစ္ခဲ့တဲ့  ဆိုုဗီယက္ အာဏာရွင္ၾကီး  စတာလင္ လည္း ၊ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ အဆိပ္မိ သလိုုလိုု နဲ႕  ၊ ကိုုယ္တိုုင္ စေတးခံ ခဲ့ ရသည္။ အေမရိကန္ သမၼတၾကီး ထရူးမင္း လည္း ၊ အနုုျမဴ ဗံုုးၾကီးဟာ ၊  လူေတြ ရဲ႕ အသက္ကိုု ကယ္ဖိုု႕   ၊ စစ္ၾကီးကိုု အျပီးသပ္ဖိုု႕ လိုု႕ ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ  အေၾကာင္း ျပျပ ၊ ဒီေလာက္ ဆိုုး၀ါး ျပင္းထန္ ခဲ့တဲ့  အျဖစ္ၾကီး အတြက္ ၊ သူ႕လိပ္ျပာ က  အေတာင္ မခတ္ပဲ ေတာ့ ေနခဲ့ မွာ မဟုုတ္ ။ လူေတြရဲ႕ အသက္ေတြကိုု ကယ္ဖိုု႕ ၊ လူေတြကိုုပဲ သတ္ျပစ္ခဲ့ ရ သတဲ့လား ။ တကယ္ဆိုု ၊ ခံုုရံုုး တကာ့ ခံုုရံုုး ေတြ ထဲ မွာ ၊ လိပ္ျပာခံုုရံုုး က ၊ ရင္ဆိုုင္ေျဖရွင္း ဖိုု႕  အခက္ခဲဆံုုး  ျဖစ္မွာပါ ။
ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ အနွစ္ ၇၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အထူး အစီအစဥ္  ကိုု ၾကည့္ျပီး သြားေတာ့ ၊ ထံုုးစံ အတိုုင္း ၊ အေတြးေတြ ထဲ  နစ္ ရင္း ၊ မနွစ္ ဆီ တုုန္းက ၊ ၾကည့္ျဖစ္ လိုုက္တဲ့ ၊  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ ေနာက္ခံ  အျဖစ္မွန္ ရုုပ္ရွင္ကားေလး တခုု ကိုုပါ သတိရ သြား မိသည္။
ရုုပ္ရွင္ ဆုုေပါင္း မ်ားစြာ ဇကာတင္ အေရြးခံ ရ တဲ့ ၊ The Railway Man ဆိုုတဲ့ ၊ ရုုပ္ရွင္ဟာ ၊ Lomax ဆိုုတဲ့ အဂၤလိပ္ စစ္အရာရွိငယ္ တေယာက္ ရဲ႕  ကိုုယ္ေတြ႕ အျဖစ္မွန္ေတြ ကိုု အေျခခံ ျပီး  ေဟာလိ၀ုုဒ္ အေက်ာ္
အေမာ္ ေတြ နဲ႕  ရိုုက္ကူးထား တာပါ ။ အေရွ႕ ဖက္ စစ္မ်က္နွာ မွာ ၊ စင္ကာပူ ခံတပ္ၾကီး က် သြားေတာ့ ၊ 
အဂၤလိပ္ စစ္သံုု႕ပန္း ေတြကိုု ၊ ထိုုင္း ျမန္မာ မီးရထားလမ္း ေဖာက္ဖိုု႕  ေခၽြးတပ္ အျဖစ္  အသံုုးခ်သည္။ 
အဂၤလိပ္ စစ္ဗိုုလ္ ေလး ဟာ ၊  ေခၽြးတပ္ အလုုပ္စခန္း မွာ ၊ ေကာက္ရ တဲ့  ေရဒီယိုု အစုုတ္ ကေလး တလံုုး နဲ႕ အလုုပ္ရွဳပ္ ရင္း ၊ သူလ ွ်ိဳ သတင္းေပး လိုု႕ စြပ္စြဲခံ ရျပီး ၊ ဂ်ပန္ ကင္ေပတိုုင္ စံုုေထာက္ ေတြရဲ႕ ၊ ဖမ္းဆီး နွိပ္စက္ ျခင္းကိုု ၊ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံရတယ္။ သူ႕ကိုု စစ္ေဆး နိွပ္စက္ တဲ့ အခါတိုုင္း ၊ နည္းေတြေျပာင္း လူေတြ
 ေျပာင္း ေပမယ့္ ၊ မေျပာင္းလဲ တဲ့ တေယာက္တည္းေသာ စကားျပန္  ဂ်ပန္ စစ္ဗိုုလ္ ကိုု ၊ သူ အသဲစြဲ ေအာင္ မွတ္မိ ေနခဲ့တယ္ ။ စစ္ၾကီး ျပီး လိုု႕ ၊ အသက္မေသ က်န္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ၊ သူတိုု႕ ေတြ အားလံုုး ၊ စိတ္အနာတရ ေတြ အျပည့္ နဲ႕ ၊ က်န္ရွိေနတဲ့ ဘ၀ သက္တမ္း ကိုု ေျခာက္အိပ္မက္ေတြ ၾကားထဲ ျဖတ္သန္း ေန ခဲ့ ၾက ရ တယ္။  သူ႕ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က ေတာ့ ၊  ေကာက္ကာ ငင္ကာ သတ္ေသ သြားသည္ ။ စစ္ၾကီး ျပီး  ၄၅ နွစ္ ေလာက္ အၾကာ ၊ သတင္းစာ တေစာင္ မွာ ပါလာတဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္ျပန္အဘိုုးၾကီး တေယာက္ ရဲ႕  ပံုု ကိုု ၊ တျခား သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က လာျပေတာ့ ၊ သူ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိ သည္။ စပိုုင္ လိုု႕  မေျဖ မခ်င္း  သူ႕ ပါးစပ္ထဲကိုု ေရေတြ ပံုုး လိုုက္ ေလာင္းခ် ခိုုင္းတဲ့   ဂ်ပန္ စကားျပန္ တာကာရွီ က ၊ ထိုုင္း နယ္စပ္ မွာ ၊ စစ္အက်ဥ္းတိုုက္ ျပခန္း တခုု  ဖြင့္ ထားတယ္ ဆိုု ပါေပါ့ ။
သူ႕ တကိုုယ္လံုုးမွာ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ေတြ ျပည့္နွက္ ေနခဲ့ ရ တဲ့ ၊ ထုုိင္းျမန္မာ နယ္စပ္ ကိုု  စိတ္ဒဏ္ရာေတြ အျပည့္ နဲ႕  သူ အေရာက္ ျပန္လာခဲ့ တယ္။ တာကာရွီ ရွိ ေနတဲ့ ၊ စစ္သံုု႕ပန္း ျပတိုုက္ ထဲကိုု  တေယာက္
တည္း ၀င္သြား တယ္။ သူ အရမ္း မုုန္းတီး ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ စကားျပန္ၾကီး ေရွ႕မွာ ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄၅ နွစ္က ၊  ျပခြင့္ မရ လိုုက္တဲ့  ေဒါသ နဲ႕  အမုုန္းေတြ ကိုု ၊ အကုုန္ သြန္ခ်  ျပစ္လိုုက္တယ္ ။ ျပခန္း ရဲ႕ ေရွ႕မွာ ပံုုစံတူ ျပန္လုုပ္ထားတဲ့ ၊  ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ အစာငတ္ခံ ေနပူလွန္း ခံ ခဲ့ရတဲ့ ၊ ေခြးအိမ္ ပုုပုုေလး ထဲ ကိုု ၊ ဂ်ပန္ အဘိုုးၾကီး ကိုု ဆြဲ ေခၚ လာျပီး ၊ ပိတ္ေလွာင္ ထားလိုုက္တယ္။  သူ႕ အမုုန္းေတြ ကုုန္ခ်င္ မွ ကုုန္ သြားေပမယ့္ ၊ သူ႕  ခါးသက္မူ ေတြ ေတာ့ ၊ သက္သာသြား ခဲ့သည္ ထင့္ ။
တာဂါရွီ ဟာ၊ သူ႕ အျပစ္ေတြကိုု ေျဖနိုုင္ ဖိုု႕ အတြက္ ၊ ထိုုင္းနိုုင္ငံကိုု အၾကိမ္ေပါင္း ၆၀  လာ ေရာက္ခဲ့ ျပီး ၊ ဒီ
ျပခန္း ကိုု သူ႕ကိုုယ္ပိုုင္ ေငြ နဲ႕ ဖြင့္လွစ္ ခဲ့တယ္။  အဲ့ဒီ ေနာက္ပိုုင္းမွာ   တာကာရွီ မေသဆံုုးမီ ၂၀၁၁ ခုုနွစ္ထိ ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ ဟာ ၊ မိတ္ေဆြ ရင္း ေတြ ျဖစ္သြား ၾကတယ္ လိုု႕ ၊ စာေတြ မွာ ဖတ္ ရသည္။ ခါးသက္တဲ့ အတိတ္ေတြထဲက ေနျပီး ၊ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ၾကဖိုု႕ ဆိုုတာ ၊ ေမ့ျပစ္လိုုက္ယံုု နဲ႕ မျပီးဘူး ။ သည္းခံ လိုုက္ယံုု နဲ႕ မရဘူး ။ ခြင့္လႊတ္လိုုက္ယံုု နဲ႕ လည္း မျဖစ္နိုုင္ဘူး ။ မုုန္းတီးနာက်င္မူ အရွိတရား ေတြကိုု ၊ အရွိအတိုုင္း
ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးမွသာ ရင္ၾကားေစ့ နိုုင္တာ လိုု႕ ၊ ဒီ ရုုပ္ရွင္ေလးက ၊ ေျပာျပ ေနသလိုုပဲ ။ တကယ္ ဆိုုေတာ့  ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ဟာ ၊ စစ္ ရဲ႕ သားေကာင္ ေတြ ထဲက သားေကာင္ ေလးေတြ ပဲေလ  ။ တိုုဂ်ိဳ တိုု႕ ဟစ္
တလာ တိုု႕ လိုု ၊ စစ္ၾကီးတပြဲ ကိုု ၊ ဖန္တီး ဦးေဆာင္ ဆံုုးျဖတ္ သူေတြ  မဟုုတ္ေပဘူးကိုုး ။
ေသြးမ်ိဳးဆက္ စကား၀ိုုင္း ထဲက  စတာလင္၀ါဒီ မိသားစုု ၀င္ တေယာက္က ေတာ့ ၊   သူေသ ကိုုယ္ေသ စစ္ပြဲ ၾကီးေတြ ၊ အာဏာလုု ပြဲ ၾကီး ေတြမွာ ၊  လူေတြဟာ လူစိတ္ တျခမ္း ေပ်ာက္ကုုန္ တတ္ ၾက တာပဲ လိုု႕ ၊  
ဆင္ျခင္ျပ သည္။  တမိသားစုု လံုုး ေပ်ာက္ဆံုုး သြား တဲ့ ၊ ပိုုလန္ အဘိုုးၾကီး ကေတာ့ ၊  တေယာက္ အမွား  တေယာက္ ၀န္ခ် ျပီး ၊ တေယာက္ စကား တေယာက္ နားေထာင္ ေပး တာဟာ ၊ အေကာင္းဆံုုး ကုုစား 
နည္း ပါပဲ လိုု႕ ၊ မ်က္ရည္၀ဲ ေနတဲ့ မ်က္လံုုးေတြ နဲ႕  ေျပာ သည္ ။ သူ႕ အေဖ နာဇီ ၾကီးကိုု မုုန္းတီး စက္ဆုုပ္
တယ္ ဆိုု တဲ့ ဂ်ာမန္ ၾကီးကလည္း ၊ သူ႕ အိပ္ကပ္ ထဲ မွာ အျမဲ ထဲ့ ထားတဲ့ ၊  ၾကိဳးစင္ထက္က ဓါတ္ပံုု ကိုု  
ထုုပ္ျပ ျပီး ၊ သူ႕ အေဖ ေသသြားျပီ ဆိုုတာ ကိုု တခါတေလ မယံုုနိုုင္ဘူး လိုု႕   ေခါင္းခါ သည္ ။ စတုုတၱမ်ိဳးဆက္ ဂ်ပန္ၾကီးကိုု ၾကည့္ရတာေတာ့ ၊ စစ္အတြင္းက ဂ်ပန္ စစ္သားေတြ ရဲ႕ ၊ ရိုုင္းစိုုင္း ၾကမ္းတမ္းမူ ေတြ ကိုု၊ လက္ခံ ေတာင္းပန္ လင့္ ကစား ၊ သူ႕အဘိုုး စစ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ တိုုဂ်ိဳ ဟာ ၊ စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္ တေယာက္ အစား ၊ စစ္ရွံဳးသူ တေယာက္ အျဖစ္သာ ၊ လက္ခံခ်င္ ပံုု ရသည္။ အာရွကုုန္းေျမ ၾကီးေပၚက အေနာက္တိုုင္းသား အုုပ္စိုုးမူေတြ ကိုု ဖယ္ရွားေပးမယ့္ ၊ အာရွတိုုက္ သာတူညီမ ွ် ေကာင္းစား ေရး ၀ါဒ ကိုု ကာကြယ္ ခ်င္ေသး ပံုု ရသည္။ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီးကိုု အမီွျပဳ ျပီး ခ်မ္းသာ လာတဲ့ အေမရိကန္ ကေရာ ၊ အဲ့ဒီတုုန္းက တကယ့္ကိုု မဟာမိတ္  သက္သက္ပဲ လား ။ တရားေသာ စစ္ ဆိုုတာ တကယ္ ရွိ နိုုင္ပါ့ မလား ။
သမိုုင္းက ရွဳပ္ေထြးလွ သည္။ အျပစ္ေၾကြး သံသရာေတြ က ရွည္လ်ား ခ်င္စရာ ။ ဒါေပမယ့္ ၊ လက္ရွိ ကမၻာ့
နိုုင္ငံေရး အေျခအေနေတြက ေတာ့ ၊ ကေျပာင္း ကျပန္ ျဖစ္ေနေလျပီ။
ဂ်ပန္ ေတြကိုု တိုုက္ထုုပ္ဖိုု႕ ၊ တရုုတ္အကူအညီ ယူခဲ့ ရဘူး တဲ့ ၊ အေမရိကန္ မဟာမိတ္ ေတြ က ၊ အခုုေတာ့  ဂ်ပန္ နဲ႕  မဟာမိတ္ျပန္ ျပဳျပီး ၊ တရုုတ္ ကိုု အားျပိဳင္ေနရ ေလျပီ ။  စစ္ရွံဳးစာခ်ဳပ္အရ၊ အေမရိကန္ ရဲ႕ ဖိအား
ေၾကာင့္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငုုတ္လ ွ်ိဳး ေနခဲ့ရတဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္တပ္ၾကီးကိုု၊ ေဒသတြင္းမွာ ျပန္လည္ သက္၀င္ အင္အားရွိလာ ဖိုု႕ ၊ အေမရိကန္ ကပဲ ျပန္ျပီး အားေပး လာရသည္။  ေခတ္သစ္ တရုုတ္ျပည္ ၾကီးကလည္း ၊ 
အနွစ္ ၇၀ ၾကာ မွ ၊ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ ၾကီး အတြင္းက ၊ အေမ့ေလ်ာ့ခံ  မဟာမိတ္ အျဖစ္ ၊ အေနာက္ ၀င္ရိုုး
တန္း နိုုင္ငံေတြ နဲ႕ အျပိဳင္ ၊ သမိုုင္း တေနရာ ယူဖိုု႕  ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ျပ လာ သည္။ အနွစ္ ၇၀ အတြင္း ၊ တခါဖူး မွ မလုုပ္ခဲ့ တဲ့ ၊ ဂ်ပန္ကိုု ေအာင္နိုုင္ျခင္း အခမ္းအနားၾကီးကိုု ပထမ ဆံုုး အၾကိမ္ ၀ွဲခ်ီးက်င္းပရင္း  ၊ စစ္အင္အား ဗလေတြ ထုုပ္ျပ လာ သည္။ အျမဲတမ္း ရန္သူ ၊ အျမဲတမ္း မိတ္ေဆြ မရွိ ဆိုုတဲ့  အယူအဆ ကိုု ၊ နိုုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး ေတြ မွာ ၊ ပိုုျပီး ခံတြင္း ေတြ႕ လာ ၾကသည္ေပါ့ ။ တကယ္ဆိုုေတာ့ ၊ ဗမာျပည္က ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ 
ေအာင္ဆန္း သည္ပင္ ၊ အဲ့ဒီတုုန္းက ဂ်ပန္ နဲ႕ ေပါင္း ျပီး အဂၤလိပ္ကိုု ေတာ္လွန္ ၊  ၂ နွစ္ အတြင္း အဂၤလိပ္ နဲ
ျပန္ေပါင္းျပီး ဂ်ပန္ကိုု တိုုက္ထုုတ္ ဆိုုတဲ့  အလွည့္ အေျပာင္းကိုု ၊ အားလံုုး အံ့ၾသရေအာင္ ကစား ျပ သြား ခဲ့ သည္ပဲ ။
တခါတေလ ေတာ့ လည္း ၊ သမိုုင္းထဲက အျဖစ္ေတြသည္၊ အမွား အမွန္ မရွိပဲ ၊ ယူဆခ်က္ ေတြ အျဖစ္နဲ႕သာ ၊ အဆံုုးသပ္ သြားတတ္ၾက သည္။  သူ႕ ေခတ္ သူ႕ အေျခအေနက အဆံုုးအျဖတ္ ေတြသည္ ၊ ယခုုေခတ္ ယခုု အေျခအေန နဲ႕  အံ၀င္ စံကိုုက္ ဖိုု႕ ဆိုုတာလည္း ၊ သိပ္ မျဖစ္နိုုင္ ဘူး မဟုုတ္လား ။ နည္းလမ္းက ဘယ္လိုုပဲ
ျဖစ္ျဖစ္  ရလာဒ္ သည္ သာ အဓိက ဆိုုတဲ့  ဗ်ဴဟာ သည္ ၊ စစ္ေရး နိုုင္ငံေရး ေတြမွာ ၊ လက္ေတြ႕ က် တဲ့  ေရြးခ်ယ္မူ တခုု ျဖစ္လာေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။  အဲဒီလိုု ေရြးခ်ယ္ ၾက တဲ့ အခါ  ၊ တခ်ိဳ႕ေတြ အတြက္ေတာ့ ၊ အမ်ိဳးသားေရး - နိုုင္ငံေကာင္းစားေရး ဆိုုတာေတြကိုု မ်က္နွာမူ ျပီး ၊ ကိုုယ့္အလံ ေတြကိုု ရုုတ္သိမ္းလိုုက္ ၾက ရတာမ်ိဳးေတြ ရွိမည္ ။ အမ်ား သေဘာ ေၾကာင့္ ၊  ကိုုယ့္ မူ- အယူအဆ ေတြ ကိုု ၊  ျမွဳပ္နွံ ျပစ္ လိုုက္ ရတာ မ်ိဳးေတြ လည္း ၊ အမ်ားၾကီး  ရွိခဲ့ ေပမည္ ။ သမိုုင္း ဆိုုတာကိုု တဦး တဖြဲ႕  တအုုပ္စုုက မူပိုုင္ ျပဳ လိုု႕ မရ နိုုင္ေပ
မယ့္ ၊ သမိုုင္း မတင္ တဲ့ သမိုုင္းက်န္ ေတြ ကေတာ့ ရွိဆဲ ရွိျမဲပင္ ။
စစ္ဖက္ျခင္း ရန္ဖက္ျခင္း ၊ ဗ်ဴဟာေကာင္းလိုု႕ ၊ စားပြဲေပၚမွာ ပူးေပါင္း သင့္ျမတ္ သြားၾကျပီ ဆိုုရင္ ေတာ့၊ ဟိုုး
ေအာက္ဆံုုးက  အစေတး ခံရသူ တဦးျခင္း ၊ မ်ိဳသိပ္ခဲ့ ရသူ တေယာက္ျခင္း ၊ နစ္နာရသူ မ်ိဳးဆက္ တခုုျခင္းစီ အတြက္ ၊ သမိုုင္းက်န္ေတြ ထဲ မွာပဲ ၊ ကိုုယ့္သမိုုင္း နွင့္  ကိုုယ္ ရင္ၾကားေစ့ ၾကရဖိုု႕သာ ။ တကယ္ေတာ့လည္း ကိုုယ့္လိပ္ျပာ နဲ႕ ကိုုယ္ ရင္ၾကားေစ့ နိုုင္ဖိုု႕ ကသာ ၊ အေရးၾကီးဆံုုးပဲ မဟုုတ္လား ။
(ကိုုးကား-  Bloodline. Insight Program at SBS. Australia.)
ေကသြယ္
၆ -  ၁၈  စက္တင္ဘာ ၂၀၁၅
Weekly Eleven 29-09-2015



Share/Bookmark

ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား . . .

ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား . . .
နာနာက်င္က်င္ အဲဒီ စကားေလး တခြန္း ဟာ ၊ အ၀န္း အ၀ိုုင္း တခုု အတြင္းမွာ ၊ အေတာ္ေလး ရိုုက္ခတ္ ျမည္ဟိန္း ခဲ့ ဖူးတယ္။
ကိုုယ္တိုုင္က အဲ့ဒီ အ၀န္းအ၀ိုုင္း ရဲ႕  ၊ မနီး မေ၀း မွာ ၾကီးျပင္းရင္း ၊ သတင္း ၀ရင္း ေတြ ကိုု အျမဲ ၾကားေန ခဲ့ ရသူ ဆိုု ေတာ့ ၊ အဲ့ဒီ ၾကယ္ေၾကြ တဲ့ သတင္းၾကီးကိုုပါ ၊ မွတ္မွတ္ ထင္ထင္ ရွိေနခဲ့တယ္ေပါ့ ။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး နယ္မွာပဲ ေသာင္တင္ ေက်ာင္းေတြ က မဖြင့္၊  ညဖက္ဆိုု မီးေတြ ျပတ္ ၊ အိမ္ေရွ႕  မွာ ကားရပ္သံလား နားစြင့္ ေန ၾက ရတဲ့ ၊  အခ်ိန္ကာလ တခုုမွာ ၊ ဖေယာင္းတိုုင္ အလင္းေရာင္ နဲ႕  ေရဒီယိုု တလံုုးဆီမွာ အာရံုုေတြ စုုရုုန္း ညိမ္သက္ တတ္ၾက ရင္း ၊ ၾကယ္ေတြ ေၾကြတဲ့ သတင္းေတြ ၊  စ ျပီး ၾကား ရ ေတာ့တာပဲ ။
ပထမ ဆံုုး အေနနဲ႕ ၊   ၈၈  အလုုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၊ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ရဲ႕  အမာခံ တေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ဦးေမာင္ကိုု ၊ အညွင္းပန္း အနိွပ္စက္ ခံ ရင္း ေထာင္ထဲမွာ ေသဆံုုးသြားျပီ ဆိုုတဲ့ သတင္းဆိုုး ကိုု ၊ ၾကားရတယ္။  ဖခင္ ျဖစ္သူ ရဲ႕ ၊
မ်က္နွာဟာ ၊ စိုုးရိမ္မူ တမ်ိဳး နဲ႕ ၊ ေလးနက္ လိုု႕ လာေန ေပမဲ့ ၊   ကိုုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေခတ္အေျခအေန အလားအလာ
ေတြကိုု ၊ ဂ ဃ နဏ မမွန္းဆ တတ္ေသးတဲ့ ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ တေယာက္ အေနနဲ႕ ေတာ့ ၊ ညတိုုင္း နားေထာင္ေန ရတဲ့ ၊ မေကာင္းသတင္းေတြထဲက ၊ သတင္းဆိုုး တပုုဒ္ အတြက္ ဆိုု႕ နင့္ တတ္ဖိုု႕ပဲ သိခဲ့တယ္ ။
အဲဒီ အခ်ိန္က ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး ကိုု ၊ ေအာင္ပြဲ ခံ ျပီးသြား လိုု႕ ၊  ဂႏၶီ ခမ္းမ အစည္းအေ၀း နဲ႕ ဖခင္ ျဖစ္သူလည္း အလုုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနခ်ိန္ ။ နိုုင္ငံေရး အေျခအေန ေတြက ၊ ရွဳပ္ရွဳပ္ေထြးေထြး ။ အိမ္မွာလည္း ဧည့္သည္ေတြ ျပတ္တယ္ မရွိ ။  ဦးေမာင္ကိုု ရဲ႕ သတင္းဆုုိး အျပီး ၊ သိပ္မၾကာ ဘူး။ ခရမ္း လႊတ္ေတာ္ ကိုုယ္စားလွယ္ ဦးတင္ေမာင္၀င္း  ေထာင္ထဲမွာ ေသ သြားျပန္ျပီ တဲ့ ။ ေရဒီိယိုု ကိုု ပိတ္လိုုက္ခ်ိန္မွာ ၊ ေဖေဖ့ ေတာက္ေခါက္သံ ဟာ က်ယ္ေလာင္ လွ တယ္။  ေက်ာင္းသား သမဂၢ ရဲ႕  ၊ ဆဲဗင္း ဂ်ဳလိုုင္  ရဲေဘာ္ တေယာက္ေတာ့ က် ဆံုုးျပန္ ျပီ တဲ့ ။ အဲဒီ ကတည္းက ခရမ္းဦးတင္ေမာင္၀င္း ဆိုုတဲ့ ပုုဂၢိဳလ္တေယာက္ ကိုု စိတ္ထဲ စြဲ ေနခဲ့တယ္ ။ ပိုုျပီး စြဲ ရတာက ၊ သူ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ ဟာ ၊ ေငြတာရီ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ၊ နွစ္နွစ္သက္သက္ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ စာေရးဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ  ျဖစ္ေနတာ လည္း တခ်က္ ၊ ေနာက္ျပီး အဲ့ဒီတုုန္းက  တဆည ပါတီက ၀င္ျပိဳင္တဲ့ သူ႕ အကိုုအရင္း ျဖစ္သူ နဲ႕  ခရမ္းတျမိဳ႕ နယ္ တည္းမွာ ၊ မဲဆႏၵနယ္ တခုု တည္းကေန ၊ 
ယွဥ္ျပိဳင္ခဲ့တယ္ ဆိုုတဲ့ စိတ္၀င္စား စရာ ေျပာစကားေတြ ကိုုလည္း ၾကားဖူး ထားတာ လည္း တခ်က္ေပါ့ ။
မဲလိုုက္ ေမွာင္လိုုက္ ၊ ရြာလိုုက္ ခ်ဴန္းလိုုက္ ၊ ၾကမ္းလိုုက္ ထန္ လိုုက္ ရာသီဥတုု ေတြ နဲ႕ ပဲ ၊ နွစ္မ်ားစြာကုုိ ေက်ာ္ျဖတ္ လာခဲ့ျပီး သကာလ ၊ အခုုလိုု   စာအုုပ္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထုုတ္ေ၀ လိုု႕ ရ လာတဲ့ နိုုင္ငံေရး ေနသာသာ မွာ ၊  
ဇနီးျဖစ္သူ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ရဲ႕ “လြမ္းေလသမ ွ်” ဆိုုတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ထြက္လာတယ္ ဆိုုေတာ့  ဖတ္ခ်င္ ေနမိေရာ ။ အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က ေန တဆင့္ မိတ္ဖြဲ႕ သိကၽြမ္းခဲ့ ရတဲ့ ၊ သူတိုု႕ ရဲ႕ သမီး ျဖစ္သူ ၀တ္မွံဳ ေၾကာင့္ ၊  
စာအုုပ္ကေလး ကိုု ၊ အန္တီၾကဴ ကိုုယ္တိုုင္ လက္မွတ္ထိုုး ေပးတာေလးကိုု ရ ခဲ့ တယ္။



လက္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ စာအုုပ္ကေလးကိုု မွတ္မွတ္ရရ ၊ ဆဲဗင္းဂ်ဳလိုုင္ ေန႕ မွာ အေသအခ်ာ စဖတ္ျဖစ္တယ္။ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢၾကီးကိုု ၊ အင္မတန္ တြယ္တာ ေလးျမတ္ ၾကတဲ့ ၊ ေက်ာင္းသား မ်ိဳးဆက္ တခုု ဟာ ၊ ၁၉ ၆၂ ခုုနွစ္ ဇူလိုုင္လ ၇ ရက္ေန႕  … အတိအက် ေျပာရရင္  ၈ ရက္ေန႕ မွာ ၊ မ်က္ရည္ ျဖိဳင္ျဖိဳင္ က်ၾကတယ္ ဆိုုတဲ့  အေၾကာင္းေတြ ကိုု ၊ ငယ္ငယ္တည္းက ယဥ္ပါး ၾကားဖူး ေနခဲ့ ေပမဲ့ ၊  ဒီ စာအုုပ္ဖတ္ ေတာ့ ထပ္ျပီး  ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖစ္ ရျပန္ တယ္။ ျဖိဳ ဖ်က္ ေဖာက္ခြဲ ခံ လိုုက္ရတယ္ ဆိုုတဲ့ ၊ သမဂၢ အေဆာက္အဦ ၾကီးကိုု ၊ သူတိုု႕ ေတြ ဘာလိုု႕ မ်ား  အဲဒီေလာက္ သံေယာဇဥ္ ၾကီးရတာလည္း လိုု႕  ၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ တခုုထဲက ေန ၊ ျပန္လွည့္ ၾကည့္ျပီး ၊ အံ့ၾသ ရ တယ္။ တကယ္ေတာ့ ရုုပ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာ အေဆာက္အဦ တခုု ဆိုုတာထက္ ၊ ကိုုလိုုနီ နယ္ခ်ဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေရး တိုုက္ပြဲ ကတည္းက ၊ ရွင္သန္ နိုုးၾကား ေန ခဲ့တဲ့ ၊  ေက်ာင္းသား နိုုင္ငံေရး  ဆိုုတဲ့ ၊ စိတ္ဓါတ္ အေဆာက္အဦ ၾကီးကိုု ၊ ထိုုးခြဲ 
 ေျခမြ ပစ္လိုုက္တာ ကိုုး ။ အဲဒီကတည္းက ၊ စစ္တပ္ နဲ႕  ျပည္သူ ၾကားက စည္း  ကလည္း ၊ ထူထဲ မဲနက္ သြားခဲ့ျပီး ၊ အက္ေၾကာင္းေတြ လိုုက္ လာခဲ့ ေတာ့တာ  ပဲေလ။
သမဂၢ အေဆာက္အဦ ၾကီး ရဲ႕  အပိုုင္းအစ ေတြ တစစီ လြင့္စင္ သြားခဲ့သလိုု မ်ိဳး ၊ ဆဲဗင္းဂ်ဳလိုုင္ ၀ိညဥ္ စိတ္ဓါတ္ ေတြ လည္း ၊ တေနရာစီ တနယ္အေ၀းေတြ ဆီ လြင့္စင္ သြားလိုုက္ၾကတာ နွစ္ေပါင္း နွစ္ဆယ္ အစိတ္ ။ ဒီၾကားထဲမွာ 
အၾကိမ္ၾကိမ္ ကုုန္းရုုန္းထ ၾကတဲ့ အခါတိုုင္းပဲ ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ပဲ ျဖိဳခြဲ ခံ ရ ျပန္ ။  ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္တန္လိုု႕   နိုုင္ငံေရး နာရီ 
လက္တံ ၾကီးက ၊ ညႊန္ျပ လာတဲ့ အခါ မွာ ၊ တတိုုင္းတျပည္လံုုးက ၊ လက္သီး လက္ေမာင္း ေတြ နဲ႕ အတူ ၊ ပိုုျပီး 
ရင့္က်က္ တဲ့ အသြင္သ႑န္ေတြ နဲ႕ ၊ ပိုုျပီး ေလးနက္ တဲ့ ခံယူခ်က္ေတြ နဲ႕ ၊ သူတိုု႕ မ်ိဳးဆက္ေတြကိုုပါ အပါေခၚျပီး  ျမန္မာ့ နိုုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း ထဲကိုု  ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္ လာခဲ့ ၾက တယ္။
ဒီ စာအုုပ္ ထဲ မွာလည္း ၊  မိဘ လက္ငုုတ္ လက္ရင္း ၊ ဆန္စက္လုုပ္ငန္း ကိုု ျပန္ျပီး ဦးစီး လုုပ္ေဆာင္ ေနခဲ့တဲ့ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ဟာ ၊ နွစ္ေပါင္း နွစ္ဆယ္ ေလာက္ အတြင္းမွာ ၊ သူ႕ ရဲ႕  နဂိုုမူလ  ယံုုၾကည္ ရပ္တည္ခ်က္ ေတြအတိုုင္း ေနထိုုင္ ခဲ့ရင္း ၊ သူ႕ အလုုပ္သမားေတြ ရဲ႕  ေလးစား အားကိုုးမူ ၊ သူ႕ ျမိုု႕သူ ျမိဳ႕သား ေတြ ရဲ႕ ၊ ယံုၾကည္ အပ္နွင္းမူ ကိုု ရယူ နိုုင္ခဲ့တယ္ ။  ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ အလြန္  ပထမဆံုုး အၾကိမ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး မွာ ၊ ခရမ္းျမိဳ႕ ရဲ႕  လႊတ္ေတာ္ ကိုုယ္စားလွယ္ 
အျဖစ္ ၊ အကိုုအရင္း ျဖစ္သူ  ဗိုုလ္မွဴးေဟာင္း ဦးေဇာ္၀င္း နဲ႕  ယွဥ္ျပီး ၊ အနိုုင္ ရ ခဲ့တယ္။ မဲဆႏၵနယ္ မတူေအာင္ ျပိဳင္ရင္ လည္း ရပါရက္ နဲ႕ ၊ အကိုုၾကီးျဖစ္သူ ကလည္း ဒီျမိဳ႕မွာ လူရိုုေသတဲ့  မဲရ နိုုင္တဲ့ လူ ၾကီး တေယာက္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ အက်ိဳး အတြက္ ၊ တမင္ကိုုပဲ ၊ ေက်းဇူးရွင္ အကိုုၾကီးကိုု ၊ အတိုုက္အခံ ျပဳ ျပီး   ၊ ယွဥ္ျပိဳင္ ခဲ့ ရတယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္ ။  တကယ္လိုု႕မ်ား ျမန္မာျပည္ ဒီမိုုကေရစီ ရရွိဖိုု႕  အရိုုးေတြ ေတာင္လိုုပံုုမယ္ ဆိုုရင္ ၊  အရိုုး
ေတာင္ပံုု ရဲ႕  ေအာက္ဆံုုးမွာ ကၽြန္ေတာ့ အရိုုး ရွိရပါေစမယ္ . . . ဆိုုတဲ့ မဲဆြယ္ မိန္႕ခြန္းဟာ ၊ သူ႕ ရဲ႕ အနာဂါတ္ကိုု နမိတ္
ဖတ္ ေနခဲ့သလိုု ၊ သူ႕ ရဲ႕ ပိုုင္းျဖတ္မူ ကိုုလည္း ၊ ရဲရင့္ ေစ ခဲ့တယ္။
အဲ့ဒီ အခ်ိန္  ရွစ္ဆယ့္ ရွစ္ ကာလ အလြန္ မွာ ၊ အိမ္ကိုု အလည္မဟုုတ္ပဲ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ၊ မီးခိုုးေရာင္ အက်ီ ၤ နဲ႕ 
လူၾကီး တေယာက္ကိုုလည္း  ခုုထိ မ်က္စိ ထဲက မထြက္ ခဲ့ဘူး ။ သူ႕ ဆံပင္ ေတြက ၊ အက်ီ ၤ အေရာင္ထက္ ပိုုျပီး ၊ မီးခိုုးေရာင္မွာ အျဖဴ ေတြ ခပ္မ်ားမ်ား စြက္ေနတယ္။ ေကာ္ကိုုင္းမ်က္မွန္ အမဲ ေရာင္ ေအာက္က ၊ မ်က္လံုုးေတြ ကလည္း ၊ မီးခိုုးေရာင္ မွိဳင္းေနသလိုုပဲ ။  တကၠသိုုလ္မွာ တုုန္းက ၊ ေက်ာင္းသားနိုုင္ငံေရး အတူ လုုပ္ခဲ့ ၾကတဲ့ ၊  ေဖေဖ့ သူငယ္ခ်င္း  ဦးညိဳ၀င္း က ၊ သူတိုု႕ ေထာင္မဲ့ ပီသံုုးလံုုး ပါတီ အတြက္ ၊ နယ္ေတြ ဆင္းျပီး ေဖေဖ့ကိုု လာေခၚတာ တဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ ေဖေဖ က ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္မွာ ပဲ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕  ေခါင္းေဆာင္မူ ကိုု နာခံ ဖိုု႕ ၊ ဆံုုးျဖတ္ ထားခဲ့ျပီး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ၊  လက္စြဲ နွဳတ္ဆက္ျပီး ျပန္သြားတဲ့ ၊ အဲဒီ မီးခိုုးေရာင္ မွိဳင္မွိဳင္း လူၾကီးကိုု ၊ စိတ္ထဲမွာ ဘာလိုု႕လဲ မသိ ၊ သနား ေန မိ ခဲ့ တယ္။ သူမ်ားကိုု မသနား ရ ဘူးလိုု႕ ၊ ငယ္ငယ္တည္းက ၊ ေဖေဖက  ခပ္နာနာ သြန္သင္ေလ့က်င့္ ေပးခံ ခဲ့ ရေပမဲ့ ၊ ရင္ထဲက သနား တာကိုုေတာ့ သနားတယ္ လိုု႕ ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္ ။
တကယ္ေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္ ၊ ၉ ၀ ေရြးေကာက္ပြဲ အတြက္ ၊ ပါတီ ေတြ အျပိဳင္းအရိုုင္း ေထာင္ၾက တဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊ ပီသံုုးလံုုး ပါတီ ဟာလည္း ၊ ဦးညိဳ၀င္း ၊ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ ( ေတးသံရွင္ ကိုုသန္းလွိဳင္ အကိုု ) ၊ ဦးလွေရႊ ( တကသ ဥကၠဌေဟာင္း )  တိုု႕ လိုု  ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ဂ်ဳလိုုင္၀ိညဥ္ ေတြ ရဲ႕  နာမယ္ေတြ နဲ႕ အတူ ၊ သီးသန္႕ ပါတီ တခုု ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ မၾကာပါဘူး ၊ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ လိုု  ဒီေရျမင့္ ေအာင္ပြဲ ရ ထား တဲ့  ပါတီ တခုု ကိုုေတာင္၊ အေလးမထား တဲ့ ၊ စစ္အစိုုးရ ဟာ ၊   ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ေတြကိုု ၊ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲ ၊ ဆြဲ ထဲ့ ေတာ့တာေပါ့ ။  အေမွာင္ထဲက အေမွာင္ဆံုုး အခ်ိန္ေတြ လိုု႕ပဲ ေျပာရ မလား ။ ေထာင္၀င္စာ  ေကာင္းေကာင္း မရ ၊ စစ္ေၾကာေရး ပဲ ေကာင္းေကာင္းကိုုင္ တဲ့ ၊  စစ္ ေထာက္လွမ္းေရး အာဏာစက္ ေအာက္ မွာ ၊ ၾကယ္ေတြ တပြင့္ ျပီး တပြင့္ ေၾကြ ေတာ့တယ္။ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ သတ္ေသတယ္တဲ့ ။ ကင္ဆာ တဲ့ ။ ေရာဂါကုုမရ ေတာ့ တဲ့ ။ စံုုလိုု႕ပါပဲ ။ အခ်ိန္ အစဥ္လိုုက္ေတြ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ၊ အဲဒီ အေမွာင္ဆံုုး အခ်ိန္မွာ ေၾကြခဲ့တဲ့ လူေတြကိုု မွတ္မိသေလာက္ ဆိုုရင္ - ဦးေမာင္ကိုု ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ၊ ဦးညိဳ၀င္း ၊ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ ၊ ပထ၀ီ တင္သိန္းေမာင္ ၊ ဗိသုုကာ ဦးေက်ာ္မင္း ၊မံုုရြာ ဦးတင္ေရႊ ၊ ဦးေအာင္ေမသုု ၊ ဦးလွသန္း ၊ စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္က ( ဦးဘေသာ္) ။

နိုုင္ငံေရးသမားမ်ား ၏ ေနာက္ဆံုုးေန႕ ျမင္ကြင္းမ်ား - ေလးကိုုတင္

အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ၊  ေဖေဖ့ ရဲ႕  ေက်ာင္းသား သမဂၢေရွ႕က အုုပ္စုု ဓါတ္ပံုုေလး ထဲက ၊ တခ်ိဳ႕ နာမယ္ေလးေတြ ရဲ႕  ေနာက္မွာ ကြင္းစ ကြင္းပိတ္ နဲ႕ ( ေတာတြင္းက်ဆံုုး )  ဆိုုတာေလး ေတြ ျမင္တိုုင္း  စိတ္ထဲ နင့္နင့္ နဲနဲ ခံစားရျမဲ ။  ဓါတ္ပံုုထဲ မွာ အားလံုုးဟာ နဳတ္ခမ္းပါးေတြကိုု တင္းတင္းေစ့ လိုု႕  သပ္သပ္ရပ္ရပ္ နုုနုုနယ္နယ္ ။ ဒီလိုု အရြယ္ေကာင္း ပညာတတ္ လူငယ္ေလးေတြ ၊ ေတာတြင္းမွာ က်ဆံုုး ရတဲ့ ၊  တရားခံ က ဘာလဲ ဆိုုတာ ေတြးေလ အေျဖမထြက္ေလ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ။ ခုုေတာ့ - ေတာတြင္း တင္ မက ၊ ေထာင္တြင္း ပါ က်ဆံုုး ရ တဲ့ ၊ သူ႕ မိတ္ေဆြ အရြယ္ေကာင္းၾကီး ေတြ  အတြက္ ၊ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေဖေဖ့ကိုု ၊ ဘာမွ ထပ္မေမးမိေအာင္ပဲ ေန ရတယ္ ။ ဦးညိဳ၀င္း  သတင္း ၾကားတဲ့ ည က ဆိုု ၊ 
ေဖေဖ ဟာ ၊ တညလံုုး မအိပ္ပဲ ေဆးလိပ္ ထိုုင္ေသာက္ေနခဲ့တာ ကိုု ၊ မွတ္မိေနတယ္။
အခုု ၊ လြမ္းေလသမ ွ် ကိုု ဖတ္ေတာ့ ၊   အဲဒီ မိသားစုု ေတြထဲက ၊ မိသားတစုု ရဲ႕  ခံစားခ်က္ ေတြကိုု နင့္နင့္နဲနဲ အတြင္းက်က် ျမင္ရေလတယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္က အက်ဥ္းက်ခံ နိုုင္ငံေရး သမား ေတြ ရဲ႕ မိသားစုု  ဘ၀ ေတြဟာ ၊ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲ ခဲ့မယ္ ဆိုုတာ ၊ မွန္းဆၾကည့္လိုု႕ ေတာင္ ရ ေနမွေတာ့ ၊ ကာယကံ ရွင္ေတြ အတြက္ ေတာ့  စာဖြဲ႕ လိုု႕ လည္း 
 ျပည့္စံုု လိမ့္ မည္ မဟုုတ္ေတာ့ ။ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ကလည္း ၊ ဒီ စာအုုပ္ကိုု ေရး ဖိုု႕ ၊ သူ႕ အတြက္  အရမ္းကိုု စိတ္ပင္ပန္းစြာ အားထုုပ္ ခဲ့ ရ တယ္လိုု႕  ဆိုု တယ္။  အိမ္ကေန ေခၚသြားျပီး ၊ ဘယ္ေရာက္လိုု႕ ေရာက္ေနမွန္းမသိ ၊ ဘာသတင္းမွ မၾကားရ ။  ၾကားရျပန္ေတာ့ ၊ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေဆး၀ယ္ခိုုင္းတဲ့  စာရြက္ကေလး တရြက္ သာ ။ လိုုအပ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြကိုု  ေပးလိုုက္ရေပမဲ့ လည္း ၊  ကာယကံ ရွင္ လက္ထဲ ေရာက္လား မေရာက္လား မေသခ်ာ ။  ေနာက္ဆံုုး  ရနိုုင္မဲ့ အကူအညီ ေတြ မ်ိဳးစံုု ေတာင္းျပီး ၊ ခင္ပြန္းသည္ ရွိနိုုင္မဲ့ ၊ အက်ဥ္းေထာင္ၾကီး ဆီ ၊ အေမာတေကာ . . . ေဇာ ေတြ နဲ႕  ေရာက္ ျပီး ေစာင့္ဆိုုင္း ေနတဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊  ၾကားလိုုက္ ရ တဲ့ သတင္းက ၊ မေန႕ ကပဲ ဆံုုးသြားျပီ မိုု႕ ၊ ေရခဲတိုုက္ ကိုု လိုုက္ခဲ့ဖိုု႕ - တဲ့ ။  အိမ္က အေကာင္းအတိုုင္း ထြက္သြားျပီး ၊ နွစ္လ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာ ၊  ပိန္ခ်ံဳး ေနတဲ့ 
ခင္ပြန္းသည္ကိုု ၊ ေခါင္းတလား ထဲ မွာ ၊ ျပန္ ေတြ႕ ရ တဲ့ ၊ ဇနီးသည္ တေယာက္ ရဲ႕ ၊ ခံစားခ်က္ ။  နာေရး ေၾကာ္ျငာ ထဲ့ပံုု ထဲ့ နည္းက အစ ၊ စ်ာပန အစီအစဥ္ မက်န္  ၊ အုုတ္ဂူမွာ  နာမယ္ထြင္းထုု တာ အဆံုုး ၊ ထိန္းခ်ဳပ္ ကန္႕သတ္ ခံ ခဲ့ ရတဲ့ ၊ မိသားတစုု ရဲ႕ ၊ နာၾကင္ မ်ိဳသိပ္ခဲ့ ရ မူေတြ ။   ေထာင္အရာရွိ ေတြ က ၊ ကင္ဆာ ေၾကာင့္ ေသတာ လိုု႕ ဆိုုသည္။ သူမ ရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ ဆီကိုု နွစ္လ အတြင္း ေရာက္လာခဲ့တဲ့ သူမ ဘယ္တုုန္းကမွ မသိ ခဲ့တဲ့ ကင္ဆာ ဆိုုတာၾကီးကိုု ၊ နာက်င္လွစြာ ရြတ္ဆိုုခဲ့တဲ့ သူမ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုး နွဳတ္ဆက္ စကား ေလး က ၊ 
ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား ... ကင္ဆာ က်ဆံုုးပါေစ .... တဲ့ ။
အထူးသျဖင့္ ၊ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖဖိုု႕ ၃ လ ပဲ လိုုေတာ့တဲ့ ၊ သမီးၾကီး ျဖစ္သူ ရဲ႕ ၊ စိတ္ အနာတရ ေတြကိုု ၊ အရြယ္တူ ျခင္း ၊ သူ႕ေနရာမွာ ၀င္ျပီး ကိုုယ္ခ်င္းစာ ၾကည့္ယံုု နဲ႕ တင္ ၊ ခက္ခဲ ပင္ပန္း လွ ျပီ ။  ေထာင္အရာရွိ ေတြ အားလံုုး ေရွ႕ မွာ ၊ နံရံ ေပၚက ၊ ဦးေန၀င္းၾကီး ရဲ႕  ဓါတ္ပံုုၾကီး ကိုု ၊ လက္ညွိး ထိုုးျပီး ၊ ဒီလူၾကီးေၾကာင့္ က်မ အေဖ ေသတာ လိုု႕ ၊ 
 ေပါက္ကြဲ ေအာ္ဟစ္ ငိုုယိုု ခဲ့တဲ့ ၊ ၁၅-၁၆ နွစ္  အရြယ္ ကေလးမ ေလး တေယာက္ နဲ႕ အတူ လိုုက္ျပီး ေၾကကြဲ တုုန္လွဳပ္လိုု႕ ။ စိတ္ဒုုကၡ ခံစားေနရ တဲ့ မိခင္ကိုု ၊ ေဖးမ အားေပး နိုုင္ခဲ့တဲ့ ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ မိန္းကေလး တေယာက္ ရဲ႕ ၊ စြမ္းရည္ကိုု လည္း  မအံ့ၾသ ပဲ မေနနိုုင္ ။  ဒါေတာင္ ဆယ္တန္းကိုု ဂုုဏ္ထူး ၅ ခုု နဲ႕ ေအာင္ ေအာင္ ေျဖျပ နိုုင္ခဲ့တဲ့ ၊ ၀တ္မွဳန္ ကိုု ၊ က်ိတ္ျပီး ခ်ီးက်ဴး ေနမိတယ္။
ဆရာၾကီးတင္မိုုး ရဲ႕  ဦးတင္ေမာင္၀င္း အတြက္ ဂုုဏ္ျပဳ ကဗ်ာေလး ထဲက  “ လြမ္းေလသမ ွ်” ဆိုုတဲ့ စာသားကေလး ကိုု ယူထားတာ နဲ႕  လိုုက္ဖတ္ေအာင္ပဲ ၊ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ရဲ႕ ၊  ခံစားခ်က္ေတြ ဟာ  ၊ နာက်င္မူေတြၾကားထဲကေန ၊ အတိတ္လွလွ ေလးေတြ ကိုုလည္း ၊ ျပန္ေျပာင္း ေရာယွက္ လြမ္းဆြတ္ ထားေလတယ္။  ဆရာမ ရဲ႕ ၊ ေမတၱာ ဖြဲ႕  ၀တၱဳေလး ေတြကိုု ၊ ျပန္ျပီး သတိရ ေစ တဲ့ ၊ အပိုုင္းေတြ လိုု႕ပဲ ေျပာရမယ္။
စာအုုပ္ရဲ႕ မ်က္နွာဖံုုးက ၊ ပန္းခ်ီ ေရႊစိုုးဟန္ ရဲ႕ ၊ လက္ရာ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ပံုုတူ ကိုု ၊ စာအုုပ္ဖတ္ကာစ က ၊ အမူမဲ့ 
အမွတ္မဲ့ ေပမဲ့ ၊ ဒီပံုုတူ ဟာ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း သက္ရွိ ထင္ရွား ရိွစဥ္ကတည္း ၊ ခင္မင္ေလးစားမူ နဲ႕ အမွတ္တရ  ဆြဲေပးခဲ့တဲ့ ၊ အဓိပၺါယ္ ဖြင့္ဆိုု မထားတဲ့  ပံုုလိုု႕ ဆိုုတာေၾကာင့္ ၊ စာအုုပ္ ဖတ္အျပီးမွာ ၊ အေသအခ်ာ ျပန္ၾကည့္ ျဖစ္တယ္။ ေျပာသလိုုပဲ ၊ အစက္အေျပာက္ေတြ နဲ႕ ပံုုေဖာ္ ထားတဲ့ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ရဲ႕ ၊ နွဳတ္ခမ္းပါးပါး ေတြ ထဲမွာ ၊ အတိတ္ သမိုုင္းရဲ႕ သက္ေသ တခ်ိဳ႕ကိုု  ၊ ျမင္ရတယ္။ တစြန္းတစ ပဲ ဆြဲထားတဲ့ ၾကယ္၀ါ၀ါ ၾကီး ထဲမွာ ၊ အနာဂါတ္ ရဲ႕  မေသခ်ာမူ ေတြက ၊ ကြက္လပ္ ျဖစ္ေန ေသးတယ္။
ဒီ စာအုုပ္ေလး အေၾကာင္းကိုု ၊ တခုုခုု ေရးမယ္ လိုု႕ ၊ စ ထားျပီး ၊ ခ်က္ျခင္း အဆံုုး မသတ္ နိုုင္ ခဲ့ဘူး ။ အခုု လိုု ၊ သမိုုင္း နာရီ လက္တံ ၾကီး ၊ ေနာက္တပတ္ ထပ္တရစ္ တိုုး ျပန္လိုု႕ ၊  ျမန္မာ့ ဒီမိုုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး ေနာက္တခုု 
လည္း ၊ အသစ္တဖန္ ျပန္စ ေတာ့မယ္ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊  အတိတ္က နာက်င္စရာ သမိုုင္းေတြကိုု ၊ အဆံုုးသတ္ ရ ေတာ့မလား လိုု႕ ၊  ေတြေ၀ ေနလ်က္က ၊ ဒီ စာေလးကိုု လည္း အဆံုုးသတ္ ျဖစ္ေတာ့တယ္ ။  
တံတားၾကီး  ေအာက္ ကေတာ့ ၊  ေရေတြ စီးသြား ခဲ့ ပါျပီ ။ ကမ္းနဖူးက  စိမ္းျမ ရြက္သစ္ေတြ ဖားဖားေ၀ ေအာင္ ဖံုုးေနတဲ့ အပင္ၾကီး ကိုု လွမ္းေငး ရင္း ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္းေပါင္း မ်ားစြာ ရဲ႕  အရိုုးေတြ အတြက္ ၊ ေက်းဇူး ေတြ အထပ္ထပ္ တင္ေနမိ တယ္။
ေကသြယ္
၂၈ ဇူလိုုင္
ဆက္စပ္ ဖတ္ရန္- လြမ္းရက္ရွည္ရွည္


Share/Bookmark