ေလျငိမ္ျငိမ္--သစ္ပင္ၾကီးျငိမ္

(ေရးသားသူ- ခင္ေလးၾကည္ၾကည္)

“ကဲ သားတို႔ သမီးတို႔ သည္ေန႔ ဆရာမက မင္းတို႔ကို သစ္ပင္ေတြ အေၾကာင္းေျပာျပခ်င္တယ္”
ဆရာမက အတန္းတြင္းရွိကေလး မ်ားကိုေျပာရင္း ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္။

“သစ္ပင္ၾကီးေတြ အသက္႐ႈသလား”

“႐ႈပါတယ္...”

“ေသခ်ာလား .... ႐ႈတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ ဘာနဲ႔အသက္႐ႈလဲ မင္းတို႔ သစ္ပင္မွာ ႏွာေခါင္းေပါက္မ်ားေတြ႕ဖူးလို႔လား”

“ မေတြ႕ပါဘူး ... မ႐ႈပါဘူး ”
“႐ႈပါတယ္.. အျမစ္နဲ႔ပါ”
“ အကိုင္းနဲ႔႐ႈပါတယ္”
ဆရာမက အေၾကာင္ဖမ္းေမးလိုက္၍ ကေလးမ်ား တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။

ဆရာမက ျပံဳးလိုက္ျပီး သင္ပုန္းေပၚတြင္ ေျမၾကီးမွာေပါက္ေနေသာ သစ္ပင္ပံုဆြဲလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ကေလးမ်ားဘက္ ျပန္လွည့္ကာ.....

“ကဲ မင္းတို႔လည္း အသက္႐ႈရင္ ေလကုိရႈတယ္ေလ သစ္ပင္လည္း ေလကို႐ႈမွာေပါ့။ ဒါဆို ဘယ္အပိုင္းနဲ႔ ႐ႈမလဲ ...အျမစ္က ေျမႀကီးထဲမွာဆိုေတာ့ အျမစ္နဲ႔႐ႈလို႔ရပါ့မလား..”

“ေလေပၚက အပိုင္းနဲ႔႐ႈ ပါတယ္”

“ဒါေပါ့... သစ္ပင္ေတြက အရြက္ေတြကေန အသက္႐ႈၾကတယ္”

“ သစ္ပင္ေတြဟာ ေလထဲက ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ဓာတ္ေငြ႕ကို အရြက္ေတြမွာရွိတဲ့ ေလေပါက္ကေလးေတြကေန စုပ္ယူၾကတယ္။ ေျမႀကီးထဲက ေရကိုေတာ့ အျမစ္ေတြကေနစုပ္ယူၾကတယ္။ ေနာက္ သစ္ပင္ရဲ႕ အစိမ္းေရာင္အပိုင္းမွာရွိတဲ့ ကလို႐ုိဖီးလ္ဆိုတဲ့ ဓာတ္က ေနေရာင္ျခည္ကို အသံုးျပဳၿပီး ခုန စုပ္ယူထားတဲ့ ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္နဲ႔ ေရ ကို ကာဘြန္ဟိုက္ၿဒိတ္ လို႔ေခၚတဲ့ အစာေတြ ျဖစ္ေအာင္ ခ်က္ေပးတယ္။ အဲသည္မွာ ေဘးထြက္ပစၥည္းအေနနဲ႔ ေအာက္စီဂ်င္ကို ထုတ္လႊတ္လိုက္တယ္....

အိမ္မွာ မင္းတို႔ စားဖို႔ အစာကို အေမက ထမင္းအိုးထဲ ဆန္ထည့္ ေရထည့္ ျပီး ထမင္းခ်က္ေပးသလိုေပါ့။ ဆန္က ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ ဆိုရင္ ေရက ေတာ့ ေရေပါ့။ ေနေရာင္ျခည္က မီးဆိုရင္ အေမက ဘာလဲ....”

“ အေမက ထမင္းခ်က္တဲ့သူပါ”

“ အေမက ကလို႐ုိဖီးလ္ေပါ့..။ သစ္ပင္ႀကီးကေတာ့ ထမင္းအိုးႀကီးေပါ့...ဟုတ္ဘူးလားကြဲ႕ ..”

“ ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာမ”

“ဒီေတာ့ ....သစ္ပင္ေတြဟာ တို႔ေတြစားဖို႔ အစာေတြကို အဓိက ထုတ္လုပ္ေပးတယ္..။ တို႔ေတြ ႐ႈဖို႔ ေလေကာင္းေလသန္႔ ေအာက္စီဂ်င္ေတြကို လည္း ထုတ္ေပးေသးတယ္..တို႔လူသားေတြကို အက်ဳိးမျပဳဘူးလားေနာ္”

“ျပဳပါတယ္ ဆရာမ”

“ ေအး ဒါေပမဲ့ အဲလို လုပ္ေပးတာက ေန႔ခင္း ေနေရာင္ျခည္ အလင္းရွိတုန္း သူတို႔ အစာခ်က္တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ မွာပဲကြဲ႕။ ညေရာက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သစ္ပင္ေတြကလည္း တို႔ လူေတြအသက္႐ႈသလိုပဲ သူတို႔လည္း ႐ႈၾကတယ္တဲ့”

ဆရာမက သင္ပုန္းတြင္ ေရာင္ျခည္ျဖာေနေသာ ေနလံုးပံု၊ သစ္ပင္ပံု ဆြဲျပၿပီး ၊ အျမစ္က ေရစုပ္ယူပံု၊ ပင္စည္အေပၚပိုင္းက စုပ္ယူေသာ ဓာတ္ေငြ႕၊ ျပန္ထြက္ေသာ ဓာတ္ေငြ႔ စတာေတြကို ကေလးတို႔ သေဘာေပါက္လြယ္ေအာင္ မွ်ားေလးေတြျဖင့္ ျပရင္း ေမးလိုက္္္္္သည္။

“လူေတြက ေလထဲက ဘာဓာတ္ေငြ႕ကို႐ႈၾကတာလဲ”

“ေအာက္စီဂ်င္ဓာတ္ေငြ႕ပါ”

“ ဘာဓာတ္ေငြ႕ကို ျပန္ထုတ္သလဲ”

“ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ဓာတ္ပါ”

“ ဟုတ္တယ္ ကေလးတို႔ သိပ္ေတာ္တာပဲ..။ သစ္ပင္ႀကီးေတြဟာ ေန႔အခါ မွာေတာ့ ေနေရာင္ျခည္အသံုးျပဳျပီး အစာခ်က္ရာမွာ လူေတြထုတ္လိုက္တဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ကို သူတို႔က ယူ... လူေတြအသံုးလိုတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္ကို သူတို႔က ျပန္ထုတ္ေပးလို႔ လူေတြနဲ႔ သိပ္အဆင္ေျပ ၾကတာေပါ့..”

“ ညဘက္ေရာက္လို႔ ေနေရာင္ မရွိေတာ့တဲ့အခါ အစာမခ်က္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔လည္း လူေတြလိုပဲ ေအာက္စီဂ်င္ကို ႐ႈၿပီး ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ကိုပဲ ထုတ္ၾကသတဲ့ကြယ္...ဒါေၾကာင့္ တခါတေလ ညဘက္ႀကီး သစ္ပင္အႀကီးႀကီးေတြ ေအာက္မွာတို႔ သစ္ေတာေတြထဲမွာတို႔ ေနမိ အိပ္မိရင္ အသက္႐ႈမ၀ျဖစ္္ၿပီး သတိလစ္တတ္ တယ္ဆိုတာ....လူေတြနဲ႔ သစ္ပင္ေတြ ေအာက္စီဂ်င္ကိုလု႐ႈၾကလို႔ေပါ့။ ဒါကို မသိတဲ့ သူေတြကေတာ့ သရဲဖမ္းတာ နတ္ဖမ္းတာ နဲ႔ ေၾကာက္တတ္ၾကတယ္။ အမွန္ကေတာ့ သစ္ပင္ေတြက ညမွာ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ကို ထုတ္တာကိုး..”။

ေန႔အခ်ိန္တြင္ လူႏွင့္သစ္ပင္ သဟဇာတျဖစ္စြာ ေအာက္စီဂ်င္ႏွင့္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ကို အေပးအယူ လုပ္ၾကေသာ္လည္း ညအခါ ေအာက္စီဂ်င္ကိုခ်ည္း႐ႈ၍ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ ေတြခ်ည္း ထုတ္လႊတ္ၾကပံုကိုလည္း ဆရာမက သင္ပုန္းေပၚတြင္ ေန႔ညခြဲျခားကာ ပံုၾကမ္းဆြဲျပလိုက္သည္။

“ မင္းတို႔ စဥ္းစားၾကည့္စမ္း သစ္ပင္ေတြက သူတို႔ မနက္က သံုးထား စားထားတဲ့ ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ဓာတ္ေငြ႕ကို ညက်ေတာ့ ျပန္ထုတ္ သူတို႔မနက္က ထုတ္ထားတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္ကို ညက်ျပန္ယူ သူ႔ဖာသာ လည္ပတ္ေနတာပဲေနာ္.... သူတို႔ အစာအတြက္ ေစ်းသြားဖို႔မလိုဘူး.... မင္းတို႔လည္း ေစ်းသြားဖို႔မလိုေအာင္ မနက္က စားထားတာ ညက် ျပန္ထုတ္ မနက္က် ျပန္စား မေကာင္းဘူးလား....အေမ ေစ်းဖို႔ သက္သာတာေပါ့”

“ ဟင့္ မေကာင္းပါဘူး ဆရာမကလည္း ..”
“ဟား ဟား ဒါေတာ့ သိသားပဲ”

“ကဲ သစ္ပင္ႀကီးေတြ က ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလဲေနာ္ ... သူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကို မွ်တေနေအာင္လုပ္ေပးထားတာ။ တို႔လူေတြအတြက္လည္း အစာေတြလည္းေပးတယ္ ေလ႐ႈဖို႔လည္း လုပ္ေပးတယ္။ ေနစရာ အရိပ္ခိုစရာ လည္းေပးတာပဲ။ အ၀တ္အထည္ေတြလည္းေပးတာပဲ သစ္ပင္ေတြကို ခ်စ္တတ္ ထိန္းသိမ္းတတ္ဖို႔လိုတယ္။ သစ္ပင္မရွိတဲ့ ကမာၻႀကီးဆိုရင္ ဘယ္လိုျဖစ္လဲ စဥ္းစားၾကည့္ၾကစမ္းပါ။”
“ေၾကာက္စရာႀကီးပါ လူေတြ ေသကုန္မယ္ထင္တယ္ ဆရာမ”

“ ေအး မင္းတို႔ထင္တာေတြကို သစ္ပင္မရွိတဲ့ ကမာၻဆိုၿပီး အိမ္ကေန စာ ငါးေၾကာင္း ေလာက္ေရးခဲ့ၾကေနာ္..”

ဆရာမက သင္ပုန္းေပၚရွိ ပံုမ်ားကိုဖ်က္ကာ ပံုသစ္တစ္ပံုဆြဲရန္ အစျပဳရင္း ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္။

“ အခု သစ္ပင္ေတြ အသက္႐ႈတာသိျပီ... သူတို႔ လူေတြလို သြားလာလို႔ရလား”

“မရပါဘူး ဆရာမ”

“လႈပ္လို႔ေရာရလား”

“လႈပ္လို႔ေတာ့ရပါတယ္ ေလတိုက္ရင္ေလ”

“ေအး မွန္တာေပါ့..။ ဟုတ္ၿပီ သူတို႔ မ်ဳိးပြားလို႔ေရာရလား။ မင္းတို႔ လူအသစ္ကေလးေတြ ထပ္ေမြးလာသလို သစ္ပင္အသစ္ကေလးေတြေရာ ထပ္ေပါက္လာေသးလား”

“ေပါက္ပါတယ္”

“ ဘယ္လုိေပါက္သလဲ”

“ သစ္ေစ့ေလးေတြကေန အပင္သစ္ကေလးေတြေပါက္ပါတယ္”

“ သိပ္ေတာ္တာပဲကေလးတုိ႔ သည္မွာၾကည့္ သစ္ေစ့ေလးကေန သည္လိုမ်ဳိး အဆင့္ဆင့္ အပင္ေလး ေပါက္လာတယ္ေနာ္..ဒါက ပဲေစ့ေလးတစ္ေစ့ အပင္ေပါက္ပံုေပါ့”

တတိယတန္း သဘာ၀ သိပၸံ သင္ခန္းစာမွ ပဲေစ့ အပင္ေပါက္ပံုအဆင့္ ငါးဆင့္ကို ဆရာမက ဆြဲျပလိုက္သည္။

“ ကဲ ေကာင္းၿပီ။ အခု မင္းတို႔က သစ္ေစ့ေလးတစ္ေစ့ လုိ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ကူးၾကည့္ရေအာ္ေနာ္... မင္းတို႔ ဘာေစ့ေလးေတြျဖစ္ခ်င္လည္း ...ပဲေစ့ေလးေတြလား၊ သရက္ေစ့ေလးေတြလား၊ သေဘၤာသီးအေစ့ေလးလား... ျဖစ္ခ်င္တဲ့အပင္ကို စိတ္ကူးၾကည့္ပါ”

ဆရာမက ၾကမ္းေပၚတြင္ ဒူးတုပ္ထိုင္လိုက္ရင္း ကိုယ္ကို၀ပ္လိုက္သည္။

“ဆရာမလုပ္သလို လိုက္လုပ္မယ္ ကိုယ္လံုးကေလးကို ေျမၾကီးေပၚမွာ သစ္ေစ့ေလးလို ကပ္ထားပါ ”

ကေလးတို႔ အားလံုး ဒူးတုပ္ကေလးေတြထိုင္ၿပီး စာသင္ခန္းၾကမ္းျပင္တြင္ ကုန္းကုန္းေလးေတြ လုပ္ေနၾကသည္။
“ ကဲ... ေနေရာင္ျခည္ေတြ ေရေတြ ေလေတြ ရလို႔ သစ္ေစ့ေလး အပင္ေပါက္လာၿပီ”

ဆရာမက တျဖည္းျဖည္း လက္ႏွစ္ဖက္ကို လက္အုပ္ခ်ီသလို လုပ္ရင္း အေပၚကိုေျမွာက္ျပသည္။ ကေလးမ်ားလိုက္လုပ္ၾကသည္။

“ေဟာ... သစ္ပင္ေပါက္ကေလး ရွည္လာၿပီ”

ဆရာမက ဒူးကိုေထာက္ ခါးကိုဆန္႔ လိုက္ၿပီး လက္ဖ၀ါးႏွစ္ခုကိုေဘးဘက္ကားရင္း ေခါင္းေပၚကို ေျမွာက္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း မတ္တတ္ထလိုက္သည္။ ကေလးမ်ားလည္း တဟိဟိ ရီရင္း လိုက္လုပ္ၾကသည္။

“ဟုတ္ၿပီဲ ..သစ္ပင္ႀကီး ဆက္ႀကီးထြားလာျပီ။ ေနေရာင္ျခည္ရေအာင္ အစြမ္းကုန္ ရွည္လုိက္ၾကစမ္းပါ”

ဆရာမက အစြမ္းကုန္ ခါးကိုဆန္႔ လက္ကိုေျမွာက္ ေျခဖ်ားကိုေထာက္ရင္း ကေလးမ်ားကိုေျပာလိုက္သည္။ ကေလးမ်ားကလည္း တကိုယ္လံုးအစြမ္းကုန္ ဆန္႔ရင္း အေညာင္းေတြေျပကုန္သည္။

“ကဲ လိုက္ဆိုပါ ........ေလၿငိမ္ၿငိမ္...”
“ေလၿငိမ္ၿငိမ္”

“သစ္ပင္ႀကီး..ၿငိမ္”
“သစ္ပင္ႀကီး ...ၿငိမ္”

“ေလျပင္းတိုက္ေတာ့ဘယ္လိုျဖစ္တယ္”
“ေလျပင္းတိုက္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္”

“ေဟာဒီလိုျဖစ္တယ္....”
“ေဟာဒီလို ျဖစ္တယ္။”

ဆရာမက လက္ႏွစ္ဘက္ကိုေ၀ွ႕ယမ္းရင္းဆိုေတာ့ ကေလးမ်ားလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေ၀ွ႕ယမ္းၾကေလသည္။
“ကေလးတို႔ ေရ......အေရွ႕ဘက္ကေလတိုက္ရင္ ဘယ္ဘက္ကိုယိမ္းမလဲ”
“ အေနာက္ဘက္ကို ယိမ္းပါမယ္”

“ဟုတ္ၿပီ ဆက္ဆိုမယ္”
“ အေရွ႕ကတိုက္ေတာ့ အေနာက္ကိုယိမ္းတယ္...”
“ အေရွ႕ကတိုက္ေတာ့ အေနာက္ကိုယိမ္းတယ္...”

“ အေနာက္က တိုက္ေတာ့ အေရွ႕ကိုယိမ္းတယ္...”
“ အေနာက္က တိုက္ေတာ့ အေရွ႕ကိုယိမ္းတယ္...”

စာသားအလိုက္ ခါးကို ေရွ႕ေနာက္ ယိမ္းၾကသည္။
“ညာဘက္ကတိုက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္ကိုယိမ္းတယ္..”
“ညာဘက္ကတိုက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္ကိုယိမ္းတယ္..”

“ဘယ္ဘက္ကတိုက္ေတာ့ ညာဘက္ကိုယိမ္းတယ္..”
“ဘယ္ဘက္ကတိုက္ေတာ့ ညာဘက္ကိုယိမ္းတယ္..”

အသံကိုဆြဲဆိုကာ ဘယ္ညာ ယိမ္းႏြဲ႕ၾကျပန္သည္။
“ေလျငိမ္ျငိမ္ သစ္ပင္ၾကီးၿငိမ္”

ကေလးမ်ား အားလံုုး လက္ ကေလး ေတြ ေဘးကပ္ ရပ္လိုက္ရင္း သံၿပိဳင္ေအာ္ ကာ လိုုက္ဆိုု ေနၾက သည္။


+++++++++


မနက္ျဖန္ သူတို႔နဲ႔ေတြ႕ရေတာ့မည္။ က်မ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စိတ္လႈပ္ရွားေနမိပါသည္။ သူတို႔ဆိုတာက သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိရွိသည့္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းက ကေလးေတြပါ။ မေန႔က သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းလွမ္းဆက္သည္။ သဘက္ခါက်ရင္ ငါတုိ႔ေတြ ဒဂံုျမိဳ႕သစ္ေတာင္ပိုင္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ ကေလး တစ္ရာေလာက္ကို ေန႔လည္စာေကၽြးရင္း ကေလးေတြအတြက္ ပန္းခ်ီဆြဲတာေလးေတြ ကဗ်ာဆိုတာေလးေတြ လုပ္မယ္။ နင္လည္း စိတ္၀င္စားရင္ နင္သိထားတဲ့ စာသင္နည္းေလးေတြ ကို ျပေပးမလားတဲ့။

အိုး ...သိပ္ရတာေပါ့။ ျပေပးခ်င္ေနတာ အေတာ္ပါပဲ။ က်မက စာသင္ရမွာကို သိပ္ေပ်ာ္တာ။ စိတ္ကူးထဲမွာ အျမဲ စာသင္ေပးေနတာ။ သူတို႔ကို ကဗ်ာေလးေတြလည္း ဆိုခိုင္းမယ္။ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွား ကစားနည္းေလးေတြနဲ႔လည္း ကစားေပး အံုုး မယ္။

သည္ေန႔ တစ္ေန႔လံုး သူတို႔နဲ႔ေတြ႕ရင္ သင္ျပဖို႔ သင္ခန္းစာေတြ ျပင္ဆင္ေနမိသည္။ တစ္နာရီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ကေလးေတြပ်င္းမလားပဲ။ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ မပ်င္းေလာက္ပါဘူးေလ။ သူတို႔ကို ဘာအေၾကာင္း သင္ေပးရင္ေကာင္းမလဲ...။ သမိုင္း၊ ပထ၀ီ၊ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ၤာ။ အင္း ....ဒါေတြက သူတို႔က အတန္းစံု အရြယ္စံု ဆိုေတာ့ သင္ရခက္မယ္..။ အဲေတာ့ ကေလးအားလံုးလည္း နားလည္ႏိုင္မဲ့ တတိယတန္း သဘာ၀ သိပၸံထဲက သစ္ပင္အစာခ်က္တာနဲ႔ သစ္ေစ့ေလး အပင္ေပါက္တဲ့ ပံုကိုယူသင္ေပးမယ္။ ဟုတ္ၿပီ။ သားသားတို႔ မူၾကိဳမွာ သင္တဲ့ ကဗ်ာေလးကို သင္ေပးရမယ္။ ဒါဆို သူတို႔ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားၿပီးသားလည္းရမယ္။ သင္ခန္းစာနဲ႔လည္း ကိုက္ညီတယ္။ ေကာင္းတယ္ ... ခု ေခတ္စားေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးကို ပညာေပးရာလည္း ေရာက္တယ္။

ကေလးဗဟိုျပဳ သင္ၾကားေရးမွာ ကေလးေတြရဲ႕ သိၿပီးသား အသိကို အေျခခံၿပီး သင္ၾကားေပးမဲ့ သင္ခန္းစာနဲ႔ ဆက္စပ္ဆြဲယူ သင္ၾကားေပးရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ သည္ေတာ့ ကေလးေတြကို သူတို႔ သိၿပီး နားလည္ၿပီး တာေတြကို ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေပး ေမးေပးရမယ္ တဲ့။ သူတို႔ စိတ္ကူးဥာဏ္ေတြကို အသစ္စဥ္းစားတတ္လာေအာင္ဖြင့္ေပးတဲ့ ေမးခြန္းေတြေမးရမယ္။ သူတို႔ ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ စဥ္းစားခ်က္ေတြကို စာေၾကာင္း အနည္းငယ္ ေရးခိုင္းတဲ့နည္း၊ အတန္းသားေတြေရွ႕မွာ ေျပာခိုင္းတဲ့ နည္းကိုသံုးၿပီး ထုတ္ေဖာ္ေပးရမယ္တဲ့။ ဒါမွ ကေလးေတြဟာ မိမိယူဆခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုရဲလာမယ္။ စာအေရးအသားစြမ္းရည္၊ အေျပာစြမ္းရည္လည္း တက္လာမယ္ လို႔ က်မတက္ထားဖူးတဲ့ သင္တန္းေတြ မွာ သိခဲ့ရတယ္။

က်မ ျပင္ဆင္ထားခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာကို အထပ္ထပ္ စဥ္းစား၊ အထပ္ထပ္ေလ့က်င့္ ေနမိပါတယ္။
က်မ စိတ္ကူးထဲမွာ ေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ အေပးအယူ မွ်ေနတာပဲ။
က်မတို႔ စာသင္ခန္းေလးက ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းေနပါတယ္။


++++++++++


သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ေျပာခဲ့သားပါ။
ေက်ာင္းက နည္းနည္းေ၀းတယ္ေနာ္တဲ့။ ဆင္းရဲလည္း ဆင္းရဲတယ္တဲ့။
သိပါတယ္ဟယ္။ အစိုးရေက်ာင္း မတက္ႏိုင္တဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ဖြင့္တဲ့ေက်ာင္းဆိုမွေတာ့ ခ်မ္းသာပါ့ မလား ေပါ့။


ဒါေပမဲ့ က်မ စိတ္ကူးထဲမွာတုန္းက သည္ေလာက္ဆင္းရဲၿပီး သည္ေလာက္ေ၀း လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိပါဘူး။ ေ၀းတယ္ဆိုတာက လူေတြနဲ႔ ေ၀းတာကို ေျပာတာပါ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲ ကေန ကားစီးရင္ တစ္နာရီေလာက္ပဲ ၾကာတဲ့ခရီးမို႔ အမွန္ေတာ့ ေ၀းလွတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူေနထူထပ္တဲ့ ျမိဳ႕ျပကေနထြက္လို႔ လယ္ကြင္း စိမ္းစိမ္းေတြၾကားက ေျမနီနီ လမ္းေလး နေဘး ရႊ႕ံ အိုင္ထဲက ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းကေလးကေတာ့ ေခါင္လြန္း၊ ေ၀းလြန္းလွသလိုပါပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆိုရင္ ကေလးေတြ အတြက္ ကစားစရာ ေျမကြက္လပ္ေတာ့ ရွိမယ္။ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္က ေျမကြက္လပ္ မွာ စာသင္ရရင္ စာသင္ခန္းမလိုပါဘူး။ နာမည္ေက်ာ္ ဆန္တနိေကတန္ ေက်ာင္းလို သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာၿပီးသားေတာင္ ရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။

ခုေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ စာသင္သားကိုရင္ ငါးပါးေလာက္ သီတင္းသံုးတဲ့ ဆယ္ေပပတ္လည္ ထရံကာ သြပ္မိုး ပ်ဥ္ခင္း ေက်ာင္းကေလး ႏွစ္ေဆာင္နဲ႔ ကေလးတို႔ စုေ၀းရာ ေပႏွစ္ဆယ္ပတ္လည္ ျပတင္းေပါက္မပါတဲ့ ေျမစိုက္ထရံကာ စာသင္ေက်ာင္း အတြက္ ေျမေနရာကလြဲလို႔ က်န္တာက လယ္ကြင္းျပင္ၾကီး ပဲေလ။ သစ္ပင္ၾကီး ဆိုလို႔ တစ္ပင္ေတာင္ ေပါက္စရာေနရာမရွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။ အင္း သည္လို ေက်ာင္းမ်ဳိးကို ရွာေဖြ အလွဴ လုပ္ႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတို႔ အုပ္စုကိုပဲ ခ်ီးက်ဴး မိပါေသးတယ္။

ဆရာေတာ္ကို ကန္ေတာ့ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြရွိတဲ့ စာသင္ခန္းကို လာခဲ့တယ္။ ကေလးေတြကေတာ့ ခ်စ္စရာေလးေတြပါ။ တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ပန္းကေလးေတြေပါ့။ အားလံုးပဲ အျဖဴ အစိမ္းေလးေတြ ၀တ္လို႔ ေတာက္ေတာက္ပပႀကီး မဟုတ္ၾကေပမဲ့၊ သိပ္ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါးေတာ့ မေတြ႕ရပါဘူး။ သူတို႔ကို ၾကာဇံေက်ာ္ေကၽြးမယ္၊ ပန္းခ်ီေတြလည္းသင္မယ္၊ ေက်ာင္းကို ဧည့္သည္ေတြ လည္း လာတယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ၾကြ ေနၾကတာေပါ့။ ဆရာမေလး ႏွစ္ ေယာက္ခမ်ာ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းစီ ကိုင္လို႔ တဟဲ့ဟဲ့ ေအာ္ေနရတာပါပဲ။ အင္း က်မ တက္ခဲ့တဲ့ သင္တန္းမွာေတာ့ ကေလးစိတ္ပညာအရ တုတ္မကိုင္ရဘူး ဆိုပဲ။





သည္ေန႔က ဧည့္သည္ေတြလာလို႔ အတန္းဖြဲ႔စည္းပံုျပင္ထားသလား။ အရင္ကလည္း သည္လိုပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ တခန္းတည္းသာရွိတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းရဲ႕ နံရံ သံုးဘက္မွာ သင္ပုန္း ငါးခုကို ကပ္ထားတယ္။ နံရံတဘက္ကေတာ့ ၀င္ေပါက္ေပါ့။ အင္း .. သူငယ္တန္းအတြက္က ဟိုသင္ပုန္းျဖစ္မယ္။ သည္ဘက္နံရံက သံုးတန္းနဲ႔ ေလးတန္းအတြက္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သံုးတန္း နဲ႔ ေလးတန္း အဂၤလိပ္စာေတြ သင္ပုန္းေပၚမွာ ေရးလက္စ ေတြ႕တယ္။ ဒါဆို ဟိုဘက္နံရံမွာ ပထမတန္းနဲ႔ ဒုတိယတန္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကေလး တစ္ရာေက်ာ္ အတန္း ငါးတန္းအတြက္ ဆရာမ ႏွစ္ေယာက္ ဆိုေတာ့ အတန္းေတြကို ၾကားမွာ ကာမထားတာပဲ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ပါရဲ႕ေလ။ ဆရာေတာ္ ေရာ ကူသင္ေပးသလားမသိဘူး။ သင္မွပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကိုရင္ႀကီးေတြ ဦးပဇင္းေတြလည္း ရွိသားပဲ သူတို႔လည္း ကူထိန္းေပးမွာေပါ့။

ေဟာ... ကေလးေတြ ၾကာဇံေက်ာ္ စားရေအာင္ တန္းစီပါတဲ့။ ဆရာမက တုတ္တေခ်ာင္းကိုင္ရင္း ေအာ္ေနတယ္။ တန္းစီ တန္းစီတဲ့။ အင္း အတန္းအလိုက္ ေကၽြးလုိက္ရင္ေကာင္းမယ္။ တန္းစီလို႔တင္ ေျပာေနရင္ သူတို႔က ဘယ္စီ တတ္မလဲ။

“ကဲ ..ကဲ သူငယ္တန္းေတြအရင္ ေရွ႕ကိုလာ။ အတန္းႀကီးေတြ ေနာက္မွာေနဦး”
အမေလး... က်မ ၀င္ေအာ္ေပးမွပဲ ပိုဆိုးသြားပါလား။ ၀ုန္းကနဲဆို သူငယ္တန္းေတြေရွ႕ကိုတဲ့ ဆိုၿပီး အားလံုးနီးပါး ျပံဳတိုးေရာက္လာၾကတယ္။ နည္းနည္း အသက္ၾကီးတဲ့ ကေလးေတြကို ဟဲ့ နင္တို႔က သူူငယ္တန္းလား ဘာလို႔ ေရွ႕တိုးေနတာလဲ ေနာက္မွာ စီေလ လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့..“ သမီး သူငယ္တန္းပါ။ မယံုရင္ ဆရာမကို ေမးၾကည့္ပါတဲ့”

စိတ္႐ႈပ္ေနပံုရတဲ့ ဆရာမေလးကလွည့္ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။
“ဟုတ္တယ္ အစ္မေရ သည္ေက်ာင္းမွာ သူငယ္တန္းကတင္ ငါးဆယ္ေက်ာ္တယ္။ အားလံုးနီးပါး သူငယ္တန္းခ်ည္းပဲ” တဲ့ေလ။

ေၾသာ္ ... ဟုတ္မွာေပါ့ေနာ္ ။ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းဖြင့္တယ္ဆိုမွ ေက်ာင္း စအပ္ရေတာ့ သူတို႔ခမ်ာ အသက္ ၈ ႏွစ္ ၉ ႏွစ္လည္း သူငယ္တန္းပဲျဖစ္ေနတာကိုး။

ဟန္ေဆာင္မႈ၊ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈ ကင္းကင္းနဲ႔ စားေသာက္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကို ေငးၾကည့္ရင္း က်မလည္း ဗိုက္ဆာဆာနဲ႔ သူတို႔နဲ႕အတူ တန္းစီၿပီး ၾကာဇံေက်ာ္စားလုိက္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ သူတို႔ေလးေတြကို စာသင္ရင္း ဂိမ္းေတြ ကစားေပးရ ဦးမယ္ေလ။


+++++++++++


ပန္းခ်ီဆြဲျပေနတဲ့ ဆရာႀကီးနဲ႔ အေပးအယူမွ်ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ေနာက္နားက ၾကည့္ေနရင္း သေဘာက်ေနမိပါတယ္။ အရမ္း ထံုထံု အအ မေျပာရဲ မဆိုရဲတဲ့ ကေလးေတြေတာ့မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ေမးလိုက္ရင္ ေျဖၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဒါမ်ဳိးမွ ေကာင္းတယ္။ အင္း ကိုယ့္အလွည့္မွာေတာ့ ဘယ္လို လာမလဲမသိဘူး။ အတန္းေဘးနားက တုတ္ကိုင္ရင္း ထိန္းေပးေနတဲ့ ဆရာမေလးကို တိုးတိုးေျပာမိတယ္။ အစ္မ သိပၸံသင္ခန္းစာ ေလး နည္းနည္းသင္ျပေပးခ်င္တယ္ေနာ္ ဆိုေတာ့ သင္ပါအစ္မ ရပါတယ္ တဲ့။

ကဲ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ပါၿပီ။ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိ အားလံုးေရာေနတဲ့ သည္ကေလးေတြကို ၾကိဳတင္ ျပင္ဆင္လာခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာ ကို သင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္္။ ပထမ ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ ဘာ အေႏွာက္အယွက္မွမရွိ အဆင္ေျပေနသားပင္။ ေဟာ.. ကေလးတစ္ေယာက္ ေခၽြးေတြရႊဲလို႔ လိုက္ေအာ္ရလို႔ ေမာပန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာထားေလးနဲ႔ လက္ကေလးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္လို႔ “ဆရာမ ေရေသာက္တဲ့” ။ က်မ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္ပါသည္္။ ကေလးက စာသင္ခန္း အျပင္ဘက္က ေရအိုးစင္ဆီ ထြက္ေျပးသြားသည္။

အရွိန္ရေနတဲ့ စာကိုဆက္သင္မယ္လုပ္တုန္း ....ေဟာ ေနာက္တစ္ေယာက္ လက္ညႈိးေလးေထာင္လို႔ “ဆရာမ ေသးေပါက္” တဲ့ ေခါင္းညိတ္ျပရျပန္တယ္။ ေမးခြန္းေမးမယ္လုပ္တုန္း လာျပန္ၿပီ လက္တစ္ေခ်ာင္းေထာင္လို႔ “ဆရာမ ေရေသာက္”။
ဘုရားေရ ...... ေလးငါးေယာက္တျပိဳင္တည္း စုျပံဳၿပီး လက္ညိႈးေလးတစ္ေခ်ာင္းစီေထာင္လို႔ ... ။ က်မ ေခါင္းညိတ္ မျပခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိရင္ ေနာက္ထပ္ ေထာင္လာဦးမယ့္ လက္ညႈိးေလးေတြ အမ်ားႀကီးကို ျမင္ေနပါတယ္။ ေယာင္နန ေငးရင္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတဲ့ က်မအခက္အခဲကို တုတ္ကိုင္ထားတဲ့ ဆရာမေလးက ၀င္ကူလိုက္ပါတယ္။

“ အားလံုး ျပန္ထိုင္ၾက။ တစ္ေယာက္မွ မထရဘူး။ ေရလည္းမေသာက္ရဘူး။ ေသးလည္းမေပါက္ရဘူး။ သြား ျပန္ထိုင္”

အင္း ...ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ နည္းနည္း ျငိမ္သြားတဲ့ ကေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း ခုနသင္လက္စ သင္ခန္းစာ ကို ဆက္သင္လိုက္ ပါတယ္။ ခဏေတာ့ အဆင္ေျပသား။ ေဟာ ... လက္ကေလးေထာင္လို႔ ေခၽြးရႊဲေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ ေရေသာက္တဲ့.... ေနာက္တစ္ေယာက္ ....ေနာက္ႏွစ္ေယာက္....ေနာက္သံုးေယာက္....ေလးေယာက္...။

အင္း ခုနလည္း စားေသာက္ ေဆာ့ကစားထား၊ စာသင္ေတာ့လည္း ေအာ္ဟစ္ထား၊ ျပတင္းေပါက္မရွိတဲ့ သြပ္မိုးေအာက္က စာသင္ခန္းထဲမွာ ေခၽြးေတြလည္းထြက္ဆိုေတာ့ ...ေရငတ္မယ္ဆိုလည္း ငတ္မွာေပါ့ေလ။ ေရေသာက္ခ်င္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ေရမေသာက္ခိုင္းပဲ စာသင္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ခိုင္းထားတာ တရားပါ့မလား။ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ရာ က်မွာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ဒါ စာသင္ခ်ိန္ေလ။ သူတို႔ ေရေသာက္တိုင္း ေသးေပါက္တိုင္းသာ သြားခိုင္းရရင္ေတာ့ တတန္းလံုးအကုန္ထြက္ၾကမွာပဲ။ စာသင္ခန္းထဲ ေက်ာင္းသားေတာင္ ရွိေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ က်မကသာ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ စဥ္းစားေနတုန္း သူတို႔ ဆရာမက ျပန္ထိုင္ၾကစမ္း ဆိုၿပီး တုတ္သံ တျဗန္းျဗန္း ေပးၿပီး အတန္းထိန္းေပးေနသည္။

ကဲ ..ကဲ... သင္လက္စ သင္ခန္းစာလည္း ဘယ္ေရာက္ၿပီ မသိ။ စိတ္လည္းမပါေတာ့။ သူတို႔ကို ကဗ်ာပဲဆိုခိုင္းၿပီး သူတို႔ ဆရာမ လက္ထဲပဲ အပ္လုိက္ေတာ့မည္ စဥ္းစားသည္။ “အားလံုး သစ္ေစ့ေလးေတြ လုပ္ၾကမယ္.... ကိုယ့္ေနရာမွာကိုေနပါ။ ဆရာမ လုပ္သလို လိုက္လုပ္ၾကပါ။” အင္း သည္လိုေတာ့လည္း အားလံုးလိုက္လုပ္ၾကသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္ သီဆိုၾကသည္။ လြတ္လပ္စြာ ကိုယ္ကို လႈပ္ရွား ယိမ္းႏြဲ႕ၾကေလသည္။



++++++++++++


သူငယ္ခ်င္းကေျပာသည္။
“သည္က ဆရာမေလး ႏွစ္ေယာက္ကို နင္တက္ခဲ့တဲ့ သင္တန္းက ကေလးဗဟိုျပဳ သင္နည္းတို႔ ဘာတို႔ နည္းနည္း ေလာက္ ေျပာျပေပးခဲ့ပါဟာ။ နည္းေလးေတြလည္း ျပေပးခဲ့ပါဦး” တဲ့။

တကယ္ေတာ့ က်မက အစိုးရ၀န္ထမ္း ဆရာမ မဟုတ္ပါ။ ေခတ္မီ စာသင္ၾကားနည္း သင္တန္းေတြကိုေတာ့ တက္ခဲ့ဖူးသည္။ စာေတြ႕လည္း ေလ့လာခဲ့သည္။ လက္ေတြ႕လည္း စနစ္တက် ျပင္ဆင္ဖြဲ႔စည္းထားသည့္ စာသင္ခန္းေတြမွာ သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္း အစံုအလင္နဲ႔ သင္ျပေလ့က်င့္ ခဲ့ဖူးသည္။ ကေလး ၂၅ ေယာက္ ထက္မပိုတဲ့ စာသင္ခန္းေတြမွာ အုပ္စုဖြဲ႕ ကစားနည္း ေတြ၊ ကေလးေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ေဆြးေႏြး ေျပာဆို တာေတြ၊ ကေလးေတြရဲ႕ ပင္ကိုမူလ စြမ္းရည္ေတြ အေတြးအေခၚေတြကို ပိုမို ေတာက္ပ လာေစမဲ့ နည္းလမ္း ေတြသံုးလို႔ သင္ၾကားျပသေပးခဲ့ဖူးသည္ေပါ့။ ကေလး စိတ္ပညာ စာအုပ္ေတြ၊ ကေလးဖြံ႕ျဖိဳးမႈ စာအုပ္ ေတြကို လည္း ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္ေပါ့။

လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိ ေက်ာင္းသား တစ္ရာနီးပါးကို ဘာသာစံု ျပေနရတဲ့ သည္ဆရာမေလး ႏွစ္ေယာက္ကို သံုးလေလာက္ သင္တန္းေတြတက္ၿပီး သိခဲ့တဲ့ က်မက ဘာေတြမ်ား ေျပာျပရမွာပါလိမ့္။ ကေလးေတြကို မရုိက္ပါနဲ႔ တုတ္မကိုင္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာရမလား။ ဆရာကခ်ည္းသင္မေပးပါနဲ႔။ သူတို႔ကို ေဆြးေႏြးေစပါ။ သူတို႔ ေျပာတာကို နားေထာင္ေပးပါလို႔ ေျပာရင္ ကေလး တစ္ရာရဲ႕ ေျပာစကားကို နားေလးေပါက္ထဲနဲ႔ နားေထာင္ႏိုင္ပါ့မလား။ ကစားနည္းေလးေတြကိုသံုးၿပီး ကစားရင္း စာသင္ပါလို႔ အၾကံေပးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သင္ေထာက္ကူပစၥည္း သိပ္မလိုတဲ့ ကစားနည္းေလးေတြ ကို စဥ္းစားၾကံဆၿပီး နည္းေပးခဲ့ရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

“အင္း ဆရာမတို႔ရယ္ နည္းေတြကေတာ့ သည္လို သည္လို ရွိပါတယ္။ အဓိက ကေတာ့ ေစတနာ နဲ႕ ၀ါသနာ ကို ဗဟုိျပဳၿပီး ကိုယ့္ အေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ သင္နည္းေတြကို ကိုယ္တိုင္ စဥ္းစားၿပီးေတာ့ပဲ သင္ၾကပါ။ အစိုးရက ျပဌာန္းထားတဲ့ သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းကိုလည္း ကုန္ေအာင္သင္ရမွာဆိုေတာ့ အျမဲတမ္း ကစားနည္းေတြနဲ႔ခ်ည္း မသင္ေပးႏိုင္ေတာ့ တစ္ပတ္မွာ တစ္ရက္ေလာက္ ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ စာသင္ခန္းေလး ျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးေပါ့ ေနာ္။”

“ဟုတ္ကဲ့ပါ အစ္မရယ္၊ က်မတို႔ကလည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ေက်ာင္းက ခန္႔ထားတဲ့ဆရာမေတြဆိုေပမဲ့ ေခတ္မီနည္းေတြ နဲ႔လည္း သင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ခုေလာက္ေျပာျပတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္ၾကံဳရင္လည္း သင္တန္းေတြ ဖြင့္ေပးရင္ က်မတို႔ တက္ခ်င္ပါတယ္။ က်မတို႔လည္း ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကို တိုးတက္ခ်င္တယ္ေလ”
“ဟုတ္တာေပါ့ ဆရာမတို႔ရယ္။ ဆရာဆိုတာ ဓားေသြးေက်ာက္တဲ့။ က်မေတာ့လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ကိုသင္ရင္း ကိုယ္က ဘာလို႔ လံုးပါးပါးရမွာလဲ။ သူတို႔လည္း ထက္ျမက္၊ ကိုယ္လည္း တိုးတက္ရမွာေပါ့။”

က်မက က်မထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို ဆက္ၿပီး ေျပာျပန္သည္။

“ ေနာက္ၿပီး ..... ဆရာမတို႔ ရဲ႕ ကေလးေတြကို ဘြဲ႕ရ ပညာတတ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေစရမယ္လို႔ ၾကံဳး၀ါးစရာမလိုပါဘူး။ ဘြဲ႕မရလည္း အေကာင္းအဆိုးကို ခြဲျခားသိတဲ့ ကေလးေတြ ျဖစ္ေအာင္၊ ေလာကကို အက်ဳိးျပဳႏိုင္တဲ့ လူေတြ ျဖစ္လာဖို႔ပဲ လိုတာပါ။ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကို ဘြဲ႕ရေအာင္ သင္ေပးႏိုင္မွ တာ၀န္ေက်တယ္ ထင္ေနၾကတာ။ အသက္ ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာရပ္ေတြ သင္ေပးဖို႔ လိုတာကို ေမ့ေနၾကတယ္”

“ အစ္မေရ ... သည္ပတ္၀န္းက်င္က မိဘေတြကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔က ဘြဲ႕ရျပီးလည္း ထမင္းငတ္တာပဲ။ ဘြဲ႕ရတာ အထင္ႀကီးဖို႔မရွိဘူးတဲ့။ သူတို႔ ေက်ာင္ပို႔တာက အိမ္မွာ ထိန္းရသက္သာေအာင္ ေက်ာင္းပို႔ေနတာ အစ္မေရ။ ခိုင္းလို႔ရတဲ့ အရြယ္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းဆက္မထားေတာ့ဘူး။ ခုလည္း တခ်ဳိ႕ဆို ဆရာေတာ္က အတင္း ေက်ာင္းထားခုိင္းလို႔ ပိုက္ဆံလည္းမကုန္လို႔ ထားေနတာ”

“ ဟုတ္လား။ အင္း ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ သည္ကေလးေတြ ေက်ာင္းမွာ ရွိေနသမွ်ေတာ့ သူတို႔ကို စာတတ္ေအာင္ သင္ေပးႏိုင္ေသးတာေပါ့။ ဆရာမတို႔ စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔။ ေစတနာက အက်ဳိးေပးမွာပါ။”

သူငယ္ခ်င္းက ၀င္ၿပီး အရႊန္းေဖာက္သည္။

“ဆရာမရယ္ ကိုယ္က ကေလးေတြသင္ေပးတာပဲ။ လူႀကီးေတြကို သင္ေပးတာမွ မဟုတ္တာ။ လူႀကီးဆိုတာမ်ဳိးက သင္လို႔မရေတာ့ဘူး လႊတ္ထားလိုက္ေတာ့”

ဆရာမေလးက သေဘာက်စြာရယ္ေမာရင္း ေျပာလိုက္သည္။
“ဟင္း ..ဟင္း.... ဟုတ္ပါတယ္။ စိတ္ဓါတ္လည္း မက်ပါဘူး။ ကိုယ့္တာ၀န္ေက်ဖို႔ပဲ ဂရုစိုက္ပါတယ္”

ဆရာမေလးကို စိတ္ဓါတ္မက်ဖုိ႔ အားေပးေသာ က်မကိုယ္တိုင္ကေတာ့ မရယ္ႏိုင္ပဲ ေမာရင္း.....
အင္း .... ငါေရာ ကိုယ့္တာ၀န္ေက်ရဲ႕လား...

ျပင္ဆင္လာခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေလးတစ္ခုကိုေတာင္ ၿပီးေအာင္ မသင္ေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့ က်မကေရာ ....တာ၀န္ေက်ပါရဲ႕လား...
က်မ နားထဲ မွာေတာ့.. ကေလး ေတြ ရဲ႕ အသံေလး ေတြ စီညံ ေန ပါေသးသည္။


ေလၿငိမ္ၿငိမ္ ...သစ္ပင္ႀကီး ၿငိမ္
ေလျပင္းတိုက္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္...ေဟာဒီလိုျဖစ္တယ္
ေလျပင္းတိုက္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္...ေဟာဒီလိုျဖစ္တယ္
အေရွ႕ကတိုက္ေတာ့ အေနာက္ကိုယိမ္းတယ္
အေနာက္က တိုက္ေတာ့ အေရွ႕ကိုယိမ္းတယ္
ညာဘက္ကတိုက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္ကိုယိမ္းတယ္
ဘယ္ဘက္ကတိုက္ေတာ့ ညာဘက္ကိုယိမ္းတယ္
ေလျငိမ္ျငိမ္ သစ္ပင္ၾကီးၿငိမ္...


Share/Bookmark

4 Comments:

Kay said...

MieMie said...မေက ေရ .. ခေလးေတြ အေၾကာင္းက အြန္လိုင္း မွာ အမ်ားၾကီးေတြ႔ေနရတာ ရွိေတာ႔ ကိုယ္ေတြလည္း မျဖစ္စေလာက္ အလွဳေငြ ေလး လွဳႏိုင္တာက လြဲ လို႔ က်န္တာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ယံုဘဲ ရွိတယ္ ... အဲ ေတြ မွာ စာသင္ေပးေနတဲ႔ ဆရာ ဆရာမေတြ ကို ေလးစားမိပါတယ္ ....August 3, 2010 11:35 PM ywartharlay-ytu said...ေစတနာက အက်ိဳးေပးမွာပါတဲ့

ဘာတဲ့လူၾကီးေတြကိုေတာ့ လႊတ္ေပးထားလိုက္

ေလျငိမ္ျငိမ္ သစ္ပင္ၾကီးျငိမ္

ကဗ်ာပဲရြတ္သြားတယ္ 

မဂၤလာပါၾကီးေက က်ေနာ္ သူငယ္တန္း ျပန္တက္ပါရေစAugust 4, 2010 12:37 AM

Nay Lin said...

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာမ..

တုတ္တရမ္းရမ္းလုပ္တာကလြဲလို႕ေပါ႕..:-)

TURN-ON-IDEAS said...

ေကာင္းေသာစိတ္ထားနဲ႔ အားနည္းတဲ့လူေတြကို အက်ိဳးျဖစ္ေစတဲ့ ေကာင္းေသာအလုပ္လုပ္တဲ့ လူတိုင္းကို ေလးစားပါတယ္။
စာသင္ေပးရတာ ဝါသနာပါတယ္။
ဆင္းရဲလြန္းလို႔ မတတ္ႏိုင္တဲ့ကေလးေပမဲ့ စာအရမ္းႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိတဲ့ ကေလးေတြကိုပဲ သင္ေပးခ်င္တဲ့စိတ္... အဲဒိစိတ္ကို အခုအခ်ိန္အထိ မျပင္ႏိုင္ေသးဘူး။
retired life အတြက္ခ်ထားတဲ့ planထဲမွာ အခုအခ်ိန္အထိေတာ့ စာသင္ေပးမွာပါတယ္။

恭吳丹恭吳丹 said...

等很久了 謝謝你的用心............................................................