“ အခန္း ၄၆… ေနာက္ေပါက္မွာ ဧည့္သည္..”
ရိုးေကာလ္ ခန္း အလယ္ ေပါက္ကေန.. အေဆာင္ အလယ္ ကြင္းျပင္ၾကီးကို လႊမ္း ေအာင္..ေအာ္လိုက္တဲ့.. ေက်ာင္းသူ တေယာက္ရဲ႕ အသံ က..က်ယ္ေလာင္ လွေပမဲ့.. အခန္းထဲက အျမန္ေျပး ထြက္ ျပီး ..အေပၚထပ္ ၀ရံတာ က..လွမ္းၾကည့္ေတာ့.. လူ မျမင္ရေတာ့။
ဒီေန႕ညေန ..ေရေလး ဘာေလး ေစာေစာ ခ်ိဳး.. သနပ္ခါးေတြ ဘာေတြ လိမ္းျပီး.. စာက်က္ မလို႕..စာအုပ္ ကိုင္ကာ ရွိေသး…။ ကိုတိုး တို႕လည္း မျဖစ္နုိင္.. သူတို႕ လဲ..ဒီအခ်ိန္ စာ အသဲအသန္ က်က္ေနရ ေတာ့မွာ.. ။ ပင္းယ ေဆာင္က.. ဟို..လူၾကီး မ်ားလား မသိ..။ တေန႕ကလည္း.. အခ်ဥ္ထုပ္ ေတြ.. တေထာၾကီး လာေပး သြားတယ္။ မျဖဴကလည္း.. သူ႕လက္ထဲက..စာအုပ္ကုိ စိတ္မပါ လက္မပါ.. လွန္ေနရင္း..
-
“ မွံဳၾကီး တို႕ ေတာ့..မျဖစ္နိုင္ဘူးဟ.. ဒါမဲ့.. ဆင္းမယ္ဟာ.. ပ်င္းတယ္..လက္ဖက္ရည္ လည္း ၀ယ္ရ အံုးမွာ.. ”
-
ထံုးစံ အတိုင္း..ေပ်ာ္ပြဲ ရႊင္ပြဲ ေတြ..ဒင္နာ ေတြ ျပီးေတာ့.. စာေမးပြဲ ၾကီးက..ေရာက္ လာျပန္ျပီ။ အခု ထက္ထိ ႏွဳတ္တိုက္ က်က္ ေနရတဲ့.. စာေတြကို စိတ္ပဲ ညစ္လွျပီ။ စာကို ဖတ္ျပီးေတာ့ပဲ နားလည္ခ်င္တာ..။ ဆရာ ဦးမင္းေဆြ ေျပာတဲ့..သူတို႕ နိုင္ငံျခားမွာ သင္ခဲ့ရတဲ့..Open book ဆိုတာမ်ိဳး..လုပ္ၾကည့္ ခ်င္လိုက္တာ။ ေအာနပ္စ္ တန္းေတြ မွာ ေတာ့..တ ဘာသာ လုပ္တယ္လို႕ ရီမြန္ ေျပာေျပာ ေနတာပဲ..။ အင္း..ဆရာေတြကလည္း..ေအာနပ္စ္ မွ အထင္ၾကီး တာ..ေက်ာင္းသား ထင္တာ.. ။ ေနေပါ့ဟာ…။
အကြက္စိ တဲ့..မျဖဴ ကေတာ့.. စိသလား မေမးနဲ႕..။ အျပန္ တခါတည္း..ညစာ တင္ဖို႕..ထမင္းခ်ိဳင့္ ပါ ယူလာတယ္။ ခုတေလာ လည္း.. အိမ္မျပန္ ျဖစ္တာနဲ႕.. မျဖဴ ..သူ႕ဖာသူ အိမ္ ျပန္ျပီး ခ်က္ ယူလာတဲ့..ဆိုက္ေပါ့..( တရုတ္ရိုးရာ မုန္လာဥ ေျခာက္ဟင္း) နဲ႕ ခ်ဥ္ေပါင္ေက်ာ္ ပဲ ကပ္ တုတ္ေနရ သည္။ ကိုယ့္ကို ဟင္းလုပ္ေပးေနက်.. မယု လည္း.. ေက်ာင္းျပီး သြားျပီ ဆိုေတာ့..ကြာလဖိုင္းတန္း ဆက္တက္မလား ဘာလား.. ကိစၥေတြ ရွဳပ္ရင္း.. နယ္ ျပန္သြားေတာ့.. စာေမးပြဲ နီးမွ.. သူ ဟင္းငတ္ ေနသည္ေလ။
ညေန ေလးနာရီထဲက.. ဟင္းေတြ စခ်ျပီ ဆိုေတာ့..ထမင္းစားခန္း ထဲမွာ..တခ်ိဳ႕ ညစာ ေစာေစာ စားတဲ့ လူေတြ ေတာင္ ေရာက္ေနၾကျပီ။ မမနႏၵာ ကို.. တပတ္တခါ သူ႕အိမ္က လာပို႕ တတ္တဲ့.... စတီး ေလးဆင့္ခ်ိဳင့္ ၾကီး နဲ႕ ေတြ႕လိုက္ေတာ့.. ဗိုက္ေတာင္ ဆာခ်င္ သြားျပီ။ “ညက် လာစားမယ္ေနာ္..မ” လို႕.. လွမ္းစ ရင္း..ထမင္းစားခန္း ထဲ.. ဟုိေငး ဒီေငး လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ.. မျဖဴကေတာ့.. ၀က္သားနဲ႕ ဗံုလံုသီး ဟင္း ကို..ခ်ိဳင့္ေတြထဲ ထဲ့ျပီးလို႕..ထမင္းစားခန္း ေစာင့္ေပးေနတဲ့..အန္တီ ျမ ဆီမွာေတာင္..အပ္ျပီးသြားျပီ။
အေဆာင္ ေနာက္ေပါက္မွာေတာ့ ..ေနာက္ဆံုးႏွစ္ က.. မမ ေတြသာ ပို အလုပ္မ်ား ေနၾကသည္။ စာေမးပြဲ အတြက္ ပူရတာ တမ်ိဳး ..ခ်စ္သူ..ဒါမွမဟုတ္..ခ်စ္သူ မျဖစ္တျဖစ္ေလးေတြ နဲ႕.. ခြဲရေ တာ့မွာက..တခက္.. ။ ေနာက္ေပါက္ တဲ့တဲ့က.. ပါေမာကၡ အိမ္ ရဲ႕ ေရွ႕အုတ္ခံု လည္း မလြတ္.. ။ အင္း၀ ေဆာင္ေရွ႕ဖက္..ကံ့ေကာ္ပင္ေတြ ေအာက္မွာ လည္း မတ္တပ္..။ ULB သြားတဲ့ လမ္းေလး ထဲမွာ လည္း..ဟိုနား..ဒီနား..။ တခ်ိဳ႕က..ပုဂံလမ္း ဖက္ ကို ဦးတည္လို႕..။ ဆံပင္ ေကာက္ေကာက္.. ဖင္ေကာက္ေကာက္ေလး နဲ႕..ေဒးဒရဲ Queen ဆိုတဲ့..အမ ၾကီး ဆီ ညေနတိုင္း လာတဲ့.. RIT က..အကိုၾကီး လည္း ေရာက္ေန ျပီ .. ခင္ေတာင္ ေနျပီ ေလ..
“ အမ..ေရခ်ိဳးတုန္း.. ေနာက္တနာရီ ေလာက္ ေစာင့္အုန္း..” လို႕ ေနာက္ေတာ့.. ျပံဳးေနတယ္။
“ဟိုမွာ .. မထိုက္ တို႕အတြဲ ..” လို႕..မျဖဴ ျပတဲ့ ဖက္ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့.. သိပၸံ ကန္တန္းန္ ေဘးက.. စာသင္ေဆာင္ ေတြ ၾကားထဲမွာ.. ဒဂုန္ေဆာင္က..အကိုၾကီး နဲ႕..။
“ ေနအံုး..ငါတို႕ ဧည့္သည္ ဆိုတာ.. ဘယ္သူလဲ မသိဘူး…”
သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္..ဟို ရွာ..ဒီရွာ လုပ္ေနတုန္း မွ.. ဟိုးဖက္.. အင္း၀ မုခ္ဦး ေအာက္က..ထ လာတဲ့.. ကိုေအးေဇာ္ဟန္ ကို လွမ္းျမင္လိုက္ ၾကသည္။ အေတာ္ေတာ့ အံ့ၾသသြားမိ သည္။ သူတို႕လည္း..ေအာနပ္စ္ တန္းေတြ..စာေတြ နဲ႕ လံုးပန္းေနၾက မွာပဲ လို႕ ထင္ေနတာ.. ျပီးေတာ့.. သိပ္ျပီးေတာ့ လည္း လာေလ့ ရွိတာ မဟုတ္ဘူး ေလ..။ ေအးေလ.. ဘယ္သူ႕ဆီ လာတာမွန္း မွ မသိတာ…အခန္း ၄၆ လို႕ပဲ ေခၚတာ ကို... ။ မျဖဴ မ်က္ႏွာ ကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့.. သြားထက္ေလးေတြ အကုန္ေပၚေအာင္ ျပံဳးေနလိုက္တာ..။
-
“ ေနာက္ေပါက္မွာ..လူေတြ ရွဳပ္ေနလို႕..ထိုင္စရာလဲ မရွိတာနဲ႕..လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ သြားထိုင္ေနတာ.. ဟိုမွာ.. ခရစ္စ္တိုဖာ လည္း ပါလာတယ္..”
ဘယ္သူ႕ကို ရယ္လို႕လည္း..မဟုတ္.. ခပ္လံုးလံုး ေျပာ လိုက္တဲ့.. သူ႕မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ေတာ့လည္း.. ဘယ္သူ႕ကိုမွ ၾကည့္ မေန ျပန္ဘူး.. ခပ္တည္တည္ ဟန္ နဲ႕.. ။ အဲဒါေၾကာင့္..တခါတေလ..ကိုတိုး တို႕က..ၾကည့္မရ ခ်င္တာ.. ဆရာၾကီး ရုပ္ ဆိုျပီးေတာ့ ေလ..။
အင္း၀ မုခ္ဦး ၾကီး ေအာက္တဲ့တဲ့က..ခံုမွာ ထိုင္ေနတဲ့.. ခရစ္စ္တိုဖာ က ေတာ့.. သူ႕သြားျဖဴျဖဴ ေတြ အစြမ္းကုန္ ဖြင့္လို႕.. ျပံဳးျပ ေန ျပန္တယ္။ ဒီ ႏွစ္ေယာက္က..ဘယ္မွာ သြားေတြ႕ျပီး.. ဒီ ကို ဘာ အတြက္ ေရာက္လာ ၾကတာလဲ.. ..။
-
စားပြဲ ထိုး ေလးကို.. ေပါ့က် ၂ ခြက္ လို႕.. မွာလိုက္ရင္း.. စကားလဲ မေျပာျဖစ္ပဲ.. ေလးေယာက္သား.. ခပ္တန္းတန္း ျဖစ္ေနၾကတယ္။ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ က်ေတာ့.. ကိုတိုးတို႕လို..ေျပာခ်င္ရာ ေျပာတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးေလ..။ သိပ္လည္း ေတြ႕ျဖစ္ၾကတာ မဟုတ္။
“ ဒီမွာ..စာအုပ္ တအုပ္.. ၾကိဳက္မယ္ ထင္လို႕.. .”
ဘယ္သူ႕ကို ရယ္လို႕ မေျပာ ေပမဲ့.. အျဖဴေရာင္ စာအုပ္ ေသးေသး ေလး က..သူ႕ေရွ႕ကို ေရာက္လာတယ္။
မင္းသားေလး…
---
မ်က္ႏွာဖံုး မွာ.. ကာတြန္းလို အေကာင္ေလး နဲ႕…
ေဒၚခင္ေလးျမင့္ ျပင္သစ္ဘာသာမွ တိုက္ရိုက္ျပန္ ဆို သည္….
“ ဒီ စာအုပ္က..ျပင္သစ္ စာ သင္တန္းေတြ မွာေတာ့.. မဖတ္ဖူးသူ..မသိဖူးသူ မရွိ သေလာက္ပါပဲ.. ခုက.. ဗမာ ဘာသာျပန္ စ ထြက္တာ..သိပ္ေကာင္းတယ္..ဖတ္ၾကည့္ပါ.. ”
စာအုပ္ေလးက..စိတ္၀င္စားစရာ.. အထဲမွာ လည္း..ကာတြန္း ရုပ္ေလး ေတြနဲ႕..။
“ ဒီ..ေဒၚခင္ေလးျမင့္ ဆိုတာ.. ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး သမီး မဟုတ္လား..”
“ ဟုတ္တယ္ေလ..”
စားပြဲထိုးေလး လာခ်ေပးတဲ့..လက္ဖက္ရည္ ကို..တငံု ႏွစ္ငံု ငံုလိုက္ရင္း..
“ အင္း..စာေမးပြဲ ျပီးမွ ဖတ္ျဖစ္မလား မသိဘူး.. ၾကည့္ရတာေတာ့..ပါးပါးေလးပဲ ေနာ္..”
သူကိုင္ၾကည့္ျပီး..ခ် ထားလိုက္တဲ့ စာအုပ္ေလး ကို မျဖဴက..ယူကိုင္ ၾကည့္ တယ္။ ျပီးေတာ့..ခရစ္စ္တိုဖာ ကပါ..ယူၾကည့္ ရင္း.. ခပ္မဆိတ္ ျဖစ္ေနတဲ့..လက္ဖက္ရည္ စားပြဲေလးေပၚမွာ..စာအုပ္ အျဖဴေလးကေတာ့.. ေရြ႕လ်ား ေနတယ္။
ခရစ္စ္တိုဖာ က..“ က်ေနာ္ ကေတာ့..ေမာင္ေသာ္က ရဲ႕ တိုက္ေရယဥ္ ၁၀၃ သိပ္ၾကိဳက္တာပဲ..” တဲ့။ ဘာမွလည္း အဆက္အစပ္ မရွိပဲ နဲ႕။ တသက္လံုး စာအုပ္ တအုပ္ပဲ ဖတ္ဖူးတယ္ ထင္တယ္ လို႕ ျပံဳးခ်င္ေန မိသည္။
“ မိုးမိုး အင္းလ်ား စာအုပ္ေတြ လည္း ဖတ္ၾက တယ္ ေနာ္… ”
လာျပန္ပါျပီ..။ အင္းလ်ား ဆိုတာနဲ႕..မိုးမိုးအင္းလ်ား လုပ္ေနတယ္။ မိုးမိုး အင္းလ်ား ဆိုတာ.. ျမန္မာျပည္မွာ..၀တၱဳဖတ္တဲ့ သူတိုင္း သိတဲ့ ဟာကို…။
ဒါေပမဲ့..ခရစ္စ္တိုဖာ ရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ စကားေၾကာင့္..သူ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စား သြားသည္။
“ မိုးမုိးအင္းလ်ား က..အင္းလ်ား ေဆာင္မွာ..က်ေနာ့္ အေမ နဲ႕.. သိပ္ခင္တာ.. တခန္းထဲေတာင္ ေနဖူးတယ္ ထင္တယ္…သူ႕နာမည္က..ေဒၚစန္းစန္း လား မသိဘူး.. တခါေတာင္..က်ေနာ္တို႕ ငယ္ငယ္က.. ျမိဳ႕ ကို လာလည္ဖူးတယ္..ဆင္ေတြ အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားလို႕ လာ ေလ့လာ ေသးတယ္ တဲ့ ..”
သူတို႕ ကရင္ျပည္နယ္ ဖက္မွာ.. အဖိုး အဖြား ေတြက..ဆင္လုပ္ငန္း ေတြ အၾကီးအက်ယ္ လုပ္ခဲ့ ၾက တယ္ လို႕ သိထားဖူး တဲ့..ခရစ္စ္တိုဖာ ကို..ၾကည့္ရင္း…သူ တခု သတိရ သြားသည္။
“ အဲ…ဒါဆို.. မိုးမိုး အင္းလ်ား ရဲ႕“ ေႏြကို မုန္းသည္” ဆိုတဲ့..၀တၱဳတိုေလး ထဲက..သူ..ဂ်ပ္ဆင္ အေပၚထပ္ကို လိုက္တက္ၾကည့္ဖို႕ လုပ္တဲ့..သူငယ္ခ်င္း ကရင္မေလး ဆိုတာ.. ခင္ဗ်ား အေမ လား မသိဘူး… ”
လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ ကေန လွမ္း ျမင္ေနရတဲ့..သစ္ပင္ေတြ ၾကားထဲက.. ေထာင္ေထာင္ မားမား..ဂ်ပ္ဆင္ၾကီး ကို လွမ္းၾကည့္ လိုက္ရင္း..သူ တို႕ စကား၀ိုင္းက..ဂ်ပ္ဆင္ ၾကီးဆီ ေရာက္သြား ျပန္သည္။
“ ဒါၾကီးက..ခုထက္ထိေတာ့.. ျမန္မာနိုင္ငံ ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယန္ အသင္းက..ပိုင္တာပဲ ေလ.. ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ၾကီးနဲ႕ ဘယ္လို နားလည္မူ လုပ္ထားသလဲ ေတာ့ က်ေနာ္ ေသခ်ာ မသိဘူး.. အဲဒီ ေရွ႕က..အိမ္တခ်ိဳ႕ကလဲ..သင္းအုပ္ဆရာ အိမ္ပဲ…”
မျဖဴက.. “ သြား..တက္ၾကည့္ ရေအာင္ေလ…” တဲ့။
“ ခု..တက္လို႕ မရ ဘူးထင္တယ္ေနာ္.. က်မ တို႕ အေဖ ေတြ..တကၠသိုလ္မွာတုန္းက..သူငယ္ခ်င္းေတြ..ေလာင္းေၾကး စားေၾကး လုပ္ျပီး..အဲဒီ ဂ်ပ္ဆင္ထိပ္ က..ေဘာင္ တပတ္..လမ္းေလွ်ာက္ ဖို႕ လုပ္ၾက တာတဲ့.. ေဖေဖ ေျပာတာ.. ေနာက္ဆံုး..တကယ္လဲ ထိပ္ေရာက္ေရာ.. ျမင့္လြန္းလို႕..ဘယ္သူ မွ မေလွ်ာက္ရဲပဲ.. တေယာက္ပဲ..ေလးဖက္ကုန္း ျပီး ပတ္ နိုင္ ခဲ့တယ္တဲ့..”
ထူးထူး ဆန္းဆန္း..ကိုေအးေဇာ္ဟန္က..အသံ ထြက္ ရီ လိုက္ရင္း..
“ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ ကေတာ့..တကယ္ စံုေအာင္ လုပ္နိုင္မွ တန္တာ…က်ေနာ္တို႕ကေတာ့.. ေဒးေက်ာင္းသား လည္း ျဖစ္.. တျခားသင္တန္းေတြ တဖက္..အိမ္ ကိစၥေတြ တဖက္ နဲ႕..တခါတခါ.. ေက်ာင္းတက္ရတာ..သိပ္ ေပ်ာ္စရာ မေကာင္း လွ ဘူး..”
“ မျဖဴတို႕လည္း..အဲဒီလိုပါပဲ.. အိမ္ စီးပြားေရး ကိစၥ ေတြ..ေခါင္းထဲ အျမဲ ထဲ့ထားရတာ..ျပီးရင္လည္း.. စီးပြားေရးပဲ လုပ္ရမွာ..ဆိုေတာ့…
.......
…ဟိုးမွာ လာေနတာ..ကိုတိုး တို႕ မဟုတ္လား…”
မျဖဴ က..စကား တန္းလန္း နဲ႕.. စာၾကည့္တိုက္ ေဘး..ပလက္ေဖာင္း ေပၚ..လက္ ညိဳး ထိုး ျပ ေတာ့.. ဟုတ္ပါ့..။ …ကိုတိုး နဲ႕ မွံဳၾကီး.. ။ ဒီအခ်ိန္ၾကီး က်မွ..ဘယ္က..ဘယ္လို..။
ကိုတိုး ကေတာ့..ေတြ႕တာနဲ႕ ထံုးစံ အတိုင္း.. ေျပာခ်င္ရာ ေျပာျပီ။
“ ေဟ့ေကာင္ေတြ..မင္းတို႕က..ဘာလဲကြ.. ႏွစ္ေကာင္ထဲ လစ္ျပီး..အင္းလ်ား လာတာ..ဘာသေဘာလဲ.. ေျပာစမ္း..”
ကိုေအးေဇာ္ဟန္က..ဘာမွ ျပန္ မေျပာေပမဲ့.. ခရစ္စ္တိုဖာ ကေတာ့.. “မင္းတို႕ ကေရာ.. ဘာလဲ.. အေဆာင္ပိတ္ခါနီး မွ.. ” လို႕..ျပန္ေျပာရင္း..သူ႕ထံုးစံ အတိုင္း..ရီသံ ေတြနဲ႕ လံုးေထြး .. ေနာက္ေျပာင္ရင္း.. သူတို႕ စားပြဲ လည္း ဆူညံ သြားေတာ့တယ္။
“ ငါက..ဒဂုန္ေဆာင္က.. ေကာင္ေတြ ဆီ.. အာစရိယ ပူေဇာ္ပြဲ နဲ႕ ဖီးလ္ ကိစၥ အစည္းအေ၀း လာတာပါ.. ျပီး..လမ္းၾကံဳတာနဲ႕.. ခဏ ဆို လွည့္ ၀င္လာၾကည့္တာ.. …
......
......
…. ေအာင္မာ.. ဒီ စာအုပ္က..ဘာလဲ.. အရူးမ စာတို ငညိဳ ဟာလား..ဟင္း..ကာတြန္း ရုပ္ၾကီး နဲ႕..နင္ကလဲ..မၾကီး မငယ္ နဲ႕…”
“ ေအး..နင္ နားမလည္ရင္..ကိုင္မၾကည့္နဲ႕.. ခု ခ်လိုက္.. ”
ေနရာတကာ..စပ္စပ္ စပ္စပ္… ပါးစပ္ကလဲ.. ေဟာင္ဖြာ..ေဟာင္ဖြာ.. ေျပာခ်င္ရာ ေျပာတတ္တဲ့ ကိုတိုးကို စိတ္တိုတို နဲ႕ ေအာ္ျပစ္လိုက္ ရင္း..မင္းသားေလး စာအုပ္ေလးကို.. ေပါင္ေပၚ ယူတင္ျပီး..သိမ္းထား လိုက္ မိတယ္။ လက္ က နာရီ ကို ၾကည့္ေတာ့.. ၆ နာရီ ထိုးကာ နီးျပီ။ တခ်ိဳ႕ ေတြေတာင္..အေဆာင္ဖက္ ျပန္လာ ေနၾကျပီ။
“ .... နင္ စာအုပ္ေတြ ဘာေတြ ေရး ျဖစ္ရင္..ငါတို႕ ေတြ အေၾကာင္း ေရးပါလား ေဟ.. ”
ဟင္း..ခုမွ လာမေခ်ာ့ ေနနဲ႕…
“ ေအး..အဲဒီ က်ရင္..နင့္ကို ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ကို.. သရုပ္ေဖာ္ျပစ္ မယ္..”
“ ဒါဆို... မင္းသားက..ဘယ္သူ လုပ္မလဲ..”
မွံဳၾကီး ေမးသံက.. သူ႕ထံုးစံ အတိုင္း..ေအးေဆး ေဆးေဆး ေျဖးေျဖး မွန္ မွန္ ေပမဲ့…သူ႕ရင္ထဲ မွာ ေတာ့...တခုခု လွဳပ္ရွား သြား သည္။ အေဆာင္ ေနာက္ေပါက္ ဆီက လည္း .. အခ်က္ေပး သံေခ်ာင္း စေခါက္ေလျပီ။ အေဆာင္ ပိတ္ေတာ့မည္။ မင္းသားေလး စာအုပ္ေလး ကို ခပ္တင္းတင္း လိပ္ကိုင္ လိုက္ရင္း..ခံုက ျမန္ျမန္ ထ လိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ ေမးခြန္းေတြ.. အေျဖ ေတြ.. ရွည္ ေနအံုးမယ္ ။
“ ၀င္ၾကမယ္ေလ..”
ႏွစ္ေယာက္သား အေဆာင္ဖက္ ဆီ ခပ္ေသာ့ေသာ့ ေလွ်ာက္လာရင္း.. လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္မွာ ထိုင္က်န္ ခဲ့တဲ့.. ဟိုေလး ေယာက္ရဲ႕ ရီသံ သဲ့သဲ့ က.. အင္း၀ မုခ္ဦး ၾကီး ေအာက္က.. ညေန ဆည္းဆာ ထဲမွာ..လြင့္ျပန္႕ က်န္ ရစ္ ခဲ့ သည္။
ကံ့ေကာ္ပင္ အိုၾကီး ေတြ ၾကားထဲက.. ျဖတ္သန္း တိုး၀င္ လာတဲ့..အဦးဆံုး ေမွာင္ရိပ္ ေတြ က ေတာ့ .. တေန႕တာ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ေတာက္ပ မူ ေအာက္မွာ.. ရဲရဲ ထိန္ထိန္ ၾကီး ျဖစ္ေနတဲ့..အင္းလ်ား ေဆာင္ ၾကီး နဲ႕.. တိမ္ေတာက္ခ်ိန္မွာ..အလွဆံုး ျဖစ္ေနတဲ့ အေဆာင္သူ ေတြ ကို.. အသာ ရပ္ျပီး ေစာင့္ၾကည့္ ေနသလို…။
ဟိုမွာ.. သိပၸံ စာသင္ခန္း ေတြ ၾကားမွာ.. မထိုက္ တို႕ ရွိေန ေသး သည္..။ ေနာက္ေပါက္ အ၀င္မွာ.. အကိုၾကီး တေယာက္.. မတ္တပ္ရပ္ျပီး..အေဆာင္ထဲကို..မခ်င့္မရဲ နဲ႕ စိုက္ ၾကည့္ေနတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ ကို ဘာမွ ဂရုမစိုက္သလို…။ သူ႕မ်က္လံုး ထဲမွာေတာ့.. ေ၀းေ၀း သြားတဲ့ ေက်ာကုန္းေလး တခု ကိုပဲ ျမင္ေန မည္ ထင္သည္ ။
ထမင္းစားခန္း မွာ ထားခဲ့တဲ့.. ခ်ိဳင့္ေတြ သြား ယူလာရင္း..မျဖဴက..
“ အဲဒီ စာအုပ္ေလး ယူ ဖတ္ ၾကည့္ အံုးမယ္ ..” လို႕ မပြင့္ တပြင့္ ေျပာ ေတာ့.. သူ..အံ့ၾသရ မွာလား..။
-
(ဆက္ရန္-)
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းက..ေငြလမင္း
