ဘေလာ့ မွတ္စု


ဘေလာ့ -- ဘေလာ့--- ဘေလာ့--- ။
ေနရာတိုင္းမွာ ၾကားေနရ ၏။ အေမရိကန္ ေရြးေကာက္ပြဲ သံုးသပ္ခ်က္ ကေန.. ဆယ္ေက်ာ္သက္ ကေလး တေယာက္ ရဲ႕ ရင္ခုန္သံနု နု ေလး ေတြ အထိ- ဘေလာ့ထက္ တင္ အကၡရာ မ်ား ျဖစ္ လာ ေန ၾက ေလျပီ။


ဘေလာ့ Boom - Burst

ဘ၀ သံသရာ မဟုတ္ရင္ ေတာင္- Boom - Burst သံသရာ ကေတာ့၊ အျမဲတမ္း ျဖစ္ပ်က္ ေနေလ့ ရွိသည္ ဆို၏။ ေနထိုင္ ရွင္သန္ ေနတဲ့ ဗမာ စကားေျပ သံုး ဘေလာ့ ရပ္ကြက္ ၾကီး ထဲမွာ လည္း ဘေလာ့ေတြ တမဟုတ္ခ်င္း ဖူးပြင့္ လာ ေနၾကတာ မွ- ေဟာကနဲ- ေဟာကနဲ။ မိတ္ေဆြ အသစ္ေတြ တိုးတိုး လာသလို..မိတ္ေဆြ ေဟာင္း ေတြ ဆီ ေတာင္..အနိုင္နိုင္ ေျပး ႏွုတ္ဆက္ ေနရသည့္ ဒုကၡ။ ဖတ္ လို႕ကိုး--- မနိုင္။ ေလးျဖဴ ေျပာသလို..နား- နားျပီး ဖတ္ ရင္လည္း.. အပံုလိုက္ ျဖစ္ ျပီး..အေကာင္းေတြ လြတ္ကုန္ တတ္ျပန္ ။ တေန႕ကို ဘေလာ့အတြက္..အခ်ိန္ ဘယ္ေလာက္သံုး မယ္ ဆိုျပီး..သတ္သတ္မွတ္ မွတ္ ထား ရင္ ေကာင္းမလားလို႕ ေတြးေန မိသည္။ ကိုယ္တိုင္ ပံုမွန္ ေရးဖို႕ေတာင္..တခါ တခါ..၀က္သား အိုးၾကီးခ်က္ ေတြ နင္းကန္ စားလိုက္မိသလို.. အီလည္လည္ ျဖစ္ေန တတ္ျပန္သည္။ အဲဒါ- ကိုယ့္ ဖာသာ Burst ျဖစ္ကာ နီး လာတာ လား ေတာ့မသိ။

ဘေလာ့စာေပ

တေန႕ တေန႕ ဘေလာ့ ေတြ ေပၚမွာ ရွင္သန္ ေနထိုင္ ရင္း၊ ဘေလာ့ပံုစံ စာေရးနည္း ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့စာေပ လို႕ေခၚရမလား- စတိုင္ တခု ျဖစ္ထြန္း လာ ေနတာကိုလည္း..သတိ ထား မိျပန္တယ္။ ဒီမွာက- ၀တၱဳစစ္စစ္ပံုစံ ေရးၾကတဲ့သူ ေတြ လည္း ရွိ ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့.. တေန႕ခ်င္းစာ ဖတ္နိုင္ဖို႕ တပိုင္းစီ ေရးၾက တင္ၾက တယ္။ ဒါ ေကာင္းပါတယ္။ တကယ္လည္း- စာအုပ္တအုပ္ ကို ကိုင္ျပီး ေျခပစ္လက္ပစ္ ေအးေအးလူလူ တထိုင္တည္း ဖတ္တာမ်ိဳး ဘေလာ့ေတြေပၚ မွာ မလုပ္ျဖစ္ၾကဘူး။ အဲဒီေတာ့..မ်ားေသာ အားျဖင့္..ေရးတဲ့သူကလည္း..ခပ္တိုတို- ခပ္လတ္လတ္ ပဲ ေရး ျဖစ္ၾက ေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း..ဘေလာ့ ေလးငါး ဆယ္ခု ဆက္တိုက္ ဖတ္ လိုက္ ရတာကလည္း..၀တၱဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္ တခု လို မဟုတ္ေနျပန္ဘူး။ မဂၢဇင္း တခု လို- က႑ စံု - အရုပ္စံု လား ဆိုေတာ့လည္း- မဟုတ္ျပန္ဘူး။

အတိုင္းအရွည္ တင္ မက- ေရးဟန္ ေတြကလည္း- စကားေျပ ထက္ စကားေျပာ ပိုဆန္လာတယ္။ ` ကဲ- ဒီေန႕ေတာ့--´ ဆုိတာ မ်ိဳး ` မေရးဘူး မေရးဘူးနဲ႕ပဲ--´ လို႕ အင္တင္တင္ ပံုစံေလးျပ မလား.. ` ခုတေလာ.. စိတ္ေတြက မအားလို႕....´ ဆိုျပီး ညည္းခ်င္ညည္း။ အဲဒီလို အဖြင့္ေလးေတြ နဲ႕ ပိုျပီး အသက္၀င္ တဲ့၊ အသြားအျပန္ ရွိတဲ့ ေရးဟန္ ေလး ေတြ၊ သူ႕အလိုလို ျဖစ္ လာ တယ္။

အေၾကာင္းအရာ ေတြ ကလည္း...ရသ သုတ သတင္း အစံုစံု ရွိေပမဲ့ တကယ့္ အျဖစ္ အပ်က္ ကေလး ေတြ.. ပုဂၢိဳလ္ေရး ေလးေတြ.. အေတြ႕အၾကံဳ ဆန္းဆန္းေလး ေတြ ဆိုရင္.. ပို သေဘာက် မိ ၾက တယ္။ လူ႕သဘာ၀ မို႕၊ သူမ်ားအေၾကာင္း သိခ်င္ တာလည္း ပါမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ဘယ္ ဟာကို သြားသတိရ လည္း ဆိုေတာ့.. ေသာ္တာေဆြ ရဲ႕ ` ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ဇတ္ေၾကာင္း´ စီးရီး တြဲ ေတြကို ေျပး သတိရ မိတယ္။ အခု ဘေလာ့ေတြ ေရးပံု နဲ႕ တကယ့္ကို တပံုစံ တည္း ။ စာကလည္း သိပ္ မရွည္။ သူ႕ အေၾကာင္း သူ႕မိသားစု အေၾကာင္း ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ မိတ္ေဆြ ေတြ..စာေရးဆရာ ေတြ အေၾကာင္း.. အခမ္းအနားမပါပဲ.. ရိုးရိုးရွင္းရွင္း ေဖာက္သည္ခ် ထား တာ ေလးေတြကို..စာဖတ္ပရိသတ္ ေတြ.. ေသြးေသာက္..ခ်ယ္ရီ တို႕ မွာ..ေစာင့္ ျပီး ဖတ္ခဲ့ရတာ..သတိရ မိတယ္။ သူကလည္း..အေရးအသားေကာင္းတဲ့ နံမယ္ၾကီး စာေရး ဆရာ ျဖစ္ တာကလည္း..တပိုင္းေပါ့။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့..ေသာ္တာေဆြ ရဲ႕.. အဲဒီ ` ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ဇတ္ေၾကာင္း´ ေတြက.. ဘာစာေပ အက်ိဳးမွ မျဖစ္ထြန္းခဲ့ဘူးလို႕ ေ၀ဖန္ ၾက တာမ်ိဳးလည္း ရွိ ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့.. စာေပ ေတြ ဆိုတာ..အျမဲ အက်ိဳး ျဖစ္ထြန္းေနစရာ မလို သလို.. အတံုးလိုက္ အတစ္ လိုက္ သိလိုက္ မွတ္လိုက္ ရမွ..အက်ိဳးျဖစ္ထြန္း တာ မ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ ဘ၀ ဇတ္ေၾကာင္း ေတြ မွာ..ရုိးသားမူ ေတြ ပါတယ္။ သမိုင္း ပါးပါး ေလးေတြ ေပၚ ေနတယ္။ သူ႕ရဲ႕ တကယ့္ သက္ရွိ ဇတ္လိုက္ ေတြ ဆီက.. လူ႕သေဘာ ေတြကို၊ အေကာင္းေရာ အဆိုးေရာ.. ျမင္ရတယ္။ လူ႕ဘ၀ ကို ဒုကၡေရာ သုခ ေရာ နားလည္ ရတယ္။

ေသာ္တာေဆြ စာ ထဲမွာ ပါတဲ့ ဇတ္ေကာင္ေတြ ဆို ရင္- ေျပာစမွတ္ ျပဳ ရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဟိုတေလာက.. ျဖစ္တဲ့ စိမ္းလဲ့ကန္သာ ၅ ေလာင္းျပိဳင္ အမူ က ..ဘယ္သူေတြ လည္း ဆိုရင္- ဟို- ေသာ္တာေဆြ ေျပာတဲ့ ေငြကို ေလလိုသံုးတဲ့ မိုးကုတ္ ျမေမာင္ အမ်ိဳးေတြေလ.. အဲလိုကို ေျပာရ ေတာ့တာပဲ။ တခါ တုန္းက.. အသိ အမ တေယာက္ အိမ္လာလည္ေတာ့.. စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း စကားစပ္ရင္း..သူ႕အမ်ိဳးသားက- စာေရးဆရာ သန္းေဆြ ရဲ႕သား တဲ့။ ငယ္ငယ္ေလး နဲ႕ဆံုးသြားလို႕ စာေတြ ေတာ့..အမ်ားၾကီး မက်န္ခဲ့ဘူး ေပါ့ လို႕..သူက ခပ္ထိန္းထိန္း ေျပာေပမဲ့.. ေဘးက..နားေထာင္ေနတဲ့.. ေသာ္တာေဆြ အမာခံ ပရိသတ္ ၁၃ ႏွစ္ အရြယ္ တူမ ငယ္က.. သမီး သိတယ္- ေသာ္တာေဆြ စာေတြ မွာ အျမဲပါတဲ့..သူငယ္ခ်င္း စာေရးဆရာ- ေရ နစ္ျပီး ဆံုးသြားတာလို႕.. ဒိုးဒိုးေဒါက္ ေဒါက္ ေျပာလိုက္ လို႕.. ဟို အမ မွာ..အံ့ၾသေရာ။

တခ်ိဳ႕စာဖတ္ ပ၇ိသတ္ ေတြ ဆို.. ေသာ္တာေဆြ ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး ` ေမ´ ကို.. စာေတြ ထဲကေနျပီး အမ တေယာက္ လို ခင္ ေန လို႕ ..ေမ ရဲ့ မုန္႕ဟင္းခါး ကိုမွ တကူးတက သြားစားရတဲ့ လူေတြ မနဲ။ ဆရာ ေသာ္တာေဆြ ရဲ႕ သမီး ေဆး(၁) က အဂၤလိပ္စာ ဆရာမ Dimple ေဆြ ဆိုရင္.. ေဆး(၁) က ေက်ာင္းသားေတြက..အမ်ိဳးလိုကို ခံစား ရ သတဲ့။

ထားပါေတာ့။ ေျပာခ်င္တာက.. ေသာ္တာေဆြ ရဲ႕ ` ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ဇတ္ေၾကာင္း ´ ေတြဟာ ေရွးဦး ဘေလာ့စတိုင္ စာေပ ေတြ လို႕ ေျပာရ မလားပဲ။ တကယ္ လည္း..သူက..အဲဒီ စာေလး ေတြကို..ေန႕စဥ္ မနက္တိုင္း.. ၅ နာရီ မွာ အိပ္ယာက ထ ျပီး..သူ႕မိန္းမ `ေမ´ မုန္႕ဟင္းခါး ဆိုင္ အတြက္ ျပင္ဆင္ ခ်က္ျပဳတ္ ျပီးတာနဲ႕..စားပြဲ မွာ ထိုင္ျပီး ေရး ေလ့ ရွိခဲ့တာ တဲ့။

ကဲ- ဒါဆိုရင္ေတာ့..ေခတ္စမ္းစာေပ ျပီးရင္.. ဘေလာ့စာေပ ဆိုျပီးမ်ား ျဖစ္လာ မလားပဲ။ ကျပားနံမယ္ ၾကီး နဲ႕ေတာ့..မမိုက္ လွပါဘူးေနာ္- နံမယ္ ဘယ္လို ေပးရပါ့။

ဘေလာ့ဂါ

ဘေလာ့ဂါ ဆိုတာ ဘာလည္း ဆိုျပီး.. အဓိပၸါယ္ေတြ ထုတ္ၾကည့္ ေနတဲ့ သူေတြ လည္း အမ်ားသား။ အဲဒီ အဓိပၸါယ္ အဖြင့္ ကြင္းစ ကြင္းပိတ္ ကေလး ထဲကို..၀င္ရင္ေကာင္းမလား မ၀င္ရင္ေကာင္းမလား ဒိြဟ ျဖစ္ေနသူေတြလည္း အပံု။ တေန႕သားကေတာင္..ဘေလာ့ေရးေနတဲ့..ညီမေလး ျမတ္နိုးက.. စာေရးတိုင္း ဘေလာ့ဂါ ျဖစ္ ရဲ႕လား လို႕..လာေဆြးေႏြး တယ္။ သူက - ေလာဂ်စ္ တခု နဲ႕ ယွဥ္ျပ လာတယ္။

`ဘုန္ၾကီးတိုင္း ဂတံုးတံုးေသာ္လည္း ဂတံုးတံုးတိုင္း ဘုန္းၾကီးမဟုတ္ပါ…။ထို႔အတူ ဘေလာ့ေပၚတြင္ဘေလာ့ဂါတိုင္းစာေရးေသာ္လည္း စာေရးတိုင္း ဘေလာ့ဂါမဟုတ္ပါ။´

အဲဒါနဲ႕ ကိုယ္လည္း နဲနဲ စဥ္းစားျပီး ျပန္ အေျဖ ေပးလိုက္တယ္။

ဘေလာ့ေရးသူ ကေတာ့.. ဘေလာ့ဂါ ပါပဲေလ။ ကတံုး တုံးတိုင္း ဘုန္းၾကီးမဟုတ္ေပမဲ့..တျခား ဘုန္းၾကီးအဂၤါရပ္ေတြ ရွိေနရင္ေတာ့..ဘုန္းၾကီးေပါ့။ အဲဒီထက္ပိုျပီး.. ဒကာ-ဒကာမ ၾကည္ညို ယံုၾကည္ ကိုးစားရင္..ဘုန္းၾကီးပီပီသသ ျဖစ္တာပဲ။ အဲဒီသေဘာပဲ ထင္ပါတယ္။


ေနာက္ ျပီး -ကိုယ့္မွာ..ဆာဒူးၾကီး လို က်င့္ၾကံ ေနထိုင္ တဲ့..သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ရွိတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အနုပညာ ျပင္းအား ေတြ က.. သူ႕ရဲ႕ အက်င့္အၾကံ ေတြ ေၾကာင့္.. သူ႕၀ိညဥ္ ထဲ မွာ မဆန္႕ ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့..သူ အန္ခ် ရေတာ့တယ္။ သြန္ခ် ရေတာ့တယ္။ အဲဒါ နဲ႕ ဘေလာ့ စေပါ့ ဆိုတဲ့ ဂူးဂဲ လ္ ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ ေတြ ကို..တရြက္ခ်င္းလွန္ ျပီး..တရက္ခ်င္း ေရးေတာ့တာပါပဲ။ တခါ တခါ ဆို..တရက္ထဲ မွာ တင္.. ၃-၄ -၅ ပုဒ္ ကဗ်ာ ေတြ ဆက္တိုက္ စပ္ဆို ဘေလာ့ ထက္ အကၡရာ တင္ေလ့ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့..သူက - ငါသည္ ဘေလာ့ဂါ မဟုတ္- ဆိုတဲ့ မန္ထရာ ကိုလည္း..ဆီမန္း မန္းသလို ရြတ္ေလ့ရွိတယ္။ သူ႕မွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ တခ်ိဳ႕ ခိုင္ခိုင္ လံုလံု ရွိ ေန တယ္။ သူက- ဘေလာ့ဂါ အက်င့္အၾကံ ေတြ ျဖစ္တဲ့..စီေဘာက္ မ်ားမွာ..သြားေရာက္ ႏွဳတ္ဆက္ျခင္း.. ကြန္မန္႕ပြတ္ျခင္း.. Tag ျခင္း .. မ်ား ကို လံုးလံုး မျပဳလုပ္သလို.. တျခား ဘယ္ဘေလာ့ကို မွ လည္း..သြားေရာက္ ဖတ္ရွဳ ေလ့ မရွိပါတဲ့။

ေျပာမနာ ဆိုမနာ သူငယ္ခ်င္း မို႕.. ျငင္ျငင္သာသာ ေလးပဲ ေမးၾကည့္ပါတယ္။ ဒါဆို- နင္ စာတပုဒ္ တင္တိုင္း log in ၀င္ ရတဲ့ blogger.com ဆိုတာ ဘာလည္း လို႕။ ဒါေပမဲ့..သိပ္လည္း မေျပာရဲပါဘူး။ ဘေလာ့ဂါျဖစ္ ရမွာ ေၾကာက္ အားၾကီး ျပီး.. သူ႕ဘေလာ့ ေလး ပိတ္လိုက္ မွျဖင့္..သူ႕ ပရိသတ္ ေတြ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ျဖစ္ကုန္ ပါ့မယ္။ သူကလည္း..နံမယ္ၾကီး ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ ကိုး။ အဲ- ေဆာရီး..နံမယ္ၾကီး ကဗ်ာဆရာ တေယာက္ကိုး။ း)

တကယ္ေတာ့..ဘေလာ့ဂါ လား.. စာေရးသူ လား..ဘာလား ...ညာလား.. ကိုယ္တိုင္ လည္း မခြဲ ျခား တတ္ပါဘူး။ ခြဲျခားဖို႕ လည္း စိတ္ကူး မရွိဘူး။ သဒၵါ သေဘာ အရ ကို.. ဘေလာ့ေရးရင္ေတာ့..ဘေလာ့ဂါ ျဖစ္မယ္ ဆိုတာ.. အရွင္းဆံုး လက္ခံ နိုင္တာပဲ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အေရးမၾကီးပါဘူး။ ကားေတြ ေပၚ လို႕ ကားစီး ၾကသလို.. တီဗီ ေတြ ေပၚ လို႕..တီဗီ ၾကည့္ ၾကသလို.. အီးေမးလ္ ေတြ ေပၚလို႕.. အီးေမးလ္ သံုးသလို.. ဘေလာ့ ေတြ ေပၚလာလို႕..ဘေလာ့ေရး မိ တာပါပဲ။ ဘေလာ့ ကို အသံုးျပဳ ျပီး စာေတြေရး ေနသမွ် ကာလ ပတ္ လံုး ကေတာ့..ဘေလာ့ဂါ က..ဘေလာ့ဂါ ပါပဲ။

သူငယ္ခ်င္း စာေရးဆရာမ မေနာ္ဟရီ က.. `ဒါဆို- ရွင္ စာေရး တာ..ဘာအတြက္ လည္း..´ လို႕.. အေၾကာင္းအရာ တခု နဲ႕ ဆက္စပ္ျပီး ေမးလာ ဘူးတယ္။ အဲဒါနဲ႕..ကိုယ္လည္း.. အျပံဳးေလး တပြင့္ နဲ႕အတူ- လီယို ေတာ္စတိြဳင္း နဲ႕ပတ္သတ္လို႕ သိမ္းထားဖူးတဲ့ စာေၾကာင္းေလး တခု ကို ျပ လိုက္ ပါတယ္။

Tolstoy explained that he kept writing because he was the slave of an inner compulsion and had a consuming desire deep within his bones. He felt that he had to keep writing or else he would go mad.

အဲလိုပါပဲ။ အေသြး ထဲ အသားထဲ..အရိုးထဲက..ကို ..စာေရးခ်င္လာ လို႕..ေရးေနမိတာပါ။

ဘေလာ့ယဥ္ေက်းမူ


ကဲ- ကိုယ္ ကေတာ့..သူငယ္ခ်င္း ဆာဒူးၾကီး နဲ႕ ဆန္႕က်င္ လွစြာ..ဘေလာ့ ယဥ္ေက်းမူ မ်ား ျဖစ္တဲ့..စီေဘာက္ျဖည့္ျခင္း.. ကြန္မန္႕ပြတ္ျခင္း..တျခားဘေလာ့မ်ားကို ဖတ္ရွဴ အားေပးျခင္း စသည္ မ်ား ကို..တတ္နိုင္သမွ် ..ရြပ္ရြပ္ခၽြံခၽြံ ထမ္းေဆာင္ေလ့ ရွိပါတယ္။ အခုလည္း..ဘေလာ့ ယဥ္ေက်း မူ ပဲ ဆိုဆို.. tag တယ္ပဲ ေျပာေျပာ.. စကၠဴ နဲ႕ လုပ္တဲ့..တကယ့္ ကိုယ္ပိုင္ စာမ်က္ႏွာ စစ္ စစ္ မ်ား စြာ ေရးသား ေနရင္းက.. ဘေလာ့ ဆိုတဲ့.. ပံုရိပ္ေယာင္ စာမ်က္ႏွာ ေလး တခုပါ ဖြင့္လွစ္ လိုက္တဲ့.. ၀တၱဳနဲ႕ ကဗ်ာေရးဆရာမ - မေနာ္ဟရီ ကိုလည္း.. ဘေလာ့ နဲ႕ပတ္သတ္ သမွ်.. မွတ္စု ေလး ထုတ္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆို လိုက္ပါတယ္။ သူက ေတာ့..ကဗ်ာ လွလွ ေလး ေတြနဲ႕ ေပ်ာ္ေမြ႕သူမို႕.. ဒါမ်ဳိး ေရးခ်င္ မလား ေတာ့ မသိ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. သူ႕မွာလည္း ဘေလာ့နဲ႕ပတ္သတ္ တဲ့ အေၾကာင္းေလး ေတြ ..အနဲဆံုး တပိုဒ္ ေလာက္ ေတာ့ ရွိမွာပါ ေလ။



Share/Bookmark

20 Comments:

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

အမေျပာတဲ့ ကဗ်ာဆရာကိုသိသလိုလိုပဲ။ ဟုတ္တယ္ေနာ္သူကတစ္မ်ိဳးပဲ။ အစ္ကိုၾကီးေရ စိတ္ဆိုးနဲ႕စတာပါဗ်ာ

ဒူကဘာ said...

ဒူကဘာေတာ႔ တတ္ႏိုင္လို႔ ေန႔တိုင္းေရးေရး၊ သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ႔ လူေတြပဲလာလာ၊ အက်ဳိးျပဳစာ ၁ေၾကာင္းေရးႏိုင္မွ ဘေလာ႔ဂ္ဂါ လို႔ ယူဆပါေၾကာင္း။

khin oo may said...

မဲနည္းလိမ္႕မယ္ ဒူကဘာ.။

khin oo may said...

သိတ္ၿ႔ပိိး စာေရးေကာင္းတဲ႕ စာေရးဆရာမၿကီး။ လာဖတ္မွတ္သား ေခါင္းတညိတ္ ညိတ္ လုပ္သြားပါတယ္။

mmhan said...

Blogger ဆိုတာက အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစား မဟုတ္သလုိ ငါဟာ Blogger ပါဆိုျပီး လက္မေထာင္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဂုဏ္ပုဒ္မရွိပါဘူး။

Blog မွာစာေရးတာက ၀ါသနာအေလ်ာက္ေရးတာပဲေလ...

ဘယ္သူကမွ ၀ါသနာအေလ်ာက္ ပံုဆြဲေနတဲ့သူကို ပန္းခ်ီဆရာလုိ႕ မေခၚသလုိ၊ ပန္းခ်ီေတြ ေရာင္းေနရေပမယ့္ ကုိယ့္ကိုယ္ကို ပန္းခ်ီဆရာပါလုိ႕ ဘယ္ေတာ့မွ မသတ္မွတ္တဲ့သူေတြ ရွိတာပဲ

အခ်ိန္ကုန္ လူပင္ပန္းခံျပီး ထုိင္ျငင္းေနေတာ့ေရာ ဘာထူးသြားမွာမို႕လုိ႕လဲဗ်ာ...

lwinmoe said...

နားနားပြီး ဖတ်သွား ပါတယ်။

(Sorry the encoding is not compatible with Zawgyi. I don't know how to use Zawgyi system. The text is typed with Unicode 5.1 compatible input system. :)

I was just saying that I read the post, took a rest and read again :)

Best,
LM

Anonymous said...

မသိေတာ့ဘူး အမရာ..

စာေရးခ်င္လို့ေရးတာ..ဒါေပမဲ့ စာေရးဆရာ မဟုတ္ဘူးေလ..။
စိတ္ထဲက မွာ ေရးခ်င္ေနခဲ့တာေတြကို ခ်ေရးလိုက္တာေပါ့။
တခါတေလက်ေတာ့လည္း ကိုယ့္ရဲ့ ဒိုင္ယာရီ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေနေသးတာပဲ။
ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့စာမွာ အမတို့လို့ ေတြးစရာအေတြးစေလးေတြ က်န္မေနဘူးေလ..။
ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တိုင္ စာေရးခ်င္လို့ေရးတာ ျဖစ္တဲ့အခါ .. အဲလို ၾကီး ဘေလာ့ဂါဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို မခံယူဝံ့ပါေၾကာင္း... ။

ပီးေတာ့ အထက္ကေျပာသလိုပဲ ဘေလာ့ဂါ ယဥ္ေက်းမွူ ကိုလည္း ေသခ်ာ မလိုက္ႏိုင္ေသးပါ။ ႏုတ္ဆက္မွ ယဥ္ေက်းတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမတ္ႏိုးကို ရိုင္းတယ္လို့သတ္မွတ္လည္း စိတ္မဆိုးေပါင္။
စာေတြကို မၾကိဳက္ပဲနဲ့လည္း ေကာ္မန့္မေပးႏိုင္သလို တခါတေလ ပ်င္းရင္လဲ ေကာင္းရဲ့သားနဲ့ မေပး ျဖစ္ေပါင္။
စီေဘာက္မွာလည္း သြားမႏုတ္ဆက္ခ်င္ သြားမႏုတ္ဆက္တတ္ပါ။ ဒါဆို ဘေလာ့ယဥ္ေက်းမွုကို ဆန့္က်င္တယ္လို့ ေျပာလဲ ခံရမွာပါပဲ..။ဟီး..
မွန္တဲ့အတိုင္းခ်ေျပာလိုက္တာပါ။
နားလည္ေပးမဲ့သူ ရိွသလို အျမင္ကပ္သူလည္း ရိွမွာပါပဲ..။ ဟီး အခုလည္း အေနာ္နီးနဲ့ပဲေရးလိုက္တယ္
အဂၤလိပ္လိုေျပာင္းပီး ေမးလ္ထဲ ဝင္ရမွာ ပ်င္းလို့ပါ။ ခြင့္လႊတ္ အမ...

လူသစ္ said...

အေရးအသားေလးေတာ႔မိုက္သဗ်ာ။

ေအာင္သာငယ္ said...

ပ်ားအံုကို တုတ္နဲ႕ သြားထိုးေနျပီလားဗ်ာ း)

Republic said...

လာေရာက္ဖတ္ရွဳပါတယ္ အစ္မ K ၊၊

Moe Cho Thinn said...

တို႔လဲ ဘေလာ႔ဂ္ေရးရတာ စိတ္ခ်မ္းသာေနသေရြ႔ ေရးေနမွာပဲ။ မေရးခ်င္တဲ႔အခါက်ရင္လဲ မေရးေတာ႔ဘူး။
ဒါေပမဲ႔ အခုထိေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္မွာ စာေရးေနရတာ၊ ဘေလာ႔ဂါျဖစ္ရတာ ၀မ္းသာမိပါတယ္။
ကိုယ္႔စိတ္အတိုင္းပဲ ဘာမဆိုလုပ္တယ္၊ ေနတယ္။
အခု မွတ္စုေလး ဖတ္ရတာလဲ အင္မတန္ ေကာင္းတယ္။

Thet Oo said...

ေသာ္တာေဆြရဲ့ “ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ဇာတ္ေၾကာင္း” မွာ “ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ရဲ့ ဇတ္ဆရာဟာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ပါပဲဗ်” လို႔ ေရးသြားတာကိုေတာ့ ႀကိဳက္တယ္ဗ်ာ။

ဖုန္း ျမင္. said...

အမေရ..တခါ တခါၾကေတာ႕လဲ ဘေလာ႕ဂါ ဆုိတာ အရႈိက္ကုိ မိမိရရ ထုိးတတ္တဲ႕ လက္ေဝွ႔ သမားတစ္ေယာက္ လုိပဲဗ်..။

sonata-cantata said...

Blog ဆိုတာကို Blogging ရင္း နားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနတဲ့ Blogger တစ္ေယာက္ပါ။

မသီတာ

လင္း said...

စိတ္ထဲမွာ ရိွတာေလးေတြ ခ်ေရးရင္းနဲ ့ နစ္မွန္းမသိနစ္၀င္ေနမိတာ ဘေလာ့ဂါ စစ္စစ္ျဖစ္မျဖစ္ေတာ့ ေသခ်ာမဆန္းစစ္မိခဲ့ပါဘူး။ ခုတေလာေတာ့ စိတ္ေတြညစ္ျပီး စာေရးတာ နားထားမိျပန္တယ္။ တစ္သက္လံုး ေက်ာခိုင္းႏိုင္ျပီလား ဆိုျပန္ေတာ့လဲ မေသခ်ာျပန္ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ စာဖတ္သူ ဘဲလုပ္ေနတယ္ မေကေရ

ကလိုေစးထူး said...

ဘေလာ့ဂ္တခု ရိွမွေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ပိုင္ရွင္ေတာ့ ျဖစ္သြားတာပဲဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဂါ ဆိုတဲ့သတ္မွတ္ခ်က္ကေတာ့ ကုိယ့္သေဘာနဲ႔ကုိယ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အဲဒီ ေရးတဲ့သူရဲ့ စာေတြကို လာဖတ္ၿပီးေတာ့ `ဒီလူေတာ့ျဖင့္ ဘေလာ့ဂါျဖစ္တယ္၊ ဒီလူကိုေတာ့ ဘေလာ့ဂါ မသတ္မွတ္ထိုက္ဘူး´ ဆုိၿပီး ဖတ္သူကပဲ အကဲျဖတ္သြားမယ္ထင္တာပဲ။ က်ေနာ့္ တဦးတည္း အျမင္ရ တခ်ိဳ႔ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ပိုင္ၿပီး ပို႔စ္ေတြ တင္ေနေပမယ့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ကို ဘေလာ့ဂါလို႔ ခံစားလို႔မရတာေတြ ရိွတယ္။

သက္ေ၀ said...

ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရွိတိုင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါျဖစ္ေရာလား ဆိုတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးမၾကည့္ခဲ့ဖူးပါ...။
စိတ္ထဲရွိသလို စိတ္ခ်မ္းသာသလို ခ်ေရးလို ့ရတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု..
သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ တိုးပြားလာေစတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု...
အသိပညာ ဗဟုသုတေတြ ဖလွယ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု...
စိတ္ေတြ ပင္ပန္းတင္းက်ပ္ေနတဲ့ အခါမ်ိဳးေတြမွာ ထြက္ေပါက္ေလးေပးႏိုင္တဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု...
အဲဒါေလးေတြေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ေနျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့...
ဘေလာ့ဂ္ေရးတိုင္း ဘေလာ့ဂ္ဂါျဖစ္မျဖစ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ နားလည္တဲ့သူေတြ ဆံုးျဖတ္ၾကပါလိမ့္မယ္...

kyaw zin dean said...

can you teach me blog

Yaw Han Aung said...

က်ေနာ္ကေတာ့ ဖတ္လိုက္ရတာ သိပ္ေက်နပ္သြားတယ္။ စီကာပတ္ကုန္း ေရးတတ္ပေလတယ္လို႔ ခ်ီးက်ဴးပါတယ္။ အားေပးလ်က္..

ေက said...

ေအာ္-ခုမွ-ကိုေယာဟန္ေအာင္ (ထူးထူးျခားျခား) မွတ္ခ်က္ လာေပးေတာ့မွပဲ၊ ဒီ ပို႕စ္က၊မွတ္ခ်က္ေတြကို ျပန္ေက်းဇူး တင္ မႏွဳတ္ဆက္ ရေသးပါလား လို႕သတိထားမိတယ္။ ေျပာခဲ့သလို၊ ကိုေယာဟန္ေအာင္ကိုေတာ့..ေနာက္ဆံုးမွ ေပမဲ့၊ အရင္ဆံုး၊ အမ်ားဆံုး၊ ေက်းဇူးတင္လိုက္ပါတယ္။

ဆာဒူးၾကီးကေတာ့..ရြာသားေလး သိတဲ့ အတိုင္းပါပဲ။း)

ကိုဒူကဘာ နဲ႕ mmhan ေျပာသလို-ဘေလာ့ဂါဆိုျပီး လူတန္းစားမထူေထာင္သင့္သလို- တနည္းတဖံု အက်ိဳးျပဳနိုင္ရင္ေတာ့၊ အေကာင္းဆံုးေပါ့ ေနာ္။

မခင္ဦးေမ-လြင္မိုး-ကလူသစ္-Republic ေက်းဂ်ဴးကမၻာဆိုင္ေယာ္-

ျမတ္နိုးညီမေရ- ဘာမွသိစရာလည္းမလိုပါဘူး။ ေရးခ်င္တာသာေရး- ဖတ္ခ်င္တဲ့သူ ဖတ္လိမ့္မယ္။ ဟုတ္-

ကိုေအာင္သာငယ္.. ခုထိ..ဘာပ်ားမွ လည္း အတုတ္မခံရေသးပါဘူး။ း)

မခ်ိဳသင္းကေတာ့..စာေရးဆရာမလို႕ပဲ..ဆက္ထား လိုက္ပါ့မယ္။
ဟုတ္တယ္ ကိုသက္ဦးေရ-က်မတို႕လည္း ကိုယ့္ဖာသာ ဇတ္လိုက္လုပ္ေနရတာ-ဘယ္ေလာက္အရသာရွိလည္း။ အဟဲ-

ေမာင္ဖုန္းျမင့္ရယ္-အရွိဳက္ေတာ့မထိုးပါနဲ႕။ တေလာကေတာင္၊ ေရဒီယိုမွာ တေယာက္ေျပာသြားတာ-ဘေလာ့ေရးတယ္ဆိုတာ-လက္သီးပုန္းထိုးတာတဲ့။

မသီတာ-သက္ေ၀ နဲ႕ လင္းေရ- ဟုတ္ပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က- ကိုယ္သတ္မွတ္လို႕မရပါေလ။ ကိုေစးထူး ေျပာတာလည္း သေဘာတူပါတယ္။ လြတ္လပ္ေသာ ေစ်းကြက္ စီးပြားေရးလိုပဲ.. demand က ပဲ ဆံုးျဖတ္ပါလိမ့္မယ္- စာဖတ္သူေတြေပါ့။

ေက်ာ္ဇင္ဒင္းန္ ေရ- ဘေလာ့မွာေတာ့..၀ိုင္းက်ဴရွင္မရွိဘူးကြဲ႕။ ေနာက္တာေနာ္။ ဘေလာ့လုပ္နည္း ေရးထားတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္ေလ။