ဘ၀ ေန နည္း တခု-

ေလ့လာမူ စစ္တမ္းတခု ဖတ္ ဖူးလိုက္ သည္။ လူေတြသည္ မိသာစု အသိုင္း အ၀ိုင္း မွာထက္..မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေလာက မွာ ဆက္ဆံေန ထိုင္ ျခင္းသည္ စိတ္က်န္းမာမူ ကို ပိုမုိ ျဖစ္ေပၚ ေစသည္ တဲ့။

ေတာ္ ေတာ္ေတာ့..စိတ္၀င္စား စရာ ေကာင္း လွသည္။ ဆက္လက္ ရွင္း ထားသည္က- မိသားစု အတြင္း..ခ်စ္ျခင္း သံေယာဇဥ္ အစစ္အမွန္ မ်ား က...ပူပန္ျခင္း.. အားမရျခင္း.. ေကာင္းေစလိုျခင္း.. ဆိုတဲ့..စိတ္ေဇာ ဆႏၵ စစ္စစ္ ျမစ္ျမစ္ ၾကီး မ်ားကို.. ျဖစ္ေပၚ ပူေလာင္ ေစ သည္ ဆို၏။ မိတ္ ေဆြ အေပါင္းအသင္း မ်ားၾကား မွာေတာ့.. ဘယ္ေလာက္ပင္ ခ်စ္သည္ ခင္သည္ ဆိုေစ ဦး..ဒီလိုပူပန္ ေတာက္ေလာင္ မူ ေတြ မျဖစ္ ေပၚ နိုင္ပဲ၊ ေပါ့ပါး လြတ္လပ္ တဲ့..ဆက္ဆံေရး မ်ား က..လူကို လန္းဆန္း ေပ်ာ္ ရႊင္ ေစ သည္ တဲ့။

အင္း.. ရန္ေတြ ဘာေတြ မျဖစ္.. စိတ္သေဘာ ထား မတိုက္ဆိုင္ တာမ်ိဳး ေတြ မေတြ႕ ရင္ ေတာ့..ေကာင္းတာေပါ့ေနာ္။ ေျပာ ေတာ့လည္း..ဟုတ္တာပဲ။ စိတ္ ျခင္း မတိုက္ ဆိုင္ တဲ့ အခါ လည္း.. မတိုက္ဆိုင္ တာ ထက္ ဘာပို ျဖစ္ မလည္း..ဘာမွမျဖစ္။ ခဏတျဖဳတ္ အေခၚ အေျပာ တန္း ခ်င္ တန္း မယ္။ ဒါေလာက္ ပဲ။ ကိုယ့္ ေခါင္း ေပၚ တင္ ရြက္ ထား ရတာ မဟုတ္။ ကိုယ္က..ခင္ယံုပဲ ခင္ တာကိုး။ ခ်စ္ တဲ့ အခါ က် ဒီလို မဟုတ္။ အမွန္ ပင္.. ပူ ေလာင္ သည္။ ေနာက္ျပီး..မိသားစု မွာ က်.. ခ်စ္တာ မခ်စ္ တာ..အသာ ထား။ တာ၀န္ ဆို တာ ၾကီး ကလည္း.. အရိပ္ လို ကပ္လိုက္ ေနျပန္ ေသးသည္။ မိသားစု တာ၀န္ ကို ေတာ့..လူတိုင္း လို..အနဲ နဲ႕ အမ်ား ေတာ့.. ထမ္း ဖူးခဲ့သူ..ထမ္းေန ဆဲသူ တမ်ိဳးမ်ိဳးေတာ့.. ျဖစ္ ၾက ေပ မည္။

လူတခ်ိဳ႕ ရွိ သည္။ အိမ္ လံုး၀ မကပ္။ အေပါင္းအသင္း ေတြနဲ႕..သူမ်ား အလုပ္ေတြပဲ လိုက္လုပ္ ေပး ျခင္ ေပးေန မည္။ လုပ္ငန္းခြင္ မွာ နစ္ျမဳပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေန ျခင္ ေန မည္။ စာေရးဆရာမ- သန္းျမင့္ေအာင္ ရဲ႕ ၀တၱဳတိုေလး တခု ဖတ္ ဖူးသည္။ သူ႕အေၾကာင္း ကိုပင္..ခပ္ ပါးပါး ေလး ျပန္ ေရး ထား သည္ ဟု ယူဆ မိ သည္။သူ႕မွာ သမီးေလး ၂ ေယာက္ ကို..မိဘ ၂ပါး လက္ ထဲ အပ္ ထား ျပီး.. မိုးလင္းက..မိုးခ်ဴပ္...လူမူေရး ေတြ ပဲ လိုက္လုပ္ ေန သည္။ အိမ္ စီးပြား လည္း..မိဘ ၂ ပါးပဲ။ မီးဖိုေခ်ာင္ေတာင္..သူမ၀င္ဘူး။ တရက္..ညဖက္ သူ အျပင္ က..ျပန္လာေတာ့..သူ႕ဆီလာတဲ့..ဧည့္သည္ တေယာက္ နဲ႕ စကားေျပာေန တဲ့..သူ႕အေမ ရဲ႕ အေျပာ ကို ..တံခါး ေနာက္ က..ၾကားလိုက္ ရသတဲ့။
- ဟဲ့ နင္တို႕ ကသာ..ဆရာမ ..ဆရာမ နဲ႕..လာလာ အားကိုးေန .. ငါ့အိမ္ မွာ ေတာ့..ဘာမွ အားမကိုးရ ဘူး ..တဲ့။ သႏၱရသ ဆန္ ဆန္ ေလး မို႕..ဖတ္ ရင္း ျပံဳး ခဲ့ ရ ဖူးသည္။ ဒီလို လူ မ်ိဳး ေတြ ကိုေရာ..မိသားစု တာ၀န္ ပ်က္ကြက္ သူ မ်ား လို႕.. အျပစ္ တင္ ရ မလား။ လူ႕ဘ၀ ေနနည္း ထိုင္ နည္း တခု လို႕ ေျပာ ရင္..ပိုေကာင္း မလား။

တကယ္ေတာ့..ကိုယ္ပိုင္ ဘ၀ အပူ ေတြ မ်ား လာ ရင္..တျခား ဘ၀ တခု ..သို႕မဟုတ္..ဘ၀ မ်ား အတြက္..အခ်ိန္ နဲ႕ အာရံု နဲနဲ ေျပာင္း ေပး လိုက္ ျခင္း သည္ .. ကုထံုး တခု လိုပင္..အသံုး၀င္ ေန နိုင္ သည္။ ဥပမာ.. လူမူေရး လုပ္ျခင္း ဆိုပါေတာ့။ ဒါ ကလည္း..ေအာ္..ကိုယ့္ထက္ ဆိုး တဲ့ ဘ၀ ေတြ ရွိ ေန ေသးတာပဲ..ဆိုတဲ့..စိတ္ရဲ႕ ေျဖ ေတြး ကို..လက္ေတြ႕ အျဖစ္ အသံုး ခ် လိုက္ ျခင္း ပင္။ ကိုယ့္ အပူ ကိုယ့္ အေၾကာင္း မွာပင္..အာရံုစိုက္ ေန ျခင္း ကလည္း.. အပူကို..ပူသထက္ ပူ ေစ တာ က လြဲ လို႕.. ဘာမွ သိပ္ ထူး ျခား လာ မွာ မဟုတ္ေလ..။ အဲ ေတာ့..အပူ လႊဲျခင္း ေခၚ မလား။ အပူ လႊဲ နည္း ေတြ ကလည္း..လူကို လိုက္ လို႕..အမ်ိဳး မ်ိဳး ေတာ့..ရွိ ေန နိုင္ သည္။

ကိုယ္ တိုင္ ပင္..ဘ၀ မွာ- စိတ္ပ်က္ ၀မ္း နည္း စရာ ေတြ..တခါ မက ..ၾကံဳ ဘူး သည္။ ငယ္ တုန္း ကေတာ့.. မေက်မနပ္ ၀မ္းနည္း လာ ရင္.. စာ ေတြခ်ည္း..ဖိ က်က္ ျပစ္ တတ္ သည္။ မေ၀း ေသး တဲ့ ကာ လ တခု က ပင္.. မိသားစု ထဲက..ခ်စ္ခင္ ရ သူ တေယာက္.. အရြယ္ မတိုင္ ခင္..တိမ္းပါး ခဲ့ ရေတာ့..ပူေဆြး မူေတြ..ရင္ ႏွင့္ မမွ် ေအာင္ ခံစားခဲ့ ရ ဘူး သည္။ အဲဒီ တုန္းက..သူ ဘယ္လို..အပူ လႊဲ ခဲ့ ပါလိမ့္။ Grieving Process ကို မလႊဲမေရွာင္ သာ ..ေက်ာ္ျဖတ္ ရင္း.. အထုပတၱိ စာ ေပ ေတြ..ရွာ ေဖြ ဖတ္ ရွဳ ျဖစ္ ခဲ့သည္။ တျခား တျခား ေသာ ဘ၀ ေတြ အေၾကာင္း..သိျမင္ လာ တာနဲ႕ အမွ် ..ေလာက အေၾကာင္း..ဆံုးရွံဳးျခင္း အေၾကာင္း..ေအာင္ျမင္ျခင္း အေၾကာင္း..မ်ားကို ေ၀ မွ် နားလည္ ရင္း Why me ! ဆို တဲ့..ေမးခြန္းေတြ လည္း.. ေလ်ာ့ပါး.. စိတ္သာ သာ မူ တစံု တရာ ေတာ့.. ရ ခဲ့ တာ အေသ အခ်ာ။

တကယ္ေတာ့..သူမ်ား အေၾကာင္းကို သိမွ..ကိုယ့္ျပသာနာကို ေျဖ ရွင္းဖို႕နည္းလမ္း ရ မည္။ သူမ်ား ၀မ္းနဲမူ ကို မွ်ေ၀ မွ..ကိုယ့္ ပူေဆြး မူ သက္သာ မည္။ သူမ်ား နဲ႕ဆက္ဆံ မွ..ကိုယ့္ လိုအပ္ ခ်က္ ကို သိျမင္ နိုင္ သည္။ သူမ်ား အတြက္ တခုခု လုပ္ ေပး မွ- ကိုယ့္ဘ၀ အဓိပၸါယ္ ရွိ ေပမည္။



Share/Bookmark

10 Comments:

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

မေကေရ .. မေကရဲ့ အဆံုးသတ္ေလးက ေတြးစရာေတြ အျပည့္ပဲ ။ သူမ်ားျဖစ္သမွ်ကို ေ၀မွ်ခံစားေပးနိုင္တာကလည္း ကိုယ့္အတြက္ အေထာက္အကူရေစသလိုမိ်ဳး ။

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကေတာ့ ေျပာဖူးတယ္ ... ကိုယ့္အိမ္ကိုေတာင္ မထူေထာင္နိုင္ရင္ မပံ့ပိုးနိုင္ရင္ ၊ သူမ်ားအိမ္ကို ကူညီေနတာ ျဖစ္သင့္တဲ့အလုပ္လားတဲ့ ။ သူ ့အေျပာေၾကာင့္ ဂ်စ္လည္း အဲဒီေမးခြန္းကို အေျဖရွာဖို့ ၾကိဳးစားမိတယ္ ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီပို့စ္ေလးကို ဒီအခ်ိန္မွာ ဖတ္ရတာတြက္ စိတ္ထဲ အေတြးေတြအမ်ားၾကီး ျဖစ္သြားေစတယ္ ။

ေအာင္သာငယ္ said...

ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်။ ဒီလိုစာမ်ိဳးဖတ္ရတာ ခြန္အားရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အၾကိမ္ၾကိမ္လဲခဲ့ဖူးတဲ့ လူတေယာက္အတြက္ေတာ့ ဘ၀ေနနည္းဆိုတာက ပံုေသနည္းမရွိတဲ့ အေျဖအမ်ိဳးမ်ိဳးထြက္ေနမယ့္ တြက္နည္း တခုလိုပါပဲ။ တကယ္လို႕ ဘ၀ဆိုတာက သခ်ၤာပုစၦာတခု ျဖစ္ခဲ့ရင္ေပါ့ေလ။

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

အမေက က်ေနာ့အေဒၚလည္း အဲလိုမ်ိဳးဗ် အိမ္မွာဘယ္ေတာ့မွမကပ္ သူမ်ားအကူအညီေတာင္းသမွ် သူကူညီတယ္ အိမ္ကအဘြားက သူမလာမခ်င္း ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္တယ္ မအိပ္ဘူး အိမ္မွာရွိသမွ် အားလံုးသူမ်ားကို ငွားတယ္ ျပန္မရလည္း ေအးေဆးပဲ ဟင္းအိုးတည္ခိုင္းရင္ ေရအျပည့္ထည့္ျပီး စက္ဘီးတစ္စင္းနဲ႕ လစ္ေတာ့တာပဲ ဟင္းအိုးမပ်က္တဲ့အေခါက္ဆိုတာမရွိဘူး။ သူ႕ကို အိမ္မွမိနစ္ပိုင္းပဲျမင္ရတာ မၾကာဘူး မႏၱေလးေရာက္လိုေရာက္ ရန္ကုန္ေရာက္လိုေရာက္၊ သူမ်ားအကူအညီေတာင္းသမွ်ကို မျငင္းပဲလုပ္ေပးတတ္တာကိုက သူ႕ဘ၀ေနထိုင္နည္းလားမသိဘူးဗ်။

pandora said...

သူမ်ား အတြက္ တခုခု လုပ္ ေပး မွ- ကိုယ့္ဘ၀ အဓိပၸါယ္ ရွိ ေပမည္။
ဟုတ္တယ္ အဲဒါကို လက္ခံတယ္။ စားစရာေလး လုပ္စားရတာေတာင္ ကုိယ့္တေယာက္ထဲအတြက္ဆို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာခ်က္ျပဳတ္ စားေနရမွာ အဓိပၸာယ္ မရွိသလိုပဲ။ ဘ၀ဆိုတာ သူမ်ားအတြက္ ေပးဆပ္ျခင္းေလာက္ မဟုတ္ေတာင္မွ အနည္းဆံုး မွ်ေ၀ျခင္းမွ အဓိပၸာယ္ရွိမယ္ ထင္တယ္။

တန္ခူး said...

မေကေရ… သိပ္မွန္တာပဲ… ကြ်န္မလို တရားမရွိ သမုဒယၾကီးသူေတြ ပိုဆိုးမယ္ထင္တယ္… သိပ္မြန္းၾကပ္လာရင္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ ့ စကားေျပာလိုက္ရင္ စိတ္ေတြသက္သာရာ ရသြားေရာ… သူမ်ားခံစားခ်က္ေတြ မွ်ေ၀ခံစား အၾကံေပးရတာလဲ ရင္းႏွီးေႏြးေထြြးေစတာ အမွန္ပဲ… လူမွ ုေရးလုပ္ငန္းလုပ္ျခင္းက ရလာတဲ့ ၾကည္ႏူးမွ ုကေတာ့ ဘာနဲ ့မွ မတူဘူး… လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆီးေပးလိုက္ႏိုင္ျခင္းကပဲ အမ်ားအက်ိဳးလုပ္ျခင္းရဲ့ အလွတရားလို ့ဆိုရမလားပဲ…

မိေတဖိုး said...

အင္း ဟုတ္လိမ့္မယ္။ စာထဲမွာဖတ္ဖူးတယ္ ေယာမင္းႀကီးဦးဖိုးလႈိင္လား ဦးေပၚဦးလားေတာ့ မေသခ်ာေတာ့ဘူး။ သူေသခါနီး လပိုင္းေလာက္အလိုေရာက္ေတာ့ သူ႔အနားမွာ စကားေျပာေဖာ္ အျဖစ္သူ႔အခင္ဆံုးမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကိုပဲေခၚထားေတာ့တယ္တဲ့။ မိသားစု၀င္ေတြနဲပ သိပ္မေနေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒါဆို ေကသြယ္လည္း မိေတဖိုးအနားမွာမေနနဲ႔ေတာ့ေနာ္ အဲ..အခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဟိ

ပီတိ said...

တခါတေလ ကိုယ္ဘာသာရႈပ္ေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က မင္းၾကည့္လိုက္ရင္မအားဘူး ဘာလုိ႔ အလုပ္မဟုတ္တာေတြ လုပ္ေနတာလည္း ေမးေတာ့… ငါ့အတြက္လုပ္ေနတာ… လုပ္ေနရင္ငါ စိတ္ခ်မ္းသာ လုိ႔ပဲေျဖမိတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း တေယာက္ထဲေနခ်င္တယ္၊ တခါတေလေတာ့လည္း အဖြဲ႔အစည္း အေပါင္းအသင္းနဲ႔ ေနခ်င္တယ္။ မိသားစုနဲ႔လည္း ေနခ်င္မိပါတယ္… လူဆုိတာ အေျပာင္းအလဲ ေလးနဲ႔ ေနရတာ ၾကိဳက္မယ္ထင္တယ္ေနာ္…

သက္ေ၀ said...

သိပ္မွန္တာဘဲ မေကေရ...
အခုလဲ ေတြ ့ရသမွ် ဘေလာ့ဂ္ကာေတြ အားလံုးဆီမွာ အဲဒီ မွ်ေ၀ျခင္း ဆိုတဲ့ စိတ္ထားေကာင္းေလးေတြ ရွိေနၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ကိုယ္သိသမွ်၊ ကိုယ္ၾကားသမွ်၊ ကိုယ္ေတြ ့ျမင္သမွ် ကို မွ်ေ၀ေပး ေနၾကတာ ၾကည္ႏူးစရာေနာ္..။

ေက said...

မိတ္ေဆြ မ်ား ( ဘေလာ့ေဖာက္သည္ မ်ား ) အားလံုး- ရဲ႕ ေတြးေတြးဆဆ မွတ္ခ်က္ မ်ား အတြက္..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဂ်စ္ေရ- ေမေမ ေနမေကာင္းလို႕..စိတ္ညစ္ေနတဲ့..ဂ်စ္ ကို လည္း..ေတြးမိလို႕ေလ။

ကိုေအာင္သာငယ္ လည္း..မီးေတြေလာင္ ..ေနတာ..ဘေလာ့မွာ ေတြ႕လို႕..

ရြာသားေလး အေဒၚ ကိုသာ ေမးၾကည့္ပါ။ စိတ္ခ်မ္းသာသလားလို႕။ း)

တေယာက္တည္း..ဟင္းခ်က္ေနရတဲ့..ပန္ဒိုရာ အတြက္ေတာ့.. မထူးေတာ့တဲ့အတူ..home restaurant ဖြင့္ပါလားဟင္-

တန္းခူး နဲ႕သက္ေ၀- ေခတ္ျပိဳင္ ခံစားခ်က္မ်ားမို႕..နားလည္ မိ ၾကတယ္ေနာ္။

ပီတိ ကေတာ့..သိေနတယ္- အခ်စ္ကိုလည္း..ျမင္ဘူးခ်င္- အခ်စ္တာ၀န္ ေတြ မလိုက္နိုင္ေတာ့.. အဲလို ၃ မ်ိဳးဂ်င္ ဘ၀ ေလး နဲ႕ပဲ..အရိုးထုတ္ေပါ့ကြယ္။ း)

မိေတဖိုးေရ- စာထဲမွာမို႕ေရးတာပါ။ ငါ တခုခု ျဖစ္ရင္ေတာ့..ေယာမင္းၾကီးလို ပစ္မထားၾကပါနဲ႕။ ေနာ္- း)

Yu Wa Yi said...

အစ္မေက ဘေလာ့ လူေတြစည္ေနပါလား။ ၀င္ပါလိုက္ဦးမွပါပဲ။ အဲလိုပဲေပါ့ေနာ္ လူူစည္
စည္ကားကားေနရာေတြ သြားေနရတာလည္း ဘ၀ေနနည္းတစ္မ်ိဳးထင္တယ္ေနာ္မ။
ဒါနဲ ့အစ္မရဲ ့ေကာ္မန္ ့ထဲကလိုပဲ ငါတစ္ခုခုျဖစ္ရင္ဆိုတာႀကီးေတြးမိလို ့လက္ေတြ ့ဘ၀
Reality မွာ ခုေတာ့ တစ္ရာက်ေနၿပီမေရ။