“ ၀တၱဳ ေတာ့.. ကြန္ဗိုုေကးရွင္း နဲ႕ အဆံုုးသတ္ ျပီး..ညက... တင္လိုုက္ ျပီ...”
ေကာ္ဖီ ခြက္ကိုု.. ေမႊရင္း.. ခံုု မွာ ၀င္ ထိုုင္ လိုုက္သည္။ အိမ္ေရွ႕ ျပတင္း က ေက်ာ္၀င္ လာတဲ့.. မနက္ခင္း အလင္းေရာင္ ေအာက္မွာ.. စားပြဲ ေပၚက..ေကာ္ဖီ ခြက္ ႏွစ္ခြက္ ဆီက.. အေငြ႕ေလး ေတြ က ... တလူလူ ..။
“ အင္း..ျပီး မွ ပါ ပဲ...”
ေျပာသံ ၾကီး ကိုု လည္း ၾကည့္ပါ အံုုး..။ ေတာ္ေတာ့္ ကိုု.. ေအာင့္အီး သည္းခံ ေနရတဲ့..ေလသံ နဲ႕...။ သူကလည္း ေျပာထားမိတာကိုုး... စ ေတာ့ ေရးလိုုက္ပီ ကြာ.. မထူးေတာ့ဘူး.. ျပီးေအာင္ပဲ ဆက္ေရး လိုုက္ ေတာ့မယ္.. ျပီးမွ..လုုပ္စရာ ေတြ လုုပ္ေတာ့မယ္ လိုု႕ .. ဆိုုျပီး အခ်ိန္တခ်ိဳ႕ ကိုု ထံုုးစံ အတိုုင္း ေရႊ႕ ထား ခဲ့ တာ။
“ ေတာ္ေတာ္ ၾကာ တာပဲ.....
----
ဘေလာ့ေရးတာ ဘယ္မွာ သက္သာ လိုု႕ လည္း.. အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ေပးရတာ..ဒီမွာ..စပြန္ဆာ ရွိလိုု႕ သာ...”
ေအာင္မာ..သူ႕ ကိုုယ္သူ... စပြန္ဆာ တဲ့...။
-----
ေျပာေတာ့ လည္း..ဟုုတ္ တာပဲ....။ ၾကာဆိုု...တျခား စာေတြ ေရးသလိုု.. အခ်က္အလက္ နဲ႕ အေၾကာင္းအရာ ရွိတိုုင္း ခ်ေရးလိုုက္ လိုု႕ မွ မရတာ..။ စိတ္ခြန္အားေတြ ပါ.. အမ်ားၾကီး ေပး ရတယ္ေရာ..။ ဒါေတာင္.. ၾကားထဲမွာ.. သြားစရာ..လာစရာ..ေခါင္းစားစရာ ေတြ ရွိလာ ေတာ့.. သြား အံုုး..။ .. စုုစည္းထားတဲ့.. အာရံုု ေတြ .. က်ဲျပန္႕ ျပီး.. အေတာ္ၾကာ တည္ေဆာက္ ယူ ရ ျပန္ေရာ...။ ခုု ေတာ့.. ထင္တာ ထက္ကိုု အခ်ိန္ ယူ လိုုက္ မိသည္။
“ ေတာ္ပါ ျပီ .. ခုု လည္း.. နားဦးမွာပဲဟာ ..လူလည္း... ေတာ္ေတာ္ အီ စလံ ေ၀ သြားျပီ.. ”
ထံုုးစံ အတိုုင္း.. မနက္စာ နဲ႕ ျမည္းေနက်.. CNN ကိုု ရမုုတ္ နဲ႕ လွမ္းဖြင့္ လိုုက္သည္။ ကိုုပင္ေဟဂင္ က...ရာသီ ခါမွီ ညီလာခံ ၾကီး အေၾကာင္း ေတြ ခ်ည္း...။ ပ်င္းစရာ ေကာင္းလိုုက္တာ...။ စားေနတဲ့ ေပါင္မုုန္႕ မီးကင္ ေတာင္ ပ်င္းတြဲတြဲ ျဖစ္ေန သလိုု..။ ေကာ္ဖီ ကိုုသာ.. အရသာ ရွိရွိ တငံုု ျခင္း..ေသာက္ေန မိ သည္။ သူတိုု႕ ေျပာသလိုု..ကမၻာၾကီးပဲ ပိုုေႏြး လာသလား.. ေဆာင္းအကုုန္ ေႏြအကူး မိုု႕လားေတာ့ မသိ .. မနက္ခင္းမွာ ေတာင္ .. ပူေႏြးစ ျပဳ ေနျပီ..။ သူတိုု႕ ဆီမွာက.. သူမ်ားေတြ နဲ႕ ဆန္႕က်င္စြာ.. အလြန္ပူေႏြးေသာ.. ဒီဇင္ဘာ ေႏြ ေလ..။
အိမ္ေရွ႕ ေက်ာင္း၀င္း ထဲက .. စိန္ပန္းျပာပင္ ၾကီး ေတြေတာင္... ေတာ္ေတာ္ ပြင့္ ေနျပီ။ အဲဒီ စိန္ပန္းျပာ မ်ိဳး ကိုု..ေတာင္အာဖရိကနိုုင္ငံ - ကေန..တင္သြင္း မ်ိဳးယူ လာတာ လိုု႕... မိတ္ေဆြ ျမိဳ႕ခံ တေယာက္ ေျပာျပ ဖူးသည္။ ခုု လိုု.. ေႏြဦး ေရာက္ျပီ ဆိုုတာ နဲ႕...ဒီ ျမိဳ႕ေလး မွာ.. လမ္းလိုုက္..အတန္းလိုုက္.. တျမိဳ႕လံုုး.. ျပာေန.. ေအာင္ ပြင့္ ေတာ့တာ..။ မ်ိဳးယူ လာျပီး... တအိမ္ တပင္.. တလမ္း တတန္း မစိုုက္ မေနရ မ်ား စိုုက္ခိုုင္း ခဲ့ သလား ထင္ရ ေလာက္ ေအာင္...တျမိဳ႕လံုုး.. ညီညာ ျပာမွိဳင္း ေနေတာ့ သည္။
“ အင္း.. စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ေတြ ကိုု လြမ္းမိ ေနတုုန္း.. အနားမွာ..စိန္ပန္းျပာ ေတြ.. လာျပီး..မွိဳင္းေ၀ ျပ ေနတာ.. တိုုက္ ဆိုုင္ လိုုက္တာ ေနာ္...”
“ သိပ္လည္း ကဗ်ာဆန္ မေန နဲ႕ ဦး.. သူမ်ားေတြက.. အခုုမွ...စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေန လိုုက္ တာလိုု႕.. ထင္ေန ဦးမယ္..”
“ အိုုး... ငါက.. nostalgia ေရးတာပဲ..။ ရသ ပံုုစံ ေပၚေအာင္ လုုပ္ေရးတာ..ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့ ကြ...ခုု..ငါ ေရးတာ..ဘယ္လိုု ပံုု ေပါက္ေန လိုု႕ တုုန္း...”
“ အင္း...ငါေတာ့ ဖတ္ေကာင္းတာပဲေလ.. တျခားလဲ ဘယ္ စာ မွ မဖတ္ေတာ့...ဒါပဲ ေကာင္း ရ တာေပါ့...”
ေတာ္ေတာ္ဟုုတ္...။ သူဟာေလ.. ဘာေလး ေကာင္းလိုု႕...ညာေလး ေကာင္း လိုု႕ ဆိုုျပီး.. ဖတ္ခိုုင္း လည္း..ဘယ္ေတာ့ မွ မဖတ္ဘူး..။ ကိုုယ္ေရးတာ ေလး တခုု ဖတ္တာပဲ..ေက်းဇူး တင္ရ ဦး မည္။ ဒါေတာင္.. ဖတ္ေကာင္း လိုု႕ ဖတ္တာ..ဟုုတ္ခ်င္ မွ ဟုုတ္မွာ...။
“ တခ်ိဳ႕ make up လုုပ္ေရး တာေလး ေတြ လည္း ဖတ္ေကာင္းသားပဲ...တကယ္ လိုုလိုု...ဘာလိုုလိုု..”
ကိုုယ္ ျပံဳးမိ ေတာ့ မည္။
“ ေနပါအံုုး..ဘယ္ဟာက.. မိတ္ကပ္..ဘယ္ဟာက.. တကယ္ ... လိုု႕... ယူ အေသအခ်ာ သိ တယ္ ထင္လိုု႕လား ....ဟ..ဟ...”
“ ေၾသာ..တကယ္ ဆိုုလည္း ကိစၥ မရွိ ပါဘူး.. ဆယ့္ငါးႏွစ္ ေတာင္ ၾကာေနျပီပဲ... ”
ကိုုယ့္ ရဲ႕ ေလွာင္ေထ့ေထ့ စကား ကိုု...သူကလည္း အားက် မခံ.. ျပန္ ေထ့ ေလွာင္တယ္ ေပါ့ေလ..။
“ အံမယ္.. အဲဒီ တုုန္းက ေလ.. ဖိုုင္နယ္ စာေမးပြဲ နီး..နင္လာေပး တဲ့.. တီးမစ္စ္ အထုုပ္ ၾကီး ကိုု.. ငါ မၾကိဳက္လိုု႕.. လွည္းတန္းေစ်း မွာ..ေကာ္ဖီ မစ္စ္ နဲ႕ အလိုုက္ေပး ျပီး..လဲ ေသာက္တာ.. နင္ ခုု မွ သိတာ မဟုုတ္လား... ”
“ ေအးေလ.. ငါ ကလည္း..ကိုုယ့္ဖာသာ.. အပ်င္းေျပ ကူးဆြဲ ထားတဲ့..ကာတြန္း တခုု.. စာအိပ္ ထဲ ထဲ့ ေပး လိုုက္တာ လည္း.. ရည္းစား တေယာက္ ရသြားေရာ..ေလ..”
ႏွစ္ေယာက္သား.. ရီ ေမာ ၾက ျပန္ ေတာ့...မနက္ခင္း ေလးက...ပိုုလိုု႕ ေတာင္...ေႏြးေထြး ခ်င္စရာ.. ။ လက္က်န္ ေကာ္ဖီ တငံုု က ေတာ့....ေအးေတးေတး နဲ႕...ေသာက္လိုု႕ မေကာင္း လွေတာ့.. ။ ကိုုယ္က.. ေကာ္ဖီ ဆိုု ပူပူေလး မွဳတ္ ေသာက္ ရမွ...။ သူကေတာ့.. ေအးေအာင္ ေစာင့္ျပီး..တက်ိဳက္တည္း ေမာ့ခ် တတ္သူ...။ ကုုန္သြားတဲ့..ေကာ္ဖီ ခြက္ ကိုု ေရွ႕ ခ် ရင္း...အတိတ္ ေတြ ဆီမွာ .. တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္.. လြင့္ေမ်ာေန မိ ျပန္ သည္...။ သူကေတာ့..သူ႕ ဟာသ ကိုု သူ သေဘာက်ျပီး.. မျပီးနိုုင္ မစီးနိုုင္ တဟဲဟဲ..ရယ္ေန တုုန္း..။ ေတာ္ေတာ္ ရယ္နိုုင္တဲ့သူ ...။
“ ေနအံုုး.. အဲဒီ ထဲ မွာ..ဧကရာဇ္ စာအုုပ္ဆိုုင္ က...ေကာင္ေလး..ဇတ္လမ္းက.. ငါ လည္း မသိ လိုုက္ ပါလား...”
“ ေဟ့.. အဲဒါ ဇာတ္လမ္း မဟုုတ္ပါဘူး ကြ...
-------
ဒါေပမဲ့.. အဲေကာင္ေလး ကိုု..မွတ္မွတ္ ရရ ေတာ့.. ျဖစ္ခဲ့ တယ္...အမွတ္ရ ဆိုု.. ျဖစ္ခ်င္ ေတာ့..
၉ ၆ စ ျဖစ္တဲ့ ေန႕ က...ငါက.. အသိ တေယာက္ နဲ႕ ျမိဳ႕ ထဲက..ျပန္လာတာကြာ ... ဆင္ေရတြင္း မွတ္တိုုင္ မွာ လဲ ဆင္းေရာ.. လူေတြက.. ၾကိဳ႕ကုုန္းက..ေက်ာင္းသား ေတြ ခ်ီတက္လာ ျပီ ..ခ်ီတက္လာျပီ ဆိုု ျပီး.. ခ်က္ျခင္းပဲ.. အင္းစိန္လမ္းမ ၾကီး ေပၚ မွာ.. ျပည့္က်ပ္ သြားေတာ့ တာပဲ.. သိလား..ငါလည္း.. ..ေဘးက..လူအုုပ္ၾကားထဲကေန.. ရပ္ၾကည့္ ေတာ့.. အာအိုုင္တီ ဖက္က..ခ်ီတက္လာတဲ့... လူအုုပ္ၾကီး ေရွ႕ဆံုုး နားမွာ..အဲ ေကာင္ေလး ေလ...သူ႕ပံုုစံ ေလး ကိုု..ငါ ခ်က္ျခင္း မွတ္မိ တာေပါ့... ခုု ဆိုု..ဘယ္ေရာက္ေန ျပီလည္း မသိ.. ေထာင္ေတြ ဘာေတြ က်သြားရင္ ေတာင္..လြတ္ေတာ့ ေနေလာက္ ပါျပီ ေလ...”
“ အင္းေနာ္.. တကၠသိုုလ္ ၾကီး လည္း.. ၉ ၆ အျပီးမွာ..လံုုး၀ ကိုု ေန၀င္ သြား ေတာ့ တာပဲ... ငါတိုု႕ ေတြက.. တကယ့္ ဆည္းဆာခ်ိန္ေလး..ကပ္မီွ တာ ပဲ ..”
“ တကယ္က.. ၉ ၅ ဒီဇင္ဘာ စိန္ရတုု မွာ ကတည္းက.. ေက်ာင္းၾကီးကိုု အသံုုးခ်ျပီး..သမိုုင္း ေတြကိုု အပိုုင္သိမ္း အဓမၼ ၀ါဒ ျဖန္႕ တာေတြ လုုပ္ခဲ့တာ.. အေတာ္မ်ားမ်ားက.. ေက်မွ မေက်နပ္တာ..”
ေျပာမဲ့ သာ ေျပာတာ.. အဲဒီ တုုန္းက..စိန္ရတုု ကိုု ကပ္ လြတ္ ခဲ့ ရေပမဲ့....ေက်ာင္း၀င္းနားမွာ..တ၀ဲ လည္လည္ ရွိ ေနခဲ့ ေသး ေတာ့.. မၾကည့္ ရလည္း မေနနိုုင္...ျမင္ျပန္ရင္ လည္း.. ခိုုးလိုုး ခုုလုု ဆိုုသလိုု.. တီဗီ မွာ လႊင့္တဲ့.. အုုပ္စုု သီခ်င္းေတြ ထဲမွာ .. သူငယ္ခ်င္း ေတြ...အသိေတြ ျမင္တိုုင္း... သရိုုးသရီ နဲ႕ ေနလိုု႕ ထိုုင္လုုိ႕ သိပ္မေကာင္း ခ်င္။
“ အေဆာင္က ခြါ ကာစက မ်ားေလ..အိမ္ေျမွာင္ အျမီးျပတ္ ဆိုုတဲ့ အတိုုင္းပဲ... ဘာလုုပ္လိုု႕ ဘာကိုုင္..ဘယ္သြားလိုု႕ ဘယ္လာရမွန္း ကိုု မသိ တာ...”
(၄၆) ဆိုုတဲ့..နံပတ္ျပား ေလးကပ္ထားတဲ့ .. တံခါး ေပါက္ ကေလးကိုု.. လွည့္ၾကည့္..လွည့္ၾကည့္ လုုပ္ရင္း.. အထုုပ္ေတြ အပိုုးေတြ နဲ႕...အင္းလ်ားေဆာင္ အေပၚထပ္က.. ဒရြတ္တိုုက္ ဆင္းလာတဲ့ ကိုုယ့္ကိုု ... မမျမက.. ညည္းတိုု႕.. ေနာက္ႏွစ္ စိန္ရတုု ဒင္နာ..လာခဲ့ ေပါ့ ေအ.. လိုု႕ ေျပာေတာ့ ေတာင္..ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္..စိတ္က..မျပတ္ခ်င္..။ စိုုးစိုုး တိုု႕ အုုပ္စုု..မႏၱေလးေဆာင္ အမွတ္တရ မဂၢဇင္း ထုုတ္မယ္.. တခုုခုုေရးပါဟာ... လိုု႕ ေျပာလာေတာ့ လည္း .. ခပ္တည္တည္ နဲ႕... မေရးဘူး..သပိတ္ေမွာက္ တယ္လိုု႕ သာ... ေျပာျပစ္ လိုုက္ ေပမဲ့...လူ ကေတာ့..ပါခ်င္ခ်င္ ရယ္..။
“ တကယ္ပဲ ကြာ... ဒီေလာက္ လွပ သာယာ ခဲ့ တဲ့ ေက်ာင္းၾကီးက.. ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ ၾကီးမွာ..ေျခာက္ေသြ႕ လိုု႕.. ေတာေတြ ထ လိုု႕... အလဟသ ျဖစ္လိုု႕...
------
ခုု...မႏၱေလးေဆာင္ မွာလည္း.. ဆရာအငယ္ေတြ... သိပ္မသိေတာ့ဘူး.. ဒါေပမဲ့...ဦးစိုုးမင္း တိုု႕ ကိုုသန္း၀င္း တိုု႕ က ေတာ့..အရင္ အတိုုင္း ပဲ..ရံုုးခန္းထဲ ၀င္လိုုက္..လက္ဖက္ရည္ဆိုုင္ ဆင္းလိုုက္.. အင္း..လက္ဖက္ရည္ ဆိုုင္ ဆိုုလိုု႕.. ငါ သြားတဲ့ အခ်ိန္က..ေတာင္ငူကန္တင္းန္ မွာ..ဘာဆိုုင္ မွ ေတာင္ မရွိ ဘူး....ဆိုုင္ ေတြ ကလည္း.. ဆရာ ဆရာမ ေတြရယ္..ရွိတဲ့.. မာစတာ တန္း ေလး ေတြ နဲ႕ပဲ ေမွး ေရာင္း ေနရတာ...”
ဦးစိုုးမင္း ဆိုုတာ က.. ပါေမာကၡ အဆက္ဆက္ ရဲ႕.. လက္ရုုန္းေတာ္ သက္ေတာ္ရွည္ ရံုုးစာေရးၾကီး..။ တခါတေလ..ပါေမာကၡထက္ ေတာင္.. သူ႕ ကိုု လန္႕ ရ သည္.။
“ ရည္မြန္ ေတာင္ Ph.D ျပီးကာနီး ျပီ ေျပာတယ္.. ဒီအတိုုင္း..အပ်ိဳၾကီးပဲ...သူ႕ နဲ႕ ေတာင္.. အင္းလ်ားေဆာင္ လိုုက္ သြား ၾကည့္ ေသးတယ္.. ”
အင္းလ်ားေဆာင္ ၾကီးလည္း...အေဆာင္သူေတြ မရွိ ေတာ့ တဲ့ အခန္း ေဟာင္းေလာင္း ၾကီး ေတြ နဲ႕ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္.. ေသြ႕ေျခာက္ေန ခဲ့ မယ္ မသိ...။ ဒီၾကားထဲ.. နာဂစ္ ေၾကာင့္.. လန္ထြက္ ကုုန္တဲ့..အုုပ္ၾကြပ္မိုုး.. ကြက္တိ ကြက္ၾကားေတြ ေအာက္မွာ.. သစ္ပင္ေတြ ကလည္း...က်ိဳးတိုုး က်ဲတဲ။ အျမဲတမ္း ရြက္လက္စိပ္စိပ္ နဲ႕.. အင္းလ်ားေဆာင္ ၾကီး ကိုု ရိပ္မိုုး ေပးေနတဲ့...ပိႏၷဲ ပင္ၾကီးေတြ.. ကံ့ေကာ္ပင္ၾကီးေတြမွ..ဟုုတ္ပါေလစ.. လိုု႕... စုုတ္သပ္ ခ်င္စရာ..။ ရည္မြန္ တိုု႕လိုု ေဟာလ္က်ဴတာ ေတြ နဲ႕.. မာစတာ ေက်ာင္းသူ တခ်ိဳ႕ တေလသာ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ ရွိ ေတာ့တဲ့.. အေဆာင္ ေနာက္ေပါက္ ၾကီး ကိုုလည္း..လြမ္းလြမ္း ဆြတ္ဆြတ္ သူ ေငးၾကည့္ မိ ခဲ့ သည္။ အရာ အားလံုုး ဟာ.. ဒီ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ ကာလၾကီး အတြင္းမွာ..အနာေဖး တက္သြားတဲ့.. အနာ တခုု လိုု.. ဖဲ့ ဖဲ့ ၾကည့္ လိုုက္ ရင္ေတာ့ .. အလြမ္းေတြ တစိုုစိုု ရွိေနတုုန္းပင္။
“ ေနာက္တရက္ေတာင္.. ဟိုုေကာင္... သူ႕ ရံုုး ကား နဲ႕ လိုုက္ပိုု႕ လိုု႕...အင္းလ်ားလမ္း ဖက္ က ပတ္ျပီး.. အေဆာင္ေရွ႕ မွာ ဓါတ္ပံုု ရိုုက္ ဖိုု႕ ၾကိဳးစား ေသးတယ္... ”
အျပင္လူ မ၀င္ရ ဆိုုတဲ့...ဆိုုင္းဘုုတ္ နီနီ ေလး နဲ႕ ပိတ္ထားတဲ့.. ျခံစည္းရိုုး သံပန္း တံခါး ၾကီး ေနာက္မွာ.. ပကတိ တိတ္ဆိတ္ ေနတဲ့.. အေဆာင္ၾကီး ကိုု သာ ေတြ႕ ခဲ့ ရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. သူ႕ ကိုုေတာ့..မာလာေဆာင္ ၾကီး လိုု ..ဘ၀ ေျပာင္း သြား မဲ့.. အျဖစ္မ်ိဳး..မျဖစ္ေစခ်င္..။ ရန္ကုုန္ တကၠသိုုလ္ ၾကီး နဲ႕ အတူ ေမြးဖြားရင္း..သမိုုင္း ေတြ သက္ေသ တည္ ခဲ့.. ေခတ္အဆက္ဆက္က... သမီး ေတြ ကိုု.. ခြန္အားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေပး စြမ္း နိုုင္ခဲ့ တဲ့.. အင္းလ်ား ေဆာင္ ၾကီးက.. ရာျပည့္ ထဲ ကိုု ေတာင္ ခ်င္းနင္း ေန ျပီ မဟုုတ္လား..။
“ အင္း...ဒီေနရာ ေတြ က..တကယ့္ ေနရာ ေကာင္းၾကီး ေတြ ဆိုုေတာ့.. တခုုခုု ေတာ့ လုုပ္ျပစ္ လိမ့္မယ္ ထင္တယ္...
------
ေအး..ေျပာတာ ေျပာတယ္...သူငယ္ခ်င္း ေတြ အကုုန္လံုုး လုုိလိုု ေတာ့.. အဲဒီ လမ္းေၾကာင္းေတြ အတိုုင္း..အနည္း နဲ႕ အမ်ား ေတာ့.. ျဖစ္လာ ၾက တာပဲ ေနာ္ ...
ကဲ.. ငါလည္း ေက်ာင္းကိုု သြားလိုုက္ အံုုးမယ္.. စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ေတြ ျပီး ျပီ ဆိုုေတာ့.. New Year Resolution လုုပ္ေတာ့ေလ.. ”
ေနပါဦး.. Resolution ရယ္...။
ကိုုယ္က..ဒီမွာ..ေတြး ေကာင္း တုုန္း.. သူက.. မနက္စာ စားပြဲက.. ခြါ ေတာ့မည္။ ေအးေလ..အျမဲ လိုု.. အေတြး ေတြ နဲ႕...နစ္ ေနတတ္တဲ့.. ဟိုုေရႊ႕ ဒီေရႊ႕ လုုပ္တတ္တဲ့.. ကိုုယ့္ ကိုု.. အဲဒီလိုု အျမဲ ေနာက္ကေန..တြန္း အားေပး ေန လိုု႕ သာပဲ .. ေနာက္မိုု႕ ဆိုု...။
“ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ကြာ... သစ္ပုုတ္ပင္ ၾကီး ရွင္ ေနသေရြ႕ ေတာ့.. တကၠသိုုလ္ ၾကီး လည္း.. အသက္ဆက္ ေန အံုုးမွာပဲ...ငါေတာ့..အဲလိုုပဲ ယံုု တယ္... နာဂစ္မွာ ေတာင္ ဘာမွ မျဖစ္ ပဲ..သူ တပင္တည္း..ထီးတည္း က်န္ေနခဲ့တာ...သိပ္ကိုု ထူးျခားတာပဲ.... ”
ဓါတ္ပံုု- ဇူလိုုင္အိပ္မက္
ဟုုတ္တယ္..
အဲဒီလိုုပဲ.. ယံုု ၾကည္ ေနတယ္။ ဒီ သစ္ပင္ အိုု ၾကီးဟာ..ဒီေနရာမွာ..ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလ ထဲက.. ေပါက္ေရာက္ ရွင္သန္ ေနခဲ့ မွန္း မသိ နုုိင္ ေပမဲ့.. တကၠသိုုလ္ၾကီး ေမြးဖြား ရွင္သန္ လာခဲ့ တာကိုု ေတာ့..သူက ေကာင္းေကာင္း သိလိမ့္မည္ ။ သူ႕မ်က္စိ ေအာက္မွာပဲ...ဖြံ႕ ထြား ၾကီးျပင္း လာခဲ့တဲ့.. ဒီ ေက်ာင္းေတာ္ ၾကီး ရဲ႕ အေၾကာင္း ေတြကိုု... အစ အဆံုုး..သူ ေျပာျပ နိုုင္ လိမ့္ မည္။ ၾကည္နူးစရာ ရင္ခုုန္သံ ေတြ က..စလိုု႕... ေမ ွ်ာ္လင့္ရာ..ဘ၀ ရည္မွန္းခ်က္ ေတြ အလယ္... ယံုုၾကည္ရာ.. လြတ္ေျမာက္ေရး တိုုက္ပြဲ ေတြ အဆံုုး.. သူ ... အားလံုုး ကိုု...မ်က္ျမင္ သက္ေသ ျဖစ္ ခဲ့ လိမ့္မည္။ တရား မ ွ်တ မူ ေတြအတြက္ ေရွ႕ ေဆာင္ ဦးရြက္ ျပဳရင္း..လမ္းခုုလတ္ မွာ..က်ဆံုုးသြားတဲ့... ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေတြ ရဲ႕ ၀ိညဥ္ ေတြက... ေႏြဦး ေရာက္တိုုင္း ပုုရစ္ ဖူး လာတဲ့.. အရြက္နုု ေလး ေတြ ဆီ မွာ.. အျမဲ ရွင္သန္ နိမိတ္ပံုု ျပဳ ေနတယ္- လိုု႕ ေျပာရင္... ဘယ္သူ ျငင္း ဦး မလဲ ေလ..။
အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုု ေျပာင္းေျပာင္း.. အျဖစ္ ေတြ ဘယ္လိုုပဲ ေဟာင္းေဟာင္း .. အသစ္..အသစ္ ေသာ...စိန္ပန္းေတြ က လည္း..မိုုးဦး ကိုုၾကိဳ ျပီး.. ပြင့္ ျမဲ ပြင့္ ေန ၾက ဦး မွာပဲ ..။ တခုုပါပဲ...။ ေဆာင္း ကိုု ေမ ွ်ာ္ တတ္တဲ့..ကံ့ေကာ္ ဖူးေလး ေတြ အေၾကာင္း.. သူတိုု႕ ကိုု ေျပာျပ နိုုင္ မဲ့... သူ ေတြေတာ့... မေရာက္လာ ၾက ေတာ့ဘူး ေလ..။
တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္း၀င္း အိမ္ကေလး ရဲ႕ ... ျပတင္း ေပါက္ကေန.. လွမ္း ျမင္ေနရ တဲ့...စိန္ပန္းျပာ ေလး ေတြ ကိုု.. ေငးရီ မိ ျပန္ သည္။
-----
ညီညီ ညာညာ .. ျပာျပာ မွိဳင္းမွိဳင္း...
ေရျခား ေျမျခား .. သယ္ေဆာင္ မ်ိဳးယူ ခဲ့ တယ္ ဆိုု ဦးေတာ့.. သူ႕ အခ်ိန္ ရာသီ အတိုုင္း ေတာ့... ပြင့္ တတ္ ... လြမ္း တတ္ ေန ၾက ေသး သည္ပင္။
ျပီးပါျပီ။
----------------------
ဒီ လ ထဲ မွာ.. ႏွစ္ ၉ ၀ ထဲ ကိုု ၀င္ သြား ျပီ ျဖစ္တဲ့.. ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ၾကီး ရဲ႕... မေမ့ ေကာင္းစရာ အခ်ိန္ မ်ားကိုု.. သတိရ တမ္းတရင္း.. သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ အားလံုုး နဲ႕...၁၉ ၉ ၁ ကေန..၁၉ ၉ ၄ ဒီဇင္ဘာ အတြင္း.. အတူ ေက်ာင္းတက္ ခဲ့ တဲ့... မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မ်ား အားလံုုး အတြက္...
