K: December 2009

စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၂၀ )

◦

စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၁၉ )

စာၾကည့္ စားပြဲ မွာ ထိုုင္ရင္း...ျပတင္းေပါက္ သံဇကာ ၾကားကေန..တ၀က္တပ်က္ ျမင္ေနရတဲ့.. ျမက္ခင္းျပင္ ၾကီး ကိုု ေငးၾကည့္ ေနမိသည္။ တေန႕ ညက.. လူေတြ စည္ကား လွပ ေပ်ာ္ရႊင္ ခဲ့ၾကတဲ့.. စတိတ္ စင္ ၾကီး ကိုု.. မီးဖိုုေဆာင္က.. အလုုပ္သမား ေတြ..၀ိုုင္းဖ်က္ ေန ၾကသည္။

သီခ်င္းသံ..ႏွုုတ္ဆက္သံ..ခ်ီးမြမ္းသံ..ေနာက္ေျပာင္သံ..လက္ခုုပ္သံ..ေတြ။

ခုုေတာ့.. သစ္သား တန္းေတြ.. ျဖဳတ္ျပီး..ျပစ္- ျပစ္ ခ် ေနတဲ့.. အသံ ..တခ်က္..တခ်က္.. ၾကားက..အလုုပ္သမားေတြ ရဲ႕ စကားေျပာသံ တစြန္းတစ ေနာက္မွာ.. မယ္ဇလီပင္ၾကီး ေပၚက.. က်ီးအာသံ တခ်ိဳ႕ သာ...။ ခပ္ေ၀းေ၀း အေဆာင္ ေနာက္ဖက္ ကံ့ေကာ္အုုပ္ ဆီ ကေတာ့... ဥၾသ သံ သဲ့သဲ့ လိုု..။ ဥၾသေတြက..ေဆာင္းမွာလည္း.. လြမ္း တက္ ၾက တယ္လား...။ အခ်ိန္တန္ရင္..အိမ္ျပန္ရ မယ္ တဲ့..။ တကယ္ေတာ့..ျပန္တာရယ္..ထြက္ခြါ တာရယ္.. ဆိုုတာ..အတူတူပါေလ..ဒါေပမဲ့.. ျပန္ေရာက္တဲ့ ေနရာမွာ ..၀မ္းသာမဲ့ လူေတြ ရွိနိုုင္ေပမဲ့..ထြက္ခြါရတယ္ ဆိုုတာကေတာ့..၀မ္းနည္းစရာ မဟုုတ္ဘူးလား..။ အေရးၾကီး တာက..

“ လားရာ” ။

ဟူးးး-- လားရာ ေရ..ခဏ ေနပါအံုုး ကြယ္..

ထိုုင္ခံုု က.. ထလိုုက္ရင္း..ဗုုိက္ဆာ သလိုု ရွိလာတာနဲ႕.. ဗီရိုုေပၚ ၾကည့္ေတာ့.. ဒင္နာ မတိုုင္ခင္ ရက္က.. ခရစ္စ္တိုုဖာ.. နယ္ျပန္ရင္း..လက္ေဆာင္ ၀ယ္လာတဲ့..ငွက္ေပ်ာေျခာက္ေတြ..ေျမပဲယိုု ေတြ...။ ခုုထိ မေဖာက္ရေသး..။ အားလံုုး စားဖိုု႕ လိုု႕ ေျပာျပီး..သူ႕လက္ထဲ ေရာက္လာတာ ဆိုုေတာ့..သူ႕ဗီရိုုေပၚမွာပဲ.. ရွိေနသည္။ အခုု..မျဖဴ လည္း မရွိ..။ ကေလး နဲ႕ မစုု ကိုု သြားေကၽြး အံုုးမွပဲ။

ထံုုးစံ အတိုုင္း..အင္းလ်ားေဆာင္ ရဲ႕ ေန႕လည္ခင္း ၾကီးက..တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ front roll ဖက္ ေကြ႕လိုုက္ေတာ့...မစုု တိုု႕ အခန္း ေရွ႕မွာ.. ၾကည္ျပာ့ ကိုု ျဖတ္ကနဲ ေတြ႕လိုုက္သည္။ အခန္းေရွ႕က.. အမွိဳက္ပံုုး ေလး ထဲကိုု တခုုခုု ကိုု ျပစ္ထဲ့ျပီး.. အခန္းထဲ ျပန္၀င္ ဖိုု႕ လုုပ္တုုန္း..

“ ဟယ္.. ၾကည္ျပာ ေရာက္ေနတယ္.. ” လိုု႕ ဆိုုေတာ့.. လက္ညိဳးကိုု ပါးစပ္ေရွ႕ တပ္ျပီး...

“ ရွဴးးးးး” ..... တဲ့။

ေၾသာ.. အိသြယ္ဆီ လာ အိပ္ တာ ထင္တယ္..။ ၾကည္ျပာက..အေဆာင္မွာ..ခဏခဏ လာခိုုးအိပ္ ေလ့ ရွိသည္။ ဒါေပမဲ့လည္း..အိသြယ္ အခန္း မွာက.. ရည္မြန္ က..အျမဲ စာက်က္ ေနတာ ဆိုုေတာ့.. အားနာ ျပီး .. ကပ္ရပ္ အခန္းက..မစုု တိုု႕ ဆီမွာပဲ.. လာျပီး တိုုးေခြ႕ တြတ္တိုုး ေန ေရာ..။ ေဘးခန္း ေတြက.. တျခား ေက်ာင္းသူ ေတြ ကေတာ့.. မိန္းမ ဆန္ဆန္ ေနတတ္တဲ့..အိသြယ္ နဲ႕....အျပင္ကေန ခဏခဏ လာခိုုးအိပ္ တဲ့.. ဆံပင္တိုုတိုု..အက်ီ ၤ ပြစိ ပြေယာင္း နဲ႕.. ၾကည္ျပာ့ကိုု.. အခ်စ္ေတာ္ လိုု႕ပဲ... ထင္ၾက သည္။ သူတိုု႕ ျခင္း ကေတာ့... အေၾကာင္း သိေတြ မိုု႕.. အဲဒီေလာက္ ၾကီးေတာ့..မဟုုတ္ဘူး ဆိုုတာ.. သိေနသည္။ ေလာေလာ လတ္လတ္. အိသြယ္မွာ..ခ်စ္သူ တေယာက္ ရ သြား သလိုု... ခ်စ္စရာ ေကာင္း တဲ့..ပြင့္လင္း တဲ့ ၾကည္ျပာ့ မွာလည္း .. ကိုုတိုုးေျပာသလိုု..ဟ၀ွါ မျဖစ္ေပမဲ့..ဟ၀ွါ ေတာ့ ျဖစ္တဲ့.. ခ်စ္သူ တေယာက္ အေစာကတည္းက ရွိတယ္ ဆိုုတာ.. သူတိုု႕ အားလံုုး သိေနတာပဲ။

ၾကည္ျပာက.. သူ႕ ႏွဳတ္ခမ္းကိုု..လက္ညိဳး နဲ႕.. ဆက္ ကပ္ထားရင္း..အခန္း လိုုက္ကာ ေလးကိုု ဖြင့္ ေပး ေတာ့..

အဲ... ကုုတင္တလံုုးေပၚမွာ..အိသြယ္က..ငိုုလိုု႔ ပါလား။ မစုု နဲ႕ ကေလးက.. တဖက္ ကုုတင္ ေပၚကေန ..မ်က္ႏွာငယ္ေလး ေတြ နဲ႕... ၾကည့္ လိုု႕...။

.......................

◦

စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၁၈)

“ ငါေလ...နင့္ ၀တၳဳကိုု ဖတ္ျပီး ေတာ့.. စိတ္ထဲမွာ တမ်ိဳးပဲ..”

“ အ” စာလံုုး ကိုု.. ခက္ခက္ခဲခဲ..ေကြ႕၀ိုုက္ ညွပ္ေန ရင္း...ကပ္ေက်း ကိုု ခဏ ခ် ျပီး.. မစုု ကိုု လွမ္းၾကည့္ မိသည္။ မစုု ဘာေျပာ ခ်င္ တာလဲ...။

မစုုက သူ႕စကား ကိုု မဆက္ေသးပဲ ... သူ ညွပ္ထားတဲ့.. ၾကယ္ ေရာင္စံုု လက္လက္ ကေလး ေတြကိုု.. ေရတြက္ ရင္း ထပ္စီေန ျပန္တယ္။

ေညာင္း ေနတဲ့ လည္ပင္း ကိုု ဘယ္ညာ ခ်ိဳးလိုုက္ေတာ့..ဂၽြတ္ကနဲ..။ တနာရီေလာက္ ၾကာေအာင္ ေခြထိုုင္ေနမိ တဲ့ ေျခေထာက္ ေတြ ကိုုပါ..ဆန္႕ ထုုတ္ ျပစ္ လိုုက္ ရင္း..

“ေျပာေလဟာ.. ဘာ တမ်ိဳး လဲ...”

“ နင့္ ၀တၳဳ ထဲကလိုုပဲ..ငါလည္း. ေနာက္ ၂လ ေလာက္ ဆိုု.. နယ္ ျပန္ျပီ ေလ...ေတာမွာ..ဆရာမ ျဖစ္ျပီ ေလဟာ.. ”

သူ တိုု႕ သိပါတယ္။ တေလာက.. ကိုုၾကီး ျပန္လြတ္လာ ေတာ့.. မစုု ေဖၾကီးက.. မိသားစုု ေတြကိုု မ်က္စိ ေအာက္က.. အေပ်ာက္မခံ ျခင္ ေတာ့ပဲ ..တစုုတစည္း ထဲ ရွိေန ေစခ်င္တာ။ အထူးသျဖင့္..မစုု တိုု႕ ညီအမ ေတြ ကိုုေပါ့...။ သမီး ေတြကိုု ဒီအရြယ္ ၾကီးေတြ ေရာက္တဲ့ အထိ.. ကားလတ္မွတ္ ျဖတ္တာက အစ..အေဆာင္ေၾကး သြင္းတာ အဆံုုး...အကုုန္ စီမံ ေပး လာတာ..အခုုလဲ.. မစုုတိုု႕ ညီအမ ႏွစ္ေယာက္လံုုး ကိုု..ေက်ာင္းဆရာမ အလုုပ္ေတြ.. ေက်ာင္းမျပီးခင္ တည္းက.. ၾကိဳ ေလ ွ်ာက္ထား ျပီး ျပီ တဲ့ ေလ.. ။

“ ျပီးေတာ့.. ေဖၾကီး တလွည့္.. ကိုုၾကီး တလွည့္.. ေထာင္ထဲ ေရာက္ေနတုုန္း.. ငါတိုု႕ အိမ္က ေက်ာင္းေလးလဲ အေတာ္အားနည္း သြားတာ.. အဲဒါကိုုလည္း အဓိက ျပန္ ဦးေဆာင္ ရမွာ ဟ...”

မစုု စကား ကိုု တုုန္႕ျပန္ အားေပး ဖိုု႕... အားယူ လိုုက္ရင္း..ေဘးဘီ ကိုု အရင္ ေစာင္းငဲ့ ၾကည့္ လိုုက္သည္။ ေလာေလာ ဆယ္ဆယ္... ဘုုရားခန္း ထဲမွာ.. ေနာက္ခံ စာလံုုး ကိုုက္ ေပးေနတဲ့...သူတိုု႕ ႏွစ္ေယာက္ ရယ္.. ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ... အျငိမ့္ခန္း အတြက္.. ေနာက္ခံ ကားခ်ပ္ ဆြဲ ေနတဲ့... ေရႊဘိုုေဆာင္.. ေလာဖိုုင္နယ္က.. ပန္းခ်ီ ဆြဲတဲ့ အကိုု ၾကီးရယ္.. သံုုး ေယာက္ သာ ရွိ ေနသည္။ ဒီ စေန မွာ လုုပ္မဲ့.. အင္းလ်ား ဒင္နာ အတြက္.. အတန္းမရွိတဲ့ လူေတြ.. ၾကံဳသလိုု လုုပ္အားေပး ေန ၾက တာ ဆိုုေတာ့.. မနက္က.. ေနာက္ခံ စင္ျမင့္ တာ၀န္ ယူေပးတဲ့..ပင္းယေဆာင္..အဖြဲ႕ ေတြက.. စာလံုုး ေတြ ကူ ကိုုက္ ေပးဖိုု႕.. လူလိုု တယ္ ဆိုု တာနဲ႕...သူတိုု႕ ႏွစ္ေယာက္.. ဆင္း လုုပ္ ေပး ေန ၾကတာ..။ ကေလးက.. လွည္းတန္းက..သူ႕အမ အျပင္ေဆာင္ မွာ စာသြား က်က္သည္။။ မျဖဴ ကေတာ့...ဘယ္ ထြက္သြား တယ္ မသိ။

.........
.............

◦

စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၁၇)

ခုတေလာ..လူက..တဖက္ျခမ္း ကေန.. ေနာက္တဖက္ျခမ္း ကို လွည့္လိုက္ တဲ့.. ႏွစ္ကိုယ့္ တစိတ္ အရုပ္လို ျဖစ္ေန သည္။ အျမဲတမ္း..ေတြးေတြး ေဆြးေဆြး ေငးေငးငိုင္ငိုင္…ၾကီးျပင္း ခဲ့ ရာက.. အင္းလ်ားေဆာင္ ေရာက္မွ.. အေပ်ာ္က်ဴးတတ္.. ေနာက္တတ္ ေျပာင္တတ္..ျဖစ္လာ ျပီး.. ခု ..ျဗဳန္းကနဲ ဆို.. သံပတ္ ကုန္သြားသလို..တေယာက္တည္း.. တေနရာမွာ ရပ္တန္႕ျပီး.. ေတြးခ်င္ရာ ေတြး ျခင္ ေန မိ ျပန္ သည္။ ဘယ္ဟာက.. ပင္ကိုယ္ မူလ စရိုက္လည္း ေတာ့ မသိ။

-
ဒီေန႕.. စာသင္ခန္း ထဲကို နဲနဲ ေနာက္က်မွ ၀င္မိ လို႕.. ေနာက္ဆံုး ခံု မွာ ပဲ ထိုင္မိ ေတာ့.. ဟိုေကာင္ ေတြ သူ အတန္းတက္တာ သိခ်င္ မွ သိမယ္။ အတန္း ျဖဳတ္ေတာ့.. ဘယ္သူ မွ မျမင္ခင္.. စာသင္ခန္း အျပင္ ထြက္ လိုက္သည္။ ဘယ္သူ မွ ..မျမင္ေလာက္ ဘူး ထင္ကာမွ..ဘယ္တုန္းက…အနား ေရာက္လာမွန္း မသိတဲ့..မွံဳၾကီးက.. လာ..လာ.. ကန္တင္းန္ သြားမယ္..တဲ့။

-
“ မလိုက္ဘူး..ငါ လိုင္ဘရီ သြားမလို႕…”

“ ေအာင္မာ.. ရာရာ စစ … လာပါဟ..နင္ကလဲ..”
-

“မလိုက္ပါဘူး ဆို …”
-

ေျပာရင္း.. အျပင္ ထြက္ေတာ့..အေရးထဲ.. မႏၱေလးေဆာင္ ေပၚတီကို ေအာက္မွာ.. ဟို..“ အမွတ္တမဲ့တူးတူး” ၾကီး ရဲ႕ တမင္လုပ္ထားတဲ့..ေဆြးေဆြး ေျမ႕ေျမ႕ မ်က္ႏွာ ၾကီး ပါလား..။ အဲ တေယာက္ ကိုေတာ့.. ေၾကာက္ လည္း ေၾကာက္.. ရြံလည္း ရြံ.. ေတာ့.. လာ..ငါ့ကို ဟိုထိပ္ထိ လိုက္ပို႕ ဆိုပီး..မွံဳၾကီးကိုပဲ..ခဏ ေခ်ာ ဆြဲ လိုက္သည္။ လြတ္လြတ္ ကၽြတ္ကၽြတ္ ျဖစ္သြားေတာ့မွ… အဓိပတိ လမ္းမ ၾကီး ေပၚက..ေနေရာင္ ေႏြးေႏြး ကို..အားရ ပါးရ ေမာ့ ၾကည့္ လိုက္မိသည္။ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ ရနံ႕ တခု….အဲ.. ကံ့ေကာ္ နံ႕.. ကံ့ေကာ္ ေတြ ပြင့္ျပီလား..ေစာေသးတယ္ ေလ…။

-
.............................
......................................

◦

Me Generation

လတ္တေလာ..ညီမငယ္ ရီတာ ရဲ႕ ဘေလာ့မွာ..အျငင္းပြားဖြယ္ စာေလး တခု ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္။ မ်ိဳးဆက္ တခု ထဲက..သူတို႕ ရဲ႕ အသံေလးေတြ.. အေတြးအေခၚ ခံယူခ်က္ ေလး ေတြကိုလည္း..စိတ္၀င္စား မိတယ္။ Generation Gap ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္နိုင္ တယ္ လို႕.. ဆိုလာတဲ့ အတြက္.. Generation နဲ႕ပတ္သတ္တဲ့..

ေ၀ါဟာရ ေတြ..ေခါင္းထဲ စုျပံဳ ေရာက္လာရင္း.. လြန္ခဲ့တဲ့..၂ ႏွစ္ေလာက္က..ေရးခဲ့ တဲ့.. Times မဂၢဇင္း မ်က္ႏွာဖံုး ေဆာင္းပါး ကို ကိုးကား ေရးသားခဲ့ တဲ့.. Me Generation ဆိုတဲ့..စာေလး ကို ျပန္ ဖတ္ ၾကည့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဖတ္ၾကည့္ ရင္း... ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစား ေတာ့.. ဒါေတြဟာ..Generation Gap လား.. မ်ိဳးဆက္ တခု နဲ႕ တခု ၾကား..ေခတ္ အပိုင္း အျခား တခု နဲ႕ တခု ၾကား.. သမိုင္း လက္ဆင့္ ကမ္းနိုင္မူ ..စာနာ နားလည္မူ.. အျပန္အလွန္ ေလးစားမူ.. ေတြ ကို မတည္ေဆာက္ နိုင္ ေလာက္ ေအာင္.. ေလဟာ..လစ္ဟ ေနခဲ့တဲ့.. Generation Vaccum ၾကီးလား ဆိုတာ.. အဖန္ဖန္ ျပန္ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ေန မိပါတယ္။

Me Generation

◦

စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၁၆)

မႏၱေလးေဆာင္ၾကီးကလည္း..ေမွာင္ လိုက္တာ …

ညေန ေၾကာင္ေတာင္ ၾကီးေတာင္.. လက္ေတြ႕ခန္းထဲ မွာ ထြန္းထားတဲ့ မီးေခ်ာင္း ေရာင္ ေတြ က..သူ ထိုင္ ေနတဲ့..ေထာင့္ ခံု ေပၚ ထိ မေရာက္။ ဒီ cross section ဆြဲတာ ကို လည္း..သူ ေကာင္းေကာင္း နားမလည္။ ဆရာ ေျပာျပ ေနတုန္းကလည္း..နားစိုက္ မေထာင္ မိ..။ သူ ဘာေတြ ေတြးေနခဲ့ မွန္း လည္း မသိ။

-
Assignment ေပးထားတဲ့..ေျမပံု စာရြက္ ကေလး ကို A B မွ်ားေလး အတိုင္း ခ်ိဳး ျပီးေတာ့.. ေအာက္က..စာရြက္လြတ္ေပၚ မွာ.. အစက္ေလး ေတြ ေတာ့..ခ်ျပီးျပီ။ ေဘး က.. ခေလး ကလည္း..ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္..သူ႕လိုပဲ.. ဟိုဖက္ ၾကည့္ လိုက္..ဒီဖက္ ၾကည့္လိုက္။ ဆရာမ ေဒၚသူဇာ နဲ႕ ဆရာ လတ္ တို႕ ႏွစ္ေယာက္ ကေတာ့..သူတို႕ ေသခ်ာ လက္ခ်ာ ရိုက္ျပီး ျပီ ဆိုျပီး… ေက်ာင္းသား ေတြကို..စိတ္ခ် လက္ခ် ရွိ ပံုရသည္။ တံခါး ေဘာင္မွာ မွီျပီး စကားရပ္ေျပာ ေနၾကသည္။

တခ်ိဳ႕က..အလင္းေရာင္ ေကာင္းတဲ့..၀ရံတာ က..ခံု ေတြ မွာ ဆြဲ ေနၾကသည္…။ ေနာက္ေျပာင္သံ တခ်ိဳ႕..နဲ႕.. ရီေမာသံ တခ်ိဳ႕ ..။ ၀ရံတာ ဖက္ ဆီ မွာ စည္စည္ ကားကား ..။ မျဖဴ က .. ေအာနပ္စ္ က တသိုက္ နဲ႕..အဲဒီမွာ သြားဆြဲ ေနတာပဲ။

-
အိုး.. ေမွာင္က ေမွာင္.. စိတ္က အိုက္..။ ေဒါသ ကလည္း ဘယ္က ထြက္ေနမွန္း ကို မသိ။ မ်က္ႏွာက်က္က..ပန္ကာ အိုၾကီး ေတြ ကလည္း..တဒီးဒီး နဲ႕ သာ ျမည္ေနတာ.. ဘာေလ မွ လည္း မရ..။ တံခါးေပါက္ မွာ ရပ္ျပီး..ရယ္ေမာ စကားေျပာ ေနတဲ့..ဆရာ နဲ႕ ဆရာမ ကို ၾကည့္ ရင္း .. ဆရာ့ ကို သတိ ရ သည္။ ခု ေလာက္ဆို စင္ကာပူ မွာေပ့ါ.. အလုပ္ အသစ္ ထဲ မွာ ေပ်ာ္ေန ျပီလား..ဘ၀ အသစ္ကို ရုန္းကန္ ေန သလား ..။ ဘာရယ္ လည္း မဟုတ္.. စာေတြ နားမလည္ မိ ေတာ့ .. စိတ္ေအး လက္ေအး နဲ႕.. ဗဟုသုတ ေတြပါ ညွပ္ျပီး..စာရွင္းျပ တတ္တဲ့..ဆရာ့ကို သတိရ မိတာပါ..။ ဆရာသာ ရွိေသးရင္.. သူတို႕.. ပရက္တီကယ္ ေတြ

၀င္ ကိုင္ ေပးရမွာ..။ ဘာမွန္း လဲ မသိ ..သူ ငိုခ်င္ လာသည္။ ဒီ အခန္းထဲက..ခဏ ထြက္မွ ျဖစ္မည္..။ ေခါင္းေတြ လည္း အံုခဲ လာသလိုပဲ..။ ခဲဆံ ေဘာပင္ ကို ခံု ေပၚ ျပစ္ခ် ျပီး.. ထိုင္ခံု ကေန မတ္တပ္ ရပ္ မိသြားသည္။

-
“ ဘယ္သြား မလို႕လည္း..သူမ်ားေတြ ဆြဲ ျပီး ေတာင္ ကုန္ပီ…”

-
ကိုတိုး အသံ က..ခပ္ မာမာ ။ လူ ကို မၾကည့္ပဲ.. မွုန္ကုပ္ကုပ္ နဲ႕ ခံုေပၚက..စာရြက္ကို လွမ္း ၾကည့္ လိုက္ ရင္း…
....
.....
....
....
....
....
....
....

◦

အထားမွားသြားတဲ့.. စိန္ပန္းေတြ

စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ ေတြ ၾကားထဲ.. ဒီတခါ..ေတာပန္း ၾကား၀င္ တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ နည္း နည္း ေလာက္ စကားခံ ျပီး..အမွားျပင္ တာပါ။

ေျပာရရင္.. အပိုင္း ၁၃ ျပီးေတာ့.. ခရီးသြား..ဘာညာ သာရကာ ေတြ နဲ႕ ကိစၥမ်ားေျမာင္ သြားေတာ့.. မုဒ္ ေတာ့..နဲနဲ ျပတ္သြား ပါတယ္။ ျပန္ေရးဖို႕ေတာင္ ေတာ္ ေတာ္ အရွိန္ယူ ရပါတယ္။ ထံုးစံ အတိုင္း..ေရးေတာ့လည္း.. live ေရး ေနတယ္ ဆိုေတာ့.. ခံစားလို႕ရသမွ်..ေရးျပီးတာနဲ႕..တင္ လိုက္ မိတာပါပဲ။

အခု.. သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ..ေဆြမ်ိဳး မ်ားက..ဆိုတယ္.. အပိုင္း ၁၅ က.. နဲနဲ ေလး သြားတယ္..။ စာ အစီးအဆင္း ေျပာင္းသြားတယ္ တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္..။ ေရးေနရင္းပဲ.. သမိုင္းေတြ အခ်က္အလက္ေတြ ..ဘာေတြ ညာေတြ ထဲမွာ.. လက္က.. ေလွ်ာျပီး..ေမ်ာပါသြား တယ္။ ဒါကလည္း ကိုယ့္ ရဲ႕ ပင္ကိုယ္ အၾကိဳက္ ကိုးေလ။

တကယ္လည္း..ကိုယ့္ စိတ္က..ဘာပဲ ေရးေရး.. အသိ နဲ႕ အေတြး ကို ေပးခ်င္တာ ဦးစားေပးပါ။ ရသ ေလး တခု ၾကိဳးစား ေရးၾကည့္ ေတာ့လည္း.. ရုပ္တည္ ၾကီး .. မ်က္ႏွာေသ ၾကီး နဲ႕..ငိုျပ သလို လည္း ျဖစ္ေနမွာ စိုးရေသး တယ္ေလ..။

ဘာပဲ ေျပာေျပာ.. အပိုင္း ၁၅ ကို ကိုယ္တိုင္ က ေတာ့ အေလးထား ႏွစ္သက္ မိတယ္။ လူတိုင္း တကၠသိုလ္ ဇတ္လမ္းေတြ နဲ႕ ယဥ္ပါး ၾကေပမဲ့.. ေစ့ေစ့ ငုငု ေခတ္အေျခအေန.. အခ်က္အလက္ Demography နဲ႕ ယွဥ္ျပီး သတိျပဳ သံုးသပ္ မိ မယ္ မထင္ဘူး။ အထူးသျဖင့္..ကမာရြတ္ျမိဳ႕နယ္က..ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ၾကီး နဲ႕ ေ၀းခဲ့ ရတဲ့.. လူငယ္ ေတြ ေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ ေတာင္..ခုမွ..ဓါတ္ပံု ေဟာင္း ေတြ နဲ႕..စာေတြကို ျပန္တိုက္ ဖတ္ၾကည့္ ေတာ့မွ.. ပိုျပီး သိလာ ျမင္လာရတဲ့ အေၾကာင္း ေတြ ရွိလာတယ္။

ထားပါေတာ့..ေျပာခ်င္တာက.. အခု ေနာက္ဆံုး ေရးတဲ့.. အပိုင္း ၁၄ နဲ႕ ၁၅ က.. ေရွ႕ေနာက္ အခ်ိတ္ အဆက္ ေစာ ေနသလို ခံစား ရတာေၾကာင့္.. နဲနဲ ေလး တဲ့.. ၁၅ ကို ေရွ႕ပို႕ျပီး.. ၁၄ ကို ေနာက္ဆံုး မွာ ေရႊ႕ရင္း..အဖြင့္ အပိတ္ေလး ေတြ နဲနဲ ျပန္ျပင္ ထားလိုက္ပါတယ္။ အဲဒါ မွလည္း..၁၆ ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေလး ျပန္ဆက္ နိုင္ မလား လို႕။

ဖတ္ျပီးသား လူေတြ အတြက္ေတာ့..မထူးလွပါဘူးေလ..။
အင္း..မဖတ္ရေသးတဲ့ လူေတြ အတြက္လည္း..မထူး ပါဘူး .. ေနာ..။ ဟိုျပင္ ဒီျပင္ ဟိုေရႊ႕ ဒီေရႊ႕လုပ္ရတာ ခြင့္ လႊတ္ သီးခံ ပါ။ ျပီးကာ နီးပါျပီ.. ။ ေနာက္ ၃ ခန္း ေလာက္ပါပဲ။ မ်က္စိ မေညာင္း ေစရ ပါေတာ့ဘူး။ း)