နိုင္ငံျခားျပန္

ေခါင္းစဥ္က..တမ်ိဳးေလး လို႕ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့..ေရးဖို႕ အေၾကာင္းက..ခ်က္ခ်င္း ေခါင္းထဲ ၀င္လာတာနဲ႕..ရိုးရာ မပ်က္ ..ေရးလိုက္ပါ ေတာ့တယ္။
တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္.. ရန္ကုန္ထုတ္ ဂ်ာနယ္ တခု ထဲမွာ ပါတဲ့.. သုေမာင္ ရဲ႕ ေဆာင္းပါးေလး ကို ..ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ နဲ႕ ဖတ္ခဲ့ရေတာ့.. ခု- ဒီ ေခါင္းစဥ္ နဲ႕ တန္းတိုးတာ..ေက်းဇူးေတာင္ တင္ရမလို ျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒီ ေဆာင္းပါးကို ေခါင္းစဥ္ လဲ မမွတ္မိ ခ်င္ေတာ့ဘူး.. “ နိုင္ငံျခားျပန္” ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ့ ပါတယ္လို႕ ထင္တယ္။ သူေရးထားတာက..ဒီလိုပါ-
-
ဗမာျပည္မွာ- ဟိုးတုန္းက.. ဘိလပ္ျပန္ သန္း.. ဆိုဗီယက္ျပန္ ႏြဲ႕ႏြဲ႕စန္း..ယိုးဒယားျပန္ အမာစိန္ ..အဲသလို.. နိုင္ငံျခားက ျပန္လာျခင္းကို..တထူး တမူး လုပ္ျပီး.. ေခၚေ၀ၚ ကင္ပြန္းတပ္တာမ်ိဳး ရွိခဲ့ ပါတယ္ တဲ့။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အနုပညာရွင္ ေတြဟာ.. ပညာသင္ဖို႕..ဒါမွ မဟုတ္..ယဥ္ေက်းမူေတြ..သံတမန္ျပဳဖို႕.. ျပည္ပ ကို ခဏ တျဖဳတ္ သြားၾက တာ ျဖစ္ျပီး.. အဲဒီ လို ထိုက္ထုိက္ တန္တန္..ခ်ီးမြမ္းေထာမနာ ျပဳ ခဲ့ၾကတာ ကလည္း..ဘာမွ နားၾကားျပင္း ကပ္စရာ ေကာင္းမေန ခဲ့ ဘူးေပါ့။

အခု ေတာ့.. ဆိုျပီး..သုေမာင္က.. ေရးခ် လိုက္ ေပမဲ့.. နံမယ္ အတိအက် မသံုးထားပါဘူး။ အနုပညာ ႏွမ ၾကီး ၂ ေယာက္ လို႕ ပဲ..ခင္ခင္မင္မင္ သံုးထားပါတယ္။ ဗမာျပည္မွာ..တအိမ္ တေယာက္ နီးပါး ေလာက္..ျပည္ပ ကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႕ ေရာက္ရွိ ေနၾကတဲ့..ေခတ္အေျခ အေန မွာ..အနုပညာ ရွင္ေတြ လည္း ခၽြင္းခ်က္ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့... ေလ့လာ ပညာ ရွာဖို႕..အနုပညာ ေတြ ေ၀မွ် ဖို႕ လား...ဆိုတာ ကေတာ့.. အားလံုး သိတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။ အဲဒါကို သုေမာင္က.. ပုဂၢိဳလ္ေရး..အိမ္ေထာင္ေရး ကိစၥမ်ား နဲ႕..ျပည္ပ မွာ သြားေရာက္ ေနထိုင္ၾကတဲ့..ႏွမၾကီး ေတြ ကို ဘာမွ ေ၀ဖန္ အျပစ္တင္ စရာ မရွိပါဘူး.. ဒါေပမဲ့.. သူတို႕ေတြ..ဗမာျပည္က..စထြက္ခြါ ၾကတုန္းက.. ပယ္ပယ္ နယ္နယ္ ရွဳတ္ခ် ခဲ့တဲ့..လူတခ်ိဳ႕က ပဲ .. အခုေတာ့.. သၾကၤန္ မ႑ပ္ စင္ျမင့္ေပၚက ေနျပီး.. “ အခု ေဖ်ာ္ေျဖ မွာ ကေတာ့.. အေမရိကန္ ျပန္..++++ ပါ-” လို႕.. ဖိတ္ေခၚ ခ်ီးပ..သံုးႏွံဳး ၾက တာကေတာ့.. ဗမာျပည္မွာ ေနထိုင္ ရပ္တည္ေန တဲ့..အနုပညာ ရွင္ ေတြကို.. နာမ္ႏွိမ္ လိုက္သလို ျဖစ္သြား ပါ တယ္လို႕.. ေ၀ဖန္ ထား တဲ့ ေဆာင္းပါးေလးပါ။

ဒီ စာ ထဲမွာ..ပုဂၢလ ခံစားခ်က္ ေတြလည္း ပါ ေကာင္း ပါမွာပါ။ ဖတ္ တဲ့ သူေတြကလည္း..အဲဒီ ႏွမၾကီး ၂ ေယာက္ က..ဘယ္သူ ဆိုတာ.. ဖိတ္ေခၚတဲ့ အခမ္းအနားမွဴး ဘယ္သူ ဆိုတာ..ခန္႕မွန္း နိုင္ၾက မွာပါ။ တကယ္ေတာ့..ဘယ္သူ႕ကိုမွ လက္ညိဳးထိုးျပီး အျပစ္တင္ လို႕ ရတဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး..။ ဒါေပမဲ့..သုေမာင္ ေျပာသလို..တကယ္ သတိထားသင့္ တဲ့.. အေျပာအဆို ေတြပါ။ ျပည္ပ မွာ ေနတဲ့ အနုပညာရွင္ေတြက လည္း.. တခါတေလ ေရာက္တုန္းမွ..လူၾကားထဲ ျပန္ ထင္ေပၚ ရတာမို႕..အဲဒီလို..ပြဲမ်ိဳးဆို..ၾကံဳ ၾကံဳ ၾကိဳက္ ၾကိဳက္ ႏႊဲ တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိန္က..ႏွစ္သက္ခဲ့ တဲ့ ပရိသတ္ ေတြကလည္း..ဘာပဲ ေျပာေျပာ..လူ႕သဘာ၀ ဆိုေတာ့.. ဟယ္..ဘယ္သူက..ဘယ္လုိ ပံုေျပာင္းသြားတာ..သူကေတာ့..လွတုန္းပဲ..စသျဖင့္.. လူဖတ္မ်ားတဲ့ ဂ်ာနယ္ မဂၢဇင္းေတြ ထဲမွာ.. စိတ္၀င္တစား လိုက္ ၾကည့္ ၾက ရွာပါတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့..စာအုပ္ေတြ ထဲမလဲ..မင္းသားမင္းသမီး..စာေရးဆရာမ ေတြရဲ႕ နိုင္ငံျခား ခရီးသြား ေဆာင္းပါးေတြ..ျပည္ပက..ဓါတ္ပံု ေတြ နဲ႕ ေ၀ ဆာ လွတဲ့.. ေခတ္ အခါ ဆိုေတာ့ လည္းေလ…။

အဲဒီ ပြဲ မေတာ့..အခန္းအနားမွဴး လုပ္သူကလည္း..သူမ်ား အျမင္ကပ္ေလာက္ ေအာင္ကို.. ဘယ္ေလာက္ ေတာင္..မစားရ ၀ခမန္း..ေျမွာက္ ေျပာ ေလသလည္း မသိ။ အနု ပညာ ႏွမ ၾကီး ၂ေယာက္ ဆိုတာကလည္း..ဘယ္ေလာက္ေတာင္.. ပရိသတ္ ငတ္ ျပီး ေဖ်ာ္ေျဖ ခ်င္ ေနခဲ့လည္း မသိ.. သုေမာင္ အတြက္ေတာ့.. ေဆာင္းပါး ကန္႕လန္႕ တခု ထြက္လာ တာပါပဲ။

ဒါက..အနုပညာ ေလာက မွာ ေပါ့ေလ။ တေန႕ေတာ့.. အဲဒီ အေၾကာင္း ကိုပဲ..ေျပာျဖစ္ၾကရင္း..ျပည္ပမွာ ခု လက္ရွိ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ ေနတဲ့..မိတ္ေဆြ ဆရာ၀န္ တေယာက္ကလည္း..သူ႕အေတြ႕အၾကံဳကို ေျပာ ျပတယ္။ သူက..ျပည္တြင္းမွာ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္.. အစိုးရ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ တာပါ။ တခါက..ပညာ- က်န္းမာ ကို တာ၀န္ယူ ခဲ့တဲ့..ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ခင္ညႊန္႕က.. နိုင္ငံျခားက..ျပန္ေရာက္လာတဲ့..အလည္ျပန္လာတဲ့..ဆရာ၀န္ မ်ားကို..ညစာစားပြဲ ၾကီး နဲ႕ အထူးတလည္ ဧည့္ခံ ေတာ့..သူတို႕ ျပည္တြင္းက..ဆရာ၀န္ ေတြ ခမ်ာ.. ခိုးလိုးခုလု အေတာ္ ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္ တဲ့။ ခုေတာ့..သူလည္း ..အားက်မခံ..နိုင္ငံျခားျပန္ ျဖစ္သြား ပီေပါ့ေလ..။

တကယ္ေတာ့..ဒါေတြက..ျဖစ္စဥ္ ေတြပါ။ ဘယ္သူက..မွားတယ္..ဘယ္သူက မွန္တယ္..ဘယ္သူက..တာ၀န္ေက်တယ္..ဘယ္သူက..တာ၀န္ မဲ့တယ္ လို႕- ေျပာဖို႕ခက္တဲ့..ေျဖရွင္းရလည္း ခက္တဲ့..ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ် ေနထိုင္ျခင္း ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ေအာက္က.. ပုစၦာတပုဒ္ပါ..။ ဟိုက္ပိုသစစ္ စ္ တခုပါ။ ကိုယ္ ကို တိုင္လည္း ျပည္ပမွာ လက္ရွိ ေနထိုင္ ရပ္တည္ ေနသူ တေယာက္ အေနနဲ႕.. ေ၀ခြဲ မရတဲ့..ေနာက္ဆုတ္မရတဲ့..တခါတေလ..လိပ္ျပာ မေအး ျဖစ္ရ တဲ့..ေမးခြန္း ေတြပါ။

အဲဒီမွာ ပဲ.. တေလာကမွ ဖတ္လိုက္ရတဲ့..ေတာေက်ာင္းဆရာ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲက..တအုပ္ျဖစ္တဲ့..“ယံုၾကည္မူ တည္ေဆာက္ျခင္း ( သို႕မဟုတ္) ေဒါက္တာ ေအာင္ထြန္းသက္ နွင့္ ေတြ႕ဆံုျခင္း” ဆိုတဲ့..စာအုပ္ ငယ္ကေလး ထဲက.. အေမးအေျဖ တပိုင္းတစ ကို သြား သတိရ လိုက္ျပန္တယ္။ ေမးျမန္းသူကေတာ့..ေရႊကူေမႏွင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာမက..လူငယ္ေတြ နိုင္ငံျခား သြားၾကတဲ့ ကိစၥ နဲ႕ပတ္သတ္ျပီး..ဦးေဏွာက္ယိုစီး မူကို စိုးရိမ္တဲ့ အေၾကာင္း.. ဆရာ ေအာင္ထြန္းသက္ကို ေတာင္..ျပည္ပမွာ ေနမဲ့အစား..ဗမာျပည္မွာ ျမင္ခ်င္ပါတယ္..ႏွေျမာပါတယ္လို႕.. အတိအလင္းၾကီး..ေမးထားပါတယ္။

ဆရာေအာင္ထြန္းသက္ ျပန္ေျဖ တဲ့ စကားထဲမွာ-

“ဆရာ စိတ္ပူတာက..ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္က..ဒီမွာပဲ ေနခ်င္တယ္..ဒါေပမဲ့..ေနခြင့္ မရတဲ့ အေျခအေနမ်ိဳး..တခါ..ကိုယ့္အဆံုးအျဖတ္က..ဟုိကုိသြားခ်င္တယ္..ဒါေပမဲ့..အေျခအေန မေပးလို႕..မသြားရတာမ်ိဳး..အဲလိုဟာေတြက..စိတ္ညစ္ရမယ္..။ အဲဒါ မ်ိဳး နည္းနိုင္ သမွ်..နည္းေစခ်င္တယ္..ဒီေန႕ လူငယ္ေတြထဲမွာ..ေရၾကည္ရာ..မ်က္နုရာ သြားရွာ ၾကတယ္..။ တခ်ို႕ မသြားၾကဘူး..။ သြားသည္ ျဖစ္ေစ..မသြားသည္ ျဖစ္ေစ..သူ႕ဟာသူ ဆံုးျဖတ္တာပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ”
++++
+++++
“အဲဒီမွာ ႏွစ္ဖက္ ရွိတယ္။ Push factor နဲ႕ Pull factor( တြန္းပို႕တဲ့ ကိစၥ နဲ႕ ဆြဲေခၚတဲ့ အရာ) ဒီမွာ မေနခ်င္ ေအာင္ ျဖစ္တာရယ္..ဟိုကို လာခ်င္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္တဲ့ ဟာရယ္…
++++
+++
အေရးၾကီးတာက..အျမင္က်ယ္ဖို႕ပါပဲ။ Broad minded ျဖစ္ဖို႕ပါ။ ဘယ္လုပ္ငန္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္..ငါ့ဆီကလူ..ဘယ္မွ မသြားရဘူး..သူတို႕ဆီက လူ လည္း တို႕ဆီ မလာနဲ႕ လို႕ မေတြးဖို႕ပါပဲ..ဘယ္သူမွ အက်ိဳးမရွိဘူး။”
++++
++++
“Push factor ရွိေနရက္ နဲ႕ လံုး၀ပိတ္ လိုက္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ.. ဟုိတုန္း..သြားလို႕မရဘူး..အခု သြားလို႕ ရတယ္..သြားလုပ္ၾက.. ပိတ္ထားရင္ သြားခ်င္တဲ့လူ ဒုကၡေရာက္မယ္..။ အဲဒီ ဆိုးက်ိဳး ဘယ္သူခံမလဲ..ဒီလူေတြ ခံရမွာေပါ့..။ ျဖစ္နိုင္ရင္.. Push factor ေလ်ာ့သြားေအာင္ လုပ္ရမယ္..။”

++++++++++


အခု ျမန္မာနိုင္ငံမွာ..လူသိမ်ားလာတဲ့..နိုင္ငံျခားျပန္..ေဒါက္တာ ေအာင္ထြန္းသက္ ေျပာသြားတဲ့ အဲဒီ.. သံုးသပ္ ခ်က္ေတြ ..ဟုတ္လား မဟုတ္လား..ကိုယ္လဲ ေသခ်ာ မေတြးတတ္ ေသးပါဘူး။ ေတြးနိုင္ မယ္လည္း မထင္ပါဘူး။


ေသခ်ာတာကေတာ့.. နိုင္ငံျခားျပန္ ဆိုျပီး..နိုင္ငံျခားမသြားနိုင္သူေတြ..မသြားခ်င္သူေတြ.. သြားဖို႕မလိုတဲ့ လူေတြ အေပၚမွာ.. တလံုးပို မရွဴသင့္ဘူး ဆိုတာေလးပါပဲ။
-
----------------
-
( မေနာ္ ေရ- ေရးျပီးျပီ- ခရီးထြက္လိုက္ အံုးမယ္.. ျပန္လာမွ..ရြာသားေလး ေရးခိုင္းတဲ့..လာမဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ကို..စဥ္းစားေတာ့မယ္) း)


Share/Bookmark

30 Comments:

sin dan lar said...

ေသခ်ာဖတ္သြားပါတယ္...။

mirror said...

အစ္မေရ..အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ ခရီးျဖစ္ပါေစ...။

ဆရာသုေမာင္ေဆာင္းပါးလဲ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။

ယံုၾကည္မႈလိႈင္းေတြအေၾကာင္းလဲ ဖတ္ရတယ္..။
အစ္မလုိေတာ့ မျမင္တတ္ေသးတာ အမွန္ :)

လင္းဒီပ said...

ဟုတ္ပါတယ္..
ဆရာသုေမာင္ေျပာတာေကာ
ေဒါက္တာ ေအာင္ထြန္းသက္ေျပာတဲ့ Push Factor & Pull Factor ဆိုတာကိုပါ သေဘာက် လက္ခံပါတယ္။

အစ္မေျပာသလို ဘယ္သူမွ တစ္လံုး ပိုမရႈသင့္ပါဘူး..
ေခတ္ေျပာင္းသြားပါျပီ...
(ပိုရႈခ်င္တဲ့သူေတြကို ဘိလပ္ျပန္သန္းတို႕ေခတ္မွာ ထားခဲ့လိုက္ပါ..။)

မမသီရိ said...

ေကေရ..မမ ကေတာ့
ဆရာေအာင္ထြန္းသက္ေျပာတာ
့ အတိအက် ေထာက္ခံခ်င္တယ္
လူေတြဟာ ကိုယ္ယုံၾကည္ရာ
ကိုယ္လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိရမယ္ ရရမယ္

Broad minded လဲရွိရမယ္
ရႏိုင္ခြင့္ရွိတဲ့အခြင့္အေရးလဲ ရရမယ္

လူေတြရယ္ပြဲဖြဲ႕ရေလာက္တဲ့
ဂုဏ္ျပဳပြဲေတြ ဘာေတြေတာ့ လိုအပ္မယ္
မထင္မိဘူး...း)

zizawa said...

မေကက ႏိုင္ငံျခားျပန္ ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္လို႕ သုံးသြားပုံကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။

ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္က ျပည္တြင္းမွာ အလုပ္အကိုင္၊ ပညာသင္ဖို႕ အခြင့္အလမ္းေတြ မရွိတာကို push factor ရယ္လို႕ ပါးပါးေလး သုံးသြားပါတယ္။ အစိုးရက တာ၀န္ယူၿပီး ဒီအခြင့္အေရးေတြ ဖန္တီးေပးရမယ္လို႕မေျပာဘဲ push factor ေလ်ာ့သြားေအာင္ လုပ္ရမတဲ့။ ဒီလိုစကားလုံးေတြသုံးတာလဲ စဥ္းစားစရာပဲ။

ေနာက္စဥ္းစားစရာက ႏိုင္ငံျခားျပန္ေတြ ျပန္လာေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲဆိုတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ေတြကို ေခတ္အဆက္ဆက္ လႊတ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရာထူးႀကီးႀကီးေတြ၊ ၀န္ႀကီးအဆင့္ထိရာထူးေတြလဲ ေပးခဲ့၊ ေပးေနဆဲပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏိုင္ငံျခားျပန္ေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ဒီမိုကရက္တစ္အေတြးအေခၚမ်ားရွင္သန္ရာ ေနရာေတြမွာ ေနခဲ့ၾကသူေတြ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရွိတဲ့ေနရာတေနရာေရာက္လာေပမယ့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ ဘာမွ မယ္မယ္ရရမလုပ္ႏိုင္တာ၊ မလုပ္ၾကတာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။

အျမင္က်ယ္ၿပီး ႏွႈတ္ေတြဆြံ႕၊ လက္ေတြႀကိဳးတုပ္ထားခံရရင္လဲ ဘာလုပ္မလဲလို႕ စဥ္းစားမိပါရဲ႕။ အျမင္က်ယ္တယ္ဆုိတာကေရာ ဘာကိုေျပာတာပါလဲဆိုတာကလဲ စဥ္းစားစရာပါပဲ။

မေကရဲ႕ theme ကေန ေခ်ာ္ၿပီး ဒီလိုေရးမိတာ ခြင့္လႊတ္ပါ။ နည္းနည္းေတာ့ ဆိုင္တယ္လို႕ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ပဲ ေစာဒက တက္လိုက္ပါတယ္ :o)

လင္းၾကယ္ျဖဴ said...
This comment has been removed by the author.
လင္းၾကယ္ျဖဴ said...

ေကာင္းပါတယ္။အေတၢးအေခၚ၊စိတ္ဆိုတာ ေလထီးလိုပါပဲ ဖၢင့္ထားမွေကာင္းေကာင္းအလုပ္လုပ္ပါတယ္။
အဲ့သလိုဖၢင့္ထားႏိုင္ဖို႔က လၢတ္လပ္စၢာေတၢးေခၚၾကံဆႏိုင္မွပါ။အပင္ေတၢလိုေပါ့
ပန္းအိုးထဲမွာဆိုအရမ္းမသန္ဘူး။
အျပင္မွာလၢတ္လၢတ္လပ္လပ္စိုက္ရင္
ပို သန္ျပီးပိုၾကီးထၢားပါတယ္။ဒီေတာ့ မိမိစိတ္အၾကံဥာဏ္ကို မိမိဘာသာ အားေပးျပီး လိုအပ္သင့္ေတာ္တဲ့ေနရာမွာေနထုိင္ၾကရမွာပါ.ဒါေပမယ့္ဘယ္မွာပဲေနေန ဘယ္ေလာက္ပဲတတ္တတ္ တဖက္သားကို ေလးစားျပီး ငါကဘယ္ကျပန္လာတာ ဘာေတၢတတ္တာဆိုတာထက္ ပိုမိုထိေရာက္တဲ့ လုပ္ကိုင္မႈေတၢကို ေဆာင္႐ၢက္သင့္ၾကပါတယ္ လို႔ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

MANORHARY said...

ေက့ ႏိုင္ငံၿခားၿပန္က ေက့ စတိုင္လ္အတိုင္းထူးၿခားမယ္ လို႔ထင္ထားတာ ထင္ထားတဲ့အတိုင္း ၿဖစ္တဲ့တြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ႏွစ္ ၂၀ ဆိုတာၾကီးကိုေတာ့ ေခါင္းကိုက္ေနတာ ခုထိပါပဲ...

ကလူသစ္ said...

မျပန္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ေတာ႔ ျပီးေရာေပါ႔ဗ်ာ ဟီး :)

Moe Cho Thinn said...

ဆရာ ေအာင္ထြန္းသက္ ေျဖတဲ႔ အေျဖကို သေဘာက်မိတယ္ ေက။ တကယ္ေတာ႔ လူေတြက ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ အက်ဥ္းက်သလိုမ်ား ျဖစ္ေနေလသလား။ ကိုယ္႔အတြင္းစိတ္ လြတ္လပ္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္သလိုနဲ႔ ခက္မယ္ ထင္တယ္။ တို႔ကေတာ႔ အထဲ ေတြ အျပင္ေတြ အျပန္ေတြ အသြားေတြ စိတ္မ၀င္စားမိဘူး။ ဘယ္ေနရာမွာေနေန ကိုယ္႔ျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔စိတ္နဲ႔ တိုင္းျပည္အတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔သူေတြကို ႀကီးတယ္ ငယ္တယ္ မဟုတ္၊ အျမဲေလးစားရုိေသလ်က္ပါပဲ။

P.Ti said...

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္လံုးပုိရွဴပါတယ္။ ရန္ကုန္ကိုျပန္သြားခ်ိန္ဆုိ ဘတ္စ္ကားမစီးႏိုင္ဘူး၊ ကားေတြက ညစ္ပတ္တယ္။
တကၠစီ စီးပါတယ္။ စီးျပန္ေတာ့လည္း လမ္းမွာလူၾကံဳတင္လုိ႔ ေပးရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ မတန္ဘူးလုိ႔ အျပစ္တင္ပါတယ္။
ပညာေရးဆုိလည္း ငါတုိ႔လုိ မၾကိဳးစားခ်င္ၾကေတာ့ဘူး ခိုးခ်ဖုိ႔ပဲ လုပ္ေနၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။
အလုပ္လုပ္တဲ့လူေတြလည္း ခိုဖုိ႔ပဲစဥ္းစားေနတယ္ အလုပ္လုိ ေသခ်ာမလုပ္ခ်င္ဘူး လုိ႔ ေျပာပါတယ္။

ငါတုိ႔လုပ္တဲ့ စင္ကာပူမွာ ဆုိရင္ေလ... ဆုိၿပီး ၾကြားပါတယ္။

တြန္းအားေၾကာင့္ ေရာက္လာေပမယ့္ တစ္လံုးပိုရွဴမိပါတယ္...

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ေက
ဒါ့ေၾကာင့္ အမဘေလာ့ေခါင္းစဥ္မွာ တင္ထားတာေပါ့။ လြတ္လပ္ျခင္းဆုိသည္မွာ ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ ျဖစ္သည္လို႕။
မသြားခ်င္ပဲ သြားရတဲ့ဘ၀ေတြ။ ထြက္ခ်င္ေပမယ့္လဲ မထြက္ရတဲ့ဘ၀ေတြ.....
ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတာ ၀မ္းနည္းစရာမဟုတ္လားးးးး

ေနမင္း said...

ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္....................
ဒီလုိ စာမၽုဳိးေတြက လူငယ္တုိင္းအတြက္မ်ားစြာ အဖုိးတန္
ပါတယ္.......................

Anonymous said...

မေကသြယ္ရဲ ႔ စာဖတ္ပရိသတ္တေယာက္ပါ..ယံုၾကည္မွဳတည္ေဆာက္ၿခင္း ဆုိတဲ႔ စကားကို ၾကားေနခဲ႔တာ ၾကာပါၿပီ...ဘယ္အခ်က္ေတြပါလဲဆိုတာေတာ႔ က်မ စာဖတ္အားနဲေနေသးတဲ႔အတြက္ ေသခ်ာမသိေသးပါဘူး....ဆရာေအာင္ထြန္းသက္ေၿပာသြားသလို အၿမင္က်ယ္ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္ ဆိုတာက်မသေဘာတူပါတယ္...ဒါေပမဲ႔ အၿမင္က်ယ္ဖို႔အၿပင္ က်မတို႔ၿမန္မာေတြ သေဘာထားၾကီး, ခြင္႔လၽႊတ္ၿပီး ညီညွြတ္မွဳ ရိွဖို႔ပါ လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ၿမင္ယူဆမိပါတယ္....အၿမင္က်ယ္ၾကေပမဲ႔လည္း စည္းလံုးမွဳအားနည္းေနေသးလားလို႔ပါ...က်မကိုယ္ကုိယ္တိုင္ကေတာ႔ အ၇ာ၇ာကို သေဘာထားၾကီးၾကီးနဲ႔ နားလည္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနသူတေယာက္ပါ...မိမိကိုယ္ကို nothing လို႔ခံယူထားပါတယ္...။ ဟိုးအရင္တုန္းကေတာ႔ ၿမန္မာၿပည္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္မွ လူရာ၀င္တယ္လို႔ ယူဆၾကေပမဲ႔ အခုေနာက္ပိုင္းက်ေတာ႔ ႏုိင္ငံၿခားၿပန္မွဘဲ လူရာ၀င္တယ္လို႔ယူဆလာၾကၿပီထင္ပါတယ္...ဘာဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ က်မကေတာ႔ လူတေယာက္ကို သူ႔ရဲ ႔ပညာတတ္ၿခင္း, မတတ္ၿခင္းကို အဓိကမၾကည္႔ဘဲ သူ႔ရဲ ႔စြန္႔လႊတ္သည္းခံ သေဘာထားၾကီးတတ္တဲ႔ စိတ္ဓါတ္ ကိုဘဲ ေလးစားယံုၾကည္မိပါေၾကာင္း ေၿပာပါရေစမေကသြယ္...စာနည္းနည္းရွည္သြားတဲ႔အတြက္ ေဆာရီးပါေနာ္....ဒီပို႔စ္နဲ႔ ဆိုင္မဆိုင္ေတာ႔ မသိဘူး ရင္ထဲရိွတာ ခ်ေရးလိုက္တာပါ ...အမွားပါရင္ခြင္႔လႊတ္ေပးပါ.... (mie nge )

MyowinZaw said...

ေကာင္းမြန္တဲ့ posr ဖတ္ရတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ

ဖုန္းျမင္႔ said...

မျပန္ရင္ အုိဗာစေတးျဖစ္သြား မွာ ေၾကာက္လုိ႔ပါပဲ အေပၚက ကလူသစ္ေရ ..း) ။

မေက႔ ပုိစ္႔နဲ႕ေတာ႕မဆုိင္ပါဘူး..ဒါေပမဲ႔ အမေခါင္းစဥ္ကုိ အမ်ဳိးသမီး ေတြက ပုိစိတ္ဝင္စားေနသလုိပဲေနာ္ ...
ကြန္မန္႔ေတြ ၾကည္႔ျပီး ေျပာတာပါ ။

zeRoTraSh said...

ဘယ္ရမလဲ ဒါမ်ဳိး မရဘူး။ ကုိယ္ေတြကမေတာ့ မေလွ်ာ့ေရးခ် မေလွ်ာ့ ခုဆုိ စလုံးျပန္ဇီးရုိး လုပ္လုိ႔ရျပီ ေတာ္ေသးတာေပါ့ကြာ တစ္ကၽြန္းျပန္မဟုတ္လုိ႔ ဒါေပမယ့္ စလုံးကလဲ ကၽြန္းပဲ ဟီး ဟီး။ ေဒၚေကေရာ ၾသစီျပန္ေကေပါ့ ေကာင္းဘူးလား အဲဒါ ဟိ။ အဲဒါၾကီးက ကၽြန္းေတာင္ မဟုတ္ဘူး တုိက္ ဟိ ဟိ။ :D

ေအာင္သာငယ္ said...

ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ႏိုင္ငံျခားေရာက္သြားျပီးမွ
ဗမာျပည္ကို ျပန္သြားတဲ့လူေတြကို
ႏိုင္ငံျခားျပန္လို႕ ေခၚၾကတယ္။

ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္
ႏိုင္ငံျခားကို သြားခ်င္လို႕ ေငြကုန္ေၾကးက် ခံခဲ့ျပီးေတာ့ သြားတဲ့လူေတြကို
ဘယ္လိုေခၚၾကတယ္ မသိ။

မသြားခ်င္ပဲနဲ႕ ေရာက္သြားတဲ့လူေတြကိုေတာ့ လူတခ်ိဳ႕က အမည္ တခ်ိဳ႕ေပးတယ္၊ အျပစ္တင္တယ္၊ စြပ္စြဲတယ္၊ တံဆိပ္ကပ္တယ္။ ေမးခြန္းလည္း ထုတ္လိုက္ၾကေသးတယ္ ဘာလို႕ သြားတာလဲ... ။

ႏိုင္ငံျခားကို သြားခ်င္လို႕ သြားျပီး
ဗမာျပည္ကို ျပန္ကို မျပန္ေတာ့တဲ့ လူေတြကို
ဘယ္လို ေခၚသလဲ ဆိုတာ စိတ္၀င္စားတယ္။

ထို႕အတူ မသြားခ်င္ပဲ သြားရျပီး
ဗမာျပည္ကိုလည္း ျပန္ခ်င္လ်က္သားနဲ႕
အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မျပန္ႏိုင္တဲ့သူေတြကို
ဘယ္လို ေခၚၾကသလဲ ဆိုတာကိုလည္း
သိခ်င္ေနပါေသးတယ္။

က်ေနာ့္ တဦးထဲကေတာ့
ႏိုင္ငံျခား ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို
ရင္ဘတ္ထဲမွာ ခါးခါးသီးသီး မုန္းတယ္ ဗ်ာ...

တကယ္ဆို
လူထုေခါင္းေဆာင္
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လည္း
ႏိုင္ငံျခားျပန္ပါပဲဗ်ာ...

ပို႕စ္နဲ႕ ဆိုင္ မဆိုင္ေတာ့ မသိဘူး
ရင္ဘတ္ထဲမွာ ရွိတာေတြ သြန္ခ်သြားတယ္...
ေဆာရီးပါ...

April said...

ဆရာသုေမာင္ရဲ႔ ေဆာင္းပါးေကာ
ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္ ေျပာတာေကာပါ သေဘာက် ပါတယ္။ အဲဒီအထဲက Broad Minded ကို ေျပာသြားတာ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္ပါတယ္..
ဒီပုိ႔စ္အတြက္ ..အမကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။


ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..
မိုးေန

မီးမီးခ်စ္ said...

မျပန္ျဖစ္ေသးတဲ့လူေတြက ေတာ့ ေခတၱ xxx

တန္ခူး said...

ေကေရ… မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘယ္သူမဆို ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ေရကိုယ့္ေဒသကိုယ့္ဘာသာစကားနဲ ့ပဲ ေပ်ာ္္ေမြ ့ၾကတာမိုလား…
အေျခအေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ကိုယ့္ခ်စ္တ့ဲသူေတြ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့နိုင္ငံနဲ ့ခြဲေနရေပမယ့္ တို ့စိတ္ထဲေတာ့ အိမ္ကအိမ္ပါပဲေလ… ဒါေၾကာင့္ မေပ်ာ္ပဲေနေနရတဲ့ (တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ေလာဘေၾကာင့္… ေရာင့္ရဲနိုင္မွ ုဆင္းရဲလို ့) ဒီနိုင္ငံၾကီးကို ကိုယ့္အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေမ့ကိုေမ့ထားပစ္လိုက္တာ… မက်ပ္တည္းေပမယ့္ ခါးသက္လြန္းလို ့ေလ… တလံုးေလ်ာ့ရွ ုျဖစ္ပါတယ္ ေကရယ္…

ေမ့သမီး said...

အမေရ အဲဒါေတာ့အမွန္ပဲ။ ညီမတို႕ေတာင္ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖုိ႕စဥ္းစားတဲ့အခါ အလုပ္အတြက္ဆိုရင္ အဲဒါေတြထည္႕စဥ္းစားရတယ္။ ကိုယ္ကလူတြင္က်ယ္လုပ္တာမဟုတ္ေပမယ့္ ဒီကဘြဲ႕ရလာလို႕အေတြ႕အႀကံဳနည္းနည္းေလးနဲ႕ ၀င္ၿပီး ရာထူးေကာင္းေကာင္းရတယ္။ ေအာက္ကလူေတြက အၾကာႀကီးလုပ္လာၿပီး သူတို႕အေနနဲ႕ၾကည္႕ရင္ႏိုင္ငံျခား ဘြဲ႕ေလးတဘြဲ႕ယူလာၿပီး သူတို႕ကိုဆရာႀကီးလာလုပ္တယ္ေပါ့။ အဲဒီျပႆနာေတြကအမ်ားႀကီးပဲ။ ႏွစ္ဘက္စလံုးက လိုတယ္လို႕ထင္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ လူငယ္ေတြကိုလြတ္လြတ္လပ္လပ္ဆံုးျဖတ္ ေစခ်င္တယ္လို႕ ဆရာေအာင္ထြန္းသက္ ေျပာသြားတာကုိေတာ့ တကယ္ေထာက္ခံတယ္။

ေႏြးေနျခည္ said...

မမေက ဒီပိုစ့္ေလးကို ေတာ္ေတာ္ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ ဆရာၾကီးေတြရဲ႕ အေတြးအေခၚအယူအဆေတြကို သေဘာက်မိပါတယ္။
ႏိုင္ငံျခားျပန္မို႕လို႕ အထင္ၾကီးစရာမလိုသလို၊ ျပည္တြင္းမွာေနလို႕လည္း အထင္ေသးစရာမလိုပါဘူး။ လူေတြ စိတ္ဓာတ္ေကာင္းဖို႕ပဲ အေရးၾကီးပါတယ္။
မမရဲ႕ တင္ျပေထာက္ျပပုံေလးကို သေဘာက်ပါတယ္ရွင္

Ohn said...

ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေရာက္လာၿပီး ႏိုင္ငံျခားျပန္ကို ဖတ္သြားပါတယ္။ ၂၀ ရာစုေနာက္ပိုင္း ကမၻာ့ရြာႀကီးအျဖစ္ ထင္ရွားလာတဲ့အခါမွာ ႏိုင္ငံျခားသြားတဲ့ ကိစဟာ မထူးျခားေတာ့သလုိ႔ ႏိုင္ငံျခားျပန္တဲ့သူေတြဟာလည္း မထူးျခားပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုကို ႏုိင္ငံျခား ျပန္ပါဆုိၿပီး ဂုဏ္ယူခ်င္တဲ့ သူေတြအတြက္လည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္မိပါတယ္။

ကိုေနသြန္း said...

ႏိုင္ငံျခားျပန္ဆိုတဲ႔ ေဆာင္းပါေလးကိုၾကိဳက္ပါတယ္
ႏိုင္ငံျခားသြားေတာလား
ဆိုတာေလးမ်ားေရးဦးမလားလို႔
ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္
အိမ္မက္ေတြဗလပြနဲ႔ အနာဂါတ္ကိုထမင္းလံုး
စီရင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားကိုေရာက္လာခဲ႔တယ္
ဆန္ျပဳတ္၂ ရက္ေသာက္ခဲ႔ရတဲ႔ေန႔ေလးရယ္
စားစရာမရွိလို႔ေတာထဲမွာ ဟင္းရြက္ခူးရင္
ပိုင္ရွင္ကသိလို႔ဒါးနဲ႔လိုက္ခုတ္ခံခဲ႔ရတာရယ္...
အမ်ားၾကီးပါ ..မေကသြယ္....
အျမင္္က်ယ္ဖို႔ေနေနသာသာ ေဆးသမား
အရက္သမားေတြၾကားမွာ အမွ်င္ပါးပါးေလး
သာက်န္ေတာ့တဲ႔ စိတ္ဓါတ္ေလးကို ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား ျပဳတ္က်ေလမလားရယ္လို႔
ေတြးေၾကာက္ေနရင္း ....ႏိုင္ငံျခားျပန္ဆိုတဲ႔
အရာတခုကို လႊတ္ခ်မိခဲ႔တဲ႔လူသားေတြ ရွိေနပါေသးတယ္...

Kay said...

စင္စင္- မေၾကးမံု..ေက်းဇူး။ း)
ကဗ်ာအိုးကြဲ လင္းဒီပ- ၾကက္ပ်ံ..ငွက္ပ်ံ..စလံုးျပန္..
မမသီရိ- အဲအတိုင္းပဲ

စီးရီးယပ္စ္ ဇီဇ၀ါ..( အဲလို နံမယ္ခ်စ္စနိုးေပးလိုက္တယ္) း) နိုင္ငံျခားျပန္ ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္ ဆိုတာ..တကယ္လည္း နိုင္ငံျခားျပန္ေလ.. အဲဒီအတြက္လည္း တစိတ္တပိုင္း သူပိုထင္ေပၚေနတာမို႕ပါ။ ဆရာေျပာတာေတြ.. ေကာင္းပါတယ္။

လင္းၾကယ္ျဖဴ- အဟုတ္ေပါ့..ညီမေရ

မေနာ္- ေခါင္းကိုက္ေျပပီလား.. က်မေတာ့..ေနာက္အႏွစ္ ၂၀ ဆို အဘြားေက ေပါ့..ဟိ

ကလူသစ္က..ဒါဆို..စလံုးမျပန္ ကလူသစ္ေပါ့.. း)

မခ်ိဴသင္း- က်မလဲ သေဘာတူပါတယ္။ သံုးသပ္ခ်က္ေတာ့..မခ်တတ္ဘူး..

တလံုးပိုရွဳခ်င္တဲ့..ကပီတိ ကိုေတာ့.. တခါတည္း..မီးျခစ္ နဲ႕ တို႕ပစ္လိုက္မယ္.. း)

အမ- သိဘူး..ေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။

မီးငယ္- ကိုေနမင္း.. ခုလို ေလးေလးနက္နက္ ေရးျပသြားတာ..သိပ္၀မ္းသာပါတယ္။ စာဖတ္သူ တေယာက္ အေနနဲ႕ မိတ္ေဆြ တေယာက္အေနနဲ႕..မွတ္မွတ္ သားသား ရွိေနပါ့မယ္။

ေမာင္ဖုန္းျမင့္ နဲ႕ ကိုမ်ိဳး၀င္းေဇာ္- စာလာဖတ္တာ..၀မ္းသာတယ္။ း)

ကိုသုညေရာ-..စလံုးမျပန္ လုပ္မလို႕လား.. း) ဘီယာဖိုးနဲ႕ လချပဳတ္မယ္။

ကိုေအာင္သာငယ္ ရဲ႕ ကြန္မန္႕ရွည္ၾကီးကိုေတာ့..မေျဖတတ္ပါ.. း((

မိုးေန..မီးမီးခ်စ္- ေက်းဇူး း)

မတန္ခူးရဲ႕..ေလွ်ာ့ေတာ့မရွဴပါနဲ႕..အသက္ရွဳ မ၀ ျဖစ္ေနမယ္.. မက..ေစတနာနဲ႕ ေလွ်ာ့ရွဳထားတဲ့ ဟာကို ပီတိ ယူသြားအံုးမယ္.. း)

ေမ့သမီး နဲ႕ ေႏြးေနျခည္- တို႕လည္း ေထာက္ခံ သေဘာက် ပါတယ္။

အုန္းေရ- ဒီလိုလူေတြလဲ ရွိပါတယ္ ေပါ့..ေနာ္

ကိုေနသြန္း- ခါးသက္သက္ ခံစားခ်က္ေတြကို ရွဳရွိဳက္မိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က ခ်ိဳ..တခ်ိဳ႕က ခါး..ဒါ ေလာကသဘာ၀ပဲလား မသိ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္..ခုေတာ့..ကိုေနသြန္းလဲ အခါးေပါ့ေနေလာက္ပီ ထင္ပါတယ္။ း)

Anonymous said...

ႏိုင္ငံျခားျပန္ဆိုတိုင္း အထင္ႀကီးစရာ မဟုတ္သလုိ အထင္ေသးစရာလဲ မလုိပါဘူး ၊၊
ဘယ္မွာပဲေနေန ဘယ္ေလာက္ပဲတတ္တတ္ ကုိယ္.တုိင္းျပည္အတြက္
ေကာင္းက်ုဳးိျဖစ္ထြန္းလာမဲ. ရလဒ္ တစ္စံုတစ္ရာ မရွိရင္ေတာ. အလကားအသံုးမက်တဲ. ျမန္မာပဲ ။
ျမန္မာဆိုတဲ.ေအာက္မွာ တိုင္းရင္းသားေတြ အကုန္လံုးပါတယ္ ။

ေက်ာက္တာ said...

ဘာပဲ ေျပာေျပာ ေနာက္ဆံုးဆတာ့ မီးပံုၾကီးထဲကုိ အကုန္ ခုန္ဆင္းၾကရမွာပါပဲ တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေျပာတဲ့စကားကုိ သတိရမိတယ္။အခု ပုိ႔စ္ေလးကုိ ဖတ္ရလုိ႔ ေရာ ကြန္႔မန္႔ေပးတဲ့လူေတြေရာ အားလံုး စိတ္ဝင္စားစရာပါပဲ။တစ္ခု ေမ့ေနမလား ေျပာသမွ် လူတုိင္းက ျမန္မာနိဳင္ငံက လူေတြက နိဳင္ငံျခားျပန္ဆုိရင္ အထင္ၾကီးေနၾကတယ္။နိဳင္ငံျခားမွာ ေနရင္ အထင္ၾကီးတတ္ၾကတယ္ ။မညာခ်င္ပါဘူး ကုိယ္တုိင္လဲ အထင္ၾကီးခဲ့ဘူးပါတယ္။မေရာက္ဘူးခင္ကေပါ့။ေရာက္ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္လူမ်ိဳးကုိ အားမရ ျဖစ္မိတယ္။အထင္ၾကီးတဲ့လူေတြကုိ မုန္းတယ္။နိဳင္ငံျခားကေန ျမန္မာေတြကုိ အထင္ေသးတဲ့ လူေတြကုိ မုန္းတယ္။ဘာေၾကာင့္လဲ ..
ဒီလုိ ခံစားမွဳေတြ ဘာလုိ႔ ျဖစ္လာတတ္တာလဲ...။
ေနာက္ဆံုးက မညာၾကပါနဲ႔ ျမန္မာေတြ အေတာ္ မ်ားမ်ား အထင္ေသးခံေနရပါတယ္ ဘာေၾကာင့္လဲ။

Kay said...

ၾကံဳလို႕ တခါတည္း အမည္မသိကိုပါ ျပန္လိုက္ပါတယ္။
မွန္ပါတယ္..ျမန္မာျပည္မွာ ေနထိုင္ၾကေသာ..တနိုင္ငံတည္းသား အားလံုး ကို..အတူတူ လို႕ပဲ သတ္မွတ္ပါတယ္။
ကိုေက်ာက္ကာ လည္း စာေသခ်ာ ဖတ္ေပး ေ၀ဖန္ေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့..ဘာေတြပဲ ေျပာေျပာ..ဘယ္လိုပဲေရးေရး..ဘယ္ေလာက္ပဲ တက္တက္.. လူတိုင္းရဲ႕ အထဲမွာ..reality သေဘာေလးေတြ ရွိေနတာပဲ ..မဟုတ္လား။

Mettā Mon said...

မမ ေက ေရ ပိုရှူချင်တဲ့သူကို တလုံးပို ေပါက္ ေပးလိုက္ မယ္ ဘူ ------- ဟဲဟဲဟဲ