သူ- အက်င့္မေကာင္းပံုု

ခုုရက္ထဲ ...မိသားစုု ထဲမွာ.. ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အက်င့္မေကာင္း ျဖစ္ ေန ၾက တယ္။

ျဖစ္ပံုုက.. တရက္မွာ.. ၇ ႏွစ္ အရြယ္ ၂ တန္းေက်ာင္းသူ တူမငယ္ေလး ရဲ႕ ဗလာ စာအုုပ္ ေလး တအုုပ္ ကိုု..လူၾကီး ေတြ.. ရွာေဖြ ေတြ႕ ရွိသြား တာက.. စေတာ့ တာပဲ..။ အဲဒီ စာအုုပ္ ထဲ မွာ.. အိမ္မွာ ရွိသမ ွ် လူေတြ အေပၚ..သူ မေက်နပ္ သ မွ်..သေဘာမက် သမွ် ေတြ ကိုု.. တိတ္တိတ္ေလး ၾကိတ္ျပီး.. မွတ္စုုေလး ေတြ ေရးထား တာပါ...။ ၾကည့္ပါအံုုး.. သူ႕အေမ ကိုု ေရးထားပံုုေလး က...



ေမၾကီး၏ ေန႕စဥ္ အက်င့္မေကာင္းပံုု

ေမၾကီးသည္ ကၽြန္မကိုု 7 နာရီ ႏွင့္ 8 နာရီ တြင္ တီဗီ ပိတ္ခိုုင္းသည္။ အိမ္စာ မပါရင္လည္း ပိတ္တတ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ မနက္ဆိုုရင္လည္း ေန႕စဥ္ ေန႕တိုုင္း ဘုုန္းၾကီး တရားေခြ ဖြင့္ သည္။ ဤ ဘုုန္းၾကီး တရားေခြ သည္လည္း အလြန္ရွည္သည္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ကာတြန္းကား မၾကည့္ရ။ ဘုုန္းၾကီး တရားေခြ ျပီးတာနဲ႕ ေမၾကီးသည္ ကၽြန္မ ကိုု တကိုုယ္ေရ သန္႕ရွင္းေအာင္ ျပဳလုုပ္ခိုုင္းသည္။
စာေရးသူ ဇြန္ေလးခင္ မွတ္စုု ဒါပဲ။



ဘြားဘြား အက်င့္မေကာင္းပံုု..... ေလးေလး အက်င့္မေကာင္းပံုု.. မမဆုု အက်င့္မေကာင္းပံုု ..စသျဖင့္..စာတိုုေလး ေတြ ကိုု ..တအိမ္လံုုး.. တျပံဳးျပံဳး နဲ႕ ဖတ္ၾက.. ေနာက္ၾကရင္း.. အက်င့္မေကာင္းပံုု ဆိုုတဲ့.. စကားလံုုး ေလး ေခတ္စား သြား ပါတယ္။

အဲဒါ နဲ႕.. က်မ လည္း တအိမ္တည္း ေနတဲ့.. သူ႕ ရဲ႕ အက်င့္မေကာင္းပံုု ေတြကိုု.. ေရးဖိုု႕ ရွိ လာေတာ့ တယ္။

++++++++++++


သူ သည္ က်မ ကိုု.. ဘေလာ့ဂ္ ေရးခ်င္ေရး..ေဖ့စ္ဘြတ္ မသံုုး ရ လိုု႕ ေျပာပါတယ္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ မွာလည္း သူ႕ပံုုေတြ ကိုု မတင္ နဲ႕ လိုု႕ ကန္႕သတ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ သိရ သည္မွာ..သူ ငယ္စဥ္ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ က.. ခင္မင္ဖူး ..တိတ္တခိုုး ေနာက္ပိုုးခ်င္ ေန ခဲ့ေသာ.. အေမရိက ေရာက္ နာမည္ၾကီး အဆိုုေတာ္ မ တေယာက္ကိုု.. ေဖ့စ္ဘြတ္ မွ တဆင့္.. ျပန္လည္ ဆက္သြယ္ ၾကည့္ရာ..ဟိုု တေယာက္က.. လက္မခံ ေသာ ေၾကာင့္..စိတ္အနာ ၾကီး နာ သြားျဖင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚ သြား ပါ ေတာ့သည္။ အေၾကာင္း ရင္း ကိုု စိစစ္ လိုုက္ေသာ အခါ.. သူသည္ နာမည္ေက်ာ္ အေမရိကန္ ဂစ္တာ သမား တေယာက္ နာမည္ ကိုု သံုုး ၍ အေကာင့္ ဖြင့္ ထား ျခင္း ျဖစ္ေန ေသာ ၾကာင့္.. ဟိုု တေယာက္က.. မသကၤာ ျဖစ္သြား ဟန္ တူ ေပ သည္။ သိုု႕ေသာ္.. ယုုန္ ထာင္ ေၾကာင္မိျပီး..ျမန္မာျပည္ ထဲက.. နာမည္ၾကီး အဆိုုေတာ္ ေယာက္်ား တေယာက္ က.. တကယ္ အေမရိကန္ ဂစ္တာသမား အစစ္ ထင္ ျပီး.. လာအဒ္ ေသာ ေၾကာင့္ ကိုု႕ယိုု႕ကားယား ျဖစ္ျပီး.. ဆက္မသံုုးပဲ ျပစ္ ထား လိုုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုု႕ ေၾကာင့္ ယခုု အခါ..က်မ တေယာက္ တည္း လြတ္လပ္စြာ သံုုး ေနရ ပါသည္။



သူသည္ ဂစ္တာ လည္း အလြန္ ရူး ပါသည္။ သူ ႏွင့္ စေတြ႕ စဥ္ က.. သူတိုု႕ အိမ္ ဧည့္ခန္းမွာ ခိ်တ္ဆြဲ ထားေသာ အနက္ေရာင္ ေဟာ္လိုု ဂစ္တာ ၾကီး ကိုု ၾကည့္ ၍.. သူ႕ကိုု မသိစိတ္ ထဲ မွာ..အထင္ၾကီး ျပီး.. ဂစ္တာ တီး ျပီး သီခ်င္းေတြ ဆိုုျပ ေန ပံုု..စိတ္ကူးယဥ္ ခဲ့ ဖူးပါသည္။ ႏွစ္ေပါင္း အတန္ငယ္ ၾကာျပီး ေသာ အခါ မွ ..သိ ရသည္ မွာ.. ထိုု ဂစ္တာ အနက္ေရာင္ ၾကီး သည္..သူ႕ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ ပိုုက္ဆံ ျပတ္ေသာ ေၾကာင့္ အတင္း လာေရာင္း ၍ ၀ယ္ ခ်ိတ္ ထားျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ ရပါသည္။ ယခုု လည္း...သူ႕ အခန္း ထဲမွာ.. ဂစ္တာ ၃ လံုုး ရွိပါသည္။ တလံုုး က ဆိုု လ ွ်င္..အလြန္ လွပ ထည္၀ါ ေသာ ေသတၱာ ၾကီး ႏွင့္ ထဲ့ထားေသာ.. နိုု႔စိမ္း ေရာင္ လ ွ်ပ္စစ္ ဂစ္တာ တလံုုး ျဖစ္ပါသည္။ ဧည့္သည္ မ်ား လာလ ွ်င္.. အဲဒီ ဂစ္တာ ေသတၱာ ၾကီးကိုု ထုုတ္ လာေလ့ ရွိပါသည္။ ထိုုဂစ္တာ ေကာင္းမေကာင္း လွ မလွ ..ဘာ အမ်ဳိးအစား မွန္း.. က်မ မသိေသာ္လည္း... ေစ်းၾကီး ေသာ ေၾကာင့္ ၀ယ္တုုန္းက ရန္ျဖစ္ ခဲ့ ရသည္ ကိုု သာ မွတ္ မိ ေန ပါသည္။

ထိုု႕ အျပင္ ..သူ ဂစ္တာ တီး သည့္ အခါ.. တေတာင္ ေတာင္ သာ ၾကား ရျပီး..တခါမွ..သီခ်င္း တပုုဒ္ ျပီး ေအာင္ တီး သည္ ကိုု မေတြ႕ ဖူး ပါ။ က်မက.. ျမန္မာ ျပည္ က...အေဆာင္ေတြ ေရွ႕ မွာ တီးသလိုု.. ဗမာ သီခ်င္း တပုုဒ္ ေလာက္ တီး ျပ ပါလား ဆိုု လ ွ်င္ ေတာ့... ဗမာ သီခ်င္း ေတြ တီးရ တာ ..ဖီလင္ မလာ ေတာ့ ဘူး ..ဟုု..ခပ္တည္ တည္ ရီႊး ကာ..ယခုုတိုုင္ တခါမွ.. သူ တီးေသာ သီခ်င္း ပီပီသသ မၾကားဖူးေသးပါ။ အသက္ ၾကီး လ ွ်င္.. ဂစ္တာ ေတြ ထပ္၀ယ္ စုု ဦး မည္ ဆိုု ေသာ ေၾကာင့္.. က်မ စိတ္ညစ္ ေန ပါသည္။

သူသည္ ဂစ္တာ တင္ .. ရႊီး ျပီး တီး ျခင္း မဟုုတ္ ပါ။ ေဘာလံုုး လည္း..ရႊီးျပီး ကန္တတ္ ပါေသးသည္။ ဂစ္တာ ကဲ့သိုု႕ပင္.. သူ ႏွင့္ ခင္မင္ စ က.. သူငယ္ခ်င္း မ်ား ႏွင့္ ဆံုုလ ွ်င္ ေဘာလံုုး အေၾကာင္း အားရ ပါးရ ေျပာေလ့ ရွိျပီး.. ေအာင္ဆန္းကြင္း မွာ လုုပ္တဲ့ ေဘာလံုုးပြဲ မွန္သမ ွ် မလြတ္ေအာင္ သြား ၾကည့္တတ္ ေသာ ေၾကာင့္... ေဘာလံုုး ကန္ ေကာင္း မည့္ သူ တေယာက္ ဟုု ..က်မ ထင္ ခဲ့ ပါသည္။ တကယ္ေတာ့..က်မ ကသာ.. ေတာ္ေတာ္ တံုုး ျခင္း ျဖစ္ေပ သည္။ ေနာင္ ေသာ မွ..မေျပာခ်င္ ေျပာခ်င္ ႏွင့္ ၀န္ခံ သည္ မွာ..သူသည္ ေတဇ လူငယ္ ေဘာလံုုး အသင္း တခုု မွာ.. အရံ သမား အျဖစ္ ကြင္းေဘး မွာ..တပြဲ ၾကီး မ ွ် ..ရပ္ေန ခဲ့ ဖူး သည္ က..လြဲ ၍ တခါ မွ..ေဘာလံုုးကြင္းထဲ မွာ..ေဘာလံုုး မကန္ ဖူး ဘူး ဟူ ၍ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုု႕ အျပင္...တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ က..ညေနတိုုင္း ေအာင္ဆန္းကြင္း ကိုု သြား ၍ ေဘာလံုုး ပြဲ ၾကည့္သည္ မွာ လည္း .. ေအာင္ဆန္း ကြင္း ထဲ မွာ ေရာင္း ေသာ.. အသားကင္ ႏွင့္ ဆီထမင္း အလြန္ ေကာင္း ေသာ ေၾကာင့္ ဟုု ေျပာပါသည္။ ထိုု ကတည္း မွ စ၍.. သူ႕ကိုု.. မင္းလူ ၏ ၀တၱဳ ဇတ္လိုုက္ ..“ ကိုုစာကေလး” ဟုု..နာမည္ ေပးလိုုက္ ပါေတာ့ သည္။

ျပီးခဲ့ေသာ.. ကမၻာ့ ဖလား မွာလည္း ပြဲစဥ္မ်ား စတင္ ကတည္းက.. ေလာင္း ေၾကး ကစားသည့္ ဒိုုင္ ၀ဘ္ဆိုုဒ္ တခုု တြင္ ေငြ ၂၀၀ သြင္း ၍.. တပြဲ ျပီး တပြဲ ေလာင္း ခဲ့ ေသာ္ လည္း.. ဆီမီးဖိုုင္ နယ္ အထိ.. တပြဲ မွ..မနိုုင္ ခဲ့ ပါ။ ၾကံရာ မရ..ၾကိတ္မနိုုင္ ခဲမရ ျဖစ္ လြန္းေသာ ေၾကာင့္..ဖိုုင္ နယ္ ပြဲ တြင္.. အပီ အျပင္ တြက္ ခ်က္ကာ..က်န္သမ ွ် ပိုုက္ဆံ ၃၀ အား စပိန္ ဖက္ က.. ၂၀ ဖိုုး.. နယ္သာလန္ ဖက္က..၁၀ ဖိုုး ထိုုး လိုုက္ျပီး..ဒီ တခါ ေတာ့.. ဘယ္လိုု ျဖစ္ျဖစ္ မလြတ္ ေတာ့ဘူး ဟုု.. ၾကံဳး၀ါး ကာ..ဆိုုဖာေပၚမွာ.. ျပံဳးျပံဳးၾကီး ႏွင့္ ထိုုင္ၾကည့္ ပါ ေတာ့သည္။ ထိုုည တြင္..မိနစ္ ၉ ၀ အတြင္း..သားေရ က် ကာ.. သူ႕ ပိုုက္ဆံ ၂၀၀ လံုုး.. ပလံုု ဟုု ျမည္သြား သံသာ ၾကားလိုုက္ ရ ပါေတာ့သည္။

အခုုလည္း..က်မ ကိုု..သူ႕ ေမြးေန႕ အတြက္..သူ႕ အေၾကာင္း ေရးေပး ရမည္ဟုု အတင္းအၾကပ္ ေရာ.. မသိမသာ ေရာ..ေခ်ာ့ေမာ့ ၍ ေရာ.. ေတာင္းဆိုု လာ ပါသည္။ က်မ လည္း ေလာေလာဆယ္..ေမြးေန႕ လက္ေဆာင္ ၀ယ္ေပး ရန္.. ပိုုက္ဆံ ျပတ္ေနေသာ ေၾကာင့္.. အေတာ္ပဲ ဟုု.. ေတြးကာ.. အပ်ံစား ေရးေပး မည္ ဟုု ေျပာ ၍.. ယခုု ဒီ စာ ကိုု တင္ လိုုက္ပါသည္။

++++++++++++++++++++++++


ဒီကေန႕ က်ေရာက္တဲ့.. သူ႕ ေမြး ေန႕ အတြက္....
ေကေက အက်င့္မေကာင္းပံုု....

:P

◦

သူ- အက်င့္မေကာင္းပံုု

ကဗ်ာတမ်ိဳး

လူေတြကလည္း..တေယာက္တမ်ိဳးပဲေနာ္..

ဟုုတ္ပါ့...

သူေလးက..တမ်ိဳး..

ဒါၾကီးက.. တမ်ိဳး

ဒင္းတိုု႕ေတြက..တမ်ိဳး

ၾကည့္စမ္း...

တမ်ိဳးေလး ပဲေနာ္..တဲ့

တမ်ိဳးၾကီး ပါပဲကြာ..တဲ့

တကယ္ၾကေတာ့.. ဒါက..တမ်ိဳးတည္း..

အမ်ိဳးအမည္ေတြသာ ..အမ်ိဴးမ်ိဳးျဖစ္ေန..

ကိုုယ္ကလည္း လူတမ်ိဳးပါပဲေလ..

မိုုးေျပာ..ဂ်ိဳးေျပာ

အဲသလိုုမ်ိဳး.. အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာတာမ်ိဳးေလာက္

မုုန္းတာမ်ိဳး ကိုု မရွိ

ေတာ္ပါျပီကြာ..

ဘာေတြမွန္းလည္း မသိ

လူေတြကိုုယ္က..

အမ်ိဴးမ်ိဳး မဟုုတ္လား...

ခုုလိုု ေျပာရတာကိုုက..

တမ်ိဳးေတာ့..တမ်ိဴးၾကီးပဲ..

အင္း...

တမ်ိဳးတဖံုု အားျဖင့္ေတာ့

ကဗ်ာ တမ်ိဳး ရသြားတာေပါ့..

◦

ကဗ်ာတမ်ိဳး

ဘေလာ့့ဂ္ဥပုုသ္

ေဗဒင္ တိုု႕ ယၾတာ တိုု႕ကိုု ယံုုၾကည္ လြန္းလွ သည္ ေတာ့ မဟုုတ္။ မယံုု မၾကည္ လည္း ျပက္ရယ္ မျပဳ နိုုင္ ျပန္။ ထံုုးစံ အတိုုင္း အသင့္ အတင့္ ႏွလံုုးသြင္း ရင္း..ဥပဒါန္ ကိုု လည္း ေရွာင္...ဥပဒ္ ကိုု လည္း တြန္းလွန္ နိုင္ ရ ဖိုု႕ သာ။

တေလာ က ေတာ့.. ကိုုယ္ လည္း မေမး ခိုုင္း ပါပဲ နဲ႕....မိခင္ လုုပ္သူက.. သူ႕ ရဲ႕ ေဖာက္သည္ ေဗဒင္ ဆရာမ ဆီမွာ..ဓါတ္ပံုု ျပ ျပီး..ေဟာစာတမ္း ထုုတ္လာ ေလ ရဲ႕။ ဗမာျပည္ က.. ၉ ၀ ရာႏွုုန္း ေလာက္ ေသာ.. ေဗဒင္ ယၾတာ ယံုုၾကည္ သူ မ်ားထဲမွာ.. ေမေမ လည္း တေယာက္ အပါအ၀င္ ေပါ့ေလ။

က်န္းမာေရး အညံ့ ရွိတယ္။ ခြဲစိတ္ခံ ရ အံုုးမယ္..ဟိုုဟာ..ဒီဟာ..။ မိတ္ေဆြ ပ်က္ကိန္း ရွိတယ္။ ဘယ္ေန႕ နံနဲ႕ စကား ေျပာ သတိထား.. ဘာဘာ ညာ ညာ..။ ေဟာစတမ္း မွ ဖတ္လိုု႕ မဆံုုး ခင္..ဥပဒ္ က ၀င္ခ်င္ ေနျပီ။ စိတ္ေတြ က..မွိဳင္း လာ သည္။

ေမေမ ေျပာေလ့ ရွိတဲ့ အတိုုင္း..ဒါ..ဘာမွ ေၾကာက္စရာ မဟုုတ္ဘူး.. မျဖစ္သင့္တာ မျဖစ္ ေအာင္..ယၾတာ ေခ် လိုုက္ ယံုုပဲ....တဲ့။ ကဲ.. ယၾတာက ဘာတဲ့ လဲ.. ဒါဆိုု...။

တခုုခုု ကိုု သီလ ယူ.. ဥပုုသ္ ေစာင့္ ပါ.. တဲ့။ အားထုုတ္ ထိန္းခ်ဳပ္ရ မဲ့ ဟာမ်ိဳးေပါ့... ညစာ မစားတာမ်ိဳး.. ။ သီခ်င္း နားမေထာင္ တာမ်ိဳး..။ တီဗီ မၾကည့္ တာ မ်ိဳး..။ ဒါေတြက.. ဘာ ခက္လိုု႕ လည္း...ေနာ္..။ တကယ္ ခက္တာက....

......

အင္တာနက္ ဆိုုရင္ ေကာ...။

အင္း..ဟုုတ္တယ္... အင္တာနက္ မသံုုးဘူး လိုု႕ သီလ ယူ လိုုက္ ရင္ ေကာ..။

၈ ပါး သီလ မဟုုတ္ေတာင္.. ၅ ပါးသီလ မွာ..အင္တာနက္ ပါ ထဲ့ျပီး..၆ ပါး သီလ ေစာင့္သင့္ ေနတဲ့ ေခတ္ၾကီး ဆိုု ေတာ့ ေလ...။

ေဗဒင္ ဆရာမ ရဲ႕ စာလံုုးေတြ ၾကားထဲမွာ.. ထံုုးစံ အတိုုင္း.. ေမေမ့ ရဲ႕... ကိုုယ္ပိုုင္ ၀ါက် ..ဆံုုးမစာ ေတြ က.. မ်ဥ္းသား လိုု႕ေရာ.. စတား ေတြ ျပလိုု႕ ေရာ.. ပါလာ ေသး တယ္။

“ မလိုုအပ္တဲ့ စကားေတြ မေျပာနဲ႕....လူေတြ နဲ႕ အပိုု ဆက္ဆံ တာ..တတ္နိုုင္သမ ွ်.. ေလွ်ာ့...တဲ့...” ။ အဲ...ေန႕တိုုင္းလိုု တက္ၾကည့္ ျဖစ္ ေနတဲ့.. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ၾကီး ကိုု သာ.. ေျပးျမင္ေယာင္ မိ ေ တာ့သည္။

အဲဒီ ေလာက္ ၾကီး ေတာ့ လည္း မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ..။

အင္း...ရွဥ့္ လည္း ေလ ွ်ာက္သာ ပ်ားလည္း စြဲ သာ ေအာင္ ဆိုုရင္ ေတာ့...အင္တာနက္ ေတာ့ သံုုးမယ္ ေလ.. ဒါမဲ့...ဘေလာ့ဂ္ မေရး ေသး ဘူး ... ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ လည္း.. သိပ္ မသြား ဘူး ကြာ...။ ဟုုတ္ပလား...။ ဟမ္း.. ငါ့ဟာက.. ထိန္းခ်ဳပ္တာလား.. ကန္႕သတ္ တာလား... ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကြာ ... ျဖစ္နိုုင္ တဲ့ အလုုပ္ တခုု မိုု႕ ....ဘေလာ့ဂ္ ဥပုုသ္ ေတာ့ ေစာင့္ ရ မည္ ။

ဟုုတ္ တယ္... ဘေလာ့ဂ္ ဥပုုသ္ ေစာင့္ရ ေတာ့မယ္။

က်မ အတြက္...ေစာင့္ လည္း ေစာင့္ သင့္ ေနျပီ ။ ဘေလာ့ဂ္ ေရး လာ ခဲ့တာ.. ၃ ႏွစ္ ထဲ ၀င္လိုု႕.. ေက်ာ္ ေတာင္ ေက်ာ္ခဲ့ျပီ။ ပံုုမွန္ ေလာက္ နီးနီး.. တလ ကိုု အနည္း ဆံုုး သံုုး- ေလးပုုဒ္ ေတာ့ ေရးျဖစ္ ေန ခဲ့ သည္။ ၃ ႏွစ္ ဆိုုတဲ့ ကာလ ကိုု ျပန္ ငဲ့ ၾကည့္ ေတာ့... ပိုု႕စ္ ေပါင္း ၃၀၀ ေက်ာ္ မွာ...ဘေလာ့ဂ္ တလံုုး နဲ႕... ေပ်ာ္ခဲ့ ျပီးျပီ။ ဟန္းနီးမြန္း ခဲ့ျပီးျပီ။ ေရးခ်င္ တာေတြ လည္း ေရးခဲ့ ျပီး ျပီ။ လြဲစရာ ရွိတာ ေတြ လည္း လြဲ ခဲ့ ျပီးျပီ။ မလႊဲသာ မေရွာင္သာ စိတ္ ကသိ ကေအာက္ ေလး ေတြ လည္း.. ေတြ႕ ဘူး ခဲ့ ျပီ။ ခဏ ေတာ့ နားဖိုု႕ သင့္ ျပီ..ဒါမွ မဟုုတ္ ေလ ွ်ာ့ ဖိုု႕ သင့္ ျပီ။ တကယ္ ကေတာ့.. အလိုုလိုု ကိုု.. ေရးခ်င္ စိတ္ ေတြ က... သူ႕သဘာ၀ အေလ်ာက္..ေကြးညြတ္ ေႏွးေကြး သြား တာ ထင္ သည္။ ဒါမွ မဟုုတ္ ..ေစာင့္ထိန္း သင့္ စရာ ေတြ ကိုု .. ျမင္လာ ခဲ့ ေလ သလား...။ ဒါ ဆိုုရင္ လည္း..ဘေလာ့ဂ္ ရဲ႕ သေဘာ သဘာ၀ နဲ႕... မ်ားစြာ ကြဲလြဲ လာ ေနျပီ ေပါ့။

ဘာလိုု႕ လည္း ဆုုိရင္...ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာ.. သြက္လက္ တယ္... ေပါ့ပါးတယ္.. လြတ္လပ္ တယ္။ ျပီး ေတာ့.. ျဖိဳးကနဲ... ဖ်ပ္ကနဲ ။ ခုု.. ကိုုယ္ ေတြ က..ေလးလံ လာ သလိုုလိုု..။ ပ်င္းတြဲ႕ လာ သ လိုုလိုု။

ေရးစရာ ေတြ ရွား သြား လိုု႕ လား..။

မဟုုတ္ ဘူး ထင္သည္။ အင္း.. ရွား ေတာ့ ရွား တယ္... ဒါေပမဲ့ လည္း မရွား ဘူး ဆိုုတာမ်ိဳး ။ ကဲပါေလ...ဘေလာ့ဂ္ နဲ႕ ပတ္သတ္ လိုု႕... ဟိုုဒင္း..ဒီဒင္း ..ဟ၀ွါ..ဒဟာ.. ဟုုိက္ပိုုသစစ္စ္ လုုပ္ ေန ရင္ ေတာ့..ျပီးမွာ မဟုုတ္ ေပ။ ဘေလာ့ဂ္ ဘာလဲ ဘယ္လဲ ဆိုုတာ...သူ႕ လမ္းေၾကာင္း ကိုု သူ ထြင္ သြား ေန သည္ ပင္။ ကိုယ္ ပူ စရာ မလိုု....။

ပူခ်င္လိုု႕.. ဘေလာ့ဂ္ ေရးသူ တေယာက္ အေနနဲ႕... တခုုခုု ေျပာ ရမယ္ ဆိုုရင္ ေတာ့...သံုုးႏွစ္ ေလာက္ ဘေလာ့ဂ္ ေရးခဲ့ သမ ွ်...ကိုုယ္ ပိုုင္ အျမင္ အရ .. ဘေလာ့ဂ္ နည္းပညာ အသံုုးခ် မူ လမ္းေပၚမွာ.. စာတပုုဒ္ ကိုု အလြယ္ တကူ .. ကိုုယ္ထူ ကိုုယ္ထ ေရးနိုုင္ လာ သလိုု.. အလြယ္တကူပဲ.. ခ်ီးမြမ္း ခံ ရ နိုုင္ သည္။ အလြယ္ တကူပဲ..ကဲ့ရဲ႕ ..ျပစ္တင္ ခံ ရ နိုုင္သည္။ ဒါကလည္း..သဘာ၀ က် ပါသည္.။

ဒါေပမဲ့..ဘေလာ့ဂ္ ေတြ အေပၚ ထားတဲ့ အျမင္..ဒါမွ မဟုုတ္.. လက္ခံ နိုုင္မူ ကေတာ့.. တခ်ိဳ႕ ေနရာ ေတြမွာ...ခက္ခဲ ေနေသးသည္။ ဒါကလည္း.. အရည္အေသြး ထိန္းခ်ဳပ္မူ ဆိုုတဲ့.. ထုုပ္လုုပ္မူ အေျခခံ သေဘာတရား နဲ႕... ကင္းလြတ္ ေန လိုု႕ လည္း ျဖစ္ ေပ မည္။ ဒါဆိုုရင္...ေရာင္းသူ ၀ယ္သူ..ေရးသူ..ဖတ္သူ.. ဆိုုတဲ့.. demand/ supply ၀င္ရိုုး သေဘာတရား မွာေရာ...။ ဘာမွ မဆိုုင္...။ စာတပုုဒ္ ဆိုုတာ.. ေရနံစိမ္း တဂါလံ မွ မဟုုတ္တာ..။ ကြန္ျပဴတာ တခုု ရဲ႕ အမွတ္တံဆိပ္ တခုု မွ မဟုုတ္တာ။ apple က ထုုတ္လိုုက္ တဲ့... ipad လိုုမ်ိဳး.. ေပၚပင္ ေခတ္စား လာတဲ့.. အသံုုးခ်မူ တခုု နဲ႕ ႏွိဳင္းယွဥ္ ရင္မွ.. ဟုုတ္ တုုတ္တုုတ္ ရွိေခ် ဦးမည္။ ေနာက္ တခ်က္ က... ေရးသားမူ ပံုုစံ.. ဘာသာရပ္.. အုုပ္စုု ေတြ ကြဲျပား ျခားနား မူ ကလည္း... “ဘေလာ့ဂ္ ဆိုုတာ...” ဆိုုျပီး... သိမ္းက်ံဳး ဆြဲယူ ... ေကာက္ခ်က္ ခ်ဖိုု႕ ..တန္ဖိုုး ျဖတ္ ဖိုု႕ .. မျဖစ္သည့္ အေနအထား..။ဒါေပမဲ့...ဘေလာ့ဂ္ ဆုုိတာ.. ေျပာခဲ့သလိုု.. တိုုက္ရိုုက္ သေဘာအရ... လြယ္ကူ သေလာက္ ..cheap ျဖစ္သေလာက္.. တကယ္ ဘေလာ့ဂ္ ကိုု ခံုုခံုု မင္မင္ ေရးသား ေနသူ ေတြ ကိုု ေမး ၾကည့္ပါ...။ cheap မျဖစ္ ပါဘူး..။ အားလံုုး..ကိုုယ့္အတိုုင္း အတာ နဲ႕ ကုုိယ္ တန္ဖိုုး ထား ျမတ္နိုုး ၾက မွာပါ...။ ဘယ္သူ႕ အတြက္ေရးတာလည္း..အမ်ားအတြက္လား..ကိုုယ့္ ဟာဒယ အတြက္ လား..အခ်စ္ အတြက္လား... ဘယ္သူ႕ အတြက္ မွ မဟုုတ္ဘူး.. ေရးခ်င္ လိုု႕ ေရးတာ.. ။ ဘယ္လိုု.. ေစ့ေဆာ္ မူေတြပဲ.. ရွိ ေန ရွိေန.. အတိုုင္း အတာ တခုု ေတာ့.. ေပးဆပ္ ရတာပါပဲ...။ အခ်ိန္ ေပး ရတာ.. ပဲ ျဖစ္ျဖစ္... စိတ္ အာရံုု စြဲလန္း ရ တာမ်ိဳး .. ပဲ ျဖစ္ျဖစ္...။ ဒါေပမဲ့ လည္း...ဘယ္ေလာက္ပဲ အေတြး ေတြ ကိုု ဖန္တီး တည္ေဆာက္ အခ်ိန္ကုုန္ ခံေစ အံုုး ေတာ့... စြဲေဆာင္မူ အနည္းဆံုုး လိုု႕ ဆိုု ရမဲ့... ပံုုႏွိပ္ စာအုုပ္ တအုုပ္.. စာမ်က္ႏွာ တရြက္ရြက္ ေလာက္ ေတာင္... အသိအမွတ္ျပဳ ခံရ နိုုင္ ဖိုု႕.. အခြင့္အလန္း နည္းလြန္း လွ ေပသည္။

တေလာ က..New Mandalar အြန္လိုုင္း အင္တာဗ်ဴး တခုု မွာ..ဗမာျပည္ဖြား..သမိုုင္း ပညာရွင္ ၾကီး တေယာက္ က... I don't read blogs as a matter of principle.

လိုု႕ ေျဖ သြား တာ ဖတ္လိုုက္ ဘူး သည္။ အဲဒီ စကား အတြက္.. သူတိုု႕ အရြယ္..လူၾကီး စာဖတ္ ပရိသတ္.. ပညာရွင္ ေတြ.. ဆရာ ေတြ.. စိတ္ဆိုုး မာန္ဆိုုး.. ေ၀ဖန္ ..ျငင္း ၾက ..ခုုန္ၾက တာ ကိုု.. သြားေမာ့ ဖတ္ ရင္း.. ေၾသာ..သူတိုု႕ မွာလည္း ဒါမ်ိဳးေလး ေတြ ရွိတာပဲ လိုု႕.. ျပံဳးမိ ေသး သည္။ တကယ္ေတာ့.. အဲဒီ ေဒါက္တာၾကီး လည္း မမွားပါ။ သူလည္း သူ႕မွာ..အေရးတၾကီး ဖတ္စရာ ေတြ မ်ားျပား လွေပ မည္။ သူ႕ မူ နဲ႕ သူ ရွိေပမည္။အျငင္း အခံုု မွတ္ခ်က္ ေတြ ၾကားထဲမွာ..စိတ္၀င္ တစား ေခါင္းညိမ့္ လိုုက္ မိ တာ က... အယ္ဒီတာ ၀င္ေျပာ လိုုက္တဲ့..စကားေလး တခြန္း ကိုု ပါ။

" one of the things that blogs do is bring everyone down to the same level. I have a sneaking suspicion that this is the reason why the professor avoids reading.

ဟုုတ္ေပသား...။ သူ႕ အလႊာနဲ႕ သူ ရွိေနတဲ့.. လူမူ အဆင့္အတန္း.. ပညာ အဆင့္အတန္း တည္ေဆာက္ပံုု ေတြ ထဲ မွာ.. အားလံုုး တေျပးညီ ျဖစ္သြား နိုုင္ သည့္ ကိစၥ က.. တခ်ိဳ႕ လူ ေတြ ဖက္က ၾကည့္ရင္.. သတိထား ခ်င္ ၾက မည္ေပါ့။

တေျပးညီ ဆိုုလိုု႕... ျပီးခဲ့တဲ့..လပိုုင္း က...Times မဂၢဇင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုုး ေဆာင္းပါး မွာ.... Facebook အေၾကာင္း ေရး ေတာ့.. Friends without Border လိုု႕ ေခါင္းစဥ္ တပ္ ထား တာကိုုလည္း..သေဘာက် မိသည္။ လူေတြ တေယာက္ နဲ႕ တေယာက္..ဘယ္ေလာက္ ေ၀းေ၀း.. ဘယ္ေလာက္ေလးပဲ..သိသိ.. ဘယ္ေလာက္ ၾကီး ပဲ.. မသိ..မသိ... ခင္ရာ မင္ရာ.. ႏွစ္သက္ရာ..လမ္းေၾကာင္းတူရာ... မိတ္ေဆြ ဖြဲ႕ နိုုင္ ေနၾက ျပီ မဟုုတ္ လား...။ ဟိုုးတုုန္းက.. မင္းသား မင္းသမီး..နာမည္ၾကီး.. ေတြ ဆိုုတာ.. အိပ္မက္ ထဲ မွာ ေတာင္ ေယာင္လိုု႕ မသိ နိုုင္ တဲ့ ေခတ္ ကေန... သူတိုု႕ ရဲ႕ ကိုုယ္ပိုုင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ စာမ်က္ႏွာ ေတြ မွာ.. တေန႕တာ အပမ္းေျဖပံုု ေတြ..မိသားစုု ပံုု ေတြ... အလြယ္တကူ ျမင္ေန ၾကည့္ေန ရျပီ။မိတ္ေဆြ ဖြဲ႕နိုုင္ ၾက ျပီ။

ကိုုယ္က မၾကည့္ပဲ နဲ႕ ေတာင္.. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ၾကီးက...အတင္းကာေရာ.. ဟိုုက..ဒီက.. အကုုန္လံုုး ကိုု.. ေရာ ေမႊ ေပးေနျပီ မိုု႕.... မၾကည့္ခ်င္ မွ ..အဆံုုး.. ျမင္ေန ၾက ရ သည္။ Privacy ရဲ႕ သေဘာ သဘာ၀ ေတြ လည္း ေျပာင္း လဲ လာ သည္။ လူေတြ တကယ္ လိုုအပ္တာ.. Secrecy တဲ့။ The art of openness ဆိုုတဲ့..ပညာ တမ်ိဳး ေတာင္ ျဖစ္ေပၚ ေန သေယာင္ေယာင္ ။

ဘေလာ့ဂ္ ေတြ..ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ေတြ ေပၚမွာ..ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ ေဖာ္ျပ ေရးသား နိုုင္ လာ တဲ့.. အခြင့္ အလန္း (သိုု႕) ျပသာနာ ေတြ ကိုု.. ေဟာဒီ ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာေလး ေပၚက..ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ ရဲ႕..လက္တေဖာင္ ေလး နဲ႕.. ေလ ွ်ာက္ စမ္း ေန လိုု႕ ေတာ့ ... ဟိုု မထိ..ဒီ မထိ.. ျဖစ္ ေန မွာပါ။

ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး ေျပာၾက ေၾကး ဆိုု... မေန႕ ည ကမွ.. ၾကည့္ လိုုက္ ရတဲ့..Meryl Streep ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုး ထြက္ တဲ့ ကား .. Julie & Julia ထဲ ကလိုု.. ဘေလာ့ဂါ ဘ၀ ေလး က ေတာ့ ျဖင့္.. မေသခ်ာ မေရရာ မူ ေလး ေတြ နဲ႕ ေပ်ာ္စရာ လည္း ေကာင္း.. စိတ္လွဳပ္ရွား စရာ လည္း ေကာင္း လွ သည္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ ေလာက္ က Julia ဆိုုတဲ့.. နာမယ္ေက်ာ္ cook book author တေယာက္ ရဲ႕ ဘ၀ ကိုု အားက် ႏွစ္သက္ ရင္း.. သူမ ရဲ႕ ေန႕စဥ္ ဘ၀ ထဲက..အေမာေလး ေတြ ကိုု ေျဖေဖ်ာက္ ဖိုု႕.. ခ်က္နည္းျပဳတ္နည္း ဘေလာ့ ေလး တခုု စ ေရး မိ တဲ့.. Julie ဆိုုတဲ့.. ရံုုး၀န္ထမ္း မေလး တေယာက္ ရဲ႕... ဘေလာ့ဂါ ဘ၀ေလး ပါ။ သူ႕ ဘေလာ့ဂ္ ေလး ရ႕ဲ အမည္ ကိုု လည္း.. Julie & Julia လိုု႕ ခပ္တည္တည္ နဲ႕ ေပးထားေသးတယ္။

အဲဒီ ဘေလာ့ဂ္ ေလး အရွိန္ စရ ျပီ ဆိုုတာ နဲ႕.... Julie အေမ က.. အင္တာနက္ မွာ..သူ႕ဖာသူ ေတြ႕သြားျပီး..သမီး လုုပ္သူ ကိုု ဘာေတြ ေလ ွ်ာက္လုုပ္ ေနတာလည္း.. လိုု႕ ဖုုန္း နဲ႕ လွမ္း ဆူ ပါ ေတာ့တယ္။ Julie က ဆင္ေျချပန္ေပးတယ္။

It's a short-term goal တဲ့။

Julie ရဲ႕ စကားလံုုး ေရြးခ်ယ္မူ အတြက္.. ရွည္ရွည္ ေ၀းေ၀း ထပ္ မေတြး ျဖစ္ေတာ့ ပါဘူး..။ ေသခ်ာ တာ ေတာ့..Julie ေရာ.. Julia ေရာ.. က်မ မွာ ေရာ.. ေဘးကေန... .အျပည့္အ၀ ေထာက္ပံ့ ေပး ေနတဲ့..( ေျမွာက္ေပးေနတဲ့ ) ခင္ပြန္း သည္ ေတြ ရွိ ေန တာ ေၾကာင့္ လည္း .. ခဏတာ ေပ်ာ္ရႊင္မူ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ေရရွည္ ေမ ွ်ာ္ကိုုးမူ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္... အဲဒီလိုု စာေတြ ေရးျဖစ္ ေန နိုုင္ တာ ပါပဲ။ ရုုပ္ရွင္ ကိုု.. .အတူ ၾကည့္ ေနၾကရင္း ကေတာင္ ..ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ ရဲ႕.. အဆင့္အဆင့္.. အရွိန္တက္ လာပံုု.. ေလး ေတြ ကိုု ျပတဲ့ အခန္းေလး ေတြမွာ.. “ တပံုုစံ တည္းပဲ ကြာ...” ဆိုုလိုု႕... “ ေအးပါ.. ခုု ..ေလ ွ်ာ့ ထားပါျပီ ေနာ္..” လိုု႕.. ေျပာျပီး.. ရီ မိ ၾက ေသးတယ္။

သူကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ “ မေရး ခိုုင္းတာ မဟုုတ္ဘူးေနာ္.. ” တဲ့။ ဟုုတ္ပါတယ္.. ကိုုယ့္ဖာ သာ ကိုုယ္... ေလ ွ်ာ့ ခ် ျပစ္လိုုက္ ခ်င္ တာပါ။ တကယ္က.. ဘေလာ့ဂ္ ေရးတာ.. အေပ်ာ္တမ္း ဆိုုေပမဲ့... အာရံုု ၀င္စားမူ ေတြ ဘယ္လိုု ယူရတယ္ .. အခိ်န္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ..ကုုန္ရတယ္ ဆိုုတာ..ဘေလာ့ဂ္ ေရးသူတိုုင္း...သိၾက မွာပါ။ က်မ အတြက္ေတာ့.. ၃ ႏွစ္တာ ကိုု ျပန္လွည့္ၾကည့္ တဲ့ အခါ.. opportunity cost ေတြ အေတာ္ ကုုန္က် ခဲ့တာ ကိုု အေသအခ်ာ ေတြ႕ ခဲ့ ရ တယ္။

ဒါေပမဲ့..ဘယ္လိုုပဲ ကုုန္က် ကုုန္က်..ဒီ ဘေလာ့ဂ္ ေလး ကိုု..က်မ တန္ဖိုုး ထား ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ လိုု႕.. ခ်စ္ခင္စြာ ကင္ပြန္းတပ္ ျခင္း ကိုုေရာ... အထင္ေသးစြာ တန္ဖိုုးျဖတ္ ျခင္း ကိုုေရာ.. နားလည္ လက္ခံ နိုုင္ တဲ့.. အသက္ အပိုုင္း အျခား ရဲ႕ ရင့္က်က္ မူ လည္း ရွိေနျပီ မိုု႕... ဘယ္အရာ ကမွ..ထူးျပီး စိတ္လွဳပ္ရွား ဖြယ္ မျဖစ္လွ ေတာ့ေပ။

တေလာက... က်မ ရဲ႕ စာေပ မိတ္ေဆြ အေ၀းေရာက္ အုုပ္ထိန္းသူ ဆရာမ တေယာက္ က.. လူ တေယာက္ နဲ႕.. အီးေမးလ္ က တဆင့္ မိတ္ဆက္ ေပး လာသည္။ ဒါကေတာ့ ျဖင့္..ဘေလာ့ဂ္ က တဆင့္ သိကၽြမ္း ရတဲ့.. ဘေလာ့ဂါ အမ်ိဴးသမီးေလး တေယာက္ေပါ့ ။ က်မ ကလည္း...ရိုုးရိုုး ရွင္းရွင္း ....ဟာသေလး လဲ စြတ္လိုု႕.. ျပန္ မိတ္ဆက္ လိုုက္ တယ္။

I just love to read and write. Voluntarily writing some junks online .. that's called blogger. :)

ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေနာက္ရႊတ္ရႊတ္ ေရး လိုုက္ တဲ့..ကိုုယ့္ စကား ကိုု.. ဆရာမ က.. ေလးေလး နက္နက္ ျပင္ေပး လာ တယ္။

Writing is thinking.. not a junk.

ဒီ ၀ါက် ေလးက.. က်မ ကိုု အသိ တခုု မီးေမာင္း ထိုုးျပ လိုုက္ သလိုုပါပဲ။ ကိုုယ္လုုပ္ ေနတဲ့ အလုုပ္တခုု ကိုု.. ကိုုယ္တိုုင္ ယံုုၾကည္ေန..ေပ်ာ္ရႊင္ေန ဖိုု႕ .. အေရးၾကီး လွ သည္ ပင္..။ မလိုုအပ္ ပဲ ႏွိမ့္ခ် ဖိုု႕ မလိုုသလိုု.. မလိုုအပ္ပဲ လည္း.. ၀င့္၀ါ ျပ ေနစရာ အေၾကာင္းမရွိ .. ဆိုုတာ.. လက္ေတြ႕ အသံုုးခ် ဖိုု႕ လိုုအပ္ ေန ေပ ျပီ ေကာ.. ။ ကိုုယ့္ ကိုု ကိုုယ္ အေရာင္း ျမွင့္တင္ ေနၾက..ေဖာ္ျပ ေနၾက.. ကိုုယ္တိုုင္ လုုပ္- ဗားရွင္း ေတြ နဲ႕.. အမ်ားၾကား မွာ.. ကိုုယ္ေရာင္ ကိုုယ္၀ါ ေတာက္ နိုုင္ ေနတဲ့ ဒီ ေခတ္ၾကီး ထဲမွာ... humility နဲ႕ modesty ကိုု ..က်မ ကိုု တိုုင္ လည္း..တခါတေလ ကြဲကြဲ ျပားျပား မသိပဲ... ျဖစ္ ေန ေလ ေရာ့ သ လား...။

ဘယ္လိုု ပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. က်မ ဘေလာ့ဂ္ ကိုု ဖတ္တဲ့သူ ေတြ နဲ႕.. ဘေလာ့ဂ္ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း ေတြ ကေတာ့.. က်မ ရဲ႕... “ က်မ အမွန္ ” ကိုု.. အတိအက် မဟုုတ္ေတာင္.. အနီးစပ္ ဆံုုး .. သိျမင္.. ေ၀ဖန္.. နိုုင္ ၾက မွာပါ။ ၃ ႏွစ္ တာ ဒီ ဘေလာ့ဂ္ ေလး က ေတာ့... က်မ ဖန္တီး ခဲ့တဲ့... the art of openness ပါပဲ လိုု႕ ေျပာ ရင္... ပိုုလြန္း ေန မလား။

( တိတ္ တိတ္ ကေလး.. စိတ္ထဲ ကပဲ....ေ၀ဖန္ လိုုက္ ပါ ေနာ္..) း)

အခုု ေတာ့...ေမေမ့ စကား ကိုု လည္း.. နားေထာင္ရာ ေရာက္ ေအာင္.. အႏၱရယ္ လည္း ကင္းရာ ကင္းေၾကာင္း.. အခ်ိန္ ေတြ လည္း မကုုန္သင့္တာ မကုုန္ ရ ေအာင္.. ဘေလာ့ဂ္ ဥပုုသ္ ေစာင့္ လိုုက္ ပါ အံုုးမယ္ လိုု႕....။ ဥပုုသ္ လိုု႕ ဆိုုတဲ့ အတိုုင္း.. သံုုး နပ္ မွာ..တနပ္ ေလ ွ်ာ့တာ ဆိုု ေတာ့... က်မ လည္း ဘေလာ့ ဥပုုသ္ ကိုု... သံုုးပတ္ မွာ..တပတ္ ေလာက္ ေလ ွ်ာ့ ျပီး.. ေရး ေတာ့ ေရး ေန အံုုး မွာပါ။ အာရံုု ၀င္စား လွံဳ႕ ေဆာ္မူ ေတြ ရွိေန ေသး သမ ွ်.. အေတြး ေတြ မရပ္ မခ်င္း... ေရးခ်င္ရာ ေရးလိုု႕ ရတဲ့..ေဟာဒီ ဘေလာ့ဂ္ ေလး ကိုု ဆက္လက္ ပိုုင္ဆိုုင္ ေန ဦးမွာပါ။

စကား မစပ္... မနက္ျဖန္ ဆိုု.. ဆဲဗင္း ဇူလိုုင္ ...။ သံုုးႏွစ္ ဆက္တိုုက္.. ဒီဘေလာ့ဂ္ ေပၚမွာ...ဆဲဗင္းဇူလိုုင္ အတြက္ စာေလးေတြ ေရးခဲ့ ေပမဲ့.. ဒီႏွစ္ ေတာ့.. မေရး ျဖစ္ ေတာ့ေပ။ ပိုု႕စ္ အေဟာင္း တခ်ိုဳ႕သာ..

လွိဳင္းမေၾကာက္သူမ်ား

ဇူလိုင္၀ိညဥ္

07-07-07 သို႕ သမိုင္းအပိုင္းအစမ်ား

------------------------

( ဒီ ပိုု႕စ္ မွာ.. မသက္ေ၀ ေရးခိုုင္း တဲ့.. အသြင္ မတူ..တတူ.. တူတူ..မတူတူ..အိမ္သား အေၾကာင္း ..တခါတည္း ထဲ့ေရး လိုုက္ သလိုု... ကိုုအန္ဒီ ေရး တဲ့.. ( ကိုုယ္ ) ဆန္းစစ္မူ ပိုု႕စ္ အတြက္.. ခင္မင္စြာ ျဖင့္... (က်မ) လိုု႕ ေျပာင္းလဲ သံုုးစြဲ ထားပါတယ္။ ၾကံဳ လိုု႕ တခါ တည္း ေျဖရ ရင္ ေတာ့.. က်မ ဆိုုတဲ့ နာမ္စား ကိုု.. ဆရာမ ဂ်ဴး ရဲ႕ ၀တၱဳ ေတြ ထဲမွာ.. အလြန္ အမင္း သံုုး ထားေလ့ ရွိသလိုု .. တျခား ေသာ ၀တၱဳ မ်ား တြင္လည္း.. လႊမ္းမိုုး လွ ေသာ ေၾကာင့္... အီလည္လည္ နိုုင္ လိုု႕.. တမင္ ကိုု မသံုုး ျဖစ္ တာပါ.. ကိုုအန္ဒီ ) း)

◦

ဘေလာ့့ဂ္ဥပုုသ္