လက္ခတ္သံ

အရင္ ပို႕စ္ မွာ .. 'လတ္ခတ္သံ' သီခ်င္းေလး ကို..နွစ္နွစ္သက္သက္ တင္စား ျပီး ကာ မွ... အဲဒီ ေရႊျခည္ေငြျခည္ တန္းပါလို႕ ရုပ္ရွင္အေဟာင္း ေလး ကို တအား ျပန္ ၾကည့္ခ်င္ စိတ္ ေပါက္ေန မိတယ္။ 

အဲလို တုန္း.. တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ပဲ.. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မွာ ညီမငယ္ တေယာက္ ျပန္တင္ ေပး ထားတာ ေတြ႕ ေတာ့..၀မ္းသာ သြားလိုက္တာ။ ဖလင္ ေခတ္က ရုပ္ရွင္ အေဟာင္းေတြ..ဓါတ္ျပားေခတ္က..သီခ်င္း အေဟာင္း ေတြ..ဘယ္က ဘယ္လို အင္တာနက္ ေခတ္ၾကီး မွာ.. ဟိုက..ဒီက..ထြက္လာ ၾက ပါ လိမ့္ လို႕..  ေတြး ေန မိ ေသးတယ္။ လက္ခတ္သံ လိုမ်ိဳး.. အလကၤာေက်ာ္စြာ  စိန္ေ၀လွ်ံ ရဲ႕..တျခားတျခား ေသာ.. ျမန္မာမူ လက္ရာ သီခ်င္း ေကာင္း ေလးေတြ.. ။ သန္းသန္းဆင့္ ရဲ႕..တျခား တျခား ေသာ.. ဂရုဏာသံ ေႏွာ ေလးေတြ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ေနာက္လူ ေတြ .. ၾကည့္ရွဳ ခံစား နိုင္ တာ.. ေကာင္းတာေပါ့။

ခု လည္း ဒီ ရုပ္ရွင္ေလး ကို ေသခ်ာ ျပန္ၾကည့္ ရင္း..ဖတ္ခဲ့ဘူး တဲ့.. မူရင္း ၀တၱဳေလးကို ျပန္ အာရံုေဖာ္ၾကည့္ ေန မိ သည္။ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ရဲ႕.. ေငြတာရီ မဂၢဇင္း ၀တၱဳရွည္ေလး တပုဒ္ပဲ။ ၀တၱဳ ေခါင္းစဥ္က.. လွိဳင္းပုတ္ တဲ့ ေလွ.. ။  ေခ်ာင္းကေလး နေဘး မွာ.. အမ်ိဳးသမီးေလး တေယာက္ နဲ႕..ခေလးမ ေလး တေယာက္ ေလွ လႊတ္ေနတဲ့ သရုပ္ေဖာ္ ပံုကေလး .. အာရံု ထဲ မွာ ေရးေတးေတး ျပန္ေပၚလာ သည္။


ဒါဆို...

ေအးဟဲ့..အေမ လည္း ဆိုရင္း ဆိုရင္း အဓိပၸါယ္ တမ်ိဳးေပါက္လာ တယ္ ..  

ဆိုတဲ့.. ေဒၚေမႏြဲ႕ ၾကီး ရဲ႕ စကားသံ ေနာက္က...လက္ခတ္သံ သီခ်င္းေလး ကို ေရြးနွုတ္ တင္စား အသံုးးျပဳ ခဲ့ တာက.. ဒါရိုက္တာၾကီး ဦးသုခ လား.... မူရင္း စာေရးသူ ခင္လွိဳင္ၾကဴလား... ။ ရုပ္ရွင္ထဲ မွာ.. ဂီတစာဆို စိန္ေ၀လွ်ံ အား ဂုဏ္ျပဳ ၍ လက္ခတ္သံ သီခ်င္းကို သံုးပါသည္ ဆိုေတာ့.. ဦးသုခ ရဲ႕.. အလကၤာ ေျမာက္ ေရြးခ်ယ္မူ ပို ျဖစ္နိုင္မည္ ထင္သည္။  ငယ္စဥ္ တုန္းက..အဆိုေတာ္ လုပ္ခဲ့ဘူး တဲ့.. ေဒၚေမႏြဲ႕ ၾကီးကို.. သဘာ၀ က်က် ကိုယ္တိုင္ ဆို ခိုင္းခဲ့ တဲ့..ဦးသုခ ရဲ႕.. စိတ္ကူး ေလး ကပဲ.. ဒီ ရုပ္ရွင္ တကားလံုးကို.. ေျပာစမွတ္ ျပဳ ေအာင္ .. တသသ က်န္ရစ္ခဲ့ေအာင္ ျဖစ္သြား ခဲ့ တာ လို႕..ထင္မိသည္။ ေဒၚေမႏြဲ႕ၾကီး အကယ္ဒမီ ရ ခဲ့တဲ့ အခန္း တခု လည္း ျဖစ္သြား သည္ေပါ့။

ရုပ္ရွင္တကား လံုး ကို ညီညီညႊတ္ညြတ္ ေပါင္းစပ္ ဖန္တီး ခဲ့ ၾကတဲ့ ..ညြန္႕၀င္း.. ခင္ယုေမ..ခ်ိဳျပံဳး စတဲ့..သရုပ္ေဆာင္ ေတြ ရဲ႕ ဟန္ပန္ အမူအယာ ေတြ က စလို႕.. ဂီတ လုလင္ ဦးကိုကို ရဲ႕..ဂီတ တီးခတ္ ဖန္တီးမူ ေတြ အဆံုး.. အဲဒီ ေခတ္ အခါက..အနုပညာ ထြက္ကုန္ တခု ကို ..တေလး တစား ျပန္ျပီး ခံစား ၾကည့္ ရွဳ ျဖစ္ သည္။ ျပီးေတာ့..ငယ္ငယ္က ပံုရိပ္ ေတြ.. ခံစားနားလည္မူ ေတြ..။ တကယ့္ သတိရ စရာ ေလး ေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ ငယ္ငယ္က ဆို.. ရုပ္ရွင္တကား နာမည္ ၾကီးျပီ ဆိုရင္.. လက္မွတ္ ကို တအိမ္လံုးစာ အတြက္..တရက္ နွစ္ရက္ ၾကိဳ၀ယ္ၾက ရသည္။ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္ရေတာ့မယ္ ဆိုရင္..ညစာ ထမင္း ေတာင္ ၀င္ေအာင္ မစားနိုင္ ေအာင္ စိတ္က လွဳပ္ရွား ေသး တာ။ တအိမ္လံုး ေဆြမ်ိဳးေတြ တသိုက္ၾကီး.. မုန္႕ေတြ..ယပ္ေတာင္ ေတြ.. ဓါတ္မီးေတြ ကိုင္ျပီး သြားၾကည့္ရတဲ့..အဲဒီ ေခတ္ ကို.. အခုလို ၾကိဳက္တဲ့ ရုပ္ရွင္ ကား ကို အိမ္မွာ ဆိုဖာေပၚထိုင္ ဇိမ္နဲ႕ ၾကည့္နိုင္တဲ့ ေခတ္ကေန..ျပန္ျပီး လြမ္းၾကည့္ မိ ေတာ့.. ဟို တုန္းက ေတာင္ ပိုျပီးေတာ့  ခ်ိဳျမိန္သလိုလို။

စာေရးဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ကို လည္း၊  ၆၂ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း တေယာက္ လည္းျဖစ္.... အက်ဥ္းေထာင္ ထဲ မွာ က်ဆံုး သြားတဲ့.. ခရမ္း ျမိဳ႕နယ္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ကိုယ္စားလွယ္  တေယာက္လည္း ျဖစ္တဲ့.. ဦးတင္ေမာင္၀င္း ရဲ႕ ဇနီး အျဖစ္ မသိ ခင္ တုန္းက ေတာ့.. အခ်စ္ နဲ႕ ဘ၀ ကို လွလွပပ ျခယ္မွဳန္း နိုင္တဲ့.. စာေရးဆရာမ တေယာက္ အျဖစ္ ..သူမ ရဲ႕.. ၀တၱဳရွည္ ေတြ ကို..ေငြတာရီ တို႕ ျမ၀တီ တို႕ ထဲ မွာ.. စြဲစြဲ လမ္းလမ္း ဖတ္ ခဲ့ ဘူး သည္ ။ ဗီြဒီယို ကား အျဖစ္ ရိုက္ခဲ့ဖူး တဲ့.. မဂ်ိဳးကိုဘယ္လိုေျပာရပါ့   ဆိုတဲ့..၀တၱဳေလး ကို လည္း ခုထိ သတိရ စြဲလမ္း ေန မိ ေသး သည္။ အဲဒီ တုန္းကလည္း ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ ျပီ ဆိုတာနဲ႕.. အိမ္က စာအုပ္ဗီရိုၾကီးကို ဆြဲဖြ ျပီး၊ တမံတလင္းေပၚ အားလ်ား ေမွာက္ျပီး.. စာအုပ္ေတြ တအုပ္ျပီး တအုပ္ လွန္..၊ အခ်စ္၀တၱဳေတြ..မမီမကမ္းနဲ႕ ဖတ္..။ ဖတ္စရာကုန္ ရင္.. ထပ္ျပန္ တလဲလဲ ဖတ္။ တင့္တယ္..ၾကည္ေအး..ေသာ္တာေဆြ..ရွဳမ၀ ရုပ္စံုေတြ.. ဖတ္သာ ဖတ္ခဲ့တာ..။ သိပ္မမွတ္မိ ေတာ့။ အခု ၾကီးမွ..ၾကိဳက္တာေလးေတြ တခုျခင္း ျပန္ရွာ ဖတ္ျဖစ္ ရေတာ့သည္။ ခုလို ဖတ္စရာေတြ သိပ္မ်ားလြန္းေသာ.. ( ေနာက္ဆံုး ဖတ္ဖို႕ အခ်ိန္ကို မေပးနိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနေသာ ) ေခတ္ၾကီးက ေန.. အဲဒီ ရွားစပါးစ ဆိုရွယ္လစ္ ေခတ္ကေလး ကို  ျပန္သတိရ မိ ေန ျပန္ ပါ ျပီ။ ခက္..ခက္ရ ေခ်။

ရုပ္ရွင္ ကား တခု လံုး ထဲက.. လက္ခတ္သံ သီခ်င္းေလး ပါ တဲ့ အခန္းေလး ကို ျပန္ေ၀မွ် လိုက္ပါတယ္။ 

စကားေျပာခန္းေလး က..ေရွ႕ မွာ သံုးမိနစ္ စာေလာက္ ေတာ့ .. ခံေနတယ္။ ဇတ္လမ္း အဆက္အစပ္ သိရတာေပါ့ ။

ရုပ္ရွင္ တကားလံုး ၾကည့္ခ်င္ရင္ေတာ့.. ေရႊျခည္ေငြျခည္တန္းပါလို႕

◦

လက္ခတ္သံ

ေရႊျခည္ေငြျခည္တန္းပါေစ

၂၀၁၂ တဲ့ ။ နွစ္သစ္ တခု ဆီသို႕ ကူးေျပာင္း ခဲ့ျပီ။ 

 ဆိုေတာ့… အရင္ နွစ္ေဟာင္းက..အေၾကာင္းေတြ ကို .. အေကာင္း က မ်ားမ်ား .. အေစာင္း ေလး နည္းနည္း .. ေဖာက္ျပီး ေျပာျပ ရ မည္ လား။ 

အို..ဒီတနွစ္ ေတာ့..မနွစ္က လို မဟုတ္ဘူး.. တခုခု ေတာ့ ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္  လို႕.. တေယာက္ထည္း  ၾကိတ္ျပီး အားတင္း ေမွ်ာ္လင့္ ရ မည္လား။

ပုထုဇဥ္ ေတြ ဆို ေတာ့ ကာ၊  အေကာင္း ေတြ ကုိ သာ ထုပ္ေဖာ္ ခ်င္ ၍ .. အေကာင္း ေတြ ကို သာ ပဲ.. ထပ္မံ ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တ မိ ပါသည္ မွာ  သဘာ၀ က် သည္ မဟုတ္လား…။


++++++


တကယ္ဆို.. ဇန္န၀ါရီ ပင္ ကုန္ခါနီး ေနျပီ။ နွစ္သစ္ၾကိဳ မဲ့ စာ က.. ေရးဖို႕ စခန္းကို မေရာက္ နိုင္ ရွာ။
ပထမ တပတ္ လံုး ခရီး ထြက္ေန ခဲ့ သည္။ ဒုတိယ တပတ္လံုး မိသားစု ကိစၥ တခု နဲ႕ ရွဳပ္ေနခဲ့ သည္။ အင္တာနက္ ေဖ့ဘြတ္ ဆိုတာ ေတြ နဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္း ျဖစ္ ေန ခဲ့ ရင္း.. ပိုျပီး ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း လည္း ရွိ ေန ခဲ့ သည္။ တတိယ အပတ္ မွာ မွာေတာ့.. အင္တာနက္ ၾကီး နား ကပ္လာ နိုင္ ျပီ ။

အခ်ိန္ေကာင္း ေပ ပဲ..။ မဂၤလာ သတင္း မ်ား နဲ႕ တိုး ျပီး၊ လြတ္ေျမာက္လာတဲ့.. နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ေတြ  ရဲ႕ ပံုေတြ..သတင္း ေတြ.. မေမာတန္း ထိုင္ၾကည့္ ရင္း အေပ်ာ္လြန္ ေန ခဲ့ ျပန္ သည္။ ဘာ မွ လည္း ေရး ခ်င္ စိတ္ မရွိ ။ ဘာ မွ လည္း ေရးစရာ မလို ေအာင္ကို … ဖတ္စရာ ေတြၾကည့္စရာ ေတြ နဲ႕ .. တခြင္ တျပင္ လံုး ျပည့္ ေန သည္ ေလ ။

တျခား ကမၻာအျခမ္း ေတြ မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေန မွန္း မသိ နိုင္ ေတာ့ ေလာက္ ေအာင္ကို.. ျမန္မာ သတင္း ေတြ ၾကားထဲ ေခါင္းစိုက္ ဒိုင္ဗင္ထိုး ျပီး ေတာ့ ကို အမီ လိုက္ ဖတ္ ေန ရ တဲ့ အျဖစ္။ လက္ရွိ သတင္းထူး ေတြ အျပင္..လြတ္သြားတဲ့ သတင္း ေတြ ကလည္း အဆက္အစပ္ ေတြ နဲ႕ မို႕.. လႊတ္ထား ခဲ့ လို႕ မျဖစ္။

မီးေတြ ေလာင္တယ္တဲ့။
ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ ဖို႕ မွတ္ပံုတင္ လိုက္ ျပီ တဲ့..။
သာကူး ေတြ တဲ့။
ဘာပဲ ကူးကူး..ကူးတယ္ဆို ေကာင္းတာပဲ တဲ့။
လြတ္ကုန္ျပီ တဲ့..။
ၾကိဳဆို ၾကတာ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ တဲ့။
ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရေတာ့မယ္ တဲ့။
စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ေတြ ေတာ့ ပိုပို မ်ားလာတယ္တဲ့။
တပတ္အတြင္း ဆင္းေပး ရ မ တဲ့။
အရိုးေတြ တြန္ကုန္ျပီ တဲ့။
ျပန္ၾက ေတာ့မယ္ တဲ့..။ အလည္ ျပန္ျပီး အရင္ ၾကည့္လိုက္ အံုးမယ္ တဲ့။
သူတို႕ေတာင္ ခြင့္လႊတ္ရင္..ခင္ဗ်ားတို႕လည္း ခြင့္လႊတ္ၾက ပါတဲ့။
ခြင့္မလႊတ္ဘူး တဲ့။
ခြင့္ လား.. လႊတ္ရ မွာ ေပါ့ တဲ့။
လမ္းေပၚက..သတင္းစာ ေတြ မွာ.. အထူးအဆန္းပံုေတြ ခ်ည္းပဲ တဲ့။
မယံု ဘူး တဲ့။
မယံုၾကည္လည္း ယံုၾကည့္ ရ မွာ ပဲ တဲ့။
မယံု ယံုယံု … ယံုယံုယံု.. ယံုၾကည္မူ တည္ေဆာက္ ရ မယ္ တဲ့။


၂၀၁၂ အတြက္.. စိတ္၀င္စားစရာ အေၾကာင္း ေတြ က.. တာက်ိဳးသလို တလေဟာ စီးဆင္း လာ ေန သည္။ အေျပာင္း အလဲ ဆို တာ တခ်ိဳ႕ ကို လည္း..ဗေလာင္းဗလဲ အနည္းအပါး နဲ႕ အတူ ျမင္လာ ေန ရ သည္။  ေသခ်ာတာကေတာ့.. အဓိက ဇာတ္လိုက္ ေတြ အကုန္လံုး လုိလို ဇာတ္စင္ ေပၚ ျပန္ တက္ လာ ၾက သည္။ ဒါဆို ပြဲ ျပီး ေတာ့ မယ္ လား။ မီးကေတာ့ မေသ ေလာက္ ေသးေပ။
-
အိမ္အလုပ္ ဆိုတာမ်ိဳးက..ကိုယ္ရပ္လိုက္ မွပဲ ျပီးတာ မ်ိဳး ဆိုသလိုပင္၊ သတင္းေတြ အတင္းေတြ အဖ်င္းေတြ အညင္းေတြ က လည္း..ကိုယ္ မၾကည့္ပဲ ေန မွပဲ.. ကုန္ မွာ ျဖစ္ေနေလ ေတာ့ ၊ ကြန္ျပဴတာ ေပၚမွာ ပြင့္ေနတဲ့  စာမ်က္နွာေတြ ေရာင္စံု ေတြ  ကို ပိတ္ ျပစ္ လိုက္ ယံု သာ။
-
ဘာပဲေျပာေျပာ..အခု လို အေျခအေန ေတြ ၾကားထဲ မွာ .. ၂၀၀၉ ခု နွစ္ က..နွစ္ဦးကို ၾကိဳရင္း.. စိတ္ကူးယဥ္ အျဖစ္ ေရးခဲ့ ဖူး တဲ့.. ဆယ္လမြန္ငါးတို႕ အျပန္  ဆိုတဲ့.. စာ ကေလး တပုဒ္ ကို ေတာ့.. ျပန္ သတိ ရ ေန မိ သည္။ သံုးနွစ္ ေတာင္ ၾကာခဲ့ ျပီ။ အဲဒီတုန္း ကေတာ့..တကယ့္ကို စိတ္ကူးယဥ္ အျဖစ္ ေရးခဲ့ မိ တာ ပါ ။ တကယ္လည္း  ျဖစ္လာနိုင္ တာ ပဲ -  လို႕ေတာ့..မရဲ တရဲ ထင္ခဲ့ မိ သည္ ေပါ့။

 ညေန..သံုး နာရီေလာက္မွာ..အစီအစဥ္ေတြ ျပီးဆံုးသြားေတာ့ လက္ဖက္ရည္ နဲ႕ စမူဆာ စားသံုးရင္း..ခန္းမတခုလံုး..ျပန္လည္ ကၽြတ္ကၽြတ္ညံ သြားေတာ့သည္။ ႏွဳတ္ဆက္သံ.. ခ်ီးမြမ္းသံ.. ရယ္ေမာသံ.. အားလံုးက..ရင္ထဲက..အသံေတြ.. လြတ္လပ္ေပ်ာ္ရႊင္မူ စစ္စစ္ရဲ႕.. အသြင္သ႑န္ေတြ.. လွဳပ္ရွားမူေတြ။ ခန္းမ ထဲက.. တီဗြီ ကလည္း.. ျမန္မာ့အသံက..တိုက္ရိုက္လႊင့္ေနတဲ့.. သဘက္ခါ မွာ က်င္းပမဲ့.. ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရဲ႕.. Inauguration Day အတြက္..ျမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕..ျပင္ဆင္ပံုေတြ..။ အက်ဥ္းသားေတြ လြတ္ေျမာက္လာပံုေတြ.. ကိုမင္းကိုနိုင္တို႕..ဦး၀င္းတင္တို႕ရဲ႕ နဲ႕ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္းေတြကို... ထပ္ကာ ထပ္ကာ ထုပ္လႊင့္ေနသည္။

တခ်ိဳ႕လည္း တနာရီ ေက်ာ္ ေမာင္းရမည့္ ခရီး အတြက္..ျပန္တဲ့လူေတြ ျပန္ၾကျပီ။ သူတို႕ အုပ္စုေတာ့.. ေမရာက.. ခုည..ရြာသားေတြ လုပ္မဲ့ မီးပံုပြဲ ကို.. ဆက္ေနပါ..ညအိပ္ပါ.. ဆိုလို႕.. ဒီည မျပန္ေတာ့ဘူးလို႕..ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။

-
ဒါဆို..အခု အဲဒီ စိတ္ကူးယဥ္ ထဲ ကလို တကယ္ ျဖစ္ ေန ျပီ မို႕ လား။ 
-
အဲဒီထဲ ကလို  ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရဲ႕ သမၼတက်မ္းက်ိန္ပြဲ ရယ္လို႕ ျဖစ္မလာေသး ေပ မဲ့.. ပု၀ါ နွစ္စ အသာခ် ျပီး သဇင္ေတြ ေ၀ ေန တဲ့.. သူမ ရဲ႕ အျပံဳးမ်က္နွာ ကို ၊ အခမ္းအနားေတြ မွာ၊ ခမ္းခမ္း နားနား ျမင္ေတြ႕ ေန ရ ျပီ။  ေန႕စဥ္ ေန႕တိုင္း ကို ေစာင့္ၾကည့္  ေန ၾက ရ ျပီ။

  ဦး၀င္းတင္ နဲ႕ မင္းကိုနိုင္ ရဲ႕ မိန္႕ခြန္း ေတြ ၊ အေျဖ စကား ေတြ ကို  ထပ္ကာတလဲလဲ ၾကားနာ ဖတ္ရွဳ ေန ရ ျပီ။  

 နိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ေတြ လည္း အေတာ္မ်ားမ်ား လြတ္ေျမာက္လာ ၾက ျပီ။ 

အဲဒီ စိတ္ကူးယဥ္  ထဲက.. သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕ပင္ ျမန္မာျပည္ ကို ျပန္သြားၾက ျပီ။ တခ်ိဳ႕ ျပန္ဖို႕ ၾကိဳးစား ေန ၾက ျပီ။ 

တေလာကဆို.. ေနဘုန္းလတ္ ရဲ႕ ပင္လံု စာဖတ္ခန္း ဖြင့္ပြဲ မွာ စကားေျပာ ေနတဲ့ ပံုကေလး ကို ျမင္ရ ေတာ့.. ရင္ထဲမွာ လွိဳက္ကနဲ ျဖစ္သြားရင္း ..စိတ္ကူးယဥ္ ထဲ က.. အနာဂါတ္သုတရပ္၀န္း ဆိုတဲ့.. စာၾကည့္တိုက္ ဖြင့္ပြဲ ေလး ကို သတိရ သြား မိ သည္။
-
ဒါဆို.. အဲဒီ စိတ္ကူးယဥ္  ထဲ က.. က်မ ကိုယ္တိုင္ က ေရာ…။ 
စိတ္ကူးယဥ္ တယ္ ဆိုတာ ..ေမွ်ာ္လင့္တာ။ ေမွ်ာ္လင့္တယ္ ဆိုတာ မ်က္ေမွာက္ျပဳတာ လို႕ ေျပာနိုင္ယံု က လြဲ လို႕.. ခုထိေတာ့ က်မ မွာ အေျဖ မရွိေသးပါ။


တကယ္ေတာ့..က်မ တို႕ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သား တေယာက္ျခင္း ရဲ႕ လူမူဘ၀ တခု ျခင္း စီ နဲ႕ ယက္ရွယ္ ထား တဲ့.. ျမန္မာျပည္ ရဲ႕ အနာဂါတ္ ဟာ..စိတ္ကူးယဥ္ အိပ္မက္ေတြ ထဲ ကေန.. လြန္႕လူးစ ျပဳ လာ ေန ျပီ လို႕.. ေတာ့ ျဖင့္.. ယံုၾကည္ ခ်င္ လြန္း လွ ပါ ျပီ။


အဲဒီလို ယံုၾကည္ နိုင္ဖို႕ အတြက္ လည္း.. က်မ တို႕ အားလံုး ရဲ႕ လူမူ ဘ၀ တခု ျခင္း စီ ကို..က်မ တို႕ ရဲ႕..အားထုတ္ လုပ္ကိုင္ မူ ေတြ နဲ႕ပဲ..ယက္ေဖာက္ ပံုေဖာ္ ၾက ရ မွာ ပဲ မဟုတ္လား။


ဟိုသီခ်င္း ေလး ထဲ ကလို ဆိုရင္ျဖင့္ .... ေရႊျခည္ ေငြျခည္  တန္း ပါလို႕..ယကၠန္းေရႊစင္ ကန္းေရႊစင္ ေတြ.. တန္းစီ ေန ၾက မွ..ျဖစ္ေပမည္။  က်မ တို႕ ရဲ႕ လက္ခတ္သံ ေတြ လည္း၊  ျမိဳင္ ေန ၾက ရ ေပမည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက..အင္မတန္ နွစ္သက္ ခဲ့ တဲ့.. ဆရာၾကီး ဦးသုခ ရဲ႕ ေရႊျခည္ေငြျခည္တန္းပါလို႕   ရုပ္ရွင္ ထဲက ..  မေလးလက္ခတ္သံ  ဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလး ကို .. ဒီနွစ္ ဦး မွာ.. ျပန္ေကာက္ ရ ရင္း .. ခဏ ခဏ  ဆိုညည္း မိ ေန သည္။ အကယ္ဒမီ ရ တဲ့ အထိ ေျပာင္ေျမာက္ လွ တဲ့..ေဒၚေမႏြဲ႕ ၾကီး ... ခေလး သိပ္ တဲ့ အခန္း ေလး ကို ျပန္သတိရ ေတာ့.. ဇာတ္လမ္း ထဲက.. ဘ၀ ေတြ..ခ်စ္ခင္မူ ေတြ..ေႏွာင္တြယ္မူ ေတြ..ရွဳပ္ေထြး မူ ေတြ…။

ဘယ္သူဘယ္သူ ၀င္ကာပါ့.... ခ်ည္ခင္ေထြး
ဘယ္သူဘယ္သူ ၀င္ကာပါ့... ခ်ည္ခင္ေထြး
ရွင္းနိုင္ပါ့ မရွင္ ..   …. ရွင္းနိုင္ပါ့မရွင္း.. ..

သိပ္ကို အလကၤာ ေျမာက္ တဲ့ စာသားေလး ေတြ ပါပဲ။ 

စိတ္ကူး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ နဲ႕..လက္ခတ္သံ ေတြ ျမိဳင္ေန တဲ့ ၾကား ထဲ ကပဲ..   ဘ၀ ေတြ ဆိုတာ.. တခါ တခါ.. ခ်ည္ခင္ ေတြ ေထြး သ လို ရွဳပ္ေထြး ေပြလီ အခက္ ၾကံဳ ၾက ရ တတ္ ျပန္ ေသး တာ ေလ။ အဲဒီေတာ့ လည္း ကိုယ့္ခ်ည္ခင္ ကိုယ္ရွင္း ၾက ရ ။ ျပီးေတာ့ လည္း .. ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ယကၠန္း ေတြ ဆက္ခတ္ ၾက ေပါ့။ 

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ.. ခ်စ္ခင္ ျမတ္နိုးမူ ေတြ.. အခက္အခဲ နဲ႕ ရုန္းကန္ လွဳပ္ရွား အားထုတ္ ရ ျခင္း ေတြ အားလံုး ကို ၊ လွလွပပ ေပါင္းစပ္ ထား တဲ့.. အဲဒီ သီခ်င္း ေလး ကို ထပ္ျပန္တလဲလဲ နားေထာင္ ရင္း.. ေရွ႕ဆက္ ရ မဲ့.. လူ႕ဘ၀ ၾကီး ကို ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္းစြာ တရား သံေ၀ဂ လည္း ရေနမိ တယ္။

အဲဒီလို ဆိုေတာ့ ၊  ဘ၀ တခု ျခင္း စီ နဲ႕ ေပါင္းစပ္ထားတဲ့.. ေဟာဒီ လူ႕ အ၀န္းအ၀ိုင္း တိုင္းျပည္ နိုင္ငံ ၾကီး တခု အတြက္ မွာ လည္း.. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ… အားထုတ္မူေတြ .. အရွဳပ္ အေထြး ေတြ နဲ႕ ျပည့္နွက္ ..ေရာယွက္ေန  လိမ့္ အံုး မယ္ ဆို တာ လည္း .. အေသအခ်ာ ပါပဲေလ။

ဒါေပမဲ့…သီခ်င္းေလး ရဲ႕ အဖြင့္လို ... ဘုရား ငုတ္တို ေရာင္ေတာ္ လႊတ္ မွ….ပံုေတာ္ဆင္ ၀တ္ၾက ပါစို႕ ..ေမာင္ၾကီးေရ.. ေတာ့္... လို႕ ေတာ့.. ေင့ါေတာ့္ေတာ့္ ေလး မဆို ခ်င္ ေတာ့ပါ။ 

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ... ဘ၀ ေတြ အားလံုး နဲ႕ အတူ.. ဒီနိုင္ငံၾကီး လည္း ေရႊျခည္ ေငြျခည္ေတြ တန္းပါေစ  .. လို႕.. နွစ္သစ္ မွာ ေတာ့..ဆုေခၽြ လိုက္ ခ်င္ပါရဲ႕။

--------

ေက

၂၃ ဇန္န၀ါရီ ၂၀၁၂

ဆက္စပ္ဖတ္ရန္-

ဆယ္လမြန္ငါးတို႕အျပန္

မွတ္ခ်က္- သီခ်င္း source အား ေက်းဇူးအထူးတင္ပါသည္။

◦

ေရႊျခည္ေငြျခည္တန္းပါေစ

သရုပ္ေဆာင္ေရြးပြဲ

အညာသား ျဖစ္ရမည္
-

ဘာသာ စကား နိုင္နင္းရမည္
-

စာေပ အေရးအသား နီးစပ္ သူ ျဖစ္ရင္ ပို စဥ္းစားမည္
-

အလာ အသြား လွဳပ္ရွားမူ မ်ား ခ်င္ မ်ား မည္
-

ဟုိင္နန္ ကၽြန္း ကေန ပ်ဥ္းမနား

-
ေနသူရိန္  ျပီးေတာ့  ပင္လံု

-
တကၠသိုလ္ဂုဏ္ ႏွင့္ လည္း ကိုက္ညီ ရမည္
-

ရိုင္းတတ္ရမည္ .. ရဲ တတ္ရမည္
-

ခ်စ္တတ္ရမည္ .. စစ္ ထြက္ ရမည္
-

စြန္႕ ၀ံ့..ဆုတ္ ၀့ံ..  ေန ၀ံ့..ေသ ၀ံ့… ေအာင္ဆန္း ျဖစ္ ၀ံ့ ဖို႕ ေတာ့ မလို

ေအာင္ဆန္း နဲ႕ တူေအာင္ ေလ့က်င့္ ေပးမည္
-

တလ အတြင္း ဆက္သြယ္ ရန္ ………။

++

အညာသား နဲ႕ အေတာ့္ကို တူ

ေအာင္ဆန္း ဟန္ပန္ နဲ႕ အလြန္ နီးစပ္

ဒါေပမဲ့.. ေအာင္ဆန္း နဲ႕ တူေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးဖို႕ မလို

စြန္႕ ၀ံ့..ဆုတ ္၀့ံ..ေန ၀ံ့..ေသ ၀ံ့.. ေအာင္ဆန္း လို ျဖစ္ ၀ံ့ သူ

ရာမည ေဆာင္ ကေန.. အင္းစိန္ ေထာင္

သရက္ေခ်ာင္ ကေန.. မိုင္းဆက္..

နွစ္ရွည္လမ်ား.. ခရီး ေတြ ဆက္ ေန ခဲ့ သူ

သမိုင္း တခု ကို .. သဏၭာန္ လုပ္ သရုပ္ေဆာင္ မဲ့သူ ေတာ့ မဟုတ္ဘူး

သမိုင္းတေကြ႕ မွာ.. ျပတ္ျပတ္သားသား သႏၷိ႒ာန္ ခ်.. သရုပ္ ေဖာ္ျပ ခဲ့သူ

တိုင္းျပည္အတြက္ လိုအပ္ပါက

အခ်ိန္မေရြး ဆက္သြယ္ရန္….... ။

၂၀၁၁ ဒီဇင္ဘာ ၁၈ ရက္ ေန႕ မွာ..အသက္ ၅၀ ျပည့္သြား ခဲ့သူ .. ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုကိုၾကီး အတြက္..ေလးစား ဦးညႊတ္လ်က္-

ေက
(၁၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁)

◦

သရုပ္ေဆာင္ေရြးပြဲ

ရသ နဲ႕ သုတ - နည္းပညာ နဲ႕ သဘာ၀ - အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ - ယခု နဲ႕ ယခင္

မ်က္ရွဳ ကေန..နွစ္ပတ္လည္ အတြက္ စာတပုဒ္ ေလာက္ ေရးပါ လို႕ ေျပာလာသည္။ တကူးတက စာမူ ေတာင္းရ ေအာင္ ၊ ကိုယ္က လည္း ဘာၾကီးမွ မဟုတ္ ေန ပါ လား။ မ်က္ရွဳ ဆိုတာက ေရာ..ဘာေလး မို႕ လဲ ။ 

မ်က္ရွဳ ဆိုတဲ့.. စာမ်က္နွာ ေလး ကို.. ခုတေလာ ဟိုမွာ ဒီမွာ ေတြ႕ရင္း.. ပံုမွန္ လို ၀င္ဖတ္ ၾကည့္ ေန တာ ေတာ့ ၾကာျပီ။ စိတ္၀င္စား စရာ၊ အနုပညာ စာေပ လက္ရာ အေဟာင္း ေလး ေတြ လည္း ေတြ႕ ရ တတ္ သည္။ ဖတ္ခ်င္စရာ .. ရသ - သုတ စာေပ ေလး ေတြ လည္း ၊ အေၾကာင္း စံု သည္။ သတင္း ေလး ေတြ လည္း ၾကိဳၾကား ေတြ႕ ရ သည္။ ေခတ္ေပၚ နည္းပညာ ကို အသံုးခ် ျပီး ၊ စုစု စည္းစည္း အြန္လိုင္း မဂၢဇင္း ေလး တခု အျမဳေတ ဖို႕ ၾကိဳးစား ေန တဲ့ ၊ သူ တို႕ေတြ က ၊ ျမန္မာျပည္ ထဲက ၊ လူငယ္ ေလး ေတြ ဆိုတာ သိရ ေတာ၊ ပိုလို႕ ေတာင္၊ စိတ္၀င္စား မိ ေတာ့ သည္။ ဒီစာမ်က္နွာ ေလး ေပၚ မွာ ၊ သူတို႕ေလး ေတြ ရဲ႕၊ ေခတ္အျမင္ ေတြ ကို ေတြ႕ လိုက္ ရ သည္။ ေခတ္အၾကိဳက္ ေလး ေတြ ကို လိုက္ဖတ္ မိ သည္။ အထူးသျဖင့္ ေတာ့ ၊ အနုပညာ စာေပ အေဟာင္းေလး ေတြ ကို..ေလးစား ထိန္းသိမ္း လို တဲ့..သူတို႕ စိတ္ထား ေလး ေတြ ကို .. နွစ္ လို မိ သည္။ 

ဒီလို နဲ႕.. ေ၀ါဟာရအျပိဳင္ ေလး တခ်ိဳ႕ ၊ ေခါင္း ထဲ ေရာက္ လာ သည္။

ရသ နဲ႕ သုတ.. နည္းပညာ နဲ႕ သဘာ၀ ... အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္  .. 


++++++

တကယ္ေတာ့...ေအးလဲ့ေလး.. ေျပာလာတုန္း ကေတာ့၊ အေတြး ထဲ မွာ၊ စာစီ စိတ္ကူး ထား တဲ့၊  အေၾကာင္းအရာ ေလး ေတြ၊ နွစ္ပုဒ္ သံုးပုဒ္ ရွိ ေနျပီး သားမို႕၊ ၀မ္းပမ္းတသာ ပဲ ၊ ရသ ေလး တပုဒ္ ေရးေပး မယ္လို႕.. ကတိ လြယ္လြယ္ ေပး လိုက္ မိသည္။ စိတ္ထဲမွာ လည္း၊ ၀တၱဳေလး တပုဒ္ ေရးခ်င္ စိတ္ တအား ျပင္းပ် ေန သည္ ေလ။  “ ရွင္…၀တၱဳေတြ ေရး မေန နဲ႕..သိပ္မေကာင္းဘူး ...ရိုးရိုး ေဆာင္းပါး ပဲ ေရးပါဟာ ” လို႕ .. အရင္းနွီး ဆံုး သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ က.. ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း အၾကံ ေပး ထား တာေတာင္ ၊ အမွတ္မရွိ ေရးခ်င္ ေန ေသး သည္။ 

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့.. ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္သတၱပတ္ ေတြ မွာ၊ လူေန မေကာင္း..စိတ္ေန မေကာင္း ေတြ ျဖစ္ျပီး ၊ စာေလး တပုဒ္ ေရး ဖို႕ေတာင္ အခ်ိန္မရ ၊ ခံစားခ်က္ ေတြ ဖမ္းခ်ဳပ္ ဆုပ္ကိုင္လို႕ မရ ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ ရ သည္။ ရတဲ့ အခ်ိန္ေလး မွာ ၊  စိတ္ကို အတင္း သြင္းျပီး ၊ ကြန္ျပဴတာ ေရွ႕ ထိုင္.. ဇာတ္လမ္းကေလး ကို စ ၾကည့္ သည္။ တပုိဒ္  နွစ္ ပိုဒ္ ေတာ့ ဟုတ္ ေသး သည္။ တနာရီ နွစ္နာရီ .. ထိုင္ စိတ္ကူး ။ မရ ေတာ့...။ ဘာမွ ထပ္မရ ေတာ့..။ တရက္ နွစ္ ရက္ ထပ္ၾကိဳးစား လည္း ဘာမွ ထူး မလာ ။ ကိုယ္ေရးထား တာ ၾကီး ကို လည္း မၾကိဳက္ ေတာ့။ ကိုယ့္ ဇာတ္ကြက္ ေတြ ကပဲ မခိုင္မာ သလို ။ အဲလို နဲ႕ ၊ မိုက္ကရိုေဆာ့ဖ္ ၀ါ့ဒ္ ရဲ႕ စာမ်က္နွာ ေတြ သာ၊ အေဟာင္း ပိတ္လိုက္ ၊ အသစ္ ဖြင့္ လိုက္ နဲ႕ အခ်ိန္ ေတြ ကုန္သြား သည္။ တမ်က္နွာ ေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ မ ျမည္ ခဲ့ ။ အဲဒီ အေၾကာင္းေလး ေတြက..စိတ္ကူး ထဲ မွာ တုန္းက ေတာ့.. သိပ္ ကို လွ ေနခဲ့ တာ ပါ ။ ခုက် ေတာ့မွ..ဘာျဖစ္လို႕.. ၾကြ မလာ သလဲ။ 

စာတပုဒ္ ဟုတ္ဟုတ္ ညားညား ခ် ေရး ဖို႕ တကယ္ မလြယ္ ဘူး ဆိုတာ ခုမွ သိတာေတာ့ လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေလ်ာက္ေလ်ာက္လ်ားလ်ား ရသ ၀တၱဳ တပုဒ္ ဖန္တီး ထုတ္လုပ္ဖို႕က၊ ပိုျပီး ခက္ခဲ တယ္ ဆို တာ ကို ေတာ့.. သိပ္မၾကာခင္ က မွ .. လက္ေတြ႕က်က် ၀န္ခံ မိ တယ္ ဆိုပါေတာ့။

 အနည္း နဲ႕ အမ်ားေတာ့..လူတိုင္း လို ၊ စာေရး တတ္ ေပ မဲ့ ၊ သူတပါး ဖတ္ခ်င္ေအာင္ ၊ စြဲျငိ ေအာင္ ၊ အနုပညာ သက္၀င္ ေအာင္ ေရး နိုင္သူ က ေတာ့ လက္ခ်ိဳး ရီ လို႕ ရ ေန သည္ မဟုတ္လား။   နုနုရည္ (အင္း၀) ရဲ႕ ျမစိမ္းျပာ ကမာရြတ္ လို ၊ သိန္းေဖျမင့္ ရဲ႕ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား လို ၊ ၾကည္ေအး ရဲ႕.. အျပင္ကလူ လို၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ရဲ႕ - ေသြး လို၊ ခင္ေဆြဦး ရဲ႕ တို႕တိုင္းဌါနီ လို ၊ ျမသန္းတင့္ ရဲ႕ ဓါးေတာင္ လို.. တကယ့္ ဂႏၶ၀င္ ေတြ  .. အၾကိဳက္ေတြ .. ေခါင္းထဲ တန္းစီ ေပၚလာ ေတာ့ .. ၾကက္သီး မ်ား ေတာင္ ထ မိ သည္။ ျပီးေတာ့ .. ဆယ္တန္း မွာ သင္ခဲ့ ရ တဲ့ .. ေလထန္ကုန္း ၀တၱဳၾကီး ။ အဲဒီ တုန္းကေတာ့..သဒၵါ ေတြ၊ ေ၀ါဟာရ ေတြ ကိုသာ အာရံု ထား ခဲ့ ရ တာ မို႕.. သူ႕စာေပ အနု ရသ ကို ေတာင္ ေသခ်ာ မခံစား မိ ခဲ့ ပါ ။ ခု ျပန္ဖတ္ ၾကည့္ ေတာ့မွ .. စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ေရး သား ပံုေဖာ္ ခဲ့ တဲ့ .. သူ႕ဇာတ္ေကာင္ ေတြ .. ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ ေတြ ။ အဲဒါေတြ ထက္၊ ပို စိတ္၀င္ စား စရာ ေကာင္း တာ က.. ဒီ ကမၻာေက်ာ္ ၀တၱဳ ၾကီး ကို.. သူ႕ဘ၀ တခု လံုး မွာ အဲဒီ တအုပ္ ပဲ ေရး ခဲ့ တာ ဆို တဲ့ .. စာေရးသူ အင္မီလီ ဘရြန္တီ ။

 ကိုယ့္အေတာင္ ကိုယ္ျပန္နွုတ္ ျပီး ယကၠန္းယက္ တဲ့ ပံုျပင္ထဲက ဗ်ိဳင္းမေလး လို၊ သူ႕ မေပ်ာ္ရႊင္မူ ေတြ ကို ၊ တတိတိ နဲ႕ ဆြဲထုတ္ ဖန္တီး ခဲ့ တဲ့.. ၀တၱဳ ေတြ ရဲ႕ အဆံုး ... ပင္လယ္ဆီ ကို ထြက္ခြါသြား တဲ့.. ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ ရဲ႕... ဘ၀ အဆံုးသပ္ က လည္း အသဲေအး စရာ ေကာင္း လြန္း ေန သည္။ ၂၁ ရာစု အေမရိက ရဲ႕ နာမယ္ေက်ာ္ ၀တၱဳေရး ဆရာ Franzen  ဆိုလွ်င္၊ သူ႕ရဲ႕ နာမယ္ေက်ာ္ .. ေနာက္ဆံုး ၀တၱဳ Freedom ကို .. ကိုးနွစ္ ၾကာေအာင္ ေရး ခဲ့ သည္။ စာေရး ျခင္း ကိုပဲ.. အသက္ရွဳ သလို ၊ ထမင္းစားသလို လုပ္ ကိုင္ျပီး .. သူ စာေရး တဲ့ အခ်ိန္ ဆို .. အင္တာနက္ ကို ပလပ္ ကေန ဆြဲ ျဖဳတ္ ထား သတဲ့ ။ စာေရး ဖို႕ အတြက္ သီးသန္႕ စီစဥ္ ထား တဲ့ အခန္း ထဲ မွာ .. စကားေျပာ ခန္း ေတြ ကို .. အသံထြက္ ျပီး ေရး တယ္ လို႕ အင္တာဗ်ဴး တခု မွာ ဖတ္လိုက္ ရ သည့္ ။  အံ့ဘြယ္သရဲ စာေရးနိုင္သူ မ်ား ပါေပ။ 

အခုေခတ္ စာဖတ္ သူ ေတြ ဟာ..  ခံစား ဖို႕ ထက္ .. သိ္ ဖို႕ အတြက္ .. စာေတြ ပိုဖတ္လာ ၾက လိမ့္ မယ္ လို႕. ...ဆရာ ေက်ာ္၀င္း ေရးခဲ့ တုန္းက၊ သေဘာက် ေခါင္းညိမ့္ မိ ခဲ့ ဘူး သည္။ ကိုယ္တိုင္ လည္း ရသ စာ ေတြ ကို မဖတ္ျဖစ္ပဲ အေတာ္ၾကာ ေအာင္ ေန ခဲ့ ဘူး သည္။ လူေတြ နဲ႕ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္ အေၾကာင္း သိနားလည္ ဖို႕ တင္ မက .. ခံစားနည္းလည္ ဖို႕ လည္း လိုအပ္ လွ သည္ ဆို တာ ကို.. တေက်ာ့ျပန္ လက္ခံ ခဲ့ သည္ မွာ .. သိပ္ မၾကာလွ ေသး။ ခံစားနားလည္ ရင္း .. သိ နားလည္ သြား မည္ ဆို လွ်င္ ေတာ့ ၊ အတိုင္းထက္ အလြန္ .. ရသ ေပၚ သုတ ဆင့္ ေပါ့ ။ သူတို႕ နွစ္ခု ဟာ ေပါင္းစပ္ နိုင္ သည့့္ မိတ္ဖက္ ေတြ ပဲ မဟုတ္လား။ ေသခ်ာ တာ ကေတာ့.. လူသားေတြ ရဲ႕ စိတ္အာဟာရ အတြက္ .. ရသ- သုတ အခ်ိဳး  အစား က်န ဖို႕ သိပ္ကို လိုအပ္ ေန ေပ ျပီ္။ 

အထူးသျဖင့္ .. နည္းပညာ နဲ႕ ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာက... ပိုျပီး အေလးသာ သလို ျဖစ္ လာ ေနတဲ့ ၊ အခု ေခတ္ အခ်ိန္ အခါ မွာ.. ကိုယ္က်င့္ တရား ၊ အေတြးအေခၚ ပိုင္း နဲ႕ လူ႕သဘာ၀ ေတြကို နွိဳက္နွိဳက္ ခၽြတ္ ခၽြတ္ .. နက္နက္ နဲ နဲ.. လွလွ ပပ ေဖာ္ျပ ေပး နိုင္ တဲ့ ၊ ရသ စာေပ ေကာင္း ေတြ .. ၀တၱဳ ေကာင္း ေတြ ပိုလို႕ ေတာင္ လိုအပ္ ေန ေတာ့ သည္။ 

ထားေတာ့.. ရသ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သုတ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ ခုအခ်ိန္ မွာ က.. ဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာ ေတြ ေၾကာင့္  စာေရး ခ်င္သူ တိုင္း လြယ္လြယ္ ကူကူ .. ေကာင္းကင္ထက္ မွာ .. စာေရး နိုင္ေန ၾကျပီ ..။  ေရး လည္းေရး ေန ၾက ျပီ မဟုတ္လား ။ စာဖတ္သူ ေတြ ဆီ ၊ အလြယ္တကူ ေရာက္ရွိ နိုင္ ေန ျပီ မဟုတ္လား။ 

သို႕ေပမဲ့... စာဖတ္ပရိသတ္ ဆို တဲ့ အေရးအၾကီးဆံုး  အခ်က္ နဲ႕ စာေရးဆရာ လား... စာေရးသူ လား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းၾကီး က ေတာ့.. ရွိေန သည္ေပါ့။ ပံုနွိပ္မွ စာေကာင္းတာ လား...အယ္ဒီတာ ျဖတ္မွ စာေကာင္း တာ လား ဆို တာ လည္း .. ဆန္းစစ္ စရာ လို လာ သည္။ အရည္ အေသြး ေကာင္း လို႕ လူေတြ ဖတ္သလား … လူ အဖတ္မ်ား လို႕ အရည္အေသြး တခု ရိွသြားသလား ဆိုတာလည္း.. စဥ္းစားစရာ ။ ဘာလို႕ ဆို .. ဒီေခတ္မွာ စာတပုဒ္ ဟာ.. လူေတြဆီ ကို ( စာဖတ္သူ လို႕ မသံုး ပါ) မ်ားမ်ား ျမန္ျမန္ ေရာက္ဖို႕ သိပ္ကို လြယ္ကူ လြန္း လွ သည္။ 

ဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာ ေတြ ေအာက္ မွာ ကမၻာၾကီးက၊ ျပားျပား လာ သေလာက္... စည္းမ်ဥ္း ကန္႕သတ္ခ်က္ ေတြ ကလည္း  ၀ါး..၀ါး လာ သည္။ ဆရာ၀န္ ေဆးစာ နဲ႕ ၀ယ္ရ မဲ့ ေဆးေတြကို.. အင္တာနက္ က တဆင့္..  လို သေလာက္ ၀ယ္ယူ လို႕ ရ ေနျပီ။  တန္ရာ တန္ဖိုး ေပး၀ယ္ ရ မဲ့၊ သားေရဖံုး ကဒ္ထူ စာအုပ္ တအုပ္ ကို၊ အီးဘြတ္ခ္ ဆိုျပီး ကြန္ျပဴတာ တက္ဗလက္ ေတြ ေပၚ မွာ.. အလကား ဖတ္ လို႕ ရ နိုင္ ေန ျပီ။ မူပိုင္ တၾကိမ္ျပဳ ထားတဲ့ ၊ ေတးေရးဆရာ တေယာက္ ဟာ ၊ အင္တာနက္ ယူက်ဳ ေပၚက .. သူ႕သီခ်င္း ေတြ အတြက္ .. ဘာ မွ ေျပာ လို႕ မရ ေတာ့ ျပီ။ 

နည္းပညာလွိဳင္း ကို လူေတြက စီးေနၾက သ တဲ့ ။ ဒါဆိုရင္ လိွဳင္းလံုးၾကီး ေတြ ၊ ၾကီးသထက္ ၾကီး လာရင္း ၊ လူေတြ နဲ႕ လူ႕ပစၥည္း ၊ လူ႕ အရည္အေသြး ေတြ ကို ၀ါးျမိဳ နစ္ျမဳပ္ ေစ မဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး ေတြ ေရာ ျဖစ္ မလာ နိုင္ ဘူး လား။ 

ခက္တာက.. ေတာင္ျပိဳတာကို လက္ နဲ႕ ကာ လို႕ မရ ။ ေခတ္တေခတ္ ေျပာင္းလာ တာ ကို  ေခတ္အေဟာင္း နဲ႕ နွိဳင္းယွဥ္ ဆန္႕က်င္ ေန လို႕ လည္း မျဖစ္ ။

တခ်ိန္ခ်ိန္ မွာ၊ စာအုပ္ ဆိုတာ ေတြ ေပ်ာက္သြား ေတာ့ မလား …. သတင္းစာ ေတြ မလို ေတာ့ ဘူးလား…. လူေတြ တကယ့္ဘ၀ ထဲ ကေန.. ပံုရိ္ပ္ေယာင္ ဘ၀ ေတြ ထဲ မွာ ပဲ ရွင္သန္ ၾက ေတာ့ မွာ လား ….. အနတၱ အမွန္ တရား နဲ႕ လူ႕ က်င့္၀တ္ ဆို တာ ေတြက ေပ်ာက္ကြယ္ သြား ေတာ့ မွာ လား …. ေနာက္ဆံုး ၊ မေသ နိုင္ ေတာ့ တဲ့ လူ ေတြ နဲ႕ ကမၻာၾကီးက ေလးလံ ၀န္ပိ လာ ေတာ့ မလား ….. ရူပသိပၸံ ပညာရွင္ ၾကီး စတီဖင္ ေဟာကင္း ေျပာသလို ၊ အခု ထဲက တျခား ျဂိဳဟ္ ကမၻာ တခုခု ၊ ရွာထား ရ ေတာ့ မလား။ 

က်မ ကိုယ္တိုင္ ကေတာ့့.. သဘာ၀ ကို ယံုၾကည္ ခ်င္သူ သာ ျဖစ္ပါသည္။ နည္းပညာ ကို မကိုးကြယ္ လို ပါ။ သဘာ၀ၾကီးက ၊ သဘာ၀ က်က် ၊ သဘာ၀ အတိုင္း ၊ လွပစြာ လံုေလာက္စြာ ၊ ေပးထားျပီးသား ၊ ရွိေန ျပီး သား လို႕ ထင္သည္။ မလံုေလာက္ မေစ့ငွ ေတာ့ လို႕ ၊  အက်ည္းတန္ အရုပ္ ဆိုး လာ ခဲ့ ျပီ…. ကမၻာၾကီး မွာ ၊ အႏၱရယ္ ေတြ မ်ားလာျပီ ဆို ရင္ လည္း ၊ ဒါဟာ တရား ကိုယ္ ၊ သဘာ၀ တခု  သာ ပင္။ သို႕ေပ မဲ့ ၊ အခု ေခတ္ လို၊ နည္းပညာ ရဲ႕ လြယ္ကူ ေခ်ာေမြ႕မူ ေတြ နဲ႕ ၊ သဘာ၀ ရဲ႕ ပင္ကိုယ္ အစစ္ျဖစ္္ မူ ေတြ ၊ တြန္းထိုး ယွက္ႏြယ္ ေန တဲ့ ၊ အေန အထား မွာ ၊ တယူသန္ ခ်င္ ေန လို႕ လည္း မရ ေတာ့ ျပီ။  မသဲမကြဲ အယူအဆ ေတြ ေခတ္မီ လာ သည္ ။ ေ၀ေ၀ ၀ါး၀ါး ၾကားထဲက သံုးသပ္ ရတာ က ၊ ပို အဆင္ေျပ တတ္သည္။ ( ယခု ေရးထားတဲ့ စာ လို မ်ိဳး ေပါ့ )

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. အြန္လိုင္း ေပၚ က၊ ဖ်တ္ဖ်တ္လပ္လပ္ သတင္း တို ထြာေလး ေတြ .. ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး စာေၾကာင္း ေလး ေတြ .. မတိုမရွည္ စာမူ ေဆာင္းပါး ေလး ေတြ ကို ပံုမွန္ ဖတ္ ျဖစ္ ေန တဲ့ ၾကား က .. ေလးေလး လံလံ စာအုပ္ ထူထူ တအုပ္ ထဲ က ..  ခဲရာ ခဲဆစ္ ၊ ခဲစာလံုး ေသးေသး ေလး ေတြ ကို ၊ ရွည္ရွည္ လ်ားလ်ား အခ်ိန္ ေတြ ေပး ျပီး .. ဖတ္ခ်င္ ေန ေသး သည္။  ကြန္ျပဴတာ တက္ဗလက္ မ်က္နွာျပင္ ေပၚ က .. အီးဘြတ္ခ္ ကေလး ကို တရႊပ္ ရႊပ္ ဟိုလွန္ ဒီလွန္ လုပ္ေန ရင္း .. စာအုပ္စင္ ေပၚက ၊ တကယ့္ စာအုပ္ ေတြ ရဲ႕ အေႏွာင့္ ေလး ေတြ ကို  ေခါင္း ေလး ေစာင္းျပီး ၾကည့္ရင္း..လက္ေခ်ာင္းေလး ေတြ နဲ႕ ပြတ္သပ္ ေရြးခ်ယ္ ရ တာကို  ပို ေက်နပ္ ေန မိ သည္။  တေျပးတည္း လို .. ေ၀မွ် ဖတ္ရွဳ ရင္း အျပန္အလွန္ ေလးစား ခင္မင္ ေန ၾက တဲ့ ၊ စာေရးေကာင္းသူ ေတြ ၾကား ထဲ ကေန .. စာေရးဆရာ ဆို တဲ့ တကယ့္ စာေရးသူ တခ်ိဳ႕ ကို ၊ ေငးေမာ အားက် တန္ဖိုး ထား ေန ျမဲ ျဖစ္ သည္ ။ လူမူ ကြန္ယက္ တခု ေပၚ မွာ.. ခင္မင္ထား တဲ့၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ တေယာက္ နဲ႕ .. အယူ အဆ မတူ လို႕ အျငင္းပြား ရ တာ ထက္ ..  တခါမွ မသိကၽြမ္း ဖူး တဲ့ လူစိမ္း တေယာက္ကို..  ေစ်းမွာ လူျခင္း ၀င္တိုက္ မိ လို႔ .. ေဆာရီးပါ လို႕ ေတာင္းပန္ လိုက္ ရ တာ က .. ပိုေတာင္ အဓိပၸါယ္ ရွိ ေန ေသး သည္ ဟု .. ရြတ္တြတ္တြတ္ ထင္ မိ ျပန္ သည္။ ကြန္ယက္ေပၚက သူငယ္ခ်င္း က..  သူေျပာခ်င္ရာ ေျပာျပီး .. အစက္ကေလး နွစ္စက္ နဲ႕ လက္သဲကြင္းေလး တခု ေပါင္းစပ္ ထား တဲ့ အျပံဳး အရုပ္ကေလး တခု ေပး လိုက္ တာ ထက္ .. ခုနင္က ေဆာရီး လို႕ ေတာင္းပန္ လိုက္လို႕.. ရပါတယ္..လို႕ ျပန္ေျပာ တဲ့ .. လူစိမ္း တေယာက္ ရဲ႕ ၀တ္ေက် တန္းေက် အျပံဳး စစ္စစ္ တခု က.. ပို ျပီး ေက်နပ္ စရာ ေကာင္း သလို ။ အင္တာနက္ ယူက်ဳ မွာ.. သီခ်င္း မ်ိဳးစံု ကို.. စိတ္ၾကိဳက္ ေမႊေနွာက္  နားေထာင္ ရ တာ ထက္ .. ေရဒီယို မွာ အလွည့္က် လႊင့္ တဲ့ .. သီခ်င္း အေဟာင္းေလး ေတြ ကို ေစာင့္နား ေထာင္ ခဲ့ ရ တဲ့ အခ်ိန္ ေတြ ကို  လြမ္းဆြတ္ ေန ရ သည္ ကလည္း အရသာ။ 

အေဟာင္း ေတြ ကို ပဲ တမ္းတ ရင္း ၊ ေရွးရိုးစြဲ ေခတ္ေနာက္ျပန္ ခ်င္ တာ ေတာ့ မဟုတ္ ပါဘူး။ ေခတ္ေဟာင္း ေတြ ကို ၊ တန္ဖိုးထား ခ်င္ မိ တာ ပဲ ျဖစ္မွာ ပါ ။ အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ ရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၊ ယွဥ္တြဲေနတဲ့ အလွ ကို သာ၊ ေဖာ္ထုတ္ ေစ လို တာပါ။ အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ ဆိုတာ၊ တကယ္ ေတာ့ ၊ လူၾကီး နဲ႕ လူငယ္ ပဲ မဟုတ္ လား ။ လူငယ္ေတြ က၊ စြမ္းေဆာင္အား ပို ၾကီး ေပ မဲ့ ၊ အသစ္ အသစ္ ေတြ ပို ဆန္းျပား လာ ေပ မဲ့ ၊ လူၾကီး ေတြ ကို ေခ်ာင္ထိုး ဖို႕ မျဖစ္သင့္ သလို ၊ အေဟာင္း ေတြ ကို လည္း ပစ္ပယ္ လို႕ မရ နိုင္ ေပ။ 

က်မ ကေတာ့ ၊ လူၾကီး သူမ ေတြ ကို ျမင္ တိုင္း.. သူတို႕ ေနရာ ကေန ၀င္ စဥ္းစား ရင္း.. ၾကိဳတင္ အုိ ၾကည့္ တတ္ သည္။ ဘ၀ တခု ကို သူတို႕ ဘယ္လို ျဖတ္သန္း ခဲ့သလဲ .. အိုမင္း ျခင္းကို သူတို႕ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ သလဲ … ေသဆံုးျခင္းကို သူတို႕ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္ သလဲ စသျဖင့္ ၊ ေတြးစရာ မရွိ  ရွာၾကံ ျပီး ၊သူမ်ား အတြက္ပါ  ၀င္ေတြး ၾကိဳေတြး ေန တတ္သူ ။ 

တေလာက .. အမ်ိဳးသား ဖက္က ၊ ေဆြနီး မ်ိဳးစပ္ ေတာ္ တဲ့.. အဘိုးၾကီး ၊ အဘြားၾကီး ဇနီးေမာင္နွံ နွစ္ေယာက္ မွာ .. ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ကြယ္လြန္ သြားသည္။ တေယာက္ တည္း က်န္ခဲ့ တဲ့.. အဘြားၾကီး က၊ သတိရ စရာ ေတြကို ေရွာင္ရွား ခ်င္ လို႕ လား.. အိုစာ မင္းစာ လိုအပ္ လို႕လား ေတာ့ မသိ.. သူတို႕ အနွစ္ ေလးဆယ္ ေလာက္ အတူတူ ေနထိုင္ ပိုင္ဆိုင္ ခဲ့ တဲ့ အိမ္က်ယ္က်ယ္ ေလး ကို ေရာင္းျပီး.. အိမ္ေသးေသး ေလး တလံုး မွာ ေျပာင္း ေန သည္။ 

အိမ္ေျပာင္း ဖို႕ ၊ သြားျပီး ကူညီ သိမ္းဆည္း ရင္း.. သီခ်င္း ခ်စ္ တဲ့.. စာအုပ္ ခ်စ္ တဲ့.. က်မ တို႕ ဇနီးေမာင္နွံ ကို  ဓါတ္ျပားစက္ ကေလး နဲ႕ အတူ .. ဓါတ္ျပားေဟာင္း တခ်ိဳ႕.. စာအုပ္ အေဟာင္း တခ်ိဳ႕.. ေပး လာ သည္။ ၀င္းဦး ရဲ႕ ဓါတ္ျပား ေဟာင္းၾကီး ေတြ ကို၊ ၀မ္းသာ အားရ ၾကည့္ရင္း.. အေမြလား လက္ေဆာင္လား မခြဲ ျခား နိုင္ ခင္ မွာ၊ အဘြားၾကီး ရဲ႕ မ်က္၀န္း ေတြ ေၾကာင့္ ၊ သူတို႕ မယူ ရက္ နိုင္ ပါ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ ဒီ - ဓါတ္ ျပားစက္ ကေလး ရဲ႕သမိုင္း နဲ႕ အတူ ... အန္တီ့ မွာ တျခား လည္း ဘယ္သူ မွ ... ဒါေတြ ကို တျမတ္တနိုး ... လက္ဆင့္ကမ္း သိမ္းဆည္း မဲ့သူ မရွိဘူး... ၾကံဳလည္း ၾကံဳၾကိဳက္ ေနတာ မို႕ လက္ခံပါ .. လို႕ ဆို တာ ေၾကာင့္ .. ဓါတ္စက္ အေဟာင္း ေလး နဲ႕ ဓါတ္ျပားေဟာင္း ေလး တခ်ိဳ႕၊ က်မ တို႕ ဧည့္ခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ထဲ ကို၊ ေရာက္လာ ခဲ့ ေတာ့ သည္။  

အင္ဂလို ကျပား ျဖစ္ တဲ့၊ သူတို႕ ဇနီးေမာင္နွံ နွစ္ေယာက္ က ၊ ၁၉၆၂ လြန္ ကာလ ၊ ျမန္မာနိုင္ငံ မွာ၊ အဂၤလိပ္နာမယ္ နဲ႕ ကျပားေတြ ေတြ ကို၊ အစီအစဥ္ ရွိရွိ ၊ ေမာင္းထုတ္ ေနတဲ့ အခ်ိန္၊ တဖက္ မွာ လည္း၊ လူဦးေရ နည္းပါးေသး တဲ့ ၾသစေၾတလ် နိုင္ငံက ၊ ေလယဥ္ လက္မွတ္ ဖိုး ပါ ေပး ျပီး၊ ေခၚယူ ေန တဲ့ အခ်ိန္ မွာ၊ ေရာက္လာ ၾက တာ ပါ။ ေရာက္ကာစ  နွစ္ေတြ မွာ ၊ ျမန္မာျပည္ ကို လြမ္းလြန္း လို႕၊ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေအာင္၊ သူ႕ အမ်ိဳးသား က .. ၀ယ္ေပး ခဲ့ တဲ့၊ ဓါတ္ျပားစက္ကေလး နဲ႕ ၀င္းဦး ရဲ႕ ျမန္မာ သီခ်င္း ဓါတ္ျပား ေတြ ဟာ.. အခု ေတာ့၊ က်မ  အလြမ္းေျပ ဖို႕ နားေထာင္ ေန ရ ျပီေပါ့။ 

ဒီစာေလး ကို ေရးေနရင္း ၊ အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ အေၾကာင္း၊ ပိုျပီး ကြဲျပား ခံစား နိုင္ေအာင္၊ ၊ ဓါတ္စက္ ကေလး ကို ဖြင့္ နားေထာင္ မိ ျပန္ သည္။ အရင္ ကလည္း.. ခဏ ခဏ နားေထာင္ေလ့ ရွိ သည္။ သူက.. စီဒီ ပေလာယာ က လာတဲ့ အသံ နဲ႕ မတူ.. တမူ နွစ္သက္ စရာ ေကာင္းလွ သည္။ ေျပာသာ ေျပာတယ္.. ဒီ ဓါတ္ျပားစက္ ကေလး က လည္း ..ရကတည္းက၊ ၀င္းဦး သီခ်င္း ေလး ေတြပဲ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ နားေထာင္ ေနခဲ့ရ တာ။ ရန္ကုန္ ျပန္တုန္းက၊ လက္လွမ္းမီ သေလာက္ ၊ျမိဳ႕ထဲက ဆိုင္ေတြ မွာ လိုက္ရွာ ၀ယ္ ေပမဲ့ လည္း.. တျခား ျမန္မာ ဓါတ္ျပားသီခ်င္း အေဟာင္းေတြ ဘယ္လိုမွ ရွာ မေတြ႕ ေတာ့ ။

ေဆြးေျမ႕ေန တဲ့ စကၠဴပတ္ ကေလး  ထဲ က.. ဓါတ္ျပားေလးကို ရြရြ ေလး ထုတ္ ။ ဓါတ္စက္ ရဲ႕ အခံ ျပားေလး ေပၚ ... သာသာ ေလး ခ် ။ အပ္ျခစ္ တဲ့ ေမာင္းတံ ေလး ကို .. ဖြဖြ ေလး ဓါတ္ျပား စြန္းေပၚ တင္ လိုက္ လို႕ ... ရွဲ…. ဆိုတဲ့ အသံေလး က စ ၾကား ကတည္း က ကို.. ရင္ခုန္ စရာ ေကာင္း ေန ျပီ ။ ဟိုတုန္းက .. ရုပ္ရွင္ မျပ ခင္.. အလံေတာ္ ကို အရင္ အေလးျပဳ တဲ့ အခါ .. မွဳန္မွဳန္ ၀ါး၀ါး ျဖစ္ေန တဲ့ ပိတ္ကား ေပၚ မွာ …' ျဖစ္' ျဖစ္'….'.ျဖစ္' ျဖစ္' နဲ႕ ျမည္ ေန သလို မ်ိဳး လည္း .. ဖြင့္ကာစ မွာ  ခဏ ၾကား ရ လိမ့္ မယ္။ ျပီးရင္ အပ္ကေလး ျငိမ္သြား ျပီ ဆို တာ နဲ႕ .. ပီသ ၾကည္ျမ တဲ့  ၀င္းဦး ရဲ႕ ေတးသံ သာသာ က .. ျမိဳ႕မ တီး၀ိုင္း ၾကီး ေရွ႕ ပဲ  ခ်က္ျခင္း ေရာက္ သြား သလို ။ တကယ္ေတာ့ .. ပီသ တယ္လို႕ပဲ  သံုးရင္ ပိုမွန္ ေပ လိမ့္ မည္။ analog နည္း က .. မူရင္း သီဆို တီးခတ္ မူ ကို ၊ နားေထာင္သူ ဆီ  တိုက္ရိုက္ ပို႕ေပး လိုက္ တာမို႕ .. digital နည္း လို 1  ေတြ 0 ေတြ ... ခြဲ လိုက္ .. ျပန္စုဖမ္း လိုက္ လုပ္စရာ မလို .. ၾကည္ျမ ေနဖို႕ မလို ပဲ နဲ႕ကို.. သဘာ၀ အတိုင္း .. ပီသ ေန ေတာ့ သည္။ 

ဒါဆိုရင္ ... က်မ တို႕ ေတြ သဘာ၀ အတိုင္း ပီသ ခ်င္ သ လား ... သဘာ၀ ကို ျခယ္လွယ္ ျပီး မွ၊  ၾကည္ျမ ခ်င္ သလား ... ။ ေတြး စရာ ....။ အေဟာင္း ေတြကို ျပစ္ပယ္ ျပီး ၊ အသစ္ ေတြ ေနာက္ခ်ည္း လိုက္ ၾက မလား ၊ အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ ကို ေပါင္းကူး ဆက္ႏြယ္ မလား ဆို တာ ကေတာ့၊ ေတြးစရာ မလိုပါ။ ေမးစရာ လည္း မလို ပါ။  က်မ တို႕ ေတြ အားလံုး .. ေန႕စဥ္ လူေနမူ ဘ၀ ေတြ ထဲ မွာ၊ အသစ္အသစ္ ေသာ နည္းပညာ ေတြ နဲ႕ ရွင္သန္ ေနထိုင္ရင္း.. အသစ္ အသစ္ေသာ ကမၻာ့အခင္းအက်င္း ေတြ ထဲ.. စီးေျမာ တိုး၀င္ ရင္း.. သမိုင္းေတြ ကို .. ပို… ပို စိတ္၀င္စား လာ ၾက ၊ အေဟာင္း ေတြ ကို.. ျမတ္ျမတ္ နိုးနိုး သိမ္းဆည္း စုေဆာင္း ေန ၾက ရ သည္ ပဲ။ 

အေဟာင္းထဲက ၊ အေကာင္းေတြကို ဂႏၶ၀င္ လို႕ ဆို ၾက သည္။ လူသိမ်ား ၾက သည္။ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ခံစား ၾက သည္။ ကိုးကားၾက သည္။  ဂႏၶ၀င္ မဟုတ္ရင္ ေတာင္.. သမိုင္း၀င္ လိမ့္ မည္။   သမိုင္း၀င္ မဟုတ္ရင္ ေတာင္ .. သမိုင္း မတင္ နိုင္တာပဲ ျဖစ္လိမ့္ မည္။ တကယ္ေတာ့.. အားလံုး ေသာ အေဟာင္း ေတြ ဟာ..  သမိုင္း ေတြ ပဲ မဟုတ္လား။  

ယခု ပင္.. ဓါတ္ျပားစက္က လြင့္က် လာ တဲ့ ၊ ၀င္းဦး ရဲ႕ သီခ်င္းေဟာင္း ေလး ေတြ ထဲ မွာ ၊ ျမိဳ႕မ တီး၀ိုင္း ၾကီးကို ျမင္ ေန ရသည္။ ျမိဳမျငိမ္း နဲ႕ သူ႕ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႕ အေၾကာင္း ေတြး ေန မိသည္။ မ်က္စိ မျမင္ပဲ ဒီလို သီခ်င္း ေတြ စပ္ နိုင္ ခဲ့ တဲ့ ၊ ဆရာညွာ ကို အံ့ၾသ ေနမိသည္။ သူ႕သီခ်င္း ေတြကို၊ ယူ ဆိုခ်င္သလို ဆို၊ ဘာမွ ေတာ့ ေျပာင္းမပစ္ပါနဲ႕ ဆိုတဲ့  ဦးဘသိန္း ရဲ႕ မာန ကို ၊ ခ်ီးမြမ္းေန မိ သည္။  စစ္ျပီးေခတ္ မႏၱေလး ျမိဳ႕ၾကီး မွာ၊ အနုပညာ လူမူစီးပြား ေတြ၊ ၾကြယ္၀ စည္ကား ေနပံု ကို ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ ေန မိ သည္။ မႏၱေလး သၾကၤန္ ၾကီး နဲ႕ အတူ .. ဗ်ာပါဆံ ဆံထံုးေလး တဖက္တခ်က္ မွာ စပယ္ပန္းကံုးေလး ေတြ ပတ္ေခြ ထား တဲ့ … နိုင္လြန္ အက်ီ ၤ လက္ရွည္ ေလး မွာ  ေရ ေတြ စိုကပ္ ေန မဲ့… ဘယ္ကမွန္း မသိ တဲ့  အညတရ ယိမ္းသမ ေလး တေယာက္ ကိုလည္း  အျဖဴ အမဲ အာရံု ေတြ ထဲ မွာ.. ၀ဲလည္ ရွာေဖြ ေန မိ ေတာ့သည္။

ေက

(၂၉ နို၀င္ဘာ ၂၀၁၁) 


မ်က္ရွဳ နွစ္ပတ္လည္ အတြက္ ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ က ၊ ေရးေပးခဲ့တဲ့ စာကေလးပါ။ မ်က္ရွဳ  မွာ လည္း သြားေရာက္ဖတ္ ရွဳ နိုင္ပါသည္။

◦

ရသ နဲ႕ သုတ - နည္းပညာ နဲ႕ သဘာ၀ - အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ - ယခု နဲ႕ ယခင္

ေဖေဖေျပာတဲ့ ေခတ္သစ္ပံုျပင္

အသက္ေတြ ၾကီး ၾကီး လာ ေလ..ငယ္ဘ၀ ေတြက..ပို ပို အဖိုးတန္ လာ ေလ .. ပို ပို ..တမ္းတ သတိရ စရာ ျဖစ္ေလ...။

ခုခ်ိန္မွာ စိတ္ေတြ ကို အနားေပး ရင္း.. ငယ္ငယ္က.. ပံုျပင္နားေထာင္ ခ်ိန္ေလး ေတြ ဆီ.. အလည္ ျပန္သြား မိ ေတာ့ သည္။

ေဖေဖ့ စာအုပ္ ဗီရို ထဲ မွာ.. ရုရွပံုျပင္ စာအုပ္ အနီ ၾကီး တအုပ္ ရွိ သည္။ အေတာ္ ေလး ထူ ျပီး.. သားေရ ဖံုး အနီ ၾကီး နွင့္ မို႕.. သာမန္ အားျဖင့္ ၾကည့္ လွ်င္ေတာ့..ကေလး ေတြ နဲ႕..လားလား မွ မဆိုင္ သလို။ ဒါေပမဲ့.. ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြ မွာ..ညဖက္ ဖုန္ တေထာင္းေထာင္း ထ ေအာင္ ေဆာ့ ေလွာင္ ျပီး လို႕..အိမ္ထဲ ျပန္ ၀င္ လာ တာ နဲ႕.. စာအုပ္ အနီ ၾကီး ကို ကိုင္ျပီး ထိုင္ ေစာင့္ ေန တဲ့..ေဖေဖ့ ကုလားထိုင္ ေဘး မွာ.. ေမာင္နွမ တ ေတြ.. တိုးေခြ႕ ေနရာ လု ရ ေတာ့ ျပီ။ သစ္ပင္ အျမင့္ၾကီး ေပၚ မွာ အဆင့္ဆင့္ ေဆာက္ထား တဲ့ ..စံုးမၾကီး ရဲ႕ အိမ္ ကို ..စိတ္ထဲ၊ မ်က္စိ ထဲ၊ အိပ္မက္ ထဲ အထိ  စြဲ ေန လည္း၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ အထပ္ထပ္ ၾကည့္ လို႕ မ၀ ။ တေယာက္ တလွည့္ အလည္ ဖိတ္ရင္း ၊ ပညာ  ျပိဳင္ တဲ့ ၊ ငွက္ၾကီး ၀န္ပို နဲ႕ ေျမေခြး ၾကီး ကလည္း..စာအုပ္ၾကီး ကို လွန္ လိုက္ တိုင္း အေရွ႕ ဆံုး စာမ်က္နွာ မွာ။ သူတို႕ အၾကိဳက္ ဆံုး က.. ျမင္း နွစ္ေကာင္ က တဲ့..ရထား ၾကီး နဲ႕.. အလွဴ သြား တဲ့ ၀က္သားအုပ္မ ၾကီး။ 

 တူေတြ တူမ ေတြ အပါအ၀င္ ၊ ခုေခတ္ ကေလး ေတြ ပံုျပင္ နားေထာင္ ၾက ေသး သလား၊ စိတ္၀င္တစား ရွိၾက ေသး သလား ေတာ့.. မသိ။ ေဖေဖ ကေတာ့.. ပံုျပင္ ေတြ ဆက္ ေျပာျပ ခ်င္ ေန ေသး ပံု ရ သည္။ သူတို႕ အားလံုး လည္း ၊ ေဖေဖ ေျပာတဲ့ ပံုျပင္ ေတြ ကို ဆက္ ျပီး နားေထာင္ ခ်င္ ေန ပါ ေသး သည္။

 သူတို႕ အင္မတန္ ၾကိဳက္တဲ့ ၀က္သား အုပ္မ ၾကီး အေၾကာင္း ကို၊ ေဖေဖ က.. ပံုျပင္ အသစ္ကေလး တပုဒ္ ေျပာျပ လာ ျပန္သည္။ ဒါေပမဲ့ ေတာ့...ငယ္ငယ္ တုန္း ကလို.. ေဖေဖ့ ေဘး မွာ ထိုင္ရင္း .. ေမးခြန္းေပါင္း မ်ားစြာ ေမး လို႕ မျဖစ္ေတာ့ ပါ။ ေမးဖို႕လည္း မလို ေတာ့ ပါ။ ေဖေဖ့ အေ၀း က သာ..အေတြးေပါင္း မ်ား စြာ နဲ႕.. ေလာက ၾကီး အေၾကာင္း လူေတြ အေၾကာင္း ကို..ပံုျပင္ ထဲ ကေန.. ရွာေဖြ ၾကည့္ ေန မိ သည္။

 ျပီးေတာ့..ေဖေဖ စိတ္၀င္စား တဲ့ ေရႊေလးနယ္ က ရြာသားၾကီး ေတြ အေၾကာင္း။ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ေျပာင္းလဲ လာ တဲ့ ေခတ္ၾကီး ရဲ႕ အေၾကာင္း။ မ်ားမ်ားစားစား လိုအပ္ လာတဲ့ စား၀တ္ေနေရး ရဲ႕ အေၾကာင္း ။ နည္းနည္းပါးပါး ပဲ..က်န္ရွိ ေတာ့ တဲ့..ရိုးသားမူ ရဲ႕ အေၾကာင္း ။ အယူ၀ါဒ ရဲ႕ အေၾကာင္း ။ လူသာ ပဓါန ရဲ႕ အေၾကာင္း။ တိုက္ပြဲ ေတြ အေၾကာင္း ။ ဆုတ္ပြဲ ေတြ အေၾကာင္း ။ သိျခင္း အေၾကာင္း။ မသိျခင္း အေၾကာင္း။ ရွိျခင္း အေၾကာင္း ။ မရွိျခင္း အေၾကာင္း။   ၾကီးျခင္း အေၾကာင္း ။ ငယ္ျခင္း အေၾကာင္း။

အေၾကာင္း ေၾကာင္း ေၾကာင့္ အေၾကာင္းအေပါင္း သင့္ ၾက ရ တဲ့ အေၾကာင္း။


 ++++++

ပဲခူး ရိုးမ ေတာင္တန္းၾကီး ေတြ ကို ေက်ာမွီ ထား တဲ့.. ဇာတိ ရပ္ ေျမ

ဒီေဒသ မွာ...ေရႊေလးေခ်ာင္း လို ့ေခၚတဲ ့ ေခ်ာင္းမၾကီး တစင္း ရွိ ပါတယ္။ အဲဒီ..ေရႊေလးေခ်ာင္း ရဲ ႔ အနားမွာ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ မတိုင္ခင္က ေရႊေလးၾကိဳး၀ိုင္း လို ့ ေခၚတဲ ့ ကၽြန္းသစ္ ၾကိဳး၀ိုင္း ၾကီး တခု ရွိျပီး..အဲဒီ ၾကိဳး၀ိုင္း ၾကီး နဲ ့ ေခ်ာင္းအနီး တ၀ိုက္က ေက်းရြာ (၁၁) အုပ္စု ကို ေရႊေလးနယ္..လို ့ စုေပါင္း ေခၚ ခဲ့ ၾက တယ္..။ အဲဒီ ရြာေတြက..ရြာသားေတြ ကို.ေတာ့....ေရႊေလးသား ေတြ လို ့  နယ္တနယ္လံုးက ေခၚၾကတယ္..။အရင္က သစ္ထုတ္ လုပ္ေရး လုပ္ငန္းေတြကို ဆင္ေတြ ..ကၽြဲ ေတြ၊ လူ အင္အားေတြ နဲ႕ ပဲ..လုပ္ၾကေတာ့..အဲဒီ ေဒသ တ၀ိုက္က ေရႊေလး သားေတြ ဟာ၊ ေရႊေလးၾကိဳး၀ိုင္း နဲ ့ ပတ္သက္ တဲ ့ အလုပ္ ေတြ ကို လုပ္ရ တဲ ့ အျပင္...ၾကိဳး ၀ိုင္းျပင္ပ သစ္ေတာေတြ ထဲ မွာ..ေတာင္ယာ လုပ္ၾက..၀ါးခုတ္ၾကရတယ္..။ အဲဒီတံုး က ေရႊေလးသား အေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ....ပင္ပန္းဆင္းရဲ စြာ အသက္ေမြး ၾကရေပမယ္ ့..ရိုးသား ၾကတာ မ်ား ပါတယ္..တဲ့။

ဒုတိယ ကမၻာစစ္ အတြင္း..ဂ်ပန္ေတြ စစ္ရွံဳး ျပီး..ပဲခူးရိုးမ ကတဆင့္ စစ္ေတာင္းလြင္ျပင္ ကို ျဖတ္ကူးၾက တဲ ့ အခါ..ေရႊေလးနယ္ ဟာ..ျဖတ္လမ္းက်ျပီး..စစ္အေတြ ့ အၾကံဳ မ်ားခ့ဲ ရသလို..ဒုတိယကမၻာ စစ္ျပီးလို ့..ျပည္

တြင္းစစ္ ကာလမွာေတာ့ ပဲခူး ရိုးမ မွာ အေျခခ် တဲ့ ကြန္ျမဴ နစ္ ေတြ နဲ ့ နီးနီးကပ္ကပ္ ဆက္ဆံ ခဲ့ ရတယ္..။ ေရႊေလးေဒသ မွာ၊ မတ္က္စ္ လီနင္ ၀ါဒ ေက်ာင္းေတြ..ေဆးေက်ာင္းေတြ ဖြင့္ လွစ္ ခဲ့ တာကိုလည္း ၾကံဳ ခဲ့ ၾက တယ္..။ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ ရဲ႕ အာဏာနီ နယ္ေျမ အျဖစ္.. (၁၆) ႏွစ္ ေလာက္ တည္ေဆာက္ ခံရျပီး  တဲ့၊  ေရႊေလး နယ္..ဟာ....ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ ကို ပဲခူးရိုးမ ကေန တိုက္ထုတ္ ျပီး ခ်ိန္မွာေတာ့၊ .ျမန္မာ့ ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ရဲ ့ အဓိက စည္းရံုးေရးနယ္..ျဖစ္ ခဲ ့ရျပန္ပါတယ္..။

အဲဒီ အခ်ိန္ မွာေတာ့၊ ေရႊေလးသားေတြ ဟာ..အစ ကလို..ဆင္းရဲ ရိုးအ လွသူေတြ မဟုတ္ေတာ့ ဘူး..။ အေတြ ့ အၾကံဳ ေတြက စံုလွျပီ..။ ရွင္ၾကီး ၀မ္းေရာ..ရွင္ငယ္ ၀မ္းေရာ.ရွင္လတ္ ၀မ္းေရာ....၀င္လိုက္ ထြက္ လိုက္ လုပ္တတ္ေနတဲ ့ ေရႊေလးသားေတြ ျဖစ္ေန ခဲ့ ျပီ..။

၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲ ကာလ စည္းရံုးေရးဆင္း တံုးက..ေတြ ့ၾကံဳ ခဲ ့တာ ေတြ ကို..အေျချပဳ ျပီး..ေရႊေလး

နယ္သားေတြ ကို ဂုဏ္ျပဳ ရင္း၊  .Russian Folk Tale ပံုျပင္စာအုပ္ပါ..The Cunning Muzhik ပံုျပင္ ကို မွီးျပီး ေရႊေလးသား(ေခတ္သစ္ပံုျပင္ ) ကို ေရးသား ထား ပါ တယ္ ။ 


 ++++ ++++

 တခါက...ေရႊေလး နယ္က ရြာတရြာ မွာ အေမ အိုၾကီး နဲ ့ သားႏွစ္ေယာက္ ရွိသတဲ ့..။

သားအမိ တေတြ မိရိုးဖလာ အစဥ္အလာ အတိုင္း လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ ေနတံုး..သားၾကီး တေယာက္.. တပ္နီ (ကြန္ျမဴနစ္တပ္) ထဲ ကို လိုက္သြားျပီး၊ .ျပန္မလာ ရွာေတာ့ ဘူး..။ ေသသြားသလိုလို လည္း..ေျပာၾကသတဲ့ ။ အေမအိုကေတာ့ သူ႕ သားၾကီး မေသေသး ဘူး လို႕ပဲ  ယံုၾကည္ ေနရွာေသးတယ္..တဲ့။ သားငယ္ နဲ႕ ပဲ သားအမိ နွစ္ေယာက္သားေနေနတံုး.. တေန႕မွာ..သားငယ္ျဖစ္သူ ခရီးသြား ရသတဲ ့..။

 သားငယ္ ခရီးသြားေနတံုး ဧည္ ့သည္ လူစိမ္း တေယာက္ ေရာက္လာတယ္..တဲ့ ။ ဧည့္သည္ လူစိမ္း က `အဖြားေရ..တေန ့ေလာက္ တည္းခို ပါရေစ ..´´ လို ့ေျပာေတာ ့...အေမအိုက..``လာပါ..တည္းပါကြယ္ ၊ ဒါထက္..မင္းက ဘယ္ က လာတာ လဲ ´´ လို ့ ေမးလိုက္ သတဲ့..။ လူစိမ္းဧည္ ့သည္က ``က်ေနာ္...ေရနီ..ကပါ´´ .. လို ့ေျပာေတာ့  အေမ အိုက `` အမယ္..တပ္နီ နဲ ့ ေရနီ နီးစပ္သား ´´ လို႕ ေတြးရင္း...၊ ``ဒါဆို..တပ္နီ ထဲ လိုက္သြား တဲ ့ ငါ ့သားၾကီး ကို မ်ား မသိဘူးလား ´´ လို ့ေမး သတဲ ့..။ လူစိမ္းက `` သိတာေပါ့  အဖြါးရယ္..က်ေနာ္ နဲ႕ တအိမ္ ထဲ ေတာင္ ေနခဲ့ ရေသးတယ္´´ လို ့ ျပန္ ေျပာသတဲ ့..။

 အေမအို က.. `` ဟယ္..ဟုတ္လား..သူအခု ဘယ္လိုမ်ား ေနထိုင္ စားေသာက္ ေနရသလဲ ကြယ္´´ လို ့ စိုးရိမ္ပူပန္ တၾကီး ေမးရွာတယ္..။

`` ဟာ..အဖြါးသား ၾကီး က အရင္ကေတာ ့ .. လယ္လုပ္တယ္ ဗ်ာ..။ အခုေတာ့ သူ႕ လယ္ေတြ အသိမ္း ခံရလို႕ ဆင္းရဲ ျပီး.. ၾကံဳ ရာ လုပ္စား ေနရ ရွာတယ္..´´ လို ့ လူစိမ္းက ျပန္ေျဖေတာ့ အဖါြး အိုခမ်ာ..``အလို..ငါ ့သားၾကီး..ဆင္းရဲ ေနရွာပါေပါ ့´´ လို ့ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ရရွာတယ္..။

လူစိမ္းက..``ဒီလို ေပါ ့ အဖြါးရယ္..က်ေနာ္လည္း သူ ့လိုပါဘဲ..။ဒါေၾကာင့္ အရင္းအႏွီးေလး နည္းနည္းရွိတံုး

အေရာင္းအ၀ယ္ ေလး တခုခု လုပ္မယ္ ဆို ျပီး..ဒီ ကို ေရာက္ လာတာပါ ဘဲ ..ဗ်ာ´´ လို ့ ေျပာသတဲ ့။

အေမအိုက..`` ဟင္း..ငါ ့သားၾကီးကေကာ..ဘာျပဳလို ့မ်ား..မင္းလို..ဒီနယ္ဘက္ ကို..မလာနိုင္ တာ တံုး´´ လို ့ ကရုဏာ ေဒါေသာ နဲ ့ ေရရြတ္ရွာေတာ့..

လူစိမ္းက..``စိတ္ေတာ့မေကာင္းပါဘူး..အဖြါးရယ္...က်ေနာ္ေတာင္..ခင္ဗ်ားတို ့နယ္ဖက္ကို ေရာက္ခ်င္ေရာက္ မယ္..လိုက္ခဲ ့ပါ လား လို ့..ေခၚ ခဲ့ ပါေသးတယ္´´ လို ့ ျပန္ေျပာတယ္။

အဖြါးအို က..``ဟုတ္လား..ဘာလို ့ မလိုက္တာပါ လိမ္ ့´´ လို ့ ေမးတယ္..။

`` သူ ့မွာ..ထသြား ထလာ ၀တ္စရာ အ၀တ္အစား ကလည္း မရွိ ..လမ္းစရိ တ္ ကို မရွိရွာဖူး အဖြါးရယ္..´´ လို႕ လူစိမ္းက ေျဖ လိုက္ ေတာ့ အေမအို ခမ်ာ.. မ်က္ရည္ေလး တစမ္းစမ္း ျဖစ္သြား ရွာတယ္..။ ေနာက္တေန ့ လူစိမ္း ဧည္ ့သည္ ခရီး ဆက္မယ္ ဆိုေတာ့ အေမအိုက.. ``ငါ ့မွာ ပင္နီ ဖ်င္ တအုပ္နဲ႕ ေငြေလး ငါးေထာင္ ေလာက္ေတာ့ စုထား တာ ရွိတယ္.. မင္း..ယူသြားျပီး..ငါ႕သား ၾကီး ကို ေပးလိုက္ပါ... အဲဒီမွာ..သိပ္ပင္ပန္းဆင္းရဲ ေနရင္လဲ..ဒီကို သာ ျပန္လာခဲ ့ပါ ´´ လို ့မွာလိုက္သတဲ ့။

``ေကာင္းပါျပီ..စိတ္ခ်ပါ ´´ လို ့ေျပာျပီး ဧည့္သည္က ထြက္သြား ပါေရာ..တဲ့။

 ရက္ အေတာ္ၾကာေတာ့ ခရီးထြက္ သြားတဲ့  သားအငယ္ ျပန္လာ တယ္။ အေမအို က..သား အငယ္ ကို ၀မ္းသာအားရ ေျပာရွာတယ္..။

``သားငယ္ေရ..မင္း အိမ္မွာမရွိ တံုး..ေရနီ က ဧည္ ့သည္ တေယာက္ ေရာက္လာတယ္..။ တပ္နီက ငါ့သားၾကီး အေၾကာင္း အကုန္သိျပီး ေျပာျပသြားတယ္.. မင္းအကိုၾကီး.. ဟိုမွာ ဆင္းရဲ ေနတယ္ ဆိုလို ့ သူ႕ အတြက္ ပင္နီဖ်င္ တအုပ္ နဲ ့ ေငြငါးေထာင္ ေပးလိုက္တယ္..တိုက္တုိက္ ဆိုင္ဆိုင္ လူၾကံဳ ေပါ ့ကြယ္ ..´´ တဲ ့။

ဒီစကားကို ၾကားတဲ ့ သားငယ္ခမ်ာ..ေမာေမာပန္းပန္း ျဖစ္သြားျပီး..

``အင္း..အေမ ကေတာ့ လုပ္ျပီ..။က်ေနာ္ကေတာ့ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ရွာေဖြ ေနရတာ..အေမ ဒီလိုသာ ေလွ်ာက္ ေပး ကမ္း ပစ္ေနေတာ့ .. မထူး ပါဘူးဗ်ာ..က်ေနာ္ လည္း သြားေတာ့ မယ္...ေနရာအနွံ ့..ကမၻာအႏွံ ့ .... ေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္ ပေစေတာ့.. အေမ ့ ထက္ အ..တဲ ့သူ ေတြ ့ မွ ဘဲ ျပန္လာေတာ့မယ္´´ လို ့ေဒါသ တၾကီး ေျပာျပီး..ေရႊေလးသား ဟာ ေရာက္ရာ ေပါက္ ရာ ထြက္လာ ခဲ ့ေတာ့တယ္..။

ဒီလို နဲ ့ အ၀ွမ္း (ေျမျပန္ ့) က ရြာတရြာကို ေရာက္လာတယ္..။ ရြာထဲ ေလ်ွာက္လာတံုး..သက္ကယ္မိုး ထရံကာ အိမ္စုတ္ကေလးေတြ ၾကားထဲ မွာ..ျခံက်ယ္က်ယ္ နဲ႕ သြပ္မိုး အိမ္ၾကီး ရခိုင္ တလံုး ေတြ ့ လိုက္တယ္..။

ျခံထဲ မွာလည္း..စပါးက်ီ နဲ ့ တင္းကုပ္ နဲ ့ ဆိုေတာ့ ..ဒါဟာ ေခ်ာင္လည္ တဲ့ ေျမရွင္တေယာက္ အိမ္..လား။

ေက်းရြာ အုပ္ခ်ုဳပ္ ေရး လူၾကီးတေယာက္ ရဲ ့ အိမ္လား လို ့ ..ေရႊေလးသား က ေတြးလိုက္တယ္  ။ျခံထဲမွာ ၀က္မၾကီး တေကာင္ နဲ ့ သားေပါက္ ၀က္ တအုပ္ဟာ ရႊံ ႔ ေတြ လိုက္ ထိုးေနတာ ေတြ ့ လို ့ ေရႊေလးသားက

၀က္မၾကီး အနားကို ကပ္သြားျပီး..ခါးကုန္းျပီး..၀က္မၾကီးကို စကားေတြ  ေျပာေနလိုက္တယ္.။

ဒီအိမ္က ေက်းရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး အိမ္ ဆိုဘဲ..။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ရဲ႕ မိန္းမက အိမ္ျပဴတင္းကေန ၾကည္ ့လိုက္ ေတာ့ သူ ့၀က္မၾကီးကို လူတေယာက္က အနားကပ္ျပီး တကုန္းကုန္း နဲ ့ စကားေတြ ေျပာေနတာကို ထူးထူး ဆန္းဆန္း ျမင္ လိုက္သတဲ ့..။ ဒါနဲ ့ သူ ့အိမ္မွာ ခိုင္းတဲ ့ ေကာင္မေလး ကို ေခၚျပီး..`` တို ့၀က္မၾကီး အနား မွာ လူတေယာက္ ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္း နဲ ့ဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲ..သြားေမးစမ္း ´´လို ့ ခိုင္း လိုက္သတဲ ့။

အိမ္ေဖာ္ ေကာင္မေလး က ေရႊေလးသားအနား ကပ္သြားျပီး`` ရွင္..ဘာေတြ လုပ္ေနတာလဲ ၊၀က္မအနားတကုန္းကုန္း နဲ႕  ..´´ လ္ို ့ေမး လိုက္တယ္။

``ကေလးမ ေရ.. မင့္ အိမ္ၾကီးရွင္ကို ေျပာလိုက္ပါ..၀က္မၾကီး ပိန္သြားလိုက္တာ..ဒီ ၀က္မၾကီးဟာ ငါ ့မိန္းမရဲ ့ အစ္မတ၀မ္းကြဲ ပဲ.. သူ ့ကို ငါ ့သားရဲ ့ မဂၤလာေဆာင္ မွာ သတို ့သား ဖက္က လူၾကီး တေယာက္ အျဖစ္ လာ ဖိတ္ တာပါ.. သူ ့ ကေလးေတြ ေကာ..လူပ်ိဳ ရံ အပ်ိဳ ရံ ေတြ ေပါ ့ကြာ..မင့္ အိမ္ၾကီးရွင္ကို သြားေျပာခ်ည္ ပါ...သူတို ့ကို မဂၤလာေဆာင္ ကို ထဲ ့ လိုက္ပါဦး လို ့ ´´ ေရႊေလးသားက ေျပာ လိုက္သတဲ ့။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ကေတာ္ အိမ္ရွင္မလည္း ဒီလို ေျပာသံကို ၾကားေတာ့..``ဒီ ေတာသား..အ..တတ  ၀က္မ

ၾကီးကို မ်ား မဂၤလာေဆာင္ ဖိတ္ရတယ္ လို ့.. ေအးပါ ဟယ္..သူမ်ား ေတြ ပိုျပီး  ရီစရာ ျဖစ္ေအာင္၀က္မၾကီးကို အ၀တ္ေတြ ဘာေတြ ၀တ္ေပးလိုက္ စမ္း.. ငါ့ ကို လာကန္ေတာ့ ထားတဲ့ အထဲက ဟို .. ပါတိတ္ ၀မ္းဆက္ အ၀ါ ေလး ဆင္ ေပးလိုက္ စမ္း.. ျပီးေတာ့ ၀က္ကေလး ေတြပါ လိုက္ နိုင္ ေအာင္ လွည္းတပ္ျပီး တင္ေခၚသြား ပေစ  ႏြားႏွစ္ေကာင္ ဆင္ေပးလိုက္..ၾကစမ္း´´ လို႕ သူ႕အိမ္က စာရင္းငွားေကာင္ေလးေတြကိုပါ..၊ အမိန္႕ေပးလိုက္တယ္...။ စိတ္ထဲမွာေတာ့..``အင္း..အိမ္က ေထာ္လာဂ်ီက...အေရးထဲ..စပါးသြားဆြဲေနရေသးတယ္.. ေထာ္လာဂ်ီ နဲ ့ ဆို ပို ခမ္းနားမွာ ပဲ ...´´ လို ့ ေတာင္ ေတြးေနမိေသး သတဲ ့..။

ဒီလို နဲ ့ ေရႊေလးသားဟာ ႏြားႏွစ္ေကာင္ ကို လွည္းမွာ တပ္ျပီး..ပါတိတ္ ၀မ္းဆက္ ၀တ္ထားတဲ ့ ၀က္မၾကီးနဲ႕ ၀က္ကေလးေတြ ကို...လွည္းေပၚတင္ျပီး..အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴးကေတာ္ ကို လက္ျပ ႏွဳတ္ဆက္ကာထြက္သြားသတဲ ့။

ေတာ္ေတာ္ ၾကာေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး က ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ တဘံုးဘံုး နဲ႕ ျပန္ေရာက္ တယ္..။

အိမ္ေပၚ တက္လာတဲ့..  အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ကို.. သူ႕ မိန္းမက အနားကပ္ သြားျပီး..ရီကာေမာကာနဲ ့``အကိုေရ..အကိုေတာ့ ရယ္ စရာတခုနဲ ့ ကပ္လြတ္သြားတယ္´´ လို ့ ေျပာ လိုက္သတဲ ့..။  သူက ေျပာရင္းေတာင္ အရယ္ မရပ္ နိုင္ေသး ဘူး..။

``ေတာသား နဲ ့ တူပါတယ္..လူခပ္ အအ တေယာက္ ေလ..က်မ တို ့အိမ္က၀က္သားေပါက္ ကေလးေတြ နဲ ့ ၀က္မၾကီးကို ေလ...သူ ့မရီး၀မ္းကြဲ ေတာ္ သတဲ့  ..သူ ့သား မဂၤလာေဆာင္ မွာ သတို ့သားဖက္က လူၾကီးအေနနဲ ့ ၾကြပါတဲ ့ ..လာဖိတ္ေနတာေတာ္..တကယ္ရီရတယ္..အကိုရဲ ့.. ျပီးေတာ ့..၀က္ေပါက္ ကေလး ေတြကိုေရာ..လူပ်ိဳ ရံ အပ်ိဳ ရံ လိုက္ခဲ ့ပါတဲ ့ ..ရီ ရတယ္ ေတာ္´´ လို ့ ဆိုေတာ့

``အင္း..မင္း ဘာလုပ္ မယ္ ဆိုတာ..ငါသိေနျပီ ´´ လို ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက ျဖတ္ေျပာတယ္..။

``မင္း..၀က္မၾကီး နဲ ့ ၀က္ကေလးေတြ ေပးလိုက္တယ္ မဟုတ္လား´´ လို ့ လည္း ေဒါနဲ ့ေမာနဲ႕ ဆက္ေမးလိုက္တယ္..။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ကေတာ္က..မ်က္ႏွာကို ခပ္တင္းတင္းေလး ေမာ့ ျပီး ``အင္းေလ..အကို ရဲ ့ .သတို ့သားဖက္က လူၾကီး လုပ္ရ မွာ ဆိုေတာ့ တင္ ့တင့္ တယ္ တယ္ ျဖစ္ေအာင္ ပါတိတ္ ၀မ္း ဆက္ ေတာင္ ဆင္လိုက္ေသးတယ္ .. ခန္႕ခန္႕ညားညား ျဖစ္ေအာင္ လွည္းေတာင္ ႏြားတပ္ျပီး ပးလိုက္ေသးတယ္.. အဲဒီအခ်ိန္ ..ေထာ္လာဂ်ီ ျပန္မေရာက္ေသးလို ့..ေနာက္မို ့ဆို..´´လို ့ေျပာေနတံုး..

အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴးက ရွဴးရွဴး ရွားရွား နဲ ့ ...

``အဲဒိေကာင္..အခုဘယ္္ဖက္ကိုသြားသလဲ..သူက ရီစရာ အရူးမဟုတ္ဖူး..ကြ... ရူးတာက..မင္း..ကြာ ရီစရာေကာင္း  တာက..မင္း..ကြ´´ လို ့ ေအာ္ဟစ္ျပီး..ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ ကို ၀ူး..ခနဲ  စက္ႏွိဳးျပီး..ျခံ ထဲက ထြက္သြားတယ္။

 ျခံျပင္ ေရာက္ ေတာ့ မွ..သူတပည္ ့ စြမ္းအားရွင္ ေတြကို ေမးျပီး ေရႊ ေလးသား လွည္းေမာင္း ထြက္သြားတဲ ့ ဖက္ ကို လိုက္ ပါ ေလေရာတဲ ့..။ ေရႊ ေလးသား လည္း ေနာက္ ဖက္  ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ သံ တဘံုးဘံုး ကို ၾကားေတာ့ ၀က္သားအမိေတြ ပါတဲ့ လွည္းကို ေတာနက္ထဲ ေမာင္းသြင္းျပီး ျခံဳ အၾကီးၾကီး တခုေအာက္ကို.. ထိုးသြင္း ထား လိုက္ ဖို႕.. ေနရာ ရွာ သတဲ ့..။ ေတာကၽြမ္းတဲ ့ ေရႊေလးသားေတာင္ ျခံဳ ေကာင္းေကာင္း ေတာေကာင္းေကာင္း ေတြ ့ဖို ့ ေတာ့ ေခၽြးပ်ံ ေအာင္ ရွာ လိုက္ ရေသးသတဲ့.. ဘာလို႕ ဆို..  ေတာေတြက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး လက္ထက္မွာ မီးေသြး ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾက လို ့ ေတာျပဳန္းသေလာက္ျဖစ္ေန လို ့ တဲ ့ေလ..။

ဒါေပမယ့္၊ ေရႊေလးသား ပဲ ေလ.ဒီေလာက္ကေတာ့ အေပ်ာ့ ေပါ့.။

စိတ္ခ်ရ ေအာင္..ဖံုးဖိ ျပီးမွ ေရႊေလးသား ဟာ လမ္းနံ ေဘးကို ျပန္ ထြက္လာျပီး..ေသေသခ်ာခ်ာ က်က် နန ထိုင္..ေခါင္း ေပၚမွာ ေဆာင္းထား တဲ ့ ေရႊေလးနယ္ထြက္ ၀ါး ခေမာက္ ကေလးကို ခၽြတ္ျပီး သူ ့ေရွ ့မွာ ခ် ထားလိုက္သတဲ ့..။

ခဏၾကာေတာ့ ေမာ္ ေတာ္ဆိုင္ကယ္ နဲ ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေရာက္ လာျပီး..လမ္းေဘးမွာ ထိုင္ေန တဲ ့ေရႊေလးသားကို ေမးလိုက္သတဲ ့..။

`` ေဟ ့လူ..ဒီအနား ေတာသား တေယာက္ ၀က္တအုပ္လွည္းေပၚ တင္ေမာင္းသြားတာ မေတြ႕ လိုက္ဖူးလား ´´

ေရႊေလးသားက ခပ္ေအးေအးပံုစံ နဲ႕ ``မေတြ႕လား..´´ လို ့ ျပန္ေျဖ လိုက္တယ္..။ ဒါဟာ ေရႊေလးသား ေတြ သံုးေလ့ ရွိတဲ့ အေျပာ တမ်ိဳး ေလ..။  ဟုတ္တယ္..ရွိတယ္ ..လို ့ ေျပာခ်င္ရင္..မဟုတ္လား... မရွိလား ..လို ့ ေျပာတတ္ၾက သကိုး..။ အခုလည္း..ေရႊေလးသား က ေတြ႕တယ္ လို႕ ဆိုလိုတာပါ..။ဒါကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက နားမလည္ ဘူး.. ။ ဒီလူ..သူ ့ကို ဂရုမစိုက္..မထံုတက္ေတး နဲ ့ ဘာအခ်ိဳး ခ်ိဳးေနတာ လဲ လို ့ ထင္ လိုက္တယ္..။

ဒါ..ဟာ ေရႊ ေလးသားေတြ ရ ဲ ့ အာဏာ နီ နယ္ မွာ (၁၆) ႏွစ္ လံုးလံုး အသက္ရွင္ ေနထိုင္ နိုင္ တဲ ့ ေနနည္းဆိုတာကို အ၀ွမ္း(ေျမျပန္ ့) က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး နားမလည္ ဘူးတဲ ့..။

ဒါေၾကာင့္..`` ဘာလဲကြ..မင္းက..ဘာေျပာတာ လဲ..´´ လို ့ ထပ္ေမးသတဲ ့။

`` ဟိုးဖက္ သြားတယ္ ေလ..´´ လို ့ ေရႊေလးသားက လက္ကို တေနရာရာ ေ၀ွ ့ယမ္းျပ လိုက္သတဲ ့..။ ဒါနဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴး လဲ..အဲဒီဖက္ကို ေမာ္ ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ ေမာင္းျပီး ထြက္ခဲ့ တာေပါ႕..။ ဒါေပမယ့္ ေရွ႕ မွာ ေရႊေလးေခ်ာင္း ၾကီး ပိတ္ လို ့ ..။ တံတား လည္း မရွိ..။ ဟို ဖက္ ကမ္းကို လွမ္းၾကည္ ့ေတာ့ လည္း.. လူလမ္း လွည္း လမ္း ..ဆိုလို႕ ဘာမွ လွမ္းၾကည္႕ လို႕ မေတြ႕ ဘူးတဲ့။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴး လည္း ေဒါကန္ျပီး ျပန္လွည္ ့လာတယ္.. ။ေရႊ ေလးသား ရဲ ့ အနားကို ေရာက္ေတာ့..

`` ေဟ ့လူ..အဲဒီဖက္ သြားတာ ေသခ်ာလား ´´ လို ့ ထပ္ေမးလိုက္သတဲ့ ။ ေရႊေလးသားကေတာ့ ခပ္တည္တည္ နဲ ့ ``မေသခ်ာလား´´ လို ့ ေျပာလိုက္သတဲ ့။

``လမ္းပိတ္ ေနျပီ ကြ..ေခ်ာင္းၾကီး တားလို ့..တံတားလည္းမရွိ..ေခ်ာင္းကူးလမ္း လည္း မေတြ ့ဘူး ..လို႕ ေျပာရင္း..အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ကၽြဲ ျမီး တို စျပဳ လာတယ္...တဲ ့။

ေရႊ ေလးသားကေတာ့..`` မရွိလား...က်ဳပ္ေတာင္ အဲဒီဖက္ ကမ္း က လာတာ လို ့ ´´ ခပ္ေအးေအး ဘဲ ျပန္ေျပာသတဲ ့..။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး. က..`` ဒါ ဆို..ငါ နဲ ့ လိုက္ခဲ ့..ကြာ  ဒီ လွည္းနဲ ့လူကို ငါ လိုက္ ဖမ္းရမယ္..´´လို႕ ခပ္တင္းတင္း ေျပာလိုက္သတဲ ့..။

``မလုိက္ နိုင္ ေသး..ဘူး၊ ဒီမွာ ..ေစာင္ ့ေနရ တာ ´´..လို ့ ေရႊေလးသား ကျပန္ေျပာ လိုက္တယ္။

``ဘာ ..ေစာင္ ့ေနတာလဲ´´

`` ေတာက္ တဲ ့..´´

'ဖြီ.. ေတာက္တဲ့.. ေတာက္တဲ့ က ဘာလုပ္ဖို႕ တုန္း " လို႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက ေမးေတာ့ ေရႊေလးသားက  မသိရန္ ေကာ ဆိုတဲ ့ အၾကည္ ့ နဲ ့ ၾကည္ ့ရင္း..``အံမာ..ဆယ္ ့ငါးက်ပ္သား တေကာင္ ဆို..သိန္းသံုးဆယ္ ေလာက္ ရ တာဗ်´´ လို ့ ေျပာ လိုက္ တယ္..။

အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွဴးက အံ ့ၾသ တၾကီး နဲ ့..

``ေနပါဦး..ေတာက္ တဲ ့ ဆိုတာ..သစ္ပင္ တို ့၊ သစ္ေခါင္း..တို ့၊ အိမ္ ထရံ ၾကား တို ့မွာ ေနတာ မဟုတ္လား´´ လို ့ ေမး ေတာ့..ေရႊ ေလးသားက..

`` အင္းေလ..ဒါ ့ေၾကာင္ ့ ဒီ တြင္း ထဲ ၀င္သြားတဲ ့ေကာင္ ဟာ..ဒီအထဲ မွာၾကာ ၾကာ ေနနိုင္ မွာမဟုတ္ဘူး။ျပန္ ထြက္ လာမွာ မို ့ ခေမာက္ နဲ ့ အုပ္ျပီး ေစာင္ ့ ေနတာ´´ လို ့ ျပန္ ေျပာ လိုက္သတဲ ့..။

အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴး လည္း ခဏ ေတာ့ ေတြ သြားတယ္..။ျပီး ေတာ့ မွ ေမးလိုက္တယ္..။

``မင္း..ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ ကယ္ စီးတတ္သလား..´´ ဆိုေတာ့ ေရႊ ေလးသားက ထံုးစံ တိုင္း``မတတ္လား´´ လို ့ ျပန္ ေျဖသတဲ ့..။ သ ေဘာက ေတာ့ တတ္ တယ္ ေပါ ့..ေလ။

``ဒီ လို လုပ္ကြာ..မင္ ့ ေတာက္တဲ ့ ကို ငါ ေစာင္ ့ေပးမယ္... မင္ းကငါ ့ေမာ္ ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ စီးျပီး ၀က္တအုပ္ ကိုလွည္းနဲ ့တင္ ေခၚသြား တဲ ့ လူ ကို လိုက္ရွာကြာ..။မင္းလည္း..အဆင္ေျပ ေစရမေပါ ့..´´ လို ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးက ေျပာ လိုက္တယ္..။ေရႊ ေလးသား က ခဏ စဥ္းစားျပီး ျပန္ေျပာတယ္..။

``မျဖစ္ဖူးဗ်.. ဒီအေကာင္လြတ္သြားရင္..သိန္းသံုးဆယ္ လြတ္သြားမွာ..ခင္ဗ်ား ..လွည္းနဲ႕ ႏြားနဲ႕  ၀က္ေတြက ေတြ ့ရင္မွ ဆယ္သိန္း ဆယ္ ့ငါးသိန္းေပါ ့ ဗ် .. ေမာ္ ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ ပါ ထဲ ့ တြက္ မွ အလြန္ဆံုး သိန္း(၂၀) ေပါ ့ ..ျပီးေတာ့ ခင္ ဗ်ား..ေမာ္ ေတာ္ ဆိုင္ ကယ္ ၾကီး က ၀က္ေသာက္ၾကီး..ဗ်´´

အဲဒီရြာက လူေတြက လိုင္စင္မဲ ့ ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ ေတြကို ၀က္ေသာက္ ဆိုင္ကယ္ လို ့ ေခၚ ၾကတယ္..ေလ။ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွဴး က..ခဏ ေတြသြားျပီး..``မင္းက..တယ္.. အတြက္ေကာင္း သကိုးကြ..။ကဲ..မင္းမယံုရင္ ..ဒီမွာ..ငါ ့ဟန္းခ်ိန္း ပါ ယူသြား..။ မင္ ့ ေတာက္တဲ ့ လြတ္သြားရင္...မင္ ့ အေလ်ာ္ ယူေပါ ့ ..´´ လို ့ ေျပာလိုက္သတဲ ့..။

ဒီေတာ့မွ ေရႊ ေလးသားက မထခ်င္ ထခ်င္ နဲ ့ ထလိုက္ျပီး.. ``ေပး..ခင္ ဗ်ား..ဟန္းခ်ိန္း..။ခင္ ဗ်ား ေသေသခ်ာခ်ာ ေတာ့ ေစာင္ ့ ဗ်..။မေတာ္တဆ..ထြက္လာ ရင္..မရိုက္ နဲ ့ေနာ္..။ေတာက္တဲ ့က အေသ ဆို

မ၀ယ္ဘူး ..။ခင္ ဗ်ား အရွင္ မဖမ္း ရဲ ရင္..ခေမာက္ကို ဘဲ ေသေသခ်ာ ခ်ာ ဖိ ထား ´´ လို ့ စိတ္မခ် လက္မခ် တဲ ့ ေလ နဲ ့ ေျပာလိုက္တယ္..တဲ ့။

အဲဒါနဲ . အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး က ဆိုင္ကယ္ ေပၚက ဆင္းျပီး ခေမာက္ အနား မွာ သြားထို္င္ ရတယ္..။ေရႊ ေလးသား ကေတာ့ ဟန္းခ်ိန္း ကို လက္မွာ ပတ္ျပီး..ေမာ္ ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ ရွိရာ ကို သြားရင္း..``ခင္ဗ်ား..ဆီ ဘယ္ေလာက္ ထည္ ့ထား သလဲ ´´ လို ့ ေမးလိုက္ ေသးသတဲ ့..။

``ေလးပုလင္း ပါ..ကြာ´´ လို ့ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးမွဴး က စိတ္မရွည္ တဲ ့ ေလ နဲ႕ ေျပာ လိုက္မွ ေရႊ ေလးသားဟာဆိုင္ ကယ္ ေပၚ တက္ျပီး... ေမာင္းထြက္ သြား သတဲ ့..။

အုပ္ ခ်ဳပ္ ေရး မွဴး လဲ...ခေမာက္ ေရွ ့မွာ ထိုင္ျပီး ေစာင့္ တယ္...ေစာင္ ့တယ္..။တခါ တခါ..ဆို ..ငိုက္..ငိုက္ ေတာင္ လာရွာ သတဲ့ ။ မ်က္ လံုး ကို အတင္း ျဖဲ ျပီး ၾကိတ္ မွိတ္ ေစာင္ ့ရတာ ေပါ့ ။ညေန ေစာင္း လာ ေတာ့ ေတာရိပ္ ေတာင္ ရိပ္ နဲ ့ မို ့ ေမွာင္စ ေတာင္ျပဳ လာျပီ..။ေမာ္ ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ သံလည္း မၾကားရ...။ႏြားလွည္း သံ လည္း မၾကားရ..။ည ..အထိ ေစာင္ ့ရရင္ ေတာ့ မျဖစ္ဘူး ထင္တယ္.လို ့ေတြးျပီး ခေမာက္ ကို...အသာေလး..ခပ္ဖြဖြ မၾကည္ ့ လိုက္ ေတာ့

..လား..လား...ခေမာက္ေအာက္မွာ တြင္း ဆိုလို ့.. ပရြက္ ဆိတ္တြင္း ေလာက္ ေတာင္ မရွိဘူး တဲ ့...ဘာ ..ေတာက္ တဲ ့ မွလည္း...အရိပ္ အေယာင္ ေတာင္.. မျမင္ရ လို ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဟာ.. ခပ္ရွက္ရွက္ နဲ႕ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း တခ်က္ေလာက္.. ၾကိတ္ဆဲရင္း..

``အင္း...ငါ ့မိန္းမ ဆီက လွည္းတပ္ျပီး ၀က္သားအမိ တင္ေမာင္းသြား တဲ ့ ေကာင္ကလည္း...ဒိေကာင္ဘဲျဖစ္မွာ ပါ´´ လို ့ ေရ ရြတ္ရင္း...တံေတြးတခ်က္ `ထြီ´ ခနဲ ေထြးကာ မေမွာင္ခင္ ရြာဆီကို ျပန္ ခဲ ့ေတာ့ သတဲ ့..။

ေရႊ ေလးသား ကေတာ့ ေနာက္တေန ့ လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း မွာဘဲ လွည္းတစီးေပၚမွာ ၀က္ေသာက္ ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ တစီးရယ္..၀က္သားတအုပ္ရယ္..တင္ျပီး ေရႊတြဲလြဲ ေငြတြဲ လြဲ နဲ ့ ေရႊေလးနယ္က သူ႕ အိမ္ ဆီ ျပန္ေရာက္ လာ..တယ္။

`` အေမ ေရ...က်ေနာ္ အေမနဲ ့ဘဲ တသက္လံုး ေနေတာ့မယ္ဗ်ာ။  ေလာက မွာ အေမ့ ထက္ သဒၵါတရားထက္သန္ တဲ ့ လူေတြ ရွိေသး တယ္ ဗ်.. ဒီမွာၾကည္ ့ ..´´ လို ့ ဆိုျပီး သူ႕ မွာ ပါလာ တဲ ့ ပစၥည္းေတြကို ျပသတဲ ့..။

 အေမ ကေတာ့ ပစၥည္းေတြကို သိပ္အေလးမထား တဲ ့ ပံုစံ နဲ ့ တခ်က္ ေလာက္ဘဲ ၾကည္ ့ျပီးသူ ့သားငယ္ ကို ေမးလိုက္ သတဲ ့။

 ``ကဲ..ကဲ..မင္း..ထမင္းစား ေတာ့မလား´´

ေရႊ ေလးသား က...`` မစားလားဗ်´´ တဲ ့။ ။

+++++++

◦

ေဖေဖေျပာတဲ့ ေခတ္သစ္ပံုျပင္

ကဗ်ာလြတ္

ငါတို႕ က်င္လည္ေနတာ ေလဟာနယ္ အလြတ္ၾကီး

ေဟာဒီ မ်က္နွာျပင္ အလြတ္ ေပၚမွာ

လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ .. ေရးျခစ္ ပစ္လိုက္..

စိတ္လြတ္ ကိုယ္လြတ္ သြန္ေမွာက္ ပစ္ လိုက္

စည္းလြတ္ ၀ါးလြတ္..ေသာင္းက်န္း ပစ္လိုက္

လူပ်ိဳလူလြတ္ ရယ္ မွ မဟုတ္ဘူး

မလြတ္ တလြတ္.. ခပ္ရြတ္ရြတ္ ကေလး သာ စပ္ ျပစ္ လိုက္

ဆင္ဆာ လြတ္ ဆို မွ ေတာ့.. အေဖာ္အခၽြတ္ခန္း လည္း ပါခ်င္ ပါ ေပါ့

နိုင္ငံေရး ကင္းလြတ္ ေၾကာင္း ေထာက္ခံစာ ေတာင္း ဖို႕ မလို

မလြတ္ေသး တဲ့ သူ ေတြ အေၾကာင္း..လြတ္ပါေစ ေၾကာင္း ဆိုတာ ေတြက  ပို ေရာင္းေကာင္း မယ္

မလြတ္ မကၽြတ္ ေသး တဲ့..၀ိညဥ္ ေတြ အေၾကာင္း လည္း..ကိုဘလူၾကီးေရ..မအ၀ွာၾကီးေရ လို႕ သာ..မ်ားမ်ား တမ္းတ..စမ္းထ တတ္တယ္

ယင္းထ ပလား ဆို.. ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္ မွ မလို..

ကိုယ္လြတ္ရုန္း တဲ့ အေၾကာင္း က တခမ္းတနား ျဖစ္တယ္

ရုန္းျပီး လြတ္သြားသူ ေတြ ..သူရဲေကာင္း ျဖစ္တယ္

မလြတ္ မလပ္ ေရး ထား တဲ့.လြတ္ေျမာက္ေရး ေၾကြးေၾကာ္သံ တေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္း

အလြတ္ မရ စေကာင္း လား ... ဟိုက..ဒီက.. နည္း နည္းစီ ကူးသာခ်

ဒါ..ဟရူးမန္းရိုက္ ပဲ..ေကာ္ပီရိုက္ နဲ႕ လြတ္တယ္

လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ မွာ..လြတ္ျပီး ေျမာက္ မေန နဲ႕ တဲ့

(ဘယ္သူ ေျပာတာလဲ..ကိုသံခဲ လား မသိ)

အဲဒါ လည္း ၾကိဳက္ လို႕..ကူးခ် လိုက္တယ္

၀ိနည္းလြတ္ ေပါ့

၀ါဒ လြတ္ လည္း ျဖစ္တယ္

ပါဒ လြတ္ လည္း ျဖစ္တယ္

အလြတ္သေဘာ ေျပာရရင္ေတာ့

ေမာ္ဒန္ လြန္..ေမာ္ဒန္ လြတ္

ကာရန္ မဲ့..ကာရန္လြတ္

လြတ္ခ်င္ တာသာ လြတ္

လြတ္လို႕ ရတာ အကုန္ လြတ္

လက္လြတ္ ေျခလြတ္

လြတ္ လြတ္ လပ္လပ္ သာ ေရးျပစ္ လိုက္ စမ္း

ပတ္ ေဗ တိုး ဂ်ိ ထိုးတတ္ရင္  .. မိုးေပၚတက္ က လို႕ ရ ျပီ။
 
---
ေက
(နို၀င္ဘာ ၂ ရက္ ၂၀၁၁)
 
ဤ ပို႕စ္ အား ဖတ္ ၍ အေတြးေပါက္..ေကာက္စပ္ ထား ေသာ (သို႕) ေလွ်ာက္စပ္ ထား ေသာ ကဗ်ာ လြတ္ ျဖစ္သည္။ မည္သူ႕ကို မွ် မရည္ရြယ္ပါ...။ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ဖတ္ရွဳ နိုင္ ပါသည္။

◦

ကဗ်ာလြတ္