နတ္သ ွ်င္ေနာင္ ေမ်ာက္မွဆင္းသက္၍ ဘရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ခဲ့သလား

အသိတေယာက္ ျပန္လည္ေ၀မ ွ် ထားတဲ့ ယူက်ဳ က မွတ္တမ္းကားေလး တခုု ကိုု ၾကည့္ျဖစ္လိုုက္တယ္။ ဘာရယ္မဟုုတ္ဘူး။ ေခါင္းစဥ္ေလးကိုု စိတ္၀င္စားမိလိုု႕ ။  Hidden face of Burma- BayinGyi  တဲ့။

ဟိုုးတုုန္းက ၀တၱဳေဟာင္း မဂၢဇင္းေဟာင္းေတြမွာ သံုုးေလ့ရိွတဲ့ ဘရင္ဂ်ီ ဘာသာ၀င္ ဆိုုတဲ့ လူေတြရဲ႕ အေၾကာင္း။ ေဂၚရင္ဂ်ီ ဆိုုတဲ့ အသံုုး နဲ႕ တူလား မတူလားေတာ့ ေသခ်ာမသိ၊ ေပၚတူဂီ ( ေပၚက်ဳဂဲလ္) ကေန အသံေျပာင္းဆင္းသက္လာတာ ေတာ့ ျဖစ္ဖိုု႕ မ်ားမည္။

စ ဖြင့္လိုုက္ျခင္း ထြက္လာတဲ့.. ျမန္မာလိုု သံျပိဳင္ဘုုရားသီခ်င္းေလး ကလည္း ၊ ရုုပ္ရွင္တကားစာ ၂ နာရီ နီးပါး ရွိတဲ့ မွတ္တမ္းေလးကိုု မပ်င္းမရိ ဆက္ၾကည့္ခ်င္ေအာင္ စြဲေဆာင္သြားေလသည္။ ဒါေတာင္ အေစာပိုုင္းမွာက ျမန္မာျပည္ထဲကိုု ေပၚတူဂီ သေဘာၤေတြ ကုုန္သည္ေတြ ၀င္လာတဲ့ ၁၄ ရာစုု ေလာက္က သမိုုင္းေတြကိုု ျပန္ျပေနေတာ့.. နည္းနည္း စိတ္မရွည္ခ်င္။ ၾကားဖူးေနခဲ့တဲ့ အထက္ျမန္မာျပည္ ေရႊဘိုု နားတ၀ိုုက္ မွာ ေနတဲ့  မ်က္လံုုးၾကည္ၾကည္ နွာတံ ထင္းထင္း အသားေရာင္လင္းလင္း နဲ႕  ေတာသူ ေတာင္သားေတြ အေၾကာင္း ကိုု သာ ၾကည့္ခ်င္ သိခ်င္ စိတ္က ေစာေနခဲ့တယ္။

Hidden face ဖုုံးကြယ္ထားတဲ့ (သိုု႕) ကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ စာမ်က္နွာ တခုု လိုု႕ ဆိုုေပမဲ့ ၊ အခုု ျမင္ေနရတဲ့ ရြာသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရဲ႕ မ်က္နွာေတြေပၚမွာေတာ့ ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ၅၀၀ ေလာက္ကတည္းက ျမန္မာျပည္ကိုု ေရာက္လာၾကတဲ့ သူတိုု႕ ဘိုုးေဘး ေပၚတူဂီ ေတြရဲ႕ ေသြးေတြ သိသိသာသာ ထင္ဟပ္ေနၾကေသးသည္။ သူတိုု႕ ဘိုုးေဘး ေတြ ကိုုးကြယ္ခဲ့တဲ့ ရိုုမန္ကက္သလစ္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ ကိုု လည္း ၊ ဆက္လက္ကိုုးကြယ္ ေနၾကေသးသည္။ ဒါေပမဲ့ သူတိုု႕ ရင္းနွီးတဲ့ အရွင္လတ္လတ္ ေပၚတူဂီ ဆိုုလိုု႕   တီဗီြျဂိဳဟ္တုု မွာ ၾကည့္ရတဲ့ ေဘာလံုုးသမား လူ၀စ္ ေကာ္စတာ နဲ႕   ဖီဂိုု တိုု႕  သာရွိေတာ့သည္။ ဗတ္စကိုု ဒကားမား နဲ႕ ဒီဗရစ္တိုု ဘယ္လိုုပံုုလည္း ဆိုုတာ သူတိုု႕ ဘယ္လိုု သိနိုုင္ေတာ့မွာလဲ ။  သူတိုု႕ ေနပံုုထိုုင္ပံုု ၀တ္ပံုုစားပံုုေတြကလည္း အထက္အညာတေၾကာက၊ တျခား ျမန္မာေတြလိုု ၊ ရိုုးရိုုးစင္းစင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မိုု႕  ၊ ရုုတ္တရက္ဆိုု ဘာမွ မထူးျခားလွ။ မ်က္လံုုးၾကည္လဲ့လဲ့ ေတြ နဲ႕ ေပ်ာ္တတ္ ရႊင္တတ္ တဲ့ ဟာသ ညဏ္ ကသာ သူတိုု႕ကိုု ခြဲျခားေပးနိုုင္ေတာ့သည္ ။ စိုုက္ခ်ိန္ ပ်ိဳးခ်ိန္မွာ လည္ထြန္ ယာခုုတ္ လိုုက္.. လွည္းေတြ ႏြားေတြ ျဖဳတ္လိုုက္ တပ္လိုုက္.. အခ်ိန္တန္ေတာ့ တနဂၤေႏြ မနက္ခင္း မွာ ဘုုရားေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းသံ ေတြက တညံညံ။ ခ်ီးက်ဴးစရာေကာင္းတာ တခုုက ၊ ဘရင္ဂ်ီ ဘုုန္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ စားပြဲ ေပၚက ၊ မွတ္ပံုုတင္ လယ္ဂ်ာ စာအုုပ္ၾကီး ထဲ မွာ ၊ ဟိုုးလြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း သံုုးေလးရာ က၊ ေမြးစာရင္း လက္ထပ္စာရင္း နွစ္ျခင္းခံ စာရင္း ေတြက ၊ ရက္စြဲ နဲ႕ လက္မွတ္ နဲ႕  အျပည့္အစံုု ရွိေနေသးသည္။ ရြာသုုသာန္ေတြမွာ ရွိတဲ့ သခ်ိဳငၤးစာ ေက်ာက္တုုံးေတြ ေပၚမွာလည္း ၊ သူတိုု႕ ဘိုုးေဘးေတြ ျဖတ္သန္းလာ ခဲ့တဲ့ သမိုုင္းေတြကိုု ၊ စီကာစဥ္ကာ ဖတ္လိုု႕ ရေနေသးသည္။

ငဇင္ကာ (ေခၚ ) ဒီဗရစ္တိုု ရဲ႕  မ်ိဳးဆက္ေတြပင္ ရွိခ်င္ ရွိနိုုင္ေသးသည္။

ဘာေၾကာင့္ရယ္ မသိ ၊ သံလ ွ်င္ဘုုရင္ ငဇင္ကာ နဲ႕  ညီအကိုုရင္းတမ ွ်  အတူေန အတူတိုုက္ အတူေသ သြားခဲ့တဲ့ ေတာင္ငူဘုုရင္ နတ္သ ွ်င္ေနာင္ ကိုု ေတာ္ေတာ္ေလးကိုု စိတ္၀င္စားမိသည္။ ငဇင္ကာ ဆိုုတာလည္း အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက ကုုန္သြယ္လမ္းေၾကာင္းသစ္ေတြ ရွာေဖြရင္း  ေရာက္လာတဲ့ လူမိုု႕ ၊ ပင္လယ္ဓါးျပ သာသာလား ၊ တကယ္ပဲ စြန္႕စား ၾကီးပြားခ်င္သူ ထက္ျမက္သူ တေယာက္လား ။ နတ္သ ွ်င္ေနာင္ ဆိုုတာလည္း စစ္သားေကာင္း တေယာက္ျဖစ္သလိုု ၊ ကဗ်ာဆရာမြန္ တေယာက္ျဖစ္တယ္ ဆိုုတာ …သူ႕ ရဲ႕ ရတုု ေတြ ဖတ္လိုုက္ရင္.. ေက်ာထဲမွာ  စိမ့္တက္လာတဲ့ အထိေတာင္ သိေနခဲ့ၾကသည္ပဲ။ ဒါေတာင္ အားကစားသမားတေယာက္ လည္း ျဖစ္တယ္လိုု႕ ၊ အခုု မွတ္တမ္းထဲမွာ ေျပာထားေသးသည္။ ဆိုုေတာ့..သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ ဘယ္လိုု ေရစက္ ေၾကာင့္  ဒီေလာက္ နီးကပ္ခဲ့ၾကသလည္း ။ နတ္ သ ွ်င္ေနာင္ ကိုု ျမန္မာ့သမိုုင္း မွာ သစၥာေဖာက္ လိုု႕ ဆိုုေပမဲ့ ၊ သူ႕မိတ္ေဆြ ငဇင္ကာ အတြက္ေတာ့ သစၥာရွိရွိ အတူေသသြားခဲ့တဲ့  မိတ္ေဆြေကာင္း တေယာက္ မဟုုတ္ဘူးလား..။ ငဇင္ကာ ကိုုးကြယ္တဲ့ ဘရင္ဂ်ီဘာသာကိုုပင္ ကူးေျပာင္းခဲ့သည္ လိုု႕  ဆိုုၾကသည္။ တိမ္စြန္ေလလ ွ်င္ ဖူးေရာက္ျခင္သည္ ငွက္သြင္ပ်ံၾကြ မတတ္ေသာ္… ဆိုုတဲ့ ကာရန္ စကားလံုုး အသံုုးအနွံဳးေတြနဲ႕  သူ႕ဘ၀ဟာ နုုႏြဲ႕ သာယာ ခဲ့ သေလာက္ ၊ သူ႕မိတ္ေဆြ ငဇင္ကာ နဲ႕ အတူတူ ၊ ရင္၀ကိုု တံက်င္ လ ွ်ိဳခံ ရတဲ့ အခ်ိန္မွာေရာ.. ပါးစပ္ကိုု တင္းတင္းစိ လိုု႕ သူ႕ေမးရိုုးေတြ ခိုုင္မာေနခဲ့ ေလ မလား… ။

သက္ဦးဆံပိုုင္ ပေဒသရာဇ္ စနစ္ ဆိုုတာလည္း ၊ စစ္နိုုင္သူက မင္းျဖစ္ … အေၾကာက္တရားနဲ႕ သစၥာခံ … မခံရင္ ေတာ္လွန္ ဆိုုေတာ့ ၊ သစၥာခံသူက လူေကာင္းလား ေတာ္လွန္သူက လူဆိုုးလား…ကိုုယ္ပိုုင္ အျမင္ မထဲ့နိုုင္- မထဲ့တတ္ခဲ့ တဲ့ သမိုုင္းသင္ခန္းစာေတြ ကိုု၊ အခုုမွ ျပန္လွန္ စစ္ေၾကာေနမိတာပါေလ။

အခုုလည္း ေပၚတူဂီ ကုုန္သည္ ဒီဗရစ္တိုု နဲ႕  ေတာင္ငူဘုုရင္ နတ္သ ွ်င္ေနာင္ တိုု႕ ၊ အင္း၀ ဘုုရင္ အေနာက္ဖက္ သာလြန္မင္းကိုု စစ္ရွံဳးသြားတဲ့ ေနာက္ေတာ့ ၊ ဒီဗရစ္တိုု ( ေခၚ ) ငဇင္ကာ ရဲ႕ ေနာက္လိုုက္ ကုုန္သည္ သေဘာၤသား စစ္သား .. အမ်ားအျပားဟာ ၊ စစ္သံုု႕ပန္႕ ေတြ အျဖစ္ နဲ႕  အထက္ျမန္မာျပည္ကိုု ပါသြားျပီး ၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ နဲ႕ မူးျမစ္ၾကားက ေနရာေတြမွာ ဖမ္းဆီးထားခဲ့ သည္တဲ့။

  

ေရႊဘိုုနယ္သား အေလာင္းမင္းတရား ၾကီး တက္လာေတာ့ ၊  တခ်ိဳ႕ေတြကိုုလည္း စစ္တပ္ မွာ ျပန္သံုုး ရင္း၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့..ဒီနယ္တေၾကာမွာပဲ ရြာၾကီးေတြ တည္ျပီး လယ္ယာ လုုပ္ကိုုင္စားၾက .. မိသားစုု ေတြ ပြားစည္း ၾကျပီေပါ့။ ဘရင္ဂ်ီရြာ စုုစုုေပါင္း ၈ ရြာ ရွိသတဲ့ ။ ၁၆ ရာစုုေနွာင္းပိုုင္း ကာလ နွစ္ေပါင္း  ေလးရာ ေလာက္ အတြင္းမွာ မ်ိဳးဆက္ေတြ လည္း ေလး-ငါး-ေျခာက္ဆက္ တိုုင္ျပီ ဆိုုေတာ့လည္း ျမန္မာလိုုေျပာ ျမန္မာလိုုစား ျမန္မာလိုုေန ျမန္မာျပည္ကိုုခ်စ္တဲ့ ျမန္မာလယ္သမား ေက်းေတာသားၾကီးေတြပဲ ျဖစ္ေနျပီ ေပါ့ ။ ေျပာရရင္ ျမန္မာျပည္ ထဲ မလဲ၊ အဲဒီလိုု သမိုုင္း ရဲ႕ လက္က်န္ လူမ်ိဳးႏြယ္စုု ေတြ အမ်ားသားလား ။ မိုုးကုုတ္ဖက္မွာ ေတြ႕ ခဲ့ဖူး တဲ့  မိုုင္းအလုုပ္သမားမ်ိဳးဆက္ ေဂၚရခါး ရြာၾကီးေတြ ။ ေဇယ်၀တီ ဖက္မွာ ေတြ႕တဲ့  ၾကံအလုုပ္သမား ကုုလားရြာေတြ..ျပီးေတာ့ ဘာေတြ ရွိအံုုးမလဲ ။

ကိုုယ္တိုု႕ ကိုု  ဓါတ္စက္ၾကီးတလံုုး  အေမြေပးခဲ့တဲ့ ၊  အင္ဂလိုုျမန္မာ ကျပား အန္တီ တိုု႕ ဇနီးေမာင္နွံ ဆိုု ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ကျပားေတြ အတြက္ ေနရာက်ဥ္းလာလိုု႕သာ ေအာ္စေၾတလ် ကိုု ေရႊ႕လာၾကတာ… ျမန္မာျပည္ကိုု ခဏ ခဏ အလည္ျပန္ သလိုု ၊ အန္ကယ္ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ အထက္ေရႊဘိုု နားက “နဘတ္” ဆိုုတဲ့ ရြာေလးကိုု အျမဲ အေရာက္ျပန္ေလ့ ရွိတယ္။ ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာျပည္ ၀င္ေတာ့ ၊ ခရစ္ယာန္ကိုုးကြယ္ျပီး အေနာက္တိုုင္းဆန္တဲ့ ရုုပ္ရည္နဲ႕  အဲ့ဒီ ေပၚတူဂီႏြယ္ေတြ ဟာ အဓိက သံသယထား တဲ့ ျပစ္မွတ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။  အန္ကယ့္ ရဲ႕ အကိုု တေယာက္ဟာ၊  လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္ေလး မွာပဲ.. တျခားရြာသား အမ်ားအျပား နဲ႕ အတူ ကိုုယ့္ေသတြင္း ကိုုယ္တူးျပီး အသက္ခံခဲ့ရတယ္ လိုု႕  ၊ ဓါတ္ပံုုေတြ ထုုတ္ျပ ေရွးေဟာင္းေနွာင္းျဖစ္ေတြ စားျမံဳ႕ျပန္ရင္း အလြမ္းမေျပ ျဖစ္ေနပံုုပါပဲ။ ခုုေတာ့ အန္ကယ္က၊ ဆံုုးသြားျပီ ျဖစ္ေပမဲ့၊ သူတိုု႕ေပးခဲ့တဲ့ ဓါတ္စက္ၾကီး နဲ႕ ၀င္းဦးသီခ်င္းေတြ ဖြင့္တိုုင္း ၊ ေၾသာ္..သူတိုု႕ေတြမွာ ၊ ဒီေျမကိုုပဲ ခ်စ္စရာရွိေပမဲ့ ၊ ခ်စ္ခြင့္မပိုုင္ မဆိုုင္သလိုု ျဖစ္ခဲ့ၾကတာပါလား လိုု႕ ေတြးမိတယ္။

တေလာကပဲ၊ အင္တာနက္ေပၚမွာ  ကိုု(ဦး)အံ့ၾကီး ရဲ႕ ငယ္ရုုပ္သြင္ နဲ႕ ေတးသီခ်င္းဆိုုေနပံုုေတြ ျပန္ျပီး ေပၚလာရင္း ၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ပီတိေတြ ေ၀ျဖာေနၾကေတာ့ ၊ ကိုု(ဦး)အံ့ၾကီး ကိုုယ္တိုုင္ အင္တာဗ်ဴးမွာ ေျပာျပခဲ့တဲ့ သူ႕အေဖ ဘဂၤါလီကုုန္သည္ ၾကီး ကိုု ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိ လိုုက္ေသးတယ္။ 

အင္း ..တကယ္ဆိုု မနုုသာေဗဒ ဘာသာရပ္ဟာ  “လူ သည္ ေမ်က္က  ဆင္းသက္လာသည္” ဆိုုတဲ့ ဒါ၀င္ရဲ႕ အဆိုုမွာတင္ ရပ္မေနဘူး မဟုုတ္လား။ ဗုုဒၶဘာသာ က်မ္းဂန္ တခ်ိဳ႕ မွာေတာ့ လူေတြဟာ ျဗဟၼာၾကီး ေလးေယာက္က ဆင္းသက္လာသတဲ့ ။ ခရစ္ယာန္က်မ္းေဟာင္း ေတြအရေတာ့ ၊ ကမၻာၾကီးဟာ တခ်ိန္မွာ ဆိုုးသြမ္းမိုုက္မဲ လြန္းတဲ့ အာဒံ နဲ႕ ဧ၀ ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ လူသားေတြကိုု အျပစ္ေပးဖိုု႕  မိုုးၾကီးေတြ မျပတ္ရြာသြန္းျပီး ေရအတိ ဖံုုးလႊမ္း သြားခဲ့ျပီး မွ ၊ ဘုုရား စကားကိုု နားေထာင္တဲ့ ေနာဧ နဲ႕ သူ႕မိသားစုုၾကီး သာ၊ သေဘာၤၾကီး တစင္း ေပၚမွာ အေကာင္ ဗေလာင္ ဖိုုမ စံုု နဲ႕ ရွင္သန္က်န္ရစ္ သတဲ့ ။ အဲ့ဒီ ေနာဧ ရဲ႕ သား သံုုးေယာက္ ကေနျပီးမွ ၊ အခုု ကမၻာေျမေပၚမွာ လက္ရွိ ဆိုုးသြမ္း မိုုက္မဲ ေနၾကျမဲ ေနၾကဆဲ ျဖစ္တဲ့ လူသားေတြ ျပန္ျပီး ေပါက္ပြား စည္ပင္လာသတဲ့ ေလ။(ေခၽြးမ သံုုးေယာက္ကေတာ့ ကံေကာင္းျပီး ပါသြားရွာတယ္ )ပံုုျပင္လား.. ဒ႑ာရီ လား.. သမိုုင္း လား … ယံုုခ်င္လည္း ယံုု ၊ မယံုုခ်င္လည္း ေနေပါ့ေလ။  ေရွးအဆိုုေတာ္ၾကီး ေဒၚၾကည္ေအာင္ ကေတာ့ သူ႕သီခ်င္းေလးထဲမွာ  “တကမၻာလံုုးပဲ ေဆြမ်ိဳးေတြ ေတာ္ၾကပါသတဲ့” လိုု႕ ဆိုုထားတယ္ ။  မယံုုေသးဘူးဆိုုရင္ေတာ့.. အဂၤါျဂိဳဟ္က ေအလီယန္ ေတြ လာ ေတာ့မွ.. အမ်ိဳးခ်င္းေတြ ေက်ခ်င္းကပ္ျပီး ေျပးၾကတာေပါ့။

၃၀ ဇြန္ ၂၀၁၃

ေကသြယ္

(မွတ္ခ်က္ -  သမိုုင္း ေဆာင္းပါးမဟုုတ္ပါ.. အေတြး ေမွာက္မွားၾကည့္ျခင္းသာျဖစ္သည္)

◦

နတ္သ ွ်င္ေနာင္ ေမ်ာက္မွဆင္းသက္၍ ဘရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ခဲ့သလား

အိတ္ေရာဂါ

 ေလာေလာဆယ္.. ကိုုယ့္ မွာ အိတ္ ေကာင္းေကာင္း တလံုုး မရွိ ျပန္ဘူး။

ေနအံုုး..ေကာင္းေကာင္း ဆိုုတာ..ဘာကိုု ဆိုုလိုု ခ်င္တာလည္း လိုု႕  ကိုုယ့္ဖာသာကိုုယ္ ျပန္ေမး ၾကည့္ရ အံုုးမယ္။ ဘာျဖစ္လိုု႕ လည္း ဆိုုေတာ့.. အျပင္သြားရင္.. ပိုုက္ဆံအိတ္  ေတြ ..ေသာ့ေတြ ေကာက္ထဲ့ သြားဖိုု႕  လံုုလံုုျခံဳ ျခံဳ အိတ္တလံုုးေတာ့ ရွိေနတာပဲ…။ ဟုုတ္ျပီ.. လံုုလံုုျခံဳျခံဳ ..။ ဒါလည္း အိတ္တလံုုးမွာ ရွိသင့္ တဲ့ အေနအထား တခုုပဲ ။  ျပီးခဲ့တဲ့ တေခါက္က..  ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း ထဲ မွာ.. ခါးပိုုက္ နွိဳက္ ခံ လိုုက္ရတာ.. မလံုုျခံဳ တဲ့ အိတ္တလံုုး ေၾကာင့္ မဟုုတ္လား ။ အဲဒီေန႕က.. စာအုုပ္ ကိစၥ အတြက္  စကားေျပာစရာ ရွိေနေတာ့.. လက္ပ္ေတာ့ သယ္စရာ အေၾကာင္း က ေပၚလာတာ။ အိတ္ နွစ္လံုုးလည္း လြယ္လိုု႕ မရတာမိုု႕ .. ခါတိုုင္း သံုုးေနၾက.. အိတ္ထဲက၊ ပိုုက္ဆံ အိတ္ နဲ႕ လိုုအပ္မဲ့ စာရြက္ တခ်ိဳ႕ ထုုတ္ျပီး..လက္ပ္ေတာ့ အိတ္ ရဲ႕ ေဘးဖက္ထဲ ထိုုးထဲ့ ျပီး ဒီ အတိုုင္း ထြက္လာခဲ့ လိုုက္တာေလ…။ ထံုုးစံ အတိုုင္း လက္ပ္ေတာ့ အိတ္က.. စာရြက္စာတမ္း အနည္းငယ္ေလာက္ အတြက္ပဲ အပိုု ေနရာ ပါတာဆိုုေတာ့..ပိုုက္ဆံ အိတ္ နဲ႕.. စာအုုပ္ တခ်ိဳ႕က..ထိုုးထုုိးေထာင္ေထာင္ ဖုုဖုု ေဖာင္းေဖာင္း ျဖစ္ေနမွာေပါ့..။ တက္စီ  နဲ႕ သြားမွာ ဆိုုေတာ့..ဘာမွ ပူစရာ မရွိဘူး ေပါ့ ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ပူေနတာက..စာအုုပ္ကိစၥ.. အခ်ိိန္မီ ေရး.. ဘာေရး ညာေရး ေတြ ။ ျမိဳ႕ထဲ ပန္းဆိုုးတန္း ပလက္ေဖာင္းေပၚ ေလ ွ်ာက္ေတာ့လည္း၊ ပလက္ေဖာင္းေဘးက..ေစ်းသည္ ေတြ တက္မနင္းမိ ဖိုု႕ နဲ႕.. က်ိဳးေနတဲ့ ပလက္ေဖာင္းေဘာင္ေတြကိုု ခလုုတ္မတိုုက္ မိ ဖိုု႕ ပဲ အာရံုု ေရာက္ေနျပန္တယ္။ အရင္ကထက္ စာရင္ လြတ္လပ္ သလိုု ရွိလာတဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က..ေၾကာ္ျငာဆိုုင္းဘုုတ္ၾကီး ေတြကိုု ေငးရင္း..၊ မီးပြိဳင့္ေတြ မွာ မရပ္ခ်င္ ရပ္ခ်င္ ရပ္ေနၾကတဲ့ ကားအသစ္ ၾကီး ေတြ ေရွ႕က.. ျဖတ္ရင္း..  ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း ေရွ႕ ေနပူပူ မွာ ပုုသိမ္ထီးၾကီး တေခ်ာင္း ေဆာင္းျပီး သြားေနတဲ့.. နိုုင္ငံျခားသူမ ၾကီး တေယာက္ကိုု  ျပံဳးရင္း … ေစ်းေရွ႕ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ခ်ေရာင္းေနတဲ့.. ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အမွတ္တရ မက္ခြက္ ေတြ အေၾကာင္း ေတြးရင္း..၊ အရင္တုုန္းက.. ခါးပိုုက္နွိဳက္ အလစ္သုုတ္ ေပါတယ္ဆိုု တဲ့ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ ၾကီး ကိုု  ေမ့ေန မိ ခဲ့တယ္။ ဒီမိုုကေရစီ နိုုင္ငံျဖစ္ျပီ ဆိုုေတာ့.. ခိုုး မဲ့ ၀ွက္မဲ့ အလစ္သုုတ္ မဲ့ လူေတြ မရွိေတာ့ဘူး လိုု႕ မ်ား..၊ မသိစိတ္က ေန ယံုုၾကည္ ေမွာက္မွား သြားမိတာ မ်ားလား..။ ထားပါေတာ့..။ အရင္းစစ္ေတာ့.. ေနရာ က်ဥ္းက်ဥ္း က်ပ္က်ပ္ နဲ႕ ဆိုုင္ အေကြ႕ တခုု မွာ လူခ်င္း တိုုးမိ တိုုက္မိ ရင္း ၊ မလံုုမျခံဳ လက္ပ္ေတာ့ အိတ္ၾကီးထဲက.. ပိုုက္ဆံအိတ္ အနွိဳက္ခံ လိုုက္ရတယ္ ဆိုုပါေတာ့..။ ခ်က္ျခင္းေတာင္ သိလိုုက္တာ မဟုုတ္ ။ ကိုုယ့္အိတ္ၾကီး ေၾကာင့္ သူမ်ား အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္သြားလားေတာင္ အားနာေနမိေသးတာ ေလ..။ တံုုးပံုုက..အူပံုုက..။  အားမနာတဲ့ ေကာင္ကေတာ့… ထိုုးထိုုးေထာင္ေထာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကပ္ခြါ အိပ္အဖံုုး ရဲ႕ ေအာက္ကေန.. အသာေလး ဆြဲယူသြား နိုုင္ ခဲ့ပံုု ။ အိတ္ က.. မွည့္တေပါက္ေတာင္ မစြန္းခဲ့။

ဒါေပမဲ့.. အဲ့ဒီ အိတ္ကိုု မသံုုးခ်င္ေတာ့…။   ပိုုက္ဆံ ေတြ ၊ ဘဏ္ကဒ္ျပားေတြ၊ မွတ္ပံုုတင္ ေတြ အလစ္သုုတ္ခံ လိုုက္ရတဲ့ ၊ ရွက္ေဒါသ က၊ မင္းတုုန္းမင္း နဲ႕ ငါးေျခာက္ျပားလိုု ၊ ဒဏ္ရာျမင္တိုုင္း နာက်င္ ရတာမိုု႕ ၊ အဲဒီ လက္ပ္ေတာ့ အိတ္ကေလး ကိုု  မျမင္နိုုင္တဲ့ စတိုုခန္း တေနရာ မွာ အျပီးတိုုင္ ထိုုးထဲ့ထားလိုုက္ျပီ  ။ တကယ္ေတာ့လည္း အိတ္ကေလးက ၊ လက္ပ္ေတာ့ ထဲ့ ဖိုု႕ ပဲ လုုပ္ထားတာ မိုု႕ ၊ မဆန္႕ရင္ကန္ အသံုုးခ် ခဲ့ မိ တဲ့ …သတိလက္လြတ္ အေတြးေတြ ထဲမွာ ေလ ွ်ာက္သြားေနခဲ့ မိတဲ့ ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္သာ အျပစ္တင္ရမွာပါ။

လက္ပ္ေတာ့ ထဲ့ဖိုု႕ အိတ္ကေလး တလံုုး အြန္လိုုင္း မွာ ရွာခဲ့တုုန္းက ၊ ထံုုးစံ အတိုုင္း ခ်ိတံုု ခ်တံုု ဟိုုဟာေလး ေကာင္းနိုုး..ဒီဟာေလး ေကာင္းနိုုးျဖစ္ေနေတာ့..ေဘးမွာ ထုုိင္ၾကည့္ေပးေနတဲ့ သူက၊ အလွလည္း လြယ္လိုု႕ရတဲ့..လက္ပ္ေတာ့ ထဲ့ဖိုု႕လည္းပါ တဲ့ Michael Kors အိတ္ လိေမၼာ္ရင့္ေရာင္ လွလွေလး တလံုုးကိုု   လက္ညိဳးထိုုးျပီး  ၀ယ္ခိုုင္း ရွာ ပါတယ္။ လိေမၼာ္ရင့္ ေရာင္က ကိုုယ့္ အၾကိဳက္ဆံုုး အေရာင္ျဖစ္ေပမဲ့ ၊ အဲဒီ အိတ္ကေလး ကိုု ဟုုိဖက္ကေန လွည့္ ကလစ္ လိုုက္..ဒီဖက္ကေန လွည့္ ကလစ္ လိုုက္ နဲ႕  ဖန္သားျပင္ ေပၚမွာ အေတာ္ၾကာ ေတြေ၀ ေနခဲ့ မိေသးတယ္။  ေနာက္ေတာ့ ၊ ေစ်းၾကီးတယ္၊ မိန္းမဆန္တယ္၊ ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ကိုုယ့္ဖာသာ ေပးျပီး ၊ ေစ်း နည္းနည္း ပိုုသက္သာတဲ့.. အခုုန မလံုုမျခံဳ အိတ္ အညိဳ ေလးကိုု ေရြးခဲ့တာေလ..။

မိန္းမဆန္ တဲ့ အိတ္ .. လိုု႕ သံုုးရတာက..က်ား-မ ခြဲျခား သတ္မွတ္တဲ့ စိတ္ ေၾကာင့္ ထက္၊   ေယဘ်ယ် သတ္မွတ္ထားၾကတဲ့ အသြင္ပံုုစံ ကိစၥ ေၾကာင့္လိုု႕ပဲ ေျပာရမွာပဲ..။ ေယာက္်ားဆန္တဲ့ အိတ္မ်ိဳးကိုု မွ  ေရြးျပီး နွစ္သက္တာ မဟုုတ္ပဲ ၊ ေရႊေရာင္ ေငြေရာင္ေတြ ၊ ကြင္းေတြ ၾကယ္သီး ေတြ နဲ႕ အဆင္တန္ဆာ မ်ားလြန္းတာမ်ိဳး ကိုု မၾကိဳက္တတ္တာ ကိုု ဆိုုလိုုခ်င္တာပါ။

ေစ်းၾကီးတဲ့ အိတ္ ကိုု မလိုုခ်င္တဲ့ မိန္းမ တေယာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ ေတာ့ ၊ ကိုုယ္ဖ့ာကိုုယ္လည္း အံ့ၾသေနမိတယ္။ နည္းနည္းေလးေတာ့  ကပ္စီးနည္းတဲ့သူ မိုု႕  ေစ်းၾကီးတဲ့ အိတ္ကိုု မ၀ယ္ခ်င္တာလား ။ ေသခ်ာတာေတာ့.. luxury ဆိုုတဲ့ စကားလံုုးကိုု ေတာ္ေတာ္ မနွစ္သက္တာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဇိမ္ခံ/ အေကာင္းစား /တံဆိပ္ပစၥည္း/ ဆိုုတာေတြကိုု ၊ တခါမွ မမက္ေမာမိ သလိုု ၊ အဲ့ဒီ အတြက္ ေငြေတြ မတန္မဆ ပံုုေအာ သံုုးတာကိုုလည္း မ်က္ေမွာင္ၾကံဳ႕ ခ်င္ တဲ့ သူ ေလ ။ MK အိတ္ေလာက္ကိုု ေစ်းၾကီးတယ္ လိုု႕ ေျပာေနတဲ့ သူ ကိုု၊ အမ်ိဳးသမီးထုု ၾကီး ကေတာ့ အေတာ့္ကိုု ကရုုဏာ သက္ေနၾကမယ္ ထင္ရဲ႕ ။  မိတ္ေဆြ ေတြ ထဲမွာ.. အမ လိုု ခင္ရတဲ့ တေယာက္ဆိုု ၊ LV  / Burberry  အိတ္ ေတြ ကိုု အပတ္တကုုပ္ စုုေဆာင္း ၀ယ္ယူ တဲ့ သူ ပါ။ တနွစ္ ဒီဇုုိင္းတမ်ိဳး ၀ယ္ တတ္သလိုု ၊ သူ၀ယ္ထားတဲ့ အိတ္ေတြ ကိုု ၊ ဗီရိုုထဲမွာ လူမျမင္ေအာင္ သိမ္းထားတာမ်ိဳးလည္း  မဟုုတ္ရွာဘူးေပါ့ ။ ေနာက္ မိတ္ေဆြ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ကေတာ့ ၊ ေစ်းပတ္ေနရင္း ၊ Coach အိတ္တလံုုးကိုု ေဒၚလာ ၆ ေထာင္ နဲ႕ ေကာက္ကာ ငင္ကာ ၀ယ္ တဲ့ သူပါ ။  အဲဒါေတြ ျမင္ျပီး ေရွာ့ ရ သြားလားေတာ့ မသိ…။ နည္းနည္းပါးပါး မနာလိုုတာသာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္… နည္းနည္းမွ လိုုခ်င္ အားက် စိတ္မေပၚတာေတာ့ သိပ္ကိုု ေသခ်ာေလသည္။ ကိုုယ္လည္း အလွေတာ့ ၾကိဳက္တာပါပဲ..။ အေကာင္းလည္း မက္တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့.. အေကာင္း ဆိုုတာထက္ ေက်ာ္လြန္ေနတဲ့ ကိစၥက်ေတာ့..အပိုု ျဖစ္သြား ျပီလား… လိုု႕ ေလ..။

စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့… အဲ့ဒီလိုု နာမယ္ၾကီး တံဆိပ္ နဲ႕ အိတ္ေတြကိုု ကိုုင္ၾကတာဟာ (သိုု႕) ကိုုင္ခ်င္ၾကတာဟာ.. ပိုုက္ဆံေတြ သံုုးနိုုင္ေၾကာင္း ျပခ်င္တာလား..၊ အဲဒီပစၥည္းက..သူမတူေအာင္ကိုု အရည္အေသြး ထူးကဲ သာလြန္ေနလိုု႕လား ။ ဒါမွ မဟုုတ္..ဆြစ္နာရီေၾကာ္ျငာ တခုု ကလိုု… I feel like a star ဆိုုတဲ့ ခံစားခ်က္ မ်ိဳး ရခ်င္လိုု႕ လား..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. ဒီကိစၥလည္း..ကိုုယ္ ညဏ္မမီ..ပါရမီနည္း..မခံစားနားမလည္ နိုုင္တဲ့ အရာေတြ ထဲက..ေနာက္တခုု လိုု႕ပဲ သေဘာထားလိုုက္ မိ တယ္။

ဒါေပမဲ့..ဒီ အိတ္ေရာဂါ ဟာ.. အနီးအနား မွာ ေတာ္ေတာ္ ပ်ံ႕ ႏွံ႕ ကူးစက္ေနလာေနေလေတာ့… တခါတခါ ကိုုယ္တိုုင္ လည္း ကိုုယ္ပူ ခ်င္သလိုု ဖ်ားခ်င္သလိုု ျဖစ္ျဖစ္လာတယ္။ အျပိဳင္အဆိုုင္ မ်ားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ မွာဆိုု..ပိုု ကူးစက္ျမန္ပံုု ရတယ္။ ဒီတေခါက္ ရန္ကုုန္မွာ..ေက်ာင္းတုုန္းက သူငယ္ခ်င္းမ က မုုန္႕စားရေအာင္ ဆိုုျပီး သူ႕ကားနဲ႕ လာေခၚေတာ့.. ကားေပၚမွာ..ဟိုုေျပာ ဒီေျပာ စီးပြားေရး အိမ္ေထာင္ေရးေတြ ဖလွယ္ၾကရင္း...အိမ္ကလူ လည္း ဟိုုမွာ ၾကာေတာ့ ျပန္ခ်င္ေနျပီဟ.. ဟိုုတေလာက.. ငါက ကေလးေတြ တာ၀န္ တေယာက္တည္း ယူရတာ ညည္းေတာ့..ငါ့ကိုု ေခ်ာ့ျပီး..Coach အိတ္ တလံုုး၀ယ္ လာတယ္ေလ.. လိုု႕ စကားကိုု အတင္းၾကီး အိတ္ထဲ ဆြဲထဲ့ေတာ့တယ္။ အိတ္ေရာဂါ ရွိေနျပီ ဆိုုတာ သိလိုုက္တာနဲ႕ .. ခ်က္ျခင္းပဲ..

ငါကေတာ့..အိတ္ဆိုု အေကာင္းစားၾကီးေတြ ထက္.. ၊ လက္မူထည္ ေတြပဲ ၾကိဳက္တာ လိုု႕..ခပ္ျမန္ျမန္ေလး..ကာကြယ္ လိုုက္ရ တယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕…။ ကားေရွ႕ခန္းမွာ..နွစ္ေယာက္အတူ ထိုုင္ရင္း.. ကိုုယ့္ ေပါင္ေပၚ မွာက ၊ ဟိုု မေရာက္ ဒီမေရာက္ သားေရ အိတ္ တလံုုး မဟုုတ္ပဲ.. ၊ ခ်င္းမိုုင္က ၀ယ္လာတဲ့.. မုုန္းတိုုင္းရင္းျဖစ္ လက္ယက္ထည္စ နဲ႕ ေရာခ်ဳပ္ထားတဲ့ ေလ ွ်ာ္ခ်ည္သားအိတ္ ကေလး ျဖစ္ေနေပလိုု႕..။

တရက္သား .. ၀မ္းကြဲ အမ တေယာက္ ရဲ႕ တိုုက္သစ္ တက္ပြဲ မွာ ေဆြမ်ိဳး ေတြ စံုု ၾကေတာ့ ၊ အိမ္ရွင္အမက အေမရိက က မိတ္ေဆြ တေယာက္ လွမ္းပိုု႕လိုုက္တာ ဆိုုတဲ့.. အဆင္ အေပ်ာက္ ေတြ နဲ႕ အိတ္တလံုုးကိုု တယုုတယ ထုုတ္လာျပတယ္။ ေစ်းေတာ္ေတာ္ ၾကီး တာကိုု ေပးတာဟယ္… လိုု႕ ၊  ေက်နပ္ျပံဳးၾကီး နဲ႕ ေျပာေနတုုန္း.. တျခား အမ်ိဳးတေယာက္က လည္း အားက်မခံ ေပါ့…။  သူ႕အသိ ဗိုုလ္မွဴးကေတာ္ တေယာက္မ်ား တအား ရိုုး တာတဲ့ေလ..  ေဒၚလာ ရွစ္ေထာင္ေလာက္ တန္တဲ့ အိတ္ ေတြ မသံုုးပဲ သိမ္းထား တာ တဲ့ ဆိုုျပီး မစားရ ၀ခမမ္း သြားေရေတြ သိမ္းေနေလ ေတာ့ ၊ နဖူးေတြ ေတာ္ေတာ္ပူ ျပီး အာေခါင္ေတြ ေတာင္ ေျခာက္ခ်င္ လာတယ္။ စကား၀ိုုင္းကလည္း ေရွာင္သြားလိုု႕ မေကာင္းေလေတာ့.. “အင္း..သိပ္လည္း မထူးျခားပါဘူး..ဒီ အဆင္ ဒီအကြက္ မ်ိဳးေတြ ကိုု အတုု ေတြ လည္း အားၾကီး ကိုုင္ၾကတာပဲ.. ” လိုု႕  ကိုုယ္မကၽြမ္းက်င္ တဲ့ ဘာသာရပ္ မွာ သြားပါ လိုုက္ မိတယ္။ ေယာင္၀ါး၀ါး ကိုုယ့္ မွတ္ခ်က္ကိုု ၊ ခပ္လွမ္းလွမ္း ေထာင့္မွာ ထိုုင္ေနတဲ့.. ေယာင္းမ ၀မ္းကြဲ တေယာက္က.. ပါးစပ္ကေလး ဟ ယံုု  တခ်က္ပဲ တုုန္႕ ျပန္ လိုုက္ တယ္ ။ ၾကည့္ရင္သိပါတယ္.. တဲ့။   သူကိုုင္လာတဲ့.. ခရမ္းေရာင္မွာ ေရႊေရာင္ ၾကိဳးေတြ လိမ္ထားတဲ့.. အိတ္ကိုု.. ေပါင္ေပၚ ကိုု မသိမသာ တင္ လိုုက္ရင္း  တျပိဳင္တည္း  စိန္လက္စြပ္ ကိုုေတာင္ မတဲ့-တဲ့ ေအာင္ ေနရာ ညိွ လိုုက္ နိုုင္ ေအာင္ ကၽြမ္းက်င္ တဲ့ ၊ အဲ့ဒီ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္ ေယာင္းမေတာ္ ကိုု.. ကိုုယ္က လည္း ၾကည့္ရင္း ကိုု သိေနမိတယ္။ ေၾသာ္.. အိတ္ေရာဂါ ရွိသူေတြ.. အိတ္ဆရာမၾကီးေတြ..။

အိတ္ေရာဂါ က.. အရပ္ထဲ မွာတင္ မကဘူး…နိုုင္ငံေရး သတင္း ရပ္ကြက္ ထဲမွာေတာင္ ၊ ဘယ္သူကျဖင့္..ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ကိုု LV အိတ္တလံုုး လက္ေဆာင္ေပး တာ ဆိုုတဲ့ ေကာလဟာရ မ်ိဳးေတြလည္း  ၾကားရ တတ္တယ္။ ခုုထိ ေတာ့.. ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ တေယာက္ အေပ်ာက္ေပ်ာက္ အက်ားက်ား နဲ႕ အေကာင္းစား အိတ္ၾကီး တလံုုး ကိုုင္ျပီး ထြက္လာတာ မျမင္မိေသးဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ.. ရုုရွ သမၼတေဟာင္း ေဂၚဘာေခ်ာ့ဗ္ ေတာင္ သူ႕ေဖာင္ေဒးရွင္း ရံပံုုေငြ အတြက္ LV  အိတ္ နဲ႕ ေမာ္ဒယ္ လုုပ္ျပီး ေၾကာ္ျငာ ရိုုက္ခဲ့ေသးတာပဲေလ…။ 

ေဒၚ ၾကိဳင္ၾကိဳင္ အစ ရွိ လိုု႕ ၊ ျမန္မာျပည္ အုုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုုပ္သူ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြ အဆက္ဆက္ ရဲ႕ ကေတာ္ ၾကီးေတြ ကိုုင္ခဲံတဲ့ အိတ္ ေတြ ဆိုု လည္း ၊ အမ်ိဳးအစားသာ ေသခ်ာ မသိေပမဲ့ ၊ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းစား ေတြ ဆိုုတာေတာ့ ၊ေမးစရာကိုု မလိုု ။ ေရႊအစစ္ နဲ႕ လုုပ္တဲ့ အိတ္ေတြေတာင္ ကိုုင္ခဲ့ ၾကတာ လိုု႕ ၊ ၾကားဖူး ခဲ့ ၾကသည္ပဲ။ သူတိုု႕ေတြက ထားပါေတာ့ေလ… အကယ္လိုု႕မ်ား ၊ ကိုုယ္ေတြ ခ်စ္ခင္ ေလးစား ရ တဲ့ လူ တေယာက္ေယာက္ကမ်ား..၊  အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ ကိုု၊  LV အိတ္တလုုံး ၀ယ္ေပးဖိုု႕ ဗ်ာမ်ားေနတယ္ ဆိုုရင္ေတာ့ ..ေတာ္ေတာ္ ဂြက် မဲ့ ကိစၥ ပဲလိုု႕.. ေပါက္ေပါက္စစ ရွာၾကံ ေတြးပူေန မိ ျပန္တယ္။

ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေတာင္ လန္ဒန္က အျပန္မွာ သူ႕ မိသားစုု အတြက္ နိုုင္ငံျခားျပန္ လက္ေဆာင္ ေတြ ၀ယ္ဖိုု႕  ေဒၚသန္းေအး ( ဒိုုရာသန္းေအး ) ကိုု ခိုုင္းေတာ့ ၊ ေဒၚခင္ၾကည္ အတြက္ အနည္းဆံုုးေတာ့ ၊ လက္ကိုုင္အိတ္ လွလွေလး တလံုုးေတာ့ ပါသြားခဲ့ မယ္ ထင္တာပဲ...။  

အင္းေလ.. မိန္းမ နဲ႕ အိတ္ ဆိုုတာ..ဘယ္မွာ ခြဲျခား ထားလိုု႕ ရ ခဲ့ လိုု႕ တုုန္း ။

ကိုုယ္တိုုင္လည္း  အိတ္ေတြ..ေဟာ တလံုုး.. ေဟာတလံုုး လိုုခ်င္ တပ္မက္ ေနတာမ်ိဳး  မဟုုတ္ေပမဲ့ ၊ အခါ အားေလ်ာ္စြာေတာ့…အိတ္ ကေလး တလံုုး ၀ယ္ဖိုု႕  လိုုအပ္ေန တတ္တာပဲ မဟုုတ္လား။ တခ်ိဳ႕ ေတြမွာ.. အၾကမ္း သံုုးဖိုု႕ အိတ္ ဆိုုတာ တမ်ိဳး ၊ အလွသံုုးဖိုု႕ အိတ္ဆိုုတာ တမ်ိဳး ၊ ၀တ္တဲ့ ဖက္ရွင္ နဲ႕ လိုုက္ေအာင္ ေျပာင္းကိုုင္ တဲ့ အိတ္ ေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိ တတ္ၾကသည္။ ကိုုယ္ကေတာ့..အိတ္တလံုုးသာ ဒံုုးခံ သံုုးတတ္သူမိုု႕ ၊ အျပင္သြားရင္ ေကာက္ဆြဲ ထြက္သြားယံုု ။ နွဳတ္ခမ္းနီက..ဟိုု အိတ္ထဲ က်န္ခဲ့လိုုက္ ၊ လိုုင္ဘရီ ကဒ္ က ဒီ အိတ္ ထဲ ညွပ္ေနခဲ့ လုုိ႕ ဆိုုတာမ်ိဳး သိပ္မရွိ။ တခါတေလ လည္း ၊ လွတာ ေကာင္းတာရယ္ ေၾကာင့္ မဟုုတ္ ၊ ေသာ့ ေလး နွိဳက္ ဖိုု႕ လြယ္တာ နဲ႕.. ဖံုုးေလး ထဲ့ဖိုု႕  အဆင္ေျပ တာနဲ႕ .. လက္ဆံုု၀င္ ခင္မင္ ေနတဲ့ ဖန္တရာေတ အိတ္ကေလးေတြ လည္း ရွိ ဖူးသည္။ အခုု လက္ရွိ ကိုုင္ေနတဲ့ ခ်င္းမိုုင္ အိတ္ကေလးက ၊ တခုုခုု လိုုခ်င္ လိုု႕ နွိဳက္လိုုက္ရင္..ဟိုုးေအာက္မွာ လက္တဆံုုးေရာက္မွ။ တခါတေလ..ဟန္းဖံုုးက..ျမည္ေန လိုုက္တာ.. ဘယ္မွာ မွန္းမသိ..။

ကိုုင္ခဲ့သမ ွ် အိတ္ေတြထဲမွာ..ေစ်းအၾကီးဆံုုး လိုု႕ မွတ္မိေနတာ..စင္ကာပူမွာ အလုုပ္လုုပ္ကာစ က၊ ၀ယ္တဲ့ Picard သားေရအိတ္ အညိဳေလး။ သားေရ အစစ္ လိုု႕ ေရးထားတာနဲ႕..ဘာမွန္းလဲမသိ…သေဘာေတြက်လိုု႕..ေက်နုပ္လိုု႕..။ အဲ့ဒီ အိတ္ကေလး ရဲ႕ ေဘးဖက္အတြင္းသားေလးမွာ၊ ဒဏ္ရာလိုုေလး အနာေသးေသးေလး ပါေနတာကေတာင္.. သိပ္ကိုု သားေရစစ္ေၾကာင္း သက္ေသ ျဖစ္လိုု႕ေပါ့..။ နွစ္နွစ္ေလာက္ ရွိေတာ့..အဲဒီ အေပါက္ကေလးက..တျဖည္းျဖည္း စားလာတယ္။ ၾကည့္ေနရင္း..ၾကည့္ေနရင္း..တကယ့္ တိရိစၦါန္တေကာင္ ရဲ႕ ကိုုယ္မွာ အနာျဖစ္ေနတာကိုု ျမင္ေနရသလိုု..ခံစားလာရတယ္။  အဲဒီ ေနာက္ေတာ့..သားေရ ပစၥည္း ဘာမွ မသံုုးေတာ့ဘူးလိုု႕ စိတ္ပိုုင္းျဖတ္ လိုုက္တယ္။ ခုုေနာက္ပိုုင္းေတာ့.. Ethical goods ဆိုုတာေတြ ကိုု စိတ္၀င္စားလာတယ္.. ။ fair trade product ဆိုုတာေတြကိုု နားလည္လာတယ္။ Eco friendly တိုု႕  sustainability တိုု႕ ဆိုုတာ အာပလာ ေတြ သက္သက္ မဟုုတ္ဘူး ဆိုုတာ သေဘာေပါက္လာတယ္။ ကိုုယ္ ၀ယ္လိုုက္ သံုုးလိုုက္တဲ့ ကုုန္ပစၥည္း တခုု..၀န္ေဆာင္မူ တခုု ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က အေၾကာင္း နဲ႕   အက်ိဳးဆက္ ကိုု ၊ ထဲ့တြက္ စဥ္းစား ေန တတ္ ျပီ ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. အိတ္တလံုုး ေတာ့ ၀ယ္ရ အံုုးမည္။

◦

အိတ္ေရာဂါ

ရသ နဲ႕ သုတ - နည္းပညာ နဲ႕ သဘာ၀ - အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ - ယခု နဲ႕ ယခင္

မ်က္ရွဳ ကေန..နွစ္ပတ္လည္ အတြက္ စာတပုဒ္ ေလာက္ ေရးပါ လို႕ ေျပာလာသည္။ တကူးတက စာမူ ေတာင္းရ ေအာင္ ၊ ကိုယ္က လည္း ဘာၾကီးမွ မဟုတ္ ေန ပါ လား။ မ်က္ရွဳ ဆိုတာက ေရာ..ဘာေလး မို႕ လဲ ။ 

မ်က္ရွဳ ဆိုတဲ့.. စာမ်က္နွာ ေလး ကို.. ခုတေလာ ဟိုမွာ ဒီမွာ ေတြ႕ရင္း.. ပံုမွန္ လို ၀င္ဖတ္ ၾကည့္ ေန တာ ေတာ့ ၾကာျပီ။ စိတ္၀င္စား စရာ၊ အနုပညာ စာေပ လက္ရာ အေဟာင္း ေလး ေတြ လည္း ေတြ႕ ရ တတ္ သည္။ ဖတ္ခ်င္စရာ .. ရသ - သုတ စာေပ ေလး ေတြ လည္း ၊ အေၾကာင္း စံု သည္။ သတင္း ေလး ေတြ လည္း ၾကိဳၾကား ေတြ႕ ရ သည္။ ေခတ္ေပၚ နည္းပညာ ကို အသံုးခ် ျပီး ၊ စုစု စည္းစည္း အြန္လိုင္း မဂၢဇင္း ေလး တခု အျမဳေတ ဖို႕ ၾကိဳးစား ေန တဲ့ ၊ သူ တို႕ေတြ က ၊ ျမန္မာျပည္ ထဲက ၊ လူငယ္ ေလး ေတြ ဆိုတာ သိရ ေတာ၊ ပိုလို႕ ေတာင္၊ စိတ္၀င္စား မိ ေတာ့ သည္။ ဒီစာမ်က္နွာ ေလး ေပၚ မွာ ၊ သူတို႕ေလး ေတြ ရဲ႕၊ ေခတ္အျမင္ ေတြ ကို ေတြ႕ လိုက္ ရ သည္။ ေခတ္အၾကိဳက္ ေလး ေတြ ကို လိုက္ဖတ္ မိ သည္။ အထူးသျဖင့္ ေတာ့ ၊ အနုပညာ စာေပ အေဟာင္းေလး ေတြ ကို..ေလးစား ထိန္းသိမ္း လို တဲ့..သူတို႕ စိတ္ထား ေလး ေတြ ကို .. နွစ္ လို မိ သည္။ 

ဒီလို နဲ႕.. ေ၀ါဟာရအျပိဳင္ ေလး တခ်ိဳ႕ ၊ ေခါင္း ထဲ ေရာက္ လာ သည္။

ရသ နဲ႕ သုတ.. နည္းပညာ နဲ႕ သဘာ၀ ... အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္  .. 


++++++

တကယ္ေတာ့...ေအးလဲ့ေလး.. ေျပာလာတုန္း ကေတာ့၊ အေတြး ထဲ မွာ၊ စာစီ စိတ္ကူး ထား တဲ့၊  အေၾကာင္းအရာ ေလး ေတြ၊ နွစ္ပုဒ္ သံုးပုဒ္ ရွိ ေနျပီး သားမို႕၊ ၀မ္းပမ္းတသာ ပဲ ၊ ရသ ေလး တပုဒ္ ေရးေပး မယ္လို႕.. ကတိ လြယ္လြယ္ ေပး လိုက္ မိသည္။ စိတ္ထဲမွာ လည္း၊ ၀တၱဳေလး တပုဒ္ ေရးခ်င္ စိတ္ တအား ျပင္းပ် ေန သည္ ေလ။  “ ရွင္…၀တၱဳေတြ ေရး မေန နဲ႕..သိပ္မေကာင္းဘူး ...ရိုးရိုး ေဆာင္းပါး ပဲ ေရးပါဟာ ” လို႕ .. အရင္းနွီး ဆံုး သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ က.. ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း အၾကံ ေပး ထား တာေတာင္ ၊ အမွတ္မရွိ ေရးခ်င္ ေန ေသး သည္။ 

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့.. ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္သတၱပတ္ ေတြ မွာ၊ လူေန မေကာင္း..စိတ္ေန မေကာင္း ေတြ ျဖစ္ျပီး ၊ စာေလး တပုဒ္ ေရး ဖို႕ေတာင္ အခ်ိန္မရ ၊ ခံစားခ်က္ ေတြ ဖမ္းခ်ဳပ္ ဆုပ္ကိုင္လို႕ မရ ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ ရ သည္။ ရတဲ့ အခ်ိန္ေလး မွာ ၊  စိတ္ကို အတင္း သြင္းျပီး ၊ ကြန္ျပဴတာ ေရွ႕ ထိုင္.. ဇာတ္လမ္းကေလး ကို စ ၾကည့္ သည္။ တပုိဒ္  နွစ္ ပိုဒ္ ေတာ့ ဟုတ္ ေသး သည္။ တနာရီ နွစ္နာရီ .. ထိုင္ စိတ္ကူး ။ မရ ေတာ့...။ ဘာမွ ထပ္မရ ေတာ့..။ တရက္ နွစ္ ရက္ ထပ္ၾကိဳးစား လည္း ဘာမွ ထူး မလာ ။ ကိုယ္ေရးထား တာ ၾကီး ကို လည္း မၾကိဳက္ ေတာ့။ ကိုယ့္ ဇာတ္ကြက္ ေတြ ကပဲ မခိုင္မာ သလို ။ အဲလို နဲ႕ ၊ မိုက္ကရိုေဆာ့ဖ္ ၀ါ့ဒ္ ရဲ႕ စာမ်က္နွာ ေတြ သာ၊ အေဟာင္း ပိတ္လိုက္ ၊ အသစ္ ဖြင့္ လိုက္ နဲ႕ အခ်ိန္ ေတြ ကုန္သြား သည္။ တမ်က္နွာ ေတာင္ ျဖစ္ျဖစ္ မ ျမည္ ခဲ့ ။ အဲဒီ အေၾကာင္းေလး ေတြက..စိတ္ကူး ထဲ မွာ တုန္းက ေတာ့.. သိပ္ ကို လွ ေနခဲ့ တာ ပါ ။ ခုက် ေတာ့မွ..ဘာျဖစ္လို႕.. ၾကြ မလာ သလဲ။ 

စာတပုဒ္ ဟုတ္ဟုတ္ ညားညား ခ် ေရး ဖို႕ တကယ္ မလြယ္ ဘူး ဆိုတာ ခုမွ သိတာေတာ့ လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေလ်ာက္ေလ်ာက္လ်ားလ်ား ရသ ၀တၱဳ တပုဒ္ ဖန္တီး ထုတ္လုပ္ဖို႕က၊ ပိုျပီး ခက္ခဲ တယ္ ဆို တာ ကို ေတာ့.. သိပ္မၾကာခင္ က မွ .. လက္ေတြ႕က်က် ၀န္ခံ မိ တယ္ ဆိုပါေတာ့။

 အနည္း နဲ႕ အမ်ားေတာ့..လူတိုင္း လို ၊ စာေရး တတ္ ေပ မဲ့ ၊ သူတပါး ဖတ္ခ်င္ေအာင္ ၊ စြဲျငိ ေအာင္ ၊ အနုပညာ သက္၀င္ ေအာင္ ေရး နိုင္သူ က ေတာ့ လက္ခ်ိဳး ရီ လို႕ ရ ေန သည္ မဟုတ္လား။   နုနုရည္ (အင္း၀) ရဲ႕ ျမစိမ္းျပာ ကမာရြတ္ လို ၊ သိန္းေဖျမင့္ ရဲ႕ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား လို ၊ ၾကည္ေအး ရဲ႕.. အျပင္ကလူ လို၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး ရဲ႕ - ေသြး လို၊ ခင္ေဆြဦး ရဲ႕ တို႕တိုင္းဌါနီ လို ၊ ျမသန္းတင့္ ရဲ႕ ဓါးေတာင္ လို.. တကယ့္ ဂႏၶ၀င္ ေတြ  .. အၾကိဳက္ေတြ .. ေခါင္းထဲ တန္းစီ ေပၚလာ ေတာ့ .. ၾကက္သီး မ်ား ေတာင္ ထ မိ သည္။ ျပီးေတာ့ .. ဆယ္တန္း မွာ သင္ခဲ့ ရ တဲ့ .. ေလထန္ကုန္း ၀တၱဳၾကီး ။ အဲဒီ တုန္းကေတာ့..သဒၵါ ေတြ၊ ေ၀ါဟာရ ေတြ ကိုသာ အာရံု ထား ခဲ့ ရ တာ မို႕.. သူ႕စာေပ အနု ရသ ကို ေတာင္ ေသခ်ာ မခံစား မိ ခဲ့ ပါ ။ ခု ျပန္ဖတ္ ၾကည့္ ေတာ့မွ .. စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ ေရး သား ပံုေဖာ္ ခဲ့ တဲ့ .. သူ႕ဇာတ္ေကာင္ ေတြ .. ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ ေတြ ။ အဲဒါေတြ ထက္၊ ပို စိတ္၀င္ စား စရာ ေကာင္း တာ က.. ဒီ ကမၻာေက်ာ္ ၀တၱဳ ၾကီး ကို.. သူ႕ဘ၀ တခု လံုး မွာ အဲဒီ တအုပ္ ပဲ ေရး ခဲ့ တာ ဆို တဲ့ .. စာေရးသူ အင္မီလီ ဘရြန္တီ ။

 ကိုယ့္အေတာင္ ကိုယ္ျပန္နွုတ္ ျပီး ယကၠန္းယက္ တဲ့ ပံုျပင္ထဲက ဗ်ိဳင္းမေလး လို၊ သူ႕ မေပ်ာ္ရႊင္မူ ေတြ ကို ၊ တတိတိ နဲ႕ ဆြဲထုတ္ ဖန္တီး ခဲ့ တဲ့.. ၀တၱဳ ေတြ ရဲ႕ အဆံုး ... ပင္လယ္ဆီ ကို ထြက္ခြါသြား တဲ့.. ဗာဂ်ီးနီးယား၀ုဖ္ ရဲ႕... ဘ၀ အဆံုးသပ္ က လည္း အသဲေအး စရာ ေကာင္း လြန္း ေန သည္။ ၂၁ ရာစု အေမရိက ရဲ႕ နာမယ္ေက်ာ္ ၀တၱဳေရး ဆရာ Franzen  ဆိုလွ်င္၊ သူ႕ရဲ႕ နာမယ္ေက်ာ္ .. ေနာက္ဆံုး ၀တၱဳ Freedom ကို .. ကိုးနွစ္ ၾကာေအာင္ ေရး ခဲ့ သည္။ စာေရး ျခင္း ကိုပဲ.. အသက္ရွဳ သလို ၊ ထမင္းစားသလို လုပ္ ကိုင္ျပီး .. သူ စာေရး တဲ့ အခ်ိန္ ဆို .. အင္တာနက္ ကို ပလပ္ ကေန ဆြဲ ျဖဳတ္ ထား သတဲ့ ။ စာေရး ဖို႕ အတြက္ သီးသန္႕ စီစဥ္ ထား တဲ့ အခန္း ထဲ မွာ .. စကားေျပာ ခန္း ေတြ ကို .. အသံထြက္ ျပီး ေရး တယ္ လို႕ အင္တာဗ်ဴး တခု မွာ ဖတ္လိုက္ ရ သည့္ ။  အံ့ဘြယ္သရဲ စာေရးနိုင္သူ မ်ား ပါေပ။ 

အခုေခတ္ စာဖတ္ သူ ေတြ ဟာ..  ခံစား ဖို႕ ထက္ .. သိ္ ဖို႕ အတြက္ .. စာေတြ ပိုဖတ္လာ ၾက လိမ့္ မယ္ လို႕. ...ဆရာ ေက်ာ္၀င္း ေရးခဲ့ တုန္းက၊ သေဘာက် ေခါင္းညိမ့္ မိ ခဲ့ ဘူး သည္။ ကိုယ္တိုင္ လည္း ရသ စာ ေတြ ကို မဖတ္ျဖစ္ပဲ အေတာ္ၾကာ ေအာင္ ေန ခဲ့ ဘူး သည္။ လူေတြ နဲ႕ လူ႕ပတ္၀န္းက်င္ အေၾကာင္း သိနားလည္ ဖို႕ တင္ မက .. ခံစားနည္းလည္ ဖို႕ လည္း လိုအပ္ လွ သည္ ဆို တာ ကို.. တေက်ာ့ျပန္ လက္ခံ ခဲ့ သည္ မွာ .. သိပ္ မၾကာလွ ေသး။ ခံစားနားလည္ ရင္း .. သိ နားလည္ သြား မည္ ဆို လွ်င္ ေတာ့ ၊ အတိုင္းထက္ အလြန္ .. ရသ ေပၚ သုတ ဆင့္ ေပါ့ ။ သူတို႕ နွစ္ခု ဟာ ေပါင္းစပ္ နိုင္ သည့့္ မိတ္ဖက္ ေတြ ပဲ မဟုတ္လား။ ေသခ်ာ တာ ကေတာ့.. လူသားေတြ ရဲ႕ စိတ္အာဟာရ အတြက္ .. ရသ- သုတ အခ်ိဳး  အစား က်န ဖို႕ သိပ္ကို လိုအပ္ ေန ေပ ျပီ္။ 

အထူးသျဖင့္ .. နည္းပညာ နဲ႕ ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာက... ပိုျပီး အေလးသာ သလို ျဖစ္ လာ ေနတဲ့ ၊ အခု ေခတ္ အခ်ိန္ အခါ မွာ.. ကိုယ္က်င့္ တရား ၊ အေတြးအေခၚ ပိုင္း နဲ႕ လူ႕သဘာ၀ ေတြကို နွိဳက္နွိဳက္ ခၽြတ္ ခၽြတ္ .. နက္နက္ နဲ နဲ.. လွလွ ပပ ေဖာ္ျပ ေပး နိုင္ တဲ့ ၊ ရသ စာေပ ေကာင္း ေတြ .. ၀တၱဳ ေကာင္း ေတြ ပိုလို႕ ေတာင္ လိုအပ္ ေန ေတာ့ သည္။ 

ထားေတာ့.. ရသ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သုတ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္။ ခုအခ်ိန္ မွာ က.. ဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာ ေတြ ေၾကာင့္  စာေရး ခ်င္သူ တိုင္း လြယ္လြယ္ ကူကူ .. ေကာင္းကင္ထက္ မွာ .. စာေရး နိုင္ေန ၾကျပီ ..။  ေရး လည္းေရး ေန ၾက ျပီ မဟုတ္လား ။ စာဖတ္သူ ေတြ ဆီ ၊ အလြယ္တကူ ေရာက္ရွိ နိုင္ ေန ျပီ မဟုတ္လား။ 

သို႕ေပမဲ့... စာဖတ္ပရိသတ္ ဆို တဲ့ အေရးအၾကီးဆံုး  အခ်က္ နဲ႕ စာေရးဆရာ လား... စာေရးသူ လား ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းၾကီး က ေတာ့.. ရွိေန သည္ေပါ့။ ပံုနွိပ္မွ စာေကာင္းတာ လား...အယ္ဒီတာ ျဖတ္မွ စာေကာင္း တာ လား ဆို တာ လည္း .. ဆန္းစစ္ စရာ လို လာ သည္။ အရည္ အေသြး ေကာင္း လို႕ လူေတြ ဖတ္သလား … လူ အဖတ္မ်ား လို႕ အရည္အေသြး တခု ရိွသြားသလား ဆိုတာလည္း.. စဥ္းစားစရာ ။ ဘာလို႕ ဆို .. ဒီေခတ္မွာ စာတပုဒ္ ဟာ.. လူေတြဆီ ကို ( စာဖတ္သူ လို႕ မသံုး ပါ) မ်ားမ်ား ျမန္ျမန္ ေရာက္ဖို႕ သိပ္ကို လြယ္ကူ လြန္း လွ သည္။ 

ဆက္သြယ္ေရး နည္းပညာ ေတြ ေအာက္ မွာ ကမၻာၾကီးက၊ ျပားျပား လာ သေလာက္... စည္းမ်ဥ္း ကန္႕သတ္ခ်က္ ေတြ ကလည္း  ၀ါး..၀ါး လာ သည္။ ဆရာ၀န္ ေဆးစာ နဲ႕ ၀ယ္ရ မဲ့ ေဆးေတြကို.. အင္တာနက္ က တဆင့္..  လို သေလာက္ ၀ယ္ယူ လို႕ ရ ေနျပီ။  တန္ရာ တန္ဖိုး ေပး၀ယ္ ရ မဲ့၊ သားေရဖံုး ကဒ္ထူ စာအုပ္ တအုပ္ ကို၊ အီးဘြတ္ခ္ ဆိုျပီး ကြန္ျပဴတာ တက္ဗလက္ ေတြ ေပၚ မွာ.. အလကား ဖတ္ လို႕ ရ နိုင္ ေန ျပီ။ မူပိုင္ တၾကိမ္ျပဳ ထားတဲ့ ၊ ေတးေရးဆရာ တေယာက္ ဟာ ၊ အင္တာနက္ ယူက်ဳ ေပၚက .. သူ႕သီခ်င္း ေတြ အတြက္ .. ဘာ မွ ေျပာ လို႕ မရ ေတာ့ ျပီ။ 

နည္းပညာလွိဳင္း ကို လူေတြက စီးေနၾက သ တဲ့ ။ ဒါဆိုရင္ လိွဳင္းလံုးၾကီး ေတြ ၊ ၾကီးသထက္ ၾကီး လာရင္း ၊ လူေတြ နဲ႕ လူ႕ပစၥည္း ၊ လူ႕ အရည္အေသြး ေတြ ကို ၀ါးျမိဳ နစ္ျမဳပ္ ေစ မဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး ေတြ ေရာ ျဖစ္ မလာ နိုင္ ဘူး လား။ 

ခက္တာက.. ေတာင္ျပိဳတာကို လက္ နဲ႕ ကာ လို႕ မရ ။ ေခတ္တေခတ္ ေျပာင္းလာ တာ ကို  ေခတ္အေဟာင္း နဲ႕ နွိဳင္းယွဥ္ ဆန္႕က်င္ ေန လို႕ လည္း မျဖစ္ ။

တခ်ိန္ခ်ိန္ မွာ၊ စာအုပ္ ဆိုတာ ေတြ ေပ်ာက္သြား ေတာ့ မလား …. သတင္းစာ ေတြ မလို ေတာ့ ဘူးလား…. လူေတြ တကယ့္ဘ၀ ထဲ ကေန.. ပံုရိ္ပ္ေယာင္ ဘ၀ ေတြ ထဲ မွာ ပဲ ရွင္သန္ ၾက ေတာ့ မွာ လား ….. အနတၱ အမွန္ တရား နဲ႕ လူ႕ က်င့္၀တ္ ဆို တာ ေတြက ေပ်ာက္ကြယ္ သြား ေတာ့ မွာ လား …. ေနာက္ဆံုး ၊ မေသ နိုင္ ေတာ့ တဲ့ လူ ေတြ နဲ႕ ကမၻာၾကီးက ေလးလံ ၀န္ပိ လာ ေတာ့ မလား ….. ရူပသိပၸံ ပညာရွင္ ၾကီး စတီဖင္ ေဟာကင္း ေျပာသလို ၊ အခု ထဲက တျခား ျဂိဳဟ္ ကမၻာ တခုခု ၊ ရွာထား ရ ေတာ့ မလား။ 

က်မ ကိုယ္တိုင္ ကေတာ့့.. သဘာ၀ ကို ယံုၾကည္ ခ်င္သူ သာ ျဖစ္ပါသည္။ နည္းပညာ ကို မကိုးကြယ္ လို ပါ။ သဘာ၀ၾကီးက ၊ သဘာ၀ က်က် ၊ သဘာ၀ အတိုင္း ၊ လွပစြာ လံုေလာက္စြာ ၊ ေပးထားျပီးသား ၊ ရွိေန ျပီး သား လို႕ ထင္သည္။ မလံုေလာက္ မေစ့ငွ ေတာ့ လို႕ ၊  အက်ည္းတန္ အရုပ္ ဆိုး လာ ခဲ့ ျပီ…. ကမၻာၾကီး မွာ ၊ အႏၱရယ္ ေတြ မ်ားလာျပီ ဆို ရင္ လည္း ၊ ဒါဟာ တရား ကိုယ္ ၊ သဘာ၀ တခု  သာ ပင္။ သို႕ေပ မဲ့ ၊ အခု ေခတ္ လို၊ နည္းပညာ ရဲ႕ လြယ္ကူ ေခ်ာေမြ႕မူ ေတြ နဲ႕ ၊ သဘာ၀ ရဲ႕ ပင္ကိုယ္ အစစ္ျဖစ္္ မူ ေတြ ၊ တြန္းထိုး ယွက္ႏြယ္ ေန တဲ့ ၊ အေန အထား မွာ ၊ တယူသန္ ခ်င္ ေန လို႕ လည္း မရ ေတာ့ ျပီ။  မသဲမကြဲ အယူအဆ ေတြ ေခတ္မီ လာ သည္ ။ ေ၀ေ၀ ၀ါး၀ါး ၾကားထဲက သံုးသပ္ ရတာ က ၊ ပို အဆင္ေျပ တတ္သည္။ ( ယခု ေရးထားတဲ့ စာ လို မ်ိဳး ေပါ့ )

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. အြန္လိုင္း ေပၚ က၊ ဖ်တ္ဖ်တ္လပ္လပ္ သတင္း တို ထြာေလး ေတြ .. ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး စာေၾကာင္း ေလး ေတြ .. မတိုမရွည္ စာမူ ေဆာင္းပါး ေလး ေတြ ကို ပံုမွန္ ဖတ္ ျဖစ္ ေန တဲ့ ၾကား က .. ေလးေလး လံလံ စာအုပ္ ထူထူ တအုပ္ ထဲ က ..  ခဲရာ ခဲဆစ္ ၊ ခဲစာလံုး ေသးေသး ေလး ေတြ ကို ၊ ရွည္ရွည္ လ်ားလ်ား အခ်ိန္ ေတြ ေပး ျပီး .. ဖတ္ခ်င္ ေန ေသး သည္။  ကြန္ျပဴတာ တက္ဗလက္ မ်က္နွာျပင္ ေပၚ က .. အီးဘြတ္ခ္ ကေလး ကို တရႊပ္ ရႊပ္ ဟိုလွန္ ဒီလွန္ လုပ္ေန ရင္း .. စာအုပ္စင္ ေပၚက ၊ တကယ့္ စာအုပ္ ေတြ ရဲ႕ အေႏွာင့္ ေလး ေတြ ကို  ေခါင္း ေလး ေစာင္းျပီး ၾကည့္ရင္း..လက္ေခ်ာင္းေလး ေတြ နဲ႕ ပြတ္သပ္ ေရြးခ်ယ္ ရ တာကို  ပို ေက်နပ္ ေန မိ သည္။  တေျပးတည္း လို .. ေ၀မွ် ဖတ္ရွဳ ရင္း အျပန္အလွန္ ေလးစား ခင္မင္ ေန ၾက တဲ့ ၊ စာေရးေကာင္းသူ ေတြ ၾကား ထဲ ကေန .. စာေရးဆရာ ဆို တဲ့ တကယ့္ စာေရးသူ တခ်ိဳ႕ ကို ၊ ေငးေမာ အားက် တန္ဖိုး ထား ေန ျမဲ ျဖစ္ သည္ ။ လူမူ ကြန္ယက္ တခု ေပၚ မွာ.. ခင္မင္ထား တဲ့၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ တေယာက္ နဲ႕ .. အယူ အဆ မတူ လို႕ အျငင္းပြား ရ တာ ထက္ ..  တခါမွ မသိကၽြမ္း ဖူး တဲ့ လူစိမ္း တေယာက္ကို..  ေစ်းမွာ လူျခင္း ၀င္တိုက္ မိ လို႔ .. ေဆာရီးပါ လို႕ ေတာင္းပန္ လိုက္ ရ တာ က .. ပိုေတာင္ အဓိပၸါယ္ ရွိ ေန ေသး သည္ ဟု .. ရြတ္တြတ္တြတ္ ထင္ မိ ျပန္ သည္။ ကြန္ယက္ေပၚက သူငယ္ခ်င္း က..  သူေျပာခ်င္ရာ ေျပာျပီး .. အစက္ကေလး နွစ္စက္ နဲ႕ လက္သဲကြင္းေလး တခု ေပါင္းစပ္ ထား တဲ့ အျပံဳး အရုပ္ကေလး တခု ေပး လိုက္ တာ ထက္ .. ခုနင္က ေဆာရီး လို႕ ေတာင္းပန္ လိုက္လို႕.. ရပါတယ္..လို႕ ျပန္ေျပာ တဲ့ .. လူစိမ္း တေယာက္ ရဲ႕ ၀တ္ေက် တန္းေက် အျပံဳး စစ္စစ္ တခု က.. ပို ျပီး ေက်နပ္ စရာ ေကာင္း သလို ။ အင္တာနက္ ယူက်ဳ မွာ.. သီခ်င္း မ်ိဳးစံု ကို.. စိတ္ၾကိဳက္ ေမႊေနွာက္  နားေထာင္ ရ တာ ထက္ .. ေရဒီယို မွာ အလွည့္က် လႊင့္ တဲ့ .. သီခ်င္း အေဟာင္းေလး ေတြ ကို ေစာင့္နား ေထာင္ ခဲ့ ရ တဲ့ အခ်ိန္ ေတြ ကို  လြမ္းဆြတ္ ေန ရ သည္ ကလည္း အရသာ။ 

အေဟာင္း ေတြ ကို ပဲ တမ္းတ ရင္း ၊ ေရွးရိုးစြဲ ေခတ္ေနာက္ျပန္ ခ်င္ တာ ေတာ့ မဟုတ္ ပါဘူး။ ေခတ္ေဟာင္း ေတြ ကို ၊ တန္ဖိုးထား ခ်င္ မိ တာ ပဲ ျဖစ္မွာ ပါ ။ အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ ရဲ႕ ကြာျခားခ်က္ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ၊ ယွဥ္တြဲေနတဲ့ အလွ ကို သာ၊ ေဖာ္ထုတ္ ေစ လို တာပါ။ အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ ဆိုတာ၊ တကယ္ ေတာ့ ၊ လူၾကီး နဲ႕ လူငယ္ ပဲ မဟုတ္ လား ။ လူငယ္ေတြ က၊ စြမ္းေဆာင္အား ပို ၾကီး ေပ မဲ့ ၊ အသစ္ အသစ္ ေတြ ပို ဆန္းျပား လာ ေပ မဲ့ ၊ လူၾကီး ေတြ ကို ေခ်ာင္ထိုး ဖို႕ မျဖစ္သင့္ သလို ၊ အေဟာင္း ေတြ ကို လည္း ပစ္ပယ္ လို႕ မရ နိုင္ ေပ။ 

က်မ ကေတာ့ ၊ လူၾကီး သူမ ေတြ ကို ျမင္ တိုင္း.. သူတို႕ ေနရာ ကေန ၀င္ စဥ္းစား ရင္း.. ၾကိဳတင္ အုိ ၾကည့္ တတ္ သည္။ ဘ၀ တခု ကို သူတို႕ ဘယ္လို ျဖတ္သန္း ခဲ့သလဲ .. အိုမင္း ျခင္းကို သူတို႕ ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ သလဲ … ေသဆံုးျခင္းကို သူတို႕ ဘယ္လို ေမွ်ာ္လင့္ သလဲ စသျဖင့္ ၊ ေတြးစရာ မရွိ  ရွာၾကံ ျပီး ၊သူမ်ား အတြက္ပါ  ၀င္ေတြး ၾကိဳေတြး ေန တတ္သူ ။ 

တေလာက .. အမ်ိဳးသား ဖက္က ၊ ေဆြနီး မ်ိဳးစပ္ ေတာ္ တဲ့.. အဘိုးၾကီး ၊ အဘြားၾကီး ဇနီးေမာင္နွံ နွစ္ေယာက္ မွာ .. ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ကြယ္လြန္ သြားသည္။ တေယာက္ တည္း က်န္ခဲ့ တဲ့.. အဘြားၾကီး က၊ သတိရ စရာ ေတြကို ေရွာင္ရွား ခ်င္ လို႕ လား.. အိုစာ မင္းစာ လိုအပ္ လို႕လား ေတာ့ မသိ.. သူတို႕ အနွစ္ ေလးဆယ္ ေလာက္ အတူတူ ေနထိုင္ ပိုင္ဆိုင္ ခဲ့ တဲ့ အိမ္က်ယ္က်ယ္ ေလး ကို ေရာင္းျပီး.. အိမ္ေသးေသး ေလး တလံုး မွာ ေျပာင္း ေန သည္။ 

အိမ္ေျပာင္း ဖို႕ ၊ သြားျပီး ကူညီ သိမ္းဆည္း ရင္း.. သီခ်င္း ခ်စ္ တဲ့.. စာအုပ္ ခ်စ္ တဲ့.. က်မ တို႕ ဇနီးေမာင္နွံ ကို  ဓါတ္ျပားစက္ ကေလး နဲ႕ အတူ .. ဓါတ္ျပားေဟာင္း တခ်ိဳ႕.. စာအုပ္ အေဟာင္း တခ်ိဳ႕.. ေပး လာ သည္။ ၀င္းဦး ရဲ႕ ဓါတ္ျပား ေဟာင္းၾကီး ေတြ ကို၊ ၀မ္းသာ အားရ ၾကည့္ရင္း.. အေမြလား လက္ေဆာင္လား မခြဲ ျခား နိုင္ ခင္ မွာ၊ အဘြားၾကီး ရဲ႕ မ်က္၀န္း ေတြ ေၾကာင့္ ၊ သူတို႕ မယူ ရက္ နိုင္ ပါ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ ဒီ - ဓါတ္ ျပားစက္ ကေလး ရဲ႕သမိုင္း နဲ႕ အတူ ... အန္တီ့ မွာ တျခား လည္း ဘယ္သူ မွ ... ဒါေတြ ကို တျမတ္တနိုး ... လက္ဆင့္ကမ္း သိမ္းဆည္း မဲ့သူ မရွိဘူး... ၾကံဳလည္း ၾကံဳၾကိဳက္ ေနတာ မို႕ လက္ခံပါ .. လို႕ ဆို တာ ေၾကာင့္ .. ဓါတ္စက္ အေဟာင္း ေလး နဲ႕ ဓါတ္ျပားေဟာင္း ေလး တခ်ိဳ႕၊ က်မ တို႕ ဧည့္ခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ထဲ ကို၊ ေရာက္လာ ခဲ့ ေတာ့ သည္။  

အင္ဂလို ကျပား ျဖစ္ တဲ့၊ သူတို႕ ဇနီးေမာင္နွံ နွစ္ေယာက္ က ၊ ၁၉၆၂ လြန္ ကာလ ၊ ျမန္မာနိုင္ငံ မွာ၊ အဂၤလိပ္နာမယ္ နဲ႕ ကျပားေတြ ေတြ ကို၊ အစီအစဥ္ ရွိရွိ ၊ ေမာင္းထုတ္ ေနတဲ့ အခ်ိန္၊ တဖက္ မွာ လည္း၊ လူဦးေရ နည္းပါးေသး တဲ့ ၾသစေၾတလ် နိုင္ငံက ၊ ေလယဥ္ လက္မွတ္ ဖိုး ပါ ေပး ျပီး၊ ေခၚယူ ေန တဲ့ အခ်ိန္ မွာ၊ ေရာက္လာ ၾက တာ ပါ။ ေရာက္ကာစ  နွစ္ေတြ မွာ ၊ ျမန္မာျပည္ ကို လြမ္းလြန္း လို႕၊ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေအာင္၊ သူ႕ အမ်ိဳးသား က .. ၀ယ္ေပး ခဲ့ တဲ့၊ ဓါတ္ျပားစက္ကေလး နဲ႕ ၀င္းဦး ရဲ႕ ျမန္မာ သီခ်င္း ဓါတ္ျပား ေတြ ဟာ.. အခု ေတာ့၊ က်မ  အလြမ္းေျပ ဖို႕ နားေထာင္ ေန ရ ျပီေပါ့။ 

ဒီစာေလး ကို ေရးေနရင္း ၊ အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ အေၾကာင္း၊ ပိုျပီး ကြဲျပား ခံစား နိုင္ေအာင္၊ ၊ ဓါတ္စက္ ကေလး ကို ဖြင့္ နားေထာင္ မိ ျပန္ သည္။ အရင္ ကလည္း.. ခဏ ခဏ နားေထာင္ေလ့ ရွိ သည္။ သူက.. စီဒီ ပေလာယာ က လာတဲ့ အသံ နဲ႕ မတူ.. တမူ နွစ္သက္ စရာ ေကာင္းလွ သည္။ ေျပာသာ ေျပာတယ္.. ဒီ ဓါတ္ျပားစက္ ကေလး က လည္း ..ရကတည္းက၊ ၀င္းဦး သီခ်င္း ေလး ေတြပဲ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ နားေထာင္ ေနခဲ့ရ တာ။ ရန္ကုန္ ျပန္တုန္းက၊ လက္လွမ္းမီ သေလာက္ ၊ျမိဳ႕ထဲက ဆိုင္ေတြ မွာ လိုက္ရွာ ၀ယ္ ေပမဲ့ လည္း.. တျခား ျမန္မာ ဓါတ္ျပားသီခ်င္း အေဟာင္းေတြ ဘယ္လိုမွ ရွာ မေတြ႕ ေတာ့ ။

ေဆြးေျမ႕ေန တဲ့ စကၠဴပတ္ ကေလး  ထဲ က.. ဓါတ္ျပားေလးကို ရြရြ ေလး ထုတ္ ။ ဓါတ္စက္ ရဲ႕ အခံ ျပားေလး ေပၚ ... သာသာ ေလး ခ် ။ အပ္ျခစ္ တဲ့ ေမာင္းတံ ေလး ကို .. ဖြဖြ ေလး ဓါတ္ျပား စြန္းေပၚ တင္ လိုက္ လို႕ ... ရွဲ…. ဆိုတဲ့ အသံေလး က စ ၾကား ကတည္း က ကို.. ရင္ခုန္ စရာ ေကာင္း ေန ျပီ ။ ဟိုတုန္းက .. ရုပ္ရွင္ မျပ ခင္.. အလံေတာ္ ကို အရင္ အေလးျပဳ တဲ့ အခါ .. မွဳန္မွဳန္ ၀ါး၀ါး ျဖစ္ေန တဲ့ ပိတ္ကား ေပၚ မွာ …' ျဖစ္' ျဖစ္'….'.ျဖစ္' ျဖစ္' နဲ႕ ျမည္ ေန သလို မ်ိဳး လည္း .. ဖြင့္ကာစ မွာ  ခဏ ၾကား ရ လိမ့္ မယ္။ ျပီးရင္ အပ္ကေလး ျငိမ္သြား ျပီ ဆို တာ နဲ႕ .. ပီသ ၾကည္ျမ တဲ့  ၀င္းဦး ရဲ႕ ေတးသံ သာသာ က .. ျမိဳ႕မ တီး၀ိုင္း ၾကီး ေရွ႕ ပဲ  ခ်က္ျခင္း ေရာက္ သြား သလို ။ တကယ္ေတာ့ .. ပီသ တယ္လို႕ပဲ  သံုးရင္ ပိုမွန္ ေပ လိမ့္ မည္။ analog နည္း က .. မူရင္း သီဆို တီးခတ္ မူ ကို ၊ နားေထာင္သူ ဆီ  တိုက္ရိုက္ ပို႕ေပး လိုက္ တာမို႕ .. digital နည္း လို 1  ေတြ 0 ေတြ ... ခြဲ လိုက္ .. ျပန္စုဖမ္း လိုက္ လုပ္စရာ မလို .. ၾကည္ျမ ေနဖို႕ မလို ပဲ နဲ႕ကို.. သဘာ၀ အတိုင္း .. ပီသ ေန ေတာ့ သည္။ 

ဒါဆိုရင္ ... က်မ တို႕ ေတြ သဘာ၀ အတိုင္း ပီသ ခ်င္ သ လား ... သဘာ၀ ကို ျခယ္လွယ္ ျပီး မွ၊  ၾကည္ျမ ခ်င္ သလား ... ။ ေတြး စရာ ....။ အေဟာင္း ေတြကို ျပစ္ပယ္ ျပီး ၊ အသစ္ ေတြ ေနာက္ခ်ည္း လိုက္ ၾက မလား ၊ အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ ကို ေပါင္းကူး ဆက္ႏြယ္ မလား ဆို တာ ကေတာ့၊ ေတြးစရာ မလိုပါ။ ေမးစရာ လည္း မလို ပါ။  က်မ တို႕ ေတြ အားလံုး .. ေန႕စဥ္ လူေနမူ ဘ၀ ေတြ ထဲ မွာ၊ အသစ္အသစ္ ေသာ နည္းပညာ ေတြ နဲ႕ ရွင္သန္ ေနထိုင္ရင္း.. အသစ္ အသစ္ေသာ ကမၻာ့အခင္းအက်င္း ေတြ ထဲ.. စီးေျမာ တိုး၀င္ ရင္း.. သမိုင္းေတြ ကို .. ပို… ပို စိတ္၀င္စား လာ ၾက ၊ အေဟာင္း ေတြ ကို.. ျမတ္ျမတ္ နိုးနိုး သိမ္းဆည္း စုေဆာင္း ေန ၾက ရ သည္ ပဲ။ 

အေဟာင္းထဲက ၊ အေကာင္းေတြကို ဂႏၶ၀င္ လို႕ ဆို ၾက သည္။ လူသိမ်ား ၾက သည္။ ထပ္ကာ ထပ္ကာ ခံစား ၾက သည္။ ကိုးကားၾက သည္။  ဂႏၶ၀င္ မဟုတ္ရင္ ေတာင္.. သမိုင္း၀င္ လိမ့္ မည္။   သမိုင္း၀င္ မဟုတ္ရင္ ေတာင္ .. သမိုင္း မတင္ နိုင္တာပဲ ျဖစ္လိမ့္ မည္။ တကယ္ေတာ့.. အားလံုး ေသာ အေဟာင္း ေတြ ဟာ..  သမိုင္း ေတြ ပဲ မဟုတ္လား။  

ယခု ပင္.. ဓါတ္ျပားစက္က လြင့္က် လာ တဲ့ ၊ ၀င္းဦး ရဲ႕ သီခ်င္းေဟာင္း ေလး ေတြ ထဲ မွာ ၊ ျမိဳ႕မ တီး၀ိုင္း ၾကီးကို ျမင္ ေန ရသည္။ ျမိဳမျငိမ္း နဲ႕ သူ႕ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႕ အေၾကာင္း ေတြး ေန မိသည္။ မ်က္စိ မျမင္ပဲ ဒီလို သီခ်င္း ေတြ စပ္ နိုင္ ခဲ့ တဲ့ ၊ ဆရာညွာ ကို အံ့ၾသ ေနမိသည္။ သူ႕သီခ်င္း ေတြကို၊ ယူ ဆိုခ်င္သလို ဆို၊ ဘာမွ ေတာ့ ေျပာင္းမပစ္ပါနဲ႕ ဆိုတဲ့  ဦးဘသိန္း ရဲ႕ မာန ကို ၊ ခ်ီးမြမ္းေန မိ သည္။  စစ္ျပီးေခတ္ မႏၱေလး ျမိဳ႕ၾကီး မွာ၊ အနုပညာ လူမူစီးပြား ေတြ၊ ၾကြယ္၀ စည္ကား ေနပံု ကို ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ ေန မိ သည္။ မႏၱေလး သၾကၤန္ ၾကီး နဲ႕ အတူ .. ဗ်ာပါဆံ ဆံထံုးေလး တဖက္တခ်က္ မွာ စပယ္ပန္းကံုးေလး ေတြ ပတ္ေခြ ထား တဲ့ … နိုင္လြန္ အက်ီ ၤ လက္ရွည္ ေလး မွာ  ေရ ေတြ စိုကပ္ ေန မဲ့… ဘယ္ကမွန္း မသိ တဲ့  အညတရ ယိမ္းသမ ေလး တေယာက္ ကိုလည္း  အျဖဴ အမဲ အာရံု ေတြ ထဲ မွာ.. ၀ဲလည္ ရွာေဖြ ေန မိ ေတာ့သည္။

ေက

(၂၉ နို၀င္ဘာ ၂၀၁၁) 


မ်က္ရွဳ နွစ္ပတ္လည္ အတြက္ ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ က ၊ ေရးေပးခဲ့တဲ့ စာကေလးပါ။ မ်က္ရွဳ  မွာ လည္း သြားေရာက္ဖတ္ ရွဳ နိုင္ပါသည္။

◦

ရသ နဲ႕ သုတ - နည္းပညာ နဲ႕ သဘာ၀ - အေဟာင္း နဲ႕ အသစ္ - ယခု နဲ႕ ယခင္

တိတ္တိတ္ကေလး ေရးတဲ့စာ

 က်မ မွာ ရိုဟင္ဂ်ာ အသိ တေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ရိုဟင္ဂ်ာ ေတြ ေန တဲ့ ေဒသ လည္း တခါ မွ မေရာက္ဖူးပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္..ရိုဟင္ဂ်ာ ေတြ အေၾကာင္း လည္း ေကာင္းေကာင္း မသိ နိုင္ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့.. ရိုဟင္ဂ်ာ ေတြ ကို အသဲအသန္ ခုခံ မုန္းတီး ေန တဲ့.. ရခိုင္ မိတ္ေဆြ.. ျမန္မာ မိတ္ေဆြ ေတြ ေတာ့ ၊ အမ်ား ၾကီး ရွိ ပါတယ္။ သူတို႕ ေျပာျပ တဲ့.. မုန္းစရာ ေကာင္း လွ တဲ့..ရိုဟင္ဂ်ာ ေတြ ရဲ႕.. ဇတ္လမ္း ေတြ ကို လည္း ..အမ်ားၾကီး ၾကားဖူး ပါတယ္။ အမ်ားၾကီး ဖတ္ေန ရ ပါတယ္။ အခု ကိုပဲ.. face book ဆို တဲ့.. လြတ္လပ္ တဲ့..လမ္းမ ၾကီး ေပၚ မွာ.. ရိုဟင္ဂ်ာ ဆႏၵျပ ေန ၾကတဲ့.. မိတ္ေဆြ ေတြ ကို .. မိုးလင္း တာ နဲ႕.. လမ္းတခု လံုး ျပည့္ က်ပ္ေန ေအာင္ ခဲခဲ လွဳပ္ ျမင္ ေန ရ ပါတယ္။ ဘီဘီစီ ကို သပိတ္ေမွာက္ ၾက .. ၃ ရက္ အတြင္း ေတာင္းပန္ ပါ ဆို တဲ့.. .. စကားလံုး ၾကီး ေတြ က လည္း.. မ်က္စိ ထဲကို အေတာင့္ လိုက္ .. ၀င္၀င္ လာ ေန ပါတယ္။ ဒုတိယ ဧရာ၀တီ လို႕ ေတာင္ ေၾကြးေၾကာ္ သံ ေတြ ၾကားရ ပါတယ္။ Occupy face book မ်ား ျဖစ္ ေန ျပီ လား မသိ၊   ဆႏၵျပ ေနတဲ့ သူ ေတြ ဆိုတာ..ဘယ္လို မွ ကို တိုး မေပါက္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္.. ကိုယ့္ ဘေလာ့ ေလးပဲ ကိုယ္ တိတ္တိတ္ ကေလး ျပန္ လာျပီး.. ဒီစာ ေလးကို..တိတ္တိတ္ ကေလး ေရး လိုက္ပါတယ္။

ကိုယ့္လို ဂဂ်ိဳးဂေဂ်ာင္..ဘေလာ့ ေလာက္ပဲ ေရး တတ္ တဲ့..သူ တေယာက္က.. ရိုဟင္ဂ်ာ သမိုင္း ေၾကာင္း ေတြ ကို..အထူးျပဳ ေလ့လာ ဖို႕..က်မ္းၾကီး က်မ္းငယ္ ေတြ လည္း လိုက္ မဖတ္ ဖူး ပါဘူး။ စိတ္လည္း မ၀င္စား လွ ပါဘူး။

ဒါေပမဲ့.. ပ်မ္းမွ် ေယဘုယ် အတိုင္း အတာ ေလာက္ ေတာ့.. ဦးနု က.. ပါလီမန္ မွာ.. မဲေပးပိုင္ခြင့္ ရွိတဲ့ လူမ်ိဳးစု အျဖစ္ ေၾကျငာ ထဲ့သြင္း ေပး ခဲ့ တာ (ဘာေၾကာင့္ ညာေၾကာင့္..ထင္ျမင္ သံုးသပ္ခ်က္ ေတြ အသာထား )၊ အၾကမ္းဖက္ ကြန္ယက္ ေတြ နဲ႕ စပ္ဆက္ ေန နိုင္ တယ္ လို႕ ၀ီကီလိ က ေျပာတာ.. ၊ တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း ဦးတင္ဦးက.. ေလာေလာ လတ္လတ္ ဘယ္လို ေျပာ လိုက္ လို႕.. ျပည္ပေရာက္ .. ရိုဟင္ဂ်ာ လွဳပ္ရွား သူ ေတြ က.. ေရဒီယို သတင္း ဌါန ေတြကို ဘယ္လို လာ ေခ်ပတာ ၊ စသျဖင့္.. သာမာန္္ လူ ျပိန္း အဆင့္ ေလာက္ ေတာ့..သတင္းေတြ နဲ႕ အဆက္မျပတ္ ရွိ ေန ခဲ့ ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့.. ခု လို.. အလွည့္ အေျပာင္း ျမန္ ေနတဲ့..ေန႕စဥ္ နဲ႕ အမွ် ထူးျခား ေန တဲ့.. လက္ရွိ နိုင္ငံ ေရး အေျခအေန ေတြ ကို လူေတြ သိပ္စိတ္၀င္ တစား ရွိ ေန တဲ့...အခ်ိန္ မွာ.. ဒီလို ဘယ္ေတာ့မွ အဆံုးသပ္ မရ တဲ့.. လူမ်ိဳးေရး လွံဳ႕ေဆာ္မူ .. ဆိုင္းဘုဒ္ ၾကီး ေတြ တကားကား ျဖစ္ေနတာကို.. နားမလည္ နိုင္ ေအာင္ ျဖစ္ ရ ပါတယ္။ ေကာက္ရိုးမီး တမွ် ဟုမ္းကနဲ မ်ား ထ ၾက တာ ေပ ပဲ လား ။  ေန အံုး.... အဲဒီေတာ့.. ဒီ .. သိန္း နဲ႕ သန္း နဲ႕.. ဗမာျပည္ ထဲ မွာ ရွိ ေန တဲ့..လူမ်ိဳးစု ေတြကို.. ပင္လယ္ ထဲ တြန္းခ် ရ မွာ လား..၊ တေယာက္မက်န္ သတ္ျပစ္ ခ်င္ ၾက သ လား...၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ကို လည္ပင္းညွစ္ ျပီး.. မင္းတို႕ လူ ေတြ မင္းတို႕ ျပန္ မယူ ဘူးလား..ယူမလား လို႕.. စစ္သြား တိုက္ ခ်င္သလား..၊။ ဘယ္သူ႕ကို ေမးရ မွန္း မသိ ေအာင္ပါပဲ..။

ဘာျဖစ္ လို႕ ဆို.. ေဖ့စ္ဘြတ္ မွာ.. ခင္သမွ်.. သိသမွ် ..ရင္းနွီးသမွ်..လူ အကုန္ နီးပါး ကလည္း..အဲဒီ ဆိုင္းဘုဒ္ ၾကီး ေတြ နဲ႕ ဗ်...။ အဲဒါ နဲ႕..အသာေလး ျငိမ္ျပီး.. ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ျဖစ္ေနတာ.. တရက္ ႏွစ္ ရက္ ရွိျပီ။ ေဟာ..ျဗဳန္းကနဲ ဆို.. ေဒါက္တာဇာနည္က.. ထံုးစံ အတိုင္း..ေမာင္းကြဲ ၾကီး ထ ထု လိုက္တာ.. ပုရိသ ႏြယ္၀င္ သူေတာ္စင္ ေတြ တေယာက္ မက်န္ အေျပး အလႊား.. နင္ ငါ ကေလာ္ တုတ္ ၾက ေတာ့ တာပဲ..။ ကိုယ္ လည္း အဲဒီ ေမာင္းကြဲ ေၾကးနန္းစာ ၾကီး ကို.. ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလး သြားဖတ္ ၾကည့္ ပါ တယ္။ ခပ္ရြတ္ရြတ္..ခပ္ရင့္ရင့္ ေရး ထား တဲ့..သူ႕စတိုင္ ကို ဖတ္ ျပီး.. ေခါင္းခါ လိုက္..ေခါင္းညိတ္ လိုက္ ေပါ့...။ ေနာက္ဆံုး.. long live Rohingha လို႕.. အဆံုးသပ္ ထား တာ ကို ေတာ့.. အေသ အခ်ာ ကို.. ျပံဳးမိ လိုက္ ပါတယ္။

ကိုယ္က ေတာ့.. ရြတ္လည္း မရြတ္ တတ္.. ရင့္လည္း မရင့္ ရဲ ေပ မဲ့.. မရဲ တရဲ ေလး ေတာ့.. ဆုေတာင္း ေပး ခ်င္ ပါတယ္။

ဆယ္စုနွစ္ ေပါင္း မ်ား စြာ.. ေခြးေနရာ မရ သလို ျဖစ္ ေန ရ တဲ့.. ဒီ လူ မ်ိဳးစု ေတြ အတြက္..၊ ေျဖရွင္း လို႕ မရ နိုင္ ျဖစ္ ေနတဲ့.. နယ္စပ္ ျပသာနာ ေတြ ကို ၊ သက္ဆိုင္ရာ နွစ္ဖက္ အစိုးရ ျခင္း ၊ တာ၀န္သိသိ၊ သိကၡာရွိရွိ နဲ႕  ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေျပေျပ လည္လည္..ညွိနွိုင္း အေျဖ ရွာ နိုင္ ပါေစ... ။

ကိုယ့္ တိုင္းျပည္ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ခ်စ္စိတ္ ..ကာကြယ္ စိတ္ ဆိုတာ ကို၊ ..သူမ်ား တိုင္းျပည္..သူမ်ား လူ မ်ိဳး ကို..မုန္းတီး ရြံရွာ စိတ္၊  နွိပ္ကြပ္ ခ်င္ စိတ္ အျဖစ္ နဲ႕ .. မရွင္သန္ ပါေစ နဲ႕..။

ေခြးေတြ ေၾကာင္ ေတြ ကို ခ်စ္တတ္ တဲ့ ... ႏြားေတြ ငါး ေတြ ကို ေတာင္ .. ညွာတာ တတ္ တဲ့..သက္သက္လြတ္ စား နိုင္ တဲ့.. လူ သား ေတြ ဟာ..အမ်ိဳးတူ လူသားျခင္း က်မွ.. အသားမဲ လို႕...သြားက်ဲ လို႕.. ဘာသာမတူ လို႕.. စာမတတ္ လို႕ ဆို ျပီး.. မုန္းတီး စက္ဆုပ္ မူ ေတြ.. အလြန္အကၽြံ မျဖစ္ ၾက ပါ ေစ နဲ႕...။

တကမၻာလံုး အနွံ႕ .. ေရၾကည္ရာ မ်က္နု ရာ .. ထြက္ျပီး ေန ေန ၾက တဲ့.. ျမန္မာ ျပည္ အနွံ႕က.. ျမန္မာလူမ်ိဳး ေတြ.... သူမ်ား နိုင္ငံ မွာ ..နိုင္ငံသား စေတတပ္စ္ တခု ရဖို႕..ဒါမွ မဟုတ္.. အသိအမွတ္ ျပဳ ခံ ရ ဖို႕... မက္မက္ ေမာေမာ ဆုေတာင္း ပဌနာ ျပဳ တတ္ ၾက သလို.. ..သူတပါးကို လည္း ကိုယ္ခ်င္း စာတတ္ ၾက ပါေစ..။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာသလို.. ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာ..လူသား တေယာက္ျခင္း ရဲ႕ ေမြးရာပါ လူ႕ဂုဏ္သိကၡာကို အသိအမွတ္ ျပဳ ျခင္း ပဲ ဆို တဲ့.. အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ ဆို ခ်က္ အတိုင္း.. ဒီမိုကေရစီ ကို တန္ဖိုးထား ေလးစား တတ္ ၾက ပါေစ...

လို႕ သာ...။

ေက

I was not surprised by many comments that came either from my friends or other readers, and neither they like it nor they agree. But I was stunned by some comments from those who  think  this was just attention seeking. My point is very simple and very basic.  Intentionally I didn’t mention the background history  not to bring about serious debate. I just try to point out the fact that why most of people are lacking sense of humanity. 

K ( 25 November 2011)

◦

တိတ္တိတ္ကေလး ေရးတဲ့စာ

ယူနီ…တူညီ .. မူအတည္ျဖစ္ဖို႔…

ေရးသားသူ- မိေတဖိုး

ဘေလာ့ဂါ ညီမေလး တစ္ေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ ငါတို႔ ျမန္မာေတြကလည္း စာလံုးဖြန္႔ေလးေတာင္ ညီညြတ္ေအာင္ မသံုးႏိုင္ၾက ဘူးေနာ္ တဲ့။ အင္း… လို႔ပဲ သံရွည္ဆြဲျပီး ေထာက္ခံသလိုလို စဥ္းစားသလိုလို လုပ္လိုက္ပါတယ္။ တကယ္က ဘာေၾကာင့္ဆိုတဲ့ အေျဖကို မသိလို႔ပါ။

ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ အားလံုးနီးပါး ေဇာ္ဂ်ီ ဖြန္႔ (စာလံုးပံုစံ) ကို သံုးေနၾကသားပဲ။ ညီညြတ္သားပဲလို႔ … အခု ေရးတဲ့ စာကိုေတာင္ ေဇာ္ဂ်ီဖြန္႔နဲ႔ပဲ ရုိက္လုိက္တာပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ အိုင္တီပညာရွင္ အမ်ားစုက တညီတညြတ္တည္း ေျပာၾကတာ ကေတာ့ ေဇာ္ဂ်ီဖြန္႔ဟာ ယူနီကုဒ္ ကို အျပည့္အ၀ အသံုးခ်ထားတာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ မသံုးသင့္ဘူးတဲ့။ ယူနီကုဒ္ ကိုပဲ အျပည့္အ၀ အသံုးခ်တဲ့ ျမန္မာဖြန္႔ကိုပဲ သံုးသင့္သတဲ့။ ဒါနဲ႔ သူတို႔ ညႊန္းတဲ့ ယူနီကုဒ္ ဆိုတဲ့ ဖြန္႔ ေတြကို ကြန္ပ်ဴတာမွာ သြင္းၿပီး သံုးဖို႔ ၾကိဳးစားၾကည့္တဲ့ အခါမွာ အရင္က အဆင္ေျပေျပ ဖတ္လို႔ရေနတဲ့ စာေတြလည္း ဖတ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္တခါ အိုင္တီသမားေတြက ေျပာပါေသးတယ္။ ျမန္မာ ယူနီကုဒ္ ကို တညီတညြတ္တည္း သံုးႏိုင္ဖို႔က ၉၀ ရာႏႈန္း ေအာင္ျမင္ေနျပီတဲ့။ ဒါဆိုလည္း က်န္တဲ့ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္က ဘာလိုေနေသးတာလဲ…။ အဲဒီ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ လိုေနေသးလို႔ ယူနီကုဒ္ ဆိုတာကို သံုးတဲ့အခါမွာ ခုနလို အဆင္မေျပတာေတြ ေပၚလာတာလား။ ဒါဆိုရင္ က်မတို႔လို သာမန္ အသံုးျပဳသူေတြ အေနနဲ႔ ၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ေအာင္ျမင္မွပဲ ယူနီကုဒ္ကို သံုးလို႔ရမွာလား။ ခုလက္ရွိမွာ အဆင္အေျပဆံုး ယူနီမကုဒ္တဲ့ ဖြန္႔ကိုပဲ သံုးလို႔ မရဘူးလားလို႔ ေမးခ်င္ပါတယ္။ က်မတို႔လို အိုင္တီပညာကို ထဲထဲ၀င္၀င္ မသိတဲ့ သာမန္ အသံုးျပဳသူေတြ နားလည္ဖို႔ အိုင္တီပညာရွင္ေတြဘက္က လံုေလာက္တဲ့ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြ ေပးထားတာ မ်ားမ်ားစားစား ရွာမေတြ႕ ပါဘူး။

က်မအျမင္ ေျပာရရင္ သည္ေန႔လို အင္တာနက္ တြင္က်ယ္လာတဲ့ ကာလမွာ ကမာၻ႔ စံႏႈန္းနဲ႔ညီတဲ့ ျမန္မာ စာလံုးပံုစံကို တညီတညြတ္တည္း အသံုးျပဳႏိုင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အေရးဟာ ျမန္မာ ကို အဂၤလိပ္လို ဘားမားလို႔ ေပါင္းမလား ျမန္မာလို႔ ေပါင္းမလားဆိုတဲ့ ကိစၥထက္ေတာင္ အေရးၾကီးဦးမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ကာတြန္း-  ကလ်ာမိေတ

အဲသည္ေတာ့ က်မအေနနဲ႔ နားလည္တတ္ကၽြမ္းသူ မဟုတ္ေပမဲ့ ကမာၻ႔စံႏႈန္းနဲ႔ညီတဲ့ ယူနီကုဒ္ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို ပညာရပ္ စကားလံုးေတြ မသံုးပဲ သာမန္ နားလည္ေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကည့္ပါတယ္။ ယူနီကုဒ္ဆိုတာ အကၡရာ စာလံုး တစ္ခုတိုင္းမွာ ကိုယ္ပိုင္ သီးသန္႔ ေနရာ တစ္ခု ကို ပိုင္ဆိုင္ျခင္း ပါပဲတဲ့။

အကၡရာ တစ္လံုး ရိုက္တိုင္း သူ႔အတြက္ သီးျခား သတ္မွတ္ ေပးထားတဲ့ နံပတ္ကို ေခၚၿပီး ေဖာ္ျပခိုင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြန္ပ်ဴတာစက္ကလည္း အဲဒီ သက္ဆိုင္ရာ နံပတ္ကို ၾကည့္ၿပီး ဘာ အကၡရာ ဆိုတာကို နားလည္ ပါတယ္တဲ့။ အဲဒီလို နားလည္ မွသာ ျမန္မာစာနဲ႔ သတ္ပံုစစ္တာတို႔၊ စက္နဲ႔ ဘာသာျပန္တာ၊ အကၡရာစဥ္ စီတာ၊ စာလံုးေပါင္း၊ သဒၵါအထား အသို စစ္ေပးတာ၊ စာရိုက္လိုက္တာနဲ႔ ပုဒ္ျဖတ္၊ ပုဒ္ရပ္ေတြ ခဲြထားေတြ စနစ္တက် လုပ္ေဆာင္ ေပးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ေဖာ္ျပတဲ့ ခလုတ္ေတြ၊ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြကို ကိုယ့္စာနဲ႔ကို ဖတ္ႏိုင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မယ္။ ဒါထက္ပိုရရင္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ စနစ္ အသံုးျပဳတဲ့ မိုဘိုင္ဖုန္းေတြ၊ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြမွာ ကိုယ့္ဘာသာ စကားနဲ႔ ေဖာ္ျပေပးႏိုင္လာပါမယ္။ လက္ရွိ က်မတို႔ သံုးေနရတဲ့ ျမန္မာစာ၊ တိုင္းရင္းသား စာေတြက ကြန္ပ်ဴတာမွာ သာမန္ စာစီစာရိုက္တဲ့ အဆင့္ ေလာက္ပဲ ရွိေနပါတယ္။ ယူနီကုဒ္ ဆိုတာႀကီး ျဖစ္လာရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ စကားနဲ႔ ခက္ခဲ ရႈပ္ေထြးတဲ့ လုပ္ငန္းရပ္ေတြ လုပ္ေဆာင္ ခိုင္းေစႏိုင္ပါလိမ့္မယ္တဲ့။

ယူနီကုဒ္ နံပတ္ေတြရဖို႔ ကိုေတာ့ ယူနီကုဒ္ ကြန္ဆိုတီယံလို႔ ေခၚတဲ့ ကမာၻလံုးဆိုင္ရာ ယူနီကုဒ္ စံ သတ္မွတ္ တဲ့ အဖဲြ႕ႀကီးမွာ ေလွ်ာက္ထားရပါတယ္။ ေလွ်ာက္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံအလိုက္၊ ဘာသာစကား အလိုက္ တင္ျပ လာတဲ့ ဘာသာ စကားေတြကို သက္ဆိုင္ရာ ႏိုင္ငံက စာေပပညာရွင္မ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္မ်ား ပူးေပါင္း ညိႇႏႈိင္း ျပီး၊ ယူနီကုတ္စံသက္မွတ္တဲ့ အဖဲြ႕ကေနျပီး ကုဒ္ နံပတ္ေတြ သတ္မွတ္ ေပးပါတယ္။ျမန္မာ ယူနီ ကုဒ္ စနစ္ဟာ ျမန္မာစာ တစ္ခုတည္း အတြက္ မဟုတ္ပဲ အျခား တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကား ေတြပါ ထည့္သြင္း သတ္မွတ္ေပးရ မွာပါ။ ႏိုင္ငံ တႏိုင္ငံ အတြက္ စနစ္ တစ္ခုသာ သတ္မွတ္ေပးတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္ ေၾကာင့္ပါ။ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ အတြက္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့လို႔ ျမန္မာစာ အတြက္ အေတာ္ျပည့္စံု ေနတဲ့ အေျခအေန ေရာက္ေနျပီး၊ တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားေတြ အတြက္ပါ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ သတ္မွတ္ေနတဲ့ အဆင့္မွာ ေရာက္ေနၿပီ လို႔ ဆိုပါတယ္။

အဲဒီလို သတ္မွတ္ခ်က္ ရရုံနဲ႔ မၿပီးေသးပါဘူး၊ ကြန္ပ်ဴတာမွာ တပ္ဆင္ထားတဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ေတြက သတ္မွတ္ ထားတဲ့ ကုဒ္နံပတ္ေတြကို နားလည္ လက္ခံဖို႔ နဲ႔ ပံုစံတက် ျမန္မာစာလံုးေတြ ေပၚလာဖို႔ လိုပါ ေသးတယ္။ အဲဒီအဆင့္မွာ ျမန္မာစာ စနစ္ကို ကြန္ပ်ဴတာမွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေပၚလာေအာင္ အလုပ္ လုပ္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာကို ၾကားခံလုပ္ေဆာင္ ေပးမဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ တစ္ခု ရွိရပါမယ္။ လက္ရွိ ျမန္မာစာ သံုးႏိုင္တဲ့ ဖီဒိုရာ - လင္းနက္စနစ္ (Fedora – Linux OS)၊ အခု ေနာက္ဆံုးထြက္ ပန္းသီး မက္စ္အိုအက္စ္ အိတ္ (Mac OS X Lion) မွာ ျမန္မာ ယူနီကုတ္ ပါရွိ ပါသတဲ့။ အခု ေျပာခဲ့တဲ့ စနစ္ေတြကို က်မတို႔ မသံုးႏိုင္တာရယ္၊ မသံုးတတ္ တာရယ္ေၾကာင့္ အမ်ားျပည္သူ အတြက္ မက်ယ္ျပန္႔ႏိုင္ပါဘူး။

အကယ္၍မ်ား မိုကၠရုိေဆာ့ဖ္လို ကုမၸဏီက ျမန္မာစာစံ သတ္မွတ္ခ်က္ စနစ္ကို လက္ခံျပီး အဲသည္ ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ ကို လုပ္ေဆာင္ေပးမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသား အားလံုး အတြက္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ကမာၻမွာေရာ ျမန္မာမွာပါ အသံုးျပဳသူ အမ်ားဆံုး ျဖစ္တဲ့ ၀င္းဒိုးစနစ္ (Windows OS) ကို သူတို႔ ကုမၸဏီက ထုတ္လုပ္ေနလို႔ပါ။ မိုကၠရိုေဆာ့ဖ္က လက္ခံၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ က်န္တဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ ကုမၸဏီ ေတြကလည္း လက္ခံလာၾကပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ဘယ္ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ ကို အသံုးျပဳျပီး ကြန္ပ်ဴတာ စာမ်က္ႏွာေတြကို ဖန္တီးထားသည္ျဖစ္ေစ ျမန္မာစာကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ လက္ကြက္ ပံုစံနဲ႔ရုိက္ျပီး တညီတည္း ေပၚလာ ခိုင္းေတာ့ မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေရာက္၊ ဘယ္ကြန္ပ်ဴတာ သံုးသံုး ျမန္မာစာကို ဖတ္ဖို႔ ဘာမွ အလုပ္ရႈပ္ ေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ စာရိုက္တဲ့ အခါမွာလည္း ျမန္မာစာ လက္ကြက္ ပံုစံသိရင္ ဘယ္ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ ကေန ျဖစ္ျဖစ္ အလုပ္လုပ္လာႏိုင္ပါမယ္။ စာဖတ္တဲ့အခါမွာလည္း ခုလို ေဇာ္ဂ်ီဖြန္႔ နဲ႔ ရုိက္ထားတာေတြကို တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ဖတ္လို႔မရပဲ ေလးေထာင့္ အတုံးေလးေတြပဲ ေပၚေနတာမ်ဳိးေတြ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

လက္ရွိအေျခအေနမွာေတာ့ ျမန္မာစာကို ကြန္ပ်ဴတာမွာ ရိုက္ေတာ့မယ္ ဆိုတာနဲ႔ အဆင့္ေတြ အမ်ားႀကီး လုပ္ေဆာင္ရပါျပီ။ ကိုယ္သံုးမဲ့ကြန္ပ်ဴတာမွာ ျမန္မာဖြန္႔ သြင္းထားမွ ရုိက္လို႔ရမယ္။ ဖတ္မဲ့စက္မွာလည္း ျမန္မာဖြန္႔ရွိမွ ဖတ္လို႔ရမယ္။ ရွိလို႔ ရုိက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ျမန္မာဖြန္႔ပံုစံကိုေရြးရတယ္ ေျပာင္းရတယ္။ သည္ဘက္ကြန္ပ်ဴတာကေန ဟိုဘက္ကြန္ပ်ဴတာကိုေရြ႕လိုက္ရင္ ကိုယ္ရုိက္ထားတာေတြ ကို ျပန္ဖတ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာ တစ္လံုးထဲမွာေတာင္ နဂိုရွိျပီးသားစာရုိက္ထားတဲ့ဖိုင္တစ္ခုကို ျပန္ဖြင့္ရင္ နဂိုအတိုင္းျပန္မေပၚတတ္ပါဘူး။ ဖြန္႔ကို ျပန္ျပန္ ေရြးေနရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ဒီဇိုင္းနာ တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ျမန္မာစာနဲ႔ လုပ္ရတာ သိပ္လက္ေပါက္ကပ္ တယ္၊ ဒီဇိုင္းပံုစံ တခု ေျပာင္းတာနဲ႔ အစ၊ အဆံုး ျပန္ျပန္ စီေနရတဲ့ ဘ၀ ဘယ္ေတာ့ ကၽြတ္မလဲလို႔ ၿငီးေလ့ ရွိပါတယ္။ ယူနီကုဒ္ကို တညီတည္း အသံုးျပဳ လာႏိုင္ရင္ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေတြ မွာလည္း သိခ်င္တဲ့ အခ်က္အလက္ကို ျမန္မာလိုရုိက္ျပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ ရွာႏိုင္ပါ လိမ့္မယ္။ အခုေတာ့ ေဇာ္ဂ်ီ ဖြန္႔ နဲ႔ ရွာရင္၊ ျမန္မာ၃ ဖြန္႔ က မသိ၊ ဧရာနဲ႔ ရွာရင္ ေဇာ္ဂ်ီက မသိဆိုေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ပါဘူး။

ဒါဆို အခု အေရးၾကီးတာက မိုက္ကရုိေဆာဖ့္ ကုမၸဏီက မထည့္သြင္း ေပးေသးလို႔ ျမန္မာစာ ယူနီကုဒ္ေတြ အလုပ္မျဖစ္ ေသးတာေပါ့။ သူတို႔ က လိုအပ္တဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲလ္ ေရးေပးေအာင္ ဘာလုပ္ ေပး ဖို႔ လိုမလဲ လို႔ ေမးျမန္းၾကည့္မိတဲ့အခါ…. သည္လို ကိစၥမ်ဳိးမွာ အစိုးရပိုင္းဆုိင္ရာ တာ၀န္ရွိသူေတြက ကုမၸဏီကို ေတာင္းဆိုမွ ျဖစ္ႏိုင္လိမ့္မယ္တဲ့။ တႏိုင္ငံလံုး သံုးဖို႔စနစ္ တစ္ခု ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေငြေၾကးရင္းႏွီးမႈ အမ်ားအျပား သံုးရမွာပါ။ အစိုးရေတြ ကိုယ္တိုင္က ဦးေဆာင္ လုပ္ရတဲ့ စီမံကိန္းမ်ဳိး ျဖစ္ပါတယ္။ အဲေတာ့ သာမန္ သံုးစြဲသူေတြ အေနနဲ႔ တတ္ႏိုင္တာကေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ကုမၸဏီနဲ႔ စကားေျပာဖို႔ အစိုးရပိုင္းကို ဒါမွမဟုတ္ သည္ ကုမၸဏီ အေပၚမွာ ၾသဇာ ရွိမဲ့သူ ပုဂၢိဳလ္ကို အကူအညီေတာင္းဖို႔၊ လိုပါလိမ့္မယ္။

မစၥတာ ဘီလ္ဂိတ္နဲ႔ မစၥတာ ေဘာ္မာ သို႔ ဦးတည္ၿပီး မိုကၠရိုေဆာ့ဖ္ စနစ္မွာ ျမန္မာစာ စနစ္ လက္ခံ ထည့္သြင္းဖို႔ တိုက္တြန္းတဲ့ လက္မွတ္ထိုး ေတာင္းဆိုတဲ့ စာမ်က္ႏွာ တစ္ခု ရွိပါတယ္။ (  http://petition.myanmarlanguage.org/ ) ဒီေနရာ မွာ လက္မွတ္ထိုး ေတာင္းဆိုထားသူ ေပါင္းဟာ သည္ စာေရးခ်ိန္ အထိ စုစုေပါင္း တစ္ေသာင္း သံုးေထာင္ေက်ာ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္။ လက္မွတ္ေရးထိုးသူ ၅ သိန္း (ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ကြန္ပ်ဴတာ အသံုးျပဳသူ ၅ သိန္း ရွိရင္) မိုကၠရိုေဆာ့ဖ္က ျမန္မာစာ စနစ္ကို လက္ခံ ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကလည္း တနည္းတလမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ ပါ၀င္ ေတာင္းဆို လက္မွတ္ထိုး သင့္ၾက ပါတယ္။

စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႔တဲ့ အခ်က္ေၾကာင့္ မိုကၠရိုေဆာ့ဖ္က မလုပ္တာ ဆိုခဲ့ရင္ေတာ့၊ လူသားခ်င္း စာနာမႈ အျမင္က ၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္ပါမယ္။ သန္း ၆၀ လူဦးေရ ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ နည္းပညာ အဆင့္ျမင့္ဖို႔ အကူအညီ ေပးျခင္းအားျဖင့္ သာမန္ လူတန္းစားနဲ႔ နည္းပညာ နီးစပ္ဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေပးတာပါ။ လူထုကို တိုက္ရိုက္ အက်ဳိးရွိေစပါတယ္။

အဓိက တာ၀န္အရွိဆံုးကေတာ့ အစိုးရပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေလာေလာဆယ္ အစိုးရကေတာ့ အာဆီယံ ဥကၠဌ ျဖစ္ဖို႔က ပိုအေရးၾကီးေနတယ္ ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္ေရးတာ တစ္ေယာက္ အလြယ္တကူ ဖတ္မရရင္ ပိုေတာင္ ေကာင္းေသးတယ္လို႔ ထင္ေနလားေတာ့မသိပါ။ ဒါမွမဟုတ္ နည္းပညာ တိုးတက္မႈဟာ အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစတာေၾကာင့္ အစိုးရက ေငြေၾကး မစိုက္ထုတ္တာလား၊ သူတို႔ အိပ္ထဲမေရာက္မဲ့ စီမံကိန္းျဖစ္တဲ့ အတြက္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ေနၾက တာလား ဆိုတာေတာ့ ျမန္မာအစိုးရ ကိုယ္တိုင္ပဲ သိပါမယ္။

ေနာက္တခ်က္က တိုင္းရင္းသား ဘာသာစကားေတြကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ကန္႔သတ္တဲ့ အစိုးရ တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ ယူနီကုဒ္ စနစ္ မရွိေနတာကို ပိုႀကိဳက္ပါလိမ့္မယ္။ ယူနီကုဒ္ စနစ္ အလုပ္လုပ္လာရင္ တိုင္းရင္းသား ဘာသာ စကားေတြ ကို အရင္ကလို ကန္႔သတ္ ပိတ္ပင္ႏိုင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ပါ။ ကိုယ့္ မိခင္ဘာသာ စကားကို အဆင့္ျမင့္ နည္းပညာနဲ႔ တဲြဖက္ သံုးႏိုင္လာရင္ လူေတြ နည္းပညာနဲ႔ ပိုမိုရင္းႏွီးလာေစမွာ ျဖစ္သလို၊ စာေပ ဖြံ႕ျဖိဳးမႈလည္း တိုးတက္လာႏိုင္ပါတယ္။ အိုင္တီနည္းပညာ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ လူမႈ ေတာ္လွန္ေရး တစ္ရပ္ျဖစ္သလို ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္လည္း မ်ားစြာ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ေစမဲ့ အေရးၾကီး ကိစၥတစ္ရပ္ပါ။

ယူနီကုဒ္ စနစ္ ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္လာတဲ့ တေန႔ ၊ ရြာက လယ္သမားၾကီးေတြလည္း သူတို႔အိမ္က ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္ မွာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေတြ ျမန္မာစာ နဲ႔ ဖတ္ရႈ အသံုးျပဳလာႏိုင္မွာပါ။ ဒီ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေတြ လက္ေတြ႔ျဖစ္လာဖို႔ကိုေတာ့ ဘာသာေဗဒကၽြမ္းက်င္သူ ျမန္မာ ပညာရွင္၊ တိုင္းရင္းသား ပညာရွင္ေတြနဲ႔၊ နည္း ပညာ ကၽြမ္းက်င္သူေတြ၊ အစိုးရ နဲ႔ မီဒီယာေတြကပါ ၀ိုင္း၀န္း ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုအပ္ ေနပါတယ္။ ျမန္မာစာ ယူနီကုဒ္စနစ္ အသံုးျပဳႏိုင္ေရးဟာ အေရးၾကီးေၾကာင္း ကြန္ပ်ဴတာ အသံုးျပဳသူ သာမန္ လူေတြကိုလည္း နားလည္ေအာင္ ပညာေပးဖို႔ လိုသလို သက္ဆိုင္ရာ မိုကၠရုိေဆာ့ဖ္ ကုမၸဏီက လက္ခံေဆာင္ရြက္ေပးလာေအာင္ တိုက္တြန္း ႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ကိုယ္နဲ႔နီးစပ္တဲ့ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြကို ေလ့လာၾကည့္မိတဲ့အခါ ထိုင္းႏိုင္ငံမွာဆိုရင္လည္း သူ႔ဘာသာ စကားကို ယူနီကုဒ္နဲ႔ သံုးေနတာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခု ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ တရုတ္၊ အိႏၵိယ၊ ဂ်ပန္၊ ကိုရီးယား၊ ဗီယက္နမ္၊ ကေမာၻဒီးယား၊ လာအို စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာလည္း ယူနီကုဒ္ကို အသံုးျပဳႏိုင္ေနပါျပီ။ သူတို႔ဘာသာ စကားေတြနဲ႔ စက္ပစၥည္းေတြ သံုးႏိုင္ၾကပါၿပီ။

တကယ္လို႔သာ မိုကၠရုိေဆာ့ဖ္လို ကုမၸဏီၾကီးမ်ဳိးက ျမန္မာ ယူနီကုဒ္စံ ကို သူ႔ရဲ႕ေနာင္ထြက္လာမဲ့ ၀င္ဒိုးမွာ ထည့္သြင္းေပး လိုက္ရင္ ခုလို တကြဲတျပားျဖစ္ေနတဲ့ ျမန္မာဖြန္႔ေတြလည္း ယူနီကုဒ္ စနစ္ေအာက္မွာ မညီညြတ္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ယူနီကုဒ္ စံညႊန္းအတိုင္း လက္ကြက္ဆင္ထားတဲ့ ဒီဇိုင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ စာလံုးပံုစံ အမ်ဳိးမ်ိဳးကေတာ့ တီထြင္ ဖန္တီး မႈအလုိက္ ေပၚလာမွာေပါ့ေလ။ ဒါကေတာ့ ျပသနာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါကို မညီညြတ္တာလို႔လည္း သတ္မွတ္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါမ်ဳိးကေတာ့ မတူကြဲျပားျခင္းရဲ႕ အလွတပါးပဲ ျဖစ္လာမွာပါ။

မိေတဖိုး
ဇူလိုင္လ ၃၁ ရက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္

◦

ယူနီ…တူညီ .. မူအတည္ျဖစ္ဖို႔…