ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နိုင္ငံေရး


ဒီေခတ္မွာ- လူတေယာက္ ဟာ.. အနည္းဆံုး၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ေလာက္ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ ေပလိမ့္မည္။ မဟုတ္ရင္ လည္း.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ေလာက္ လို ခ်င္ လိုက္တာ လို႕ - စိတ္ကူးေန ေပလိမ့္မည္။

ဂ်င္းန္ အသံုးအေဆာင္ေတြ ဖက္ရွင္ေလာ က ထဲကို ဘယ္ အခ်ိန္ က ၀င္ေရာက္လာခဲ့ သလည္း။ ၁၉ ရာစု ေႏွာင္းပိုင္း ေလာက္က.. အလုပ္ၾကမ္းသမား ေတြ ၀တ္ဖို႕..ဂ်င္းန္ ေဘာင္းဘီ ေတြ ေပၚ လာ ခဲ့ သည္ လို႕ ေတာ့..ဆို ထားသည္။ ၂၁ ရာစု - စတိုးဆိုင္ ၾကီး ေတြ ရဲ႕ မီးေရာင္ ျပိဳးျပက္ ေအာက္မွာ ေတာ့.. Levis တို႕ Wrangler တို႕ ဆို တာ..သိပ္ကို ခမ္းနား တဲ့ ဆိုင္ ၾကီး ေတြ ျဖစ္ေနျပီ။ ဒီ တံဆိပ္ ေတြ ကို မ၀ယ္ နိုင္ ေသး ရင္ ေတာင္.. Wal-Mart တို႕ ဘာတို႕ မွာ..ေစ်းသင့္တဲ့ တျခား တံဆိပ္ တခု ခု ၀ယ္ ၀တ္ ဦးေတာ့...က် က် နန ရွိ ေန နိုင္ ေသးသည္။ ေစ်းၾကီး တဲ့ ဂ်င္းန္ ပဲ၊ ၀ယ္၀ယ္...ေစ်းေတာ္တဲ့ ဂ်င္းန္ ပဲ၊ ၀ယ္၀ယ္.... အဲဒီ ပမာဏ တန္ဖိုး ေတြ ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က..labor cost ျဖစ္တဲ့..အလုပ္သမားေတြ ရဲ႕ ေခၽြး စက္ ေတြ မ်က္ရည္ ေတြ အေၾကာင္း ကိုေတာ့....ဘယ္သူ မွ ေတြး မိ မွာ မဟုတ္ တာ..ေသခ်ာ လြန္း လွ သည္။

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ပိုင္ဆိုင္သူမ်ား ( သို႕) China Blue

အဲဒီ - မျမင္ ရ တဲ့ မ်က္ ႏွာ ေတြ အေၾကာင္း ကို ၊ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး ဒါရိုက္တာ Micha Peled က China Blue ဆိုျပီး..ကမၻာ့ ဂ်င္းန္ ၀တ္ဆင္ သူမ်ား ထံ ဖြင့္ထုပ္ သယ္ယူ လာခဲ့ သည္။ ( အဲဒီ documentary ကို ၾကည့္ ခဲ့ မိတာ ၂ ႏွစ္ ေလာက္ ေတာင္ ရွိ ေတာ့မည္။ ခုမွ ပဲ ေရး ျဖစ္ တာေတာ့..ခုမွ ပဲ ေရးျဖစ္ လို႕ပါပဲ။ တရုတ္ အိုလံပစ္ ေၾကာင့္လည္း.. အျမင္ကပ္ ကပ္ နဲ႕..ေရးခ်င္ စိတ္ ေပါက္ လာ တာ ျဖစ္ နိုင္သည္။) အေမရိကန္ု အပါအ၀င္..ကမၻာ့ ေစ်းကြက္ အေတာ္ မ်ား မ်ားက.. ဂ်င္းန္ ေဘာင္းဘီ မ်ား ရဲ႕ ၉၀ % ေလာက္ ဟာ Made in China ဆိုတဲ့ sweatshop ၾကီး ကေန ထုတ္လုပ္ ေန တာပါ။ ဗမာလို အဓိပၸါယ္ အနီးဆံုး ယူ ၾကည့္ ရင္ေတာ့..`၀ိသမ ေလာဘ လုပ္ငန္း´ လို႕ ေျပာ ရမလား။ ဘာလို႕..၀ိသမ ေလာဘ- လို႕ ေျပာ ရ လည္း ဆို ရင္- အေျခ အေန အရ ေစ်းေပါ ျပီးသား ျဖစ္ေန တဲ့ လုပ္ အား ေတြ အေပၚ မွာ ..ထပ္ ေဆာင္းျပီး.. ေခါင္းပံုျဖတ္တာ ေတြ.. မမွ်တတဲ့ အလုပ္ခ်ိန္ ေတြ.. အေနအစား ႏွိပ္စက္မူေတြ.. ျပီးေတာ့..အလုပ္သမား အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုခြင့္ အားလံုးကို အေမွာင္ တိုက္ သြင္းထား တဲ့..လုပ္ငန္းခြင္ အေျခ အေန ေတြ ေၾကာင့္ ပါ။ အားလံုး မဟုတ္ရင္ ေတာင္မွ..တရုတ္ ျပည္ ၾကီးထဲ မွာ.. sweatshop ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိ ေနတယ္ ဆို တာ.. အားလံုး သိ ေန ၾကပါတယ္။


အဲဒီ မွတ္တမ္း ရွပ္ရွင္ေလး ထဲ မွာ-Wal-mart ကို သြင္းဖို႕ ေဖာက္သည္ ရ ထား တဲ့ ဂ်င္းန္ ေဘာင္းဘီ ခ်ဳပ္ စက္ရံု တခု ရယ္ .. jasmine လို႕ နံမယ္ေပး ထား တဲ့..၁၇ ႏွစ္ အရြယ္ တရုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း က..ေတာသူ အထည္ခ်ဳပ္ သမေလး ရယ္..ကို.. ထိထိ မိမိ..ျပီးေတာ့..ခက္ခက္ခဲခဲ မွတ္တမ္းတင္ထား ခဲ့ တယ္။ ဒါရိုက္တာက..ေဒသဆိုင္ရာ တာ၀န္ရိွသူ တေယာက္ က တဆင့္..စက္ရံု ထဲက..တာ၀န္ မွဴး တေယာက္ နဲ႕ ၾကိဳးစားခ်ိတ္ဆက္ ျပီး.. လွ်ိဳ႕၀ွက္ ရိုက္ ကူး ခဲ့ ရ တယ္ လို႕ ဆို တယ္ ။ မနက္ ၈ နာရီ ကေန..ညသန္းေခါင္ ၂ နာရီ ထိ ..တပတ္မွာ ၇ ရက္ နားရက္ မရွိ .. အလုပ္ လုပ္ ရ တဲ့.. jasmine တို႕ ရဲ႕.. ျပႊတ္သိပ္ ေနတဲ့..လူေန ေဆာင္ ေလး ကို ေတာင္.. မွံဳတိမွံဳ မႊား အလင္းေရာင္ ထဲ မွာ..မရ အရ ရိုက္ ယူ ခဲ့တယ္။ သူ႕လို တျခား ျမိဳ႕ေပၚ တက္ အလုပ္ လာ လုပ္ၾက တဲ့..မိန္းကေလး ၁၂ ေယာက္ နဲ႕ အတူ ေရာ ေနရတဲ့..သူတို႕ အခန္း ေလးမွာ.. ကိုယ္လက္သန္႕စင္ရာ အခန္းက..တခု တည္း ။ စားစရာက..မနက္ စြပ္ျပဳတ္တခြက္..ည စြပ္ျပဳတ္ တခြက္။ ၂ ထပ္ ကုတင္ေလး ေတြပူးကပ္ ေန တဲ့ ည မွာ..အခ်င္းခ်င္း..အိမ္အေၾကာင္း..ေတာအေၾကာင္း..ယာအေၾကာင္းေလး ေတြ ေျပာျပီး..အလြမ္းေျဖက်။ အပူအပင္ သိပ္ မရွိ တဲ့.. jasmine ကေတာ့..ဒီ ႏွစ္ တရုတ္ ႏွစ္ကူး မွာ ေတာျပန္ျပီး..မိဘ ၂ပါးနဲ႕..ေမာင္ေလး ေတြကို..လက္ေဆာင္ေတြ ေပး ဖို႕..စိတ္ကူး ေတြ ယဥ္ ေန ေသးတယ္။ သူလုပ္ ရ တာက.. ခ်ဳပ္ပီးသား ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ က..အမွဳန္အမႊား ခ်ည္စ အက်န္ ေတြကို လိုက္ ညွပ္ ရတာ။ တနာရီ ကို ( အေမရိကန္ ေဒၚလာ အားျဖင့္ ) ၆ ဆင့္ ရ တဲ့..လုပ္အားခ အတြက္..သူတို႕ အားလံုး..မေန မနား။ အလုပ္သမား ေခါင္း က လိုက္စစ္ ေန တဲ့ ၾကား မွာ .. အိပ္မငိုက္ ေအာင္..သူတို႕ မ်က္ခြံ ေတြကို..အ၀တ္ညွပ္ ကလစ္ နဲ႕ ေတာင္ ညွပ္ ထား ၾက ရ သတဲ့။

ကေလး ေတြ ဆို ေတာ့လည္း.. သိပ္ ျပီး စိတ္ပ်က္ ညီးညဴ ပံု မေပၚ။ အိမ္ အျပန္ ယူသြားမဲ့..ယြမ္ေငြ ေတြ တြက္ ျပီး...သူတို႕ဘ၀ ကို ..ျပံဳးစပ္စပ္ နဲ႕ ..ေက်နပ္ ေန ၾက ပံုပဲ။ ဒါေပမဲ့..တကယ္ ႏွစ္ကူး နီး လာေတာ့.. တေန႕ကို ၁ ေဒၚလာမျပည့္တဲ့ လစာ ထဲက.ေန..အေဆာင္စရိတ္..စားစရိတ္.. ေတြ အျပင္.. ၾကားထဲ မွာ တရက္.. အိပ္ငိုက္လြန္းလို႕..အခ်ိဳရည္ဗူး ခိုးထြက္၀ယ္တာ..မိသြားခဲ့ဘူးတဲ့.. ဖိုင္း ရယ္.. ႏွဳတ္လိုက္ ေတာ့.. ေ၀းလံ လွ တဲ့.. ေတာင္ပိုင္း က သူ႕ရြာ ေလး ဆီျပန္္ ဖို႕..ခရီးစရိတ္ ေတာင္ မေလာက္ ရွာ ေတာ့ဘူး။ ဒီ ႏွစ္ မျပန္ ရ လည္း..ေနာက္ ႏွစ္ ေပါ့ လို႕..သူ ေတြး ေန ပံု ရ သည္ ။ သူကိုယ္ တိုင္ ပင္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ကို ၀တ္ ထား ရင္း.. ပတ္ ပတ္ လည္ မွာ ေတာင္လံု ပံု ေနတဲ့..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ပံု ၾကီး ထဲ က.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ရဲ႕.. ခ်ည္စ ေတြ ကို..ေခါင္ငံု႕ျဖတ္ ေန ရင္းက.. ကင္မရာ ကို လွမ္းၾကည့္ တယ္။ ျပီးေတာ့..သူ႕ေဘးက..သူငယ္ခ်င္း လီပင္း ကိုပါ ၾကည့္ လိုက္ ရင္း..ခပ္ ျပံဳးျပံဳး ေျပာ ခ် လိုက္ တယ္။

`ေဟာဒီ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ရဲ႕ အိပ္ကပ္ ထဲ မွာ..စာေလး တေစာင္ ေရး ထဲ့ ေပး လိုက္ ခ်င္ တယ္။ ဒီ ေဘာင္းဘီ ကို လီပင္း က ၾကယ္သီး တပ္ ျပီး..က် မက..ခ်ည္စ ေတြ ျဖတ္ တယ္ ဆိုတာ...´



ဂ်င္းေဘာင္းဘီ လို ခ်င္ ေန ခဲ့သူမ်ား ( သို႕) USSR

တကယ့္ ကို.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ေလာက္ ..အသည္းအသန္ လို ခ်င္ ေန ခဲ့ တဲ့ သူေတြ.. ဆိုဗီယက္ ျပည္ ေထာင္စုု ၾကီး ထဲ မွာ .. အမ်ား ၾကီး ရွိ ေနခဲ့ ဘူးတယ္။ ၁၉၆၀ ၀န္းက်င္ ..စစ္ေအး ကာ လ ၾကီးမွာ .. ဆိုဗီယက္ မွာ.. အေမရိကန္ ယဥ္ေက်းမူေတြ..အသံုးအေဆာင္ ေတြျဖစ္ တ့ဲ..ကိုကာ ကိုလာ.. ကစ္ကတ္ေခ်ာကလက္ .. Beatles သီခ်င္း ေတြ အပါအ၀င္.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၀တ္ဆင္ မူ ေတြ ကိုပါ..တင္းက်ပ္စြာ ပိတ္ပင္ တားျမစ္ ထား ခဲ့ တယ္။ အဲဒီလို သံကန္႕လန္႕ကာ ၾကီး ပိတ္လိုက္ ရင္.. လူေတြ လည္း..သံတံုး သံခဲ ေတြ လို..ပံုသြင္းခ်င္ သလို သြင္းလို႕ ရမယ္ လို႕ ထင္ ခဲ့တဲ့.. အဲဒီ ေခတ္ က..ေခါင္း ေဆာင္ ၾကီး ေတြ ကို..အံ့ လည္း ၾသ ပါ ရဲ႕ ။

အဲဒီ အခ်ိန္ ေတြက.. နိုင္ငံျခားသား ခရီးသြား ေတြ..ဒါမွမဟုတ္..ရုရွ ပညာ ေတာ္သင္ တို႕ဘာတို႕..တိုင္းျပည္ ထဲ ျပန္၀င္ လာရင္.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ..ေမွာင္ခိုသြင္း ၾက တယ္ တဲ့ ။ ဗမာျပည္ မွာ..ကားသြင္းသေလာက္.ျမတ္ မည့္ ပံုပင္။ လမ္းေပၚ မွာ..နိုင္ငံျခား သား ခရီးသြား တေယာက္ ျမင္ ရင္..ေနာက္က လိုက္ ပီး.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေရာင္းဖို႕ ပါ လား လို႕..တတြတ္တြတ္ လိုက္ ေမး တဲ့ အထိ ေတာင္ ရွိ ခဲ့ တယ္လို႕.. အင္တာနက္ တေနရာ မွာ..ျပန္ ရွာ ရင္း ေတြ႕ လိုက္ ရ သည္။ တကယ္က..China Blues လိုပဲ..ဒီ အေၾကာင္းေတြ ကိုလည္း.. documentary တခု မွာ..ေသေသခ်ာ ခ်ာ .. ၾကည့္ လိုက္ မိ တာပါ။ အဲဒီ ရုပ္ရွင္ ဖိုင္ ထဲ မွာ ဆိုရင္.. လူငယ္ ေတြက.. နိုုက္ ကလပ္ ကို လာ ၾက။ အထဲ ေရာက္တာနဲ႕..အိပ္ေတြ ထဲ မွာ..ခိုးထဲ့ လာတဲ့..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ..အျမန္ လဲ၀တ္ ၾက နဲ႕.. မယံု နိုင္ စရာ ပါပဲ ။ ဒီ႕ထက္ပို မယံု နိုင္ စရာက.. တေၾကာ့မွာ..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အၾကီး အက်ယ္ ေမွာင္ခိုသြင္း တဲ့ လူ တေယာက္ ကို..ဖမ္းမိ သြား တာ.. ေသဒဏ္ ေပးဖို႕ ထိ ေတာင္..ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္ တဲ့။ တကယ္ ေပးျဖစ္ ခဲ့ လား ဆိုတာ ေတာ့ မသိ..။ အဲဒီ အခ်ိန္က.. ေခတ္စနစ္ ကို ေရးစပ္ တဲ့..ကဗ်ာ ဆရာ ၾကီး ေတြ..သံုးသပ္ တဲ့..ပညာရွင္ ၾကီး ေတြ - တခ်ိဳ႕ ေတာ့..ေသဒဏ္ ေပး ခံ ခဲ့ ရ တဲ့..နာနာက်င္က်င္ မွတ္တမ္းေတြ ရွိ ခဲ့ ဘူး သည္္။

+++++++

ခု ဆိုရင္..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ၀ယ္ တိုင္း.. Made in China ဆိုတဲ့..တံဆိပ္ေလး ကို အသာ ၾကည့္ လိုက္ ရင္း..အိပ္ကပ္ ထဲ က..စာေလး တေစာင္ ေလာက္ မ်ား ထြက္လာ မလားလို႕..ရယ္သြမ္းေသြး တဲ့ အေတြး နဲ႕ ေတြး ေန မိ တတ္ တယ္။

ေခၽြး စက္ရံု ၾကီး ေတြက..ခ်ဳပ္လုပ္ တင္ပို႕ လိုက္ တဲ့..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ..အသက္နဲ႕ ရင္း..အႏၱရယ္နဲ႕ ရင္းျပီး.. ၀တ္ဆင္ ခဲ့ ရ တဲ့..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ... ။ ကဲ- ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတာင္..နိုင္ငံေရး ျဖစ္သြား ခဲ့ ျပီ။

တကယ္ေတာ့..အားလံုးဟာ- နိုင္ငံေရး ပါပဲ။ ခုဆို..အိုလံပစ္ နိုင္ငံေရး.. ။ ေလာင္စာ နိုင္ငံေရး..။ ကမၻာ ၾကီး ပူေႏြးမူ နိုင္ငံေရး.. ။ ျမန္မာ ျပည္က.. နာဂစ္မုန္ တိုင္း နိုင္ငံေရး... ။ ဂႏၶီၾကီး ရဲ႕..ဆား လည္း နိုင္ငံေရး... ။ ကခ်င္ ေက်ာင္းသားေတြ ေျပာ ေနတဲ့..ေက်ာက္စိမ္း ေတြ လည္း.. နိုင္ငံေရး...။ မီးဖိုေခ်ာင္က.. အိမ္ရွင္မ တေယာက္ ရဲ႕.. ဆီပုလင္း လည္း..နိုင္ငံေရး ပါပဲ ။



Related link : Blood Jade: Burmese Gemstones and Bejing Oylumpic


Share/Bookmark

17 Comments:

ေအာင္သာငယ္ said...

လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္းနဲ႕ တရုပ္ျပည္ေရာက္သြားတယ္ ထင္ပါ့။
အမွန္ေတာ့ဗ်ာ ထိုင္းမွာလည္း အဲလိုမ်ိဳး ဘ၀ေတြနဲ႕ ရွင္သန္ေနရတဲ့ က်ေနာ္တို႕ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ၊ တေယာက္ေယာက္ကေတာ့ Thailand Blues ဆိုျပီး တေန႕ေန႕ေတာ့ ရိုက္ေကာင္းပါရဲ႕။

Andy Myint said...

ကၽြန္ေတာ္ အထည္ ခ်ဳပ္စက္႐ံုေတြ ေခတ္ေကာင္းတုန္းက ေ႐ႊျပည္သာက စက္႐ံု တစ္႐ံုကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ဘ၀ကလည္း ဒီလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က Payroll System အတြက္ သြားတာ ဆိုေတာ့ သူတို႔ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ရလဲ သိခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ စက္႐ံုမွာ သူတိုအတြက္ basic salary က အင္မတန္ နည္းၿပီး ေန႔ခင္းဘက္ ၁၀ နာရီ လုပ္ရင္ ဘယ္လိုမွ မကိုက္ေတာ့ ညဖက္ပါ လုပ္မွ ကိုက္တယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ အစိုးရ ရံုးပိတ္ရက္မွာပါ ဆင္းရင္ေတာ့ နည္းနည္း ပိုရလို႔ ၇ ရက္လံုး ဆင္းၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္လလံုးမွာ တစ္ရက္မွ မပ်က္ရင္ Bonus ဆိုၿပီး ေပးတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြ ကိုယ္လက္မအီမသာ ျဖစ္ေနလို႔ အလုပ္မဆင္းဘူးလို႔ ဘယ္သူမွ မစဥ္းစားရဲဘူး။ ေန႔တိုင္း အလုပ္ဆင္းၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ Bonus ေရာ OT ေရာ ေပါင္းတာေတာင္ တစ္လလံုးေနမွ ပံုမွန္ လစာေလာက္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔မွာ ေနမေကာင္းတာေတာင္ ခြင့္မယူရဲဘူး ေဘာနပ္ေလး မရမွာ စိုးလို႔။ သေဘာကေတာ့ အလုပ္႐ွင္ေတြက အတင္းအၾကပ္ ခိုင္းတာ မဟုတ္ဘဲ အလုပ္သမေလးေတြက ပိုလုပ္တဲ့ ပံုစံ လုပ္ထားတာ။ အားလံုးေပါင္းလိုက္ရင္ေတာ့ ေတာက လာတဲ့ သူအတြက္ မဆုိးေပမယ့္ သာမန္ လစာ ေလာက္ပဲ ႐ွိတယ္။ စက္႐ံုကလည္း ျပည့္က်ပ္ေနတာပဲ။ ေကာင္မေလးေတြ အထည္ခ်ဳပ္တဲ့ ေအာက္ထပ္က ေတာ္ေသးတယ္။ မီးပူတိုက္ ပါကင္ထုပ္တဲ့ အေပၚထပ္မွာဆို ပူေလာင္ေနတာပဲ။ အဲဒီမွာ လည္း အလုပ္သမားေတြက အျပည့္ပဲ။ ၿပီးေတာ့ အထည္အေရအတြက္နဲ႔ ႐ွင္းတာ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မနားခ်င္ ..အဲ.. မနားႏိုင္ၾကဘူး။ အဆက္မျပတ္ကို လုပ္ေနရတယ္။ ညဖက္ အထည္ခ်ဳပ္ စက္႐ံုမွာ OT မဆင္းဘဲ တျခား ေအာ္ဒါလိုက္တဲ့ သူေတြကေတာ့ သူတို႔ကပဲ ပိုလည္သလို ပိုကံေကာင္းသလို ေတြးေနရတဲ့ အျဖစ္။ စက္႐ံုက အေစာင့္လိုမ်ိဳး ေယာက္်ားေတြကလည္း ပြဲစားေတြ (ၾကားေကာင္းေအာင္ ေရးထားတာ) ျဖစ္ေနၾကတယ္။ ဒါေတာင္ အထည္ခ်ဳပ္ စက္႐ံုေတြ ပိတ္သြားေတာ့ ေကာင္မေလးေတြက သူတို႔ ဘ၀ပ်က္သလို ငိုၾကရေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ေတာျပန္သြားၾကတာေပါ့။

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ဟုတ္တယ္ ေကသြယ္ေရ.. မဲေဆာက္က စက္ရံုေတြက အလုပ္သမားေတြလဲ ဒီလိုပဲ .. တလလံုးလုပ္မွ ဘတ္ ၁၃၀၀ ပဲရသတဲ့... ဒါေပမယ့္လဲ မျငင္းရဲဘူး။ ကိုယ္ျငင္းလုိက္လဲ ကိုယ့္ေနရာ လုပ္မယ့္လူရွိေနတယ္ေလ.. အားလံုး ကိုယ္တို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံက အလုပ္သမားေတြ ဆိုေတာ့....
ဟုတ္တယ္...
အားလံုးေသာ အရာတုိင္းဟာ ႏုိင္ငံေရး ခ်ည္းပဲ .....
လူတုိင္း နဲ႕ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ေနတာပဲ .....

MyowinZaw said...

ဟုတ္တယ္ဗ်ာ မေလးရွားမွာလည္းဒီအတိုင္းဘဲ က်ြန္ေတာ္တို႕ျမန္မာႏိုင္ငံကလူေတြ မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္းမီးေဘးျဖစ္ရင္ အကုန္ဒုက္ခ ေရာက္ႏိုင္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာ လုပ္ေနရတာ ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ မေလးရွား nike လား Adidas စက္ရုံမွာ ဗမာလုပ္သားေတြ လုပ္ခနည္းနည္းနဲ႕ ပင္းပန္းဆင္းရဲစြာလုပ္ေနရတာကို company ကတာ၀န္ရွိ သူေတြ ၀န္ခံသြားတယ္ဆိုဘဲ တခုခု ေျဖရွင္းေပးရင္ေကာင္းမယ္ဗ်ာ ဖိနပ္ႏိုင္ငံေရးေပါ့

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

ဟင္း ...............

သက္ျပင္းပဲ ခ် နိုင္ပါေတာ့တယ္ အမရယ္ ။

Moe Cho Thinn said...

ေကေရ
ပို႔စ္ေလးက ေကာင္းလိုက္တာ။ ရင္နင္႔စရာပါပဲ။ အဲဒီ documentary ေလး ရွာၾကည္႔အုံးမယ္။ တို႔လဲ အဲလို အျဖစ္မွန္ေတြ ၾကည္႔ရတာ သိပ္ႀကိဳက္တယ္။
ေက်းဇူးပဲ ညီမ။

Thet Oo said...

ရုရွ ကိုပညာေတာ္သင္လာတဲ့ ျမန္မာေတြ ျပန္ရင္ေကာ ဘာေတြ ၀ယ္သြားၾကသလဲ။

TZA said...

အမွန္ပဲမေက.. တ႐ုတ္ေတြ ထြားထြားလာတဲ့ေနာက္ကြယ္မွာ လူအသိမခံႏိုင္တဲ့အေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟခ်က္လည္း တအားႀကီးသြားၿပီ။

တန္ခူး said...

အဲဒီေလာက္မဆိုးေပမယ့္ အဲဒီ့နီးနီးဆိုးတဲ့စက္ရံုတခုမွာ လုပ္ဖူးတယ္… တရုတ္ျပည္မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး… အမွီမပါတဲ့ ထိုင္ခံုမွာ တေန ့၁၂နာရီေလာက္ ေၾကာေတာင့္ေအာင္ လုပ္ၾကရတဲ့ မိန္းခေလးေတြ… ရတဲ့လစာနဲ ့ေပးဆပ္ရတဲ့ လုပ္အားခက မမွ်… သူတို ့အခက္အခဲမ်ိဳးစံုကို ကာကြယ္နားလည္ေပးလြန္းလို ့ အထက္ပိုင္းက အုပ္ခ်ဳပ္သူလူၾကီးေတြ နဲနဲမွ ၾကည့္မရတဲ့ အင္ဂ်င္နီယာအျဖစ္နဲ ့ေပါ့… လူတေယာက္လုပ္သင့္တဲ့ limitထက္လြန္လာတဲ့အခါ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ေတာ့ သူတို ့က မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး… လုပ္သာလုပ္ရတယ္… ၾကားရရင္ အရံွ ုးခ်ည္းပဲ… မေကေရ… ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြနဲ ့အတူ အျမဲ အမွတ္ရေနမယ့္postေလးပါ…

Kay said...

ဖတ္ေနက် မိတ္ေဆြ မ်ား မို႕- အားလံုး..ေက်းဇူးတင္ပါ တယ္။ ကိုအန္ဒီ ကေတာ့.. ဟစ္တသိန္း နဲ႕ အသဲအသန္..အလုပ္ရွဳပ္ေနတုန္း..ကြန္မန္႕ေသခ်ာ ေရးေပး သြားလို႕.. နဲနဲပို တင္လိုက္ တယ္။ း)

ကိုမ်ိဳး၀င္းေဇာ္ ကို လည္း..ေနာင္ လည္း ဘေလာ့ လာ ဖတ္ ဖို႕..ခင္မင္လ်က္ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။

ေနာက္တခုက.. China Blues လို႕.. ၀မ္းနည္းစရာ မို႕ သံုးတယ္လို႕ ထင္ထားခဲ့တာ။ မိတ္ေဆြ တေယာက္ သတိေပး မွ- ေသခ်ာ ၾကည့္မိေတာ့.. China Blue ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါရိုက္တာ က.. ဂ်င္းန္ အျပာ ေရာင္ကို လည္း..ရည္ညႊန္း ရင္း..ခပ္ေရာ ေရာ တမင္သံုးထား တယ္ လို႕..ယူဆရ တာပဲ။

အဲဒါကိုလည္း..ျပင္ထားပါတယ္။

Anonymous said...

The jean was invented by Levi Strauss from San Francisco for mining workers at California gold rush.
http://www.levistrauss.com/Company/

The sweat shop is not only for jean but also other apparels. We were trying to live without "Made in china" stuff. Honestly, it was hard.

Kay said...

Dear Annynomous

Yes.. "Made in China" syndrome is increasingly widespread among the world, especially in Western world where quality and biz ethic is highly prioritized. The fact is that it's not easy to against the world trend and economic order. We can only highlight and aware what we are consuming and how these things come along to us.

Thank you for your comment. :-)

pauksi said...

Thanks a lot for your blog sis,coz you did well. Accept me to your new audience. By the way, Congratulations !!!!

Aung Hein.

K said...

Dear Aung Hein,
I'm so glad to know that someone appreciates my writings. And ...m glad that I've got one more audience. Warmly welcome from my blog. :-)

agn said...

I like china blues.It's really hit all the hearts of ground level.Actually not only in china, all around the world.Rich become richer and poor become poorer.So we let rich to know that must share with poor and poor must be smart to get rich.

Kay said...

Dear agn -
yes.. social and economical gap is getting larger.
Global recession now we've been facing is part of this result. Trying to fix and levelling off. Like Bill Gates' creative capitalism.

littlebrook said...

ဟူး........... သက္ျပင္းခ်မိတယ္ အမေရ.
မႏိုင္လို႔ မႈတ္ထုတ္လိုက္ရတဲ့ အပူ...