ေလးဆယ္

ေလးဆယ္ အေတြး

အသိနဲ႔ လူလုပ္မလား

အရွိနဲ႔ လူလုပ္မလား။

ကံစမ္းမဲ တပံုတပင္ထဲ ေပါက္မဲမရွိတဲ႔ ကံစမ္းမဲေတြ

ကံစမ္းမဲ တပံုတပင္ထဲ လူတိုင္းေပါက္တဲ႔ ကံစမ္းမဲေတြ

ငါတို႔ ေပါက္/မေပါက္တဲ႔ ကံစမ္းမဲဟာ ငါတို႔ ရွိေနတဲ႔အရာဘဲ။

ေနရပ္ မွား/မွန္ မေျပာေၾကး

ေသရပ္ မွန္ဖို႔လိုတယ္။

အေတြးေခၚ မွား/မွန္ ဖို႔

၁၆/၁၈ႏွစ္ေက်ာ္မွ ျဖစ္မွာလား

၄၀ေက်ာ္မွ ဘ၀ စမွာလား။

နာရီေတြက ေျပာင္းတယ္

ရာသီေတြက ေဟာင္းတယ္

ငါတို႔ တေတြလဲ ေျပာင္းတယ္ ေဟာင္းတယ္။

ငယ္စဥ္အရြယ္ တစ္ခါလည္သားထဲ

အရိုးရင့္ ႀကီးျမင့္သူ သူငယ္ျပန္မ်ားထဲ

ဆံုရပ္မဲ႔ ရုန္းကန္ရမႈမ်ား

ေန႔ဖို႔ညစာ သမိုင္းေၾကာင္းမွာ။ ။

ေနဆူးသစ္

ျပီးခဲ့တဲ့.. လ က..သူငယ္ခ်င္း ေနဆူးသစ္ က..သူ႕ ရဲ႕ ၄၀ အတြက္ ထင္ပါရဲ႕..။ ၄၀ အေတြး ေတြ ပြားျပီး…သူငယ္ခ်င္း ေတြ ၾကား.. အီးေမးလ္ နဲ႕ ..ကဗ်ာေလး တပုဒ္ လႊင့္ လိုက္ တယ္။ အေၾကာင္း ေၾကာင္း ေၾကာင့္..အေတာ္ ေနာက္က် ျပီးမွ ..ဖတ္ လိုက္ ရ ေတာ့.. တျခား..တျခား သူငယ္ခ်င္း မ်ား ရဲ႕.. ေနာက္ ထား.. ေျပာင္ထား.. တာ ေတြ နဲ႕ .. စည္စည္ ကားကား ျဖစ္ ျပီး ေန ျပီ ။ ထံုးစံ အတိုင္း.. လက္ က မေန နိုင္ ေတာ့ .. သူတို႕ ၾကားထဲ.. ၀င္ .. ေလးဆယ္ သံ ျပစ္ ျပီး..နည္းနည္း ၀င္ရိ လိုက္ မိ တယ္။ အမ်ိဳးသား ကို.. ေျပာျပ ေတာ့.. ဘာေတြ ေလွ်ာက္ ျပီး သြားေျပာ သလဲ.. ေနရာတကာ..မပါခ်င္နဲ႕.. လို႕.. ဆူပါတယ္။

ဘယ္ရမလဲ.. အသာေလး ျငိမ္ေနလိုက္ ျပီး.. အခု..သူ႕ ရဲ႕..၄၀ ျပည့္ ေမြးေန႕ က် မွ.. ကိုယ္ အျငိမ္ မေန ၀င္ ပါ ထားတဲ့..ကဗ်ာေလး နဲ႕ ပဲ.. အကုန္အက် သက္သာ တဲ့..ေပးေနက်.. ေမြးေန႕ လက္ေဆာင္ေလး ေပးလိုက္ တယ္..။

ေလးဆယ္

 

တကယ္ဆို..ေလးဆယ္ အေတြး ကို

ေလးဆယ္ ေဘးကေန

တျခား ေလးဆယ္ ေတြ နားလည္ဖို႕ ..

စာလံုးေရ ေလးဆယ္ ေတာင္ ေရးျပစရာ မလိုပါဘူး..

 

ေလးေလးလံလံ နဲ႕..ေလးဆယ္ မဆန္ၾကပါနဲ႕ လား

ေလးဆယ္ ဆိုတာ..

အစလည္း မဟုတ္..အဆံုးလည္း မနီး..

ေလး လာလို႕ ဆယ္ ရ မဲ့... ဘ၀ အပိုင္းအျခားတခုလို႕ သာ..မွတ္

လြတ္လမ္းကို ေတာ့... မွန္းဖို႕ မလို ေသးဘူး ..

မလြတ္မလပ္ လမ္းခုလတ္ မွာသာ..

(ေအး )

သားေကၽြး.. မယားေကၽြး ..ကားေၾကြး.. ေတြ မွန္ဖို႕ လိုတာ..

တခ်ိဳ႕ ..အိတ္ေဖာင္း..

တခ်ိဳ႕.. စိတ္ေထာင္း

တခ်ိဳ႕.. စိတ္က် ေ၀ဒနာ

တခ်ိဳ႕.. သက္လတ္ ျပသာနာ

တခ်ိဳ႕.. ေလာဘ ေဒသနာ

တခ်ိဳ႕ ..ေသာက ရင္အနာ

ေခတ္ေပၚ ေရာဂါ.. ပေယာဂ ေတြ မ်ိဳးစံု ၾကား

လိုက္စား မူ ေတြ လမ္းမေစာင္း သမွ်..

ဘ၀ ကို အေလာင္းအစား ထပ္စရာ မလိုဘူး..

ေလာေလာဆယ္ဆယ္..

ေလးစား စရာ လူေတြထဲ မပါရင္ ထား..

မေလာက္ေလး မေလာက္စား..

အေသာက္ အစား ဖက္

အေထာက္အထား အမွားေတြ သာ မျပမိေစနဲ႕

အနည္းဆံုး.. မင္းကိုယ္မင္း ေလးစား နိုင္ ျပီဆိုရင္ပဲ...

မင္း..ေလးဆယ္တန္ ျပီ..သူငယ္ခ်င္း…

 

ေက

၂၅ . ဇူလိုင္. မွာ.. ၄၀ တင္းတင္း ျပည့္သြားတဲ့.. အရင္းဆံုး သူငယ္ခ်င္း ၾကီး နဲ႕ တကြ.. တျခားတျခား ေသာ..ေလးဆယ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အတြက္...
ကိုယ္ ကေတာ့..သူတို႕ ထက္ အမ်ားၾကီး ငယ္ပါေသးတယ္.. း)

မႏွစ္က လက္ေဆာင္

◦

ေလးဆယ္

အေတာင္တခတ္ ရဲ႕ အစ

တလ ေလာက္ ဘေလာ့ဂ္ နဲ႕ ေ၀း ေနခဲ့ရ လို႕.. ဒါေလး ကို မျဖည့္စြက္ နိုင္ခဲ့ဘူး။

 ဘေလာ့ဂ္ ေလး ကို မထားခဲ့ခင္.. တရက္ မွာ ပဲ.. ကဗ်ာ မိတ္ေဆြ တေယာက္ ရဲ႕.. လင္းဆြဲ မ်ား နဲ႕..ကုကၠိဳပင္ အို ၾကီး အေၾကာင္း အဂၤလိပ္ လို စပ္ထားတဲ့ ကဗ်ာ ေလး ကို ဖတ္လိုက္ ရတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ မွာ.. ငွက္ေတြ အေၾကာင္း အာရံုက် ေနတုန္း.. ကိုယ့္ ေသာက နဲ႕ ကိုယ္ စိတ္ေတြလည္း ရွဳပ္ေထြးေနတုန္း မို႕.. အေတာင္တခတ္  ဆိုတဲ့ ကဗ်ာ ေလး တပုဒ္ အလိုလို ထြက္ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႕ ကဗ်ာေလး ကို အျမန္ တင္ျပီး တဲ့ သကာလ.. ဘေလာ့ဂ္ ေလးက ေန..တလ ေလာက္ ေ၀း သြား ခဲ့ တယ္။

အစ မရွိ..အဆံုး မရွိ.. ( အိုး..အဲဒီ လင္းဆြဲ ေတြ ကို.. က်မ သိတာေပါ့ရွင္ ) လုပ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာကို.. ေမးတဲ့သူ ေတြက..ေမးလာ တာေၾကာင့္.. မူလ ဇစ္ျမစ္.. အဂၤလိပ္ ကဗ်ာ ကိုလည္း ဂုဏ္ျပဳ ျပီး  ေဖာ္ျပ ရင္း.. ျပန္ အစေဖာ္ လိုက္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြ တေယာက္ က.. ျမန္မာ ဘာသာ ျပန္ထားတာ ရွိ ေနျပီ လို႕ လည္း သိရ ပါတယ္။

 စကားစပ္ လို႕ ... အဲဒီ ကဗ်ာ ထဲ မွာ ပါတဲ့..လင္းဆြဲ ေတြ အေထာင္ အေသာင္း နဲ႕ ကုကၠိဳပင္ အို ၾကီး ဟာ တကယ္ကို အျပင္မွာ ရွိပါတယ္။ သေရေခတရာ .. ျပည္ျမိဳ႕ ရဲ႕ ျမစ္ကမ္းနေဘးက.. ထူးျခားလွ တဲ့ အဲဒီ အပင္ၾကီး ( တကယ္ေတာ့..တပင္ မက ပါဘူး ) ကိုလည္း ငယ္ငယ္တည္းက..ျမင္ဖူး သိဖူး ေနတာ ေၾကာင့္.. တကယ္ပဲ .. အတိတ္ ေတြ ကိုလည္း လြမ္းဆြတ္ သြားခဲ့ ရတာပါ။

ငယ္ငယ္ က.. ျပည္ကို အလည္ သြားတိုင္း.. အဲဒီ အပင္ၾကီး ေတြ ကို တအံ့ တၾသ ျဖစ္ ၾက ရ တယ္။ အပင္ၾကီးက.. အၾကီး...ၾကီး..။ သစ္ရြက္ ဆိုတာ လည္း မရွိသေလာက္ ။ တပင္လံုး တြဲေလာင္း ခ် ျပီး တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ ေနတဲ့ လင္းဆြဲ ေတြ နဲ႕သာ..မဲ ေမွာင္ ေန ေတာ့တယ္။ အဲဒီ အပင္ အနား ကို လူေတြ ကလည္း သိပ္ကပ္ မေလွ်ာက္ၾကဘူးေပ့ါ။ ၾကမ္းပိုးေတြ က် တယ္လို႕ ေျပာၾကတယ္။  ေရွ႕မီ ေနာက္မီ ေတြက ေျပာတာေတာ့..ဂ်ပန္ေခတ္ ကတည္း က..ဒီအတိုင္းပဲ တဲ့။ ျမိဳ႕ ၾကက္သေရ မရွိ လွ ေပမဲ့.. ဘယ္သူ ကမွ လဲ..ခုတ္ဖို႕.. ရွင္းဖို႕ ..ေမာင္းထုတ္ ဖို႕ မလုပ္ခဲ့ ၾကဘူး တဲ့။ ေဆးဖက္၀င္ တယ္လို႕ လဲ ဆိုၾကတယ္။ ဘာရယ္ေတာ့ ေသခ်ာ မသိေပမဲ့.. ဆန္းေတာ့ ဆန္းျပားတာ အမွန္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ နွစ္ေလာက္က ထိ ေတာ့..ဒီ အတိုင္းပဲ လို႕.. ၾကားတယ္။

ေလးစား ၾကည္ညိဳ စရာ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ နဲ႕ ျမန္မာ့ နိုင္ငံေရး ကို ထင္ဟပ္ စပ္ဆို ထားတဲ့..အဲဒီ မူရင္း ကဗ်ာ ကို ေသခ်ာ ျပန္ဖတ္ရင္း..သစ္တပင္ ေကာင္း လို႕.. ငွက္တေသာင္း နားနိုင္ တာလား...  ယီးေလးခို ေနၾကတဲ့ ငွက္တေသာင္း ေၾကာင့္.. သစ္တပင္ လံုး ..လံုးပါးပါး ေနရ တာလား လို႕.. အေတြးျဖာ လ်က္..။

 the rain-tree of ten thousand bats

chancing upon a sagely lady in his principality
a young prince claims, if i were a tree big enough
ten thousand birds could perch on my branches
-
my son, i do not envy your mythical tree
if only i could be a wisdom tree on the bank of the irrawaddy
-
the tree houses ten thousand bats
an enormous rain-tree with bats for leaves
the roots going upward, the branches growing downwardly
-

every single day for ages and ages

the tree puts up with ten thousand upside-down views of
ten thousand bats, who are blind and deaf
-
she never flinches, she never complains
no judgement passed, no guidance delivered to the free-loading bats
nor is she moved by the awe-struck passers-by and the worshipping brats
this, my son, is the tree of peerless liberality
forbearance and austerity, she is the tree of true free gift
she is the tree of genuine metta, she is the tree of disinterested love
she is the tree i want to be, if i were a tree big enough
ten thousand bats could hang happily from my branches
-
many years later
the prince becomes the buddha, the awakened
-
the sagely lady becomes the rain-tree she wants to be
on the bank of the irrawaddy
in a town known as pyi

-
ko ko thett
26.01.11-15.06.11

ဒီကဗ်ာ ကို လန္ဒန္ ျမိဳ႕က ..ကဗ်ာပြဲ တခု မွာ ရြတ္ဖတ္ ခဲ့တယ္ လို႕ သိရတယ္။

◦

အေတာင္တခတ္ ရဲ႕ အစ

Traumatic nightmare

She is lying on the bed. Bulks of bandages are covered layer by layer. 

First layer is inside herself.

Second layer is on her wound.

Third layer is upon her body except her face which is floating to breathe in and breathe out.

 

Still, many more layers of bandages are around but not physically anymore.


Some are as white as the wall in front of her.

Some are as dark as the night seeing through the glass window pane.
Some are as red as her blood what she saw just now.
Some are as blank as her face with nothing but only fear.

She is kept thinking ….

why she is here..

where this  illness come from..,

why didn’t she seek any second opinion…

why she needs to cut her flesh even three times without any happiness..

what  is the purpose of all these things…

which direction God wanted to go for…

how long God wanted to wait for..

what if she choose not to do this.. not to do that..

what if she not wasted her valuable time..

what if she more decisive..

what if she more assertive..

what if she more optimistic..

what if she more energetic..

what if she stop thinking about these bloody (if)s

what if.. what if..

If.. If..If…if..if..if..

GOD !   please give me strength… She murmurs herself. 

Her hands are tightly crossed over the chest and  slowly counting  her fingers  1 to 10.. 10 to 20 .. 20  to 30… until fall sleepy. But nothing was changing.  Even a smallest piece of PEACE  doesn’t come  in her mind. Everything is worry, regret, confusion, uncertainty.

Worries are so much whirling around.  Regret keep wake her up. She is totally confused with the heavy thought of It should be the last nightmare… how She could possibly doing it.. with what strength.. What motivation..What cause.

OH.. don’t want to do it again.. can’t even imagine of it.

It’s  BLOODY  ENOUGH.

++++++

The door was opened. The nurse came in to the room.  She smiled professionally and  raised the syringe technically, which is filled with 75 ml of Pethidine.

Finally, the nightmare was ended. But the trauma was left stranded.

 

( recapture of 23rd June 2011)

◦

Traumatic nightmare