စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (ဇတ္သိမ္း)


“ ၀တၱဳ ေတာ့.. ကြန္ဗိုုေကးရွင္း နဲ႕ အဆံုုးသတ္ ျပီး..ညက... တင္လိုုက္ ျပီ...”

ေကာ္ဖီ ခြက္ကိုု.. ေမႊရင္း.. ခံုု မွာ ၀င္ ထိုုင္ လိုုက္သည္။ အိမ္ေရွ႕ ျပတင္း က ေက်ာ္၀င္ လာတဲ့.. မနက္ခင္း အလင္းေရာင္ ေအာက္မွာ.. စားပြဲ ေပၚက..ေကာ္ဖီ ခြက္ ႏွစ္ခြက္ ဆီက.. အေငြ႕ေလး ေတြ က ... တလူလူ ..။

“ အင္း..ျပီး မွ ပါ ပဲ...”

ေျပာသံ ၾကီး ကိုု လည္း ၾကည့္ပါ အံုုး..။ ေတာ္ေတာ့္ ကိုု.. ေအာင့္အီး သည္းခံ ေနရတဲ့..ေလသံ နဲ႕...။ သူကလည္း ေျပာထားမိတာကိုုး... စ ေတာ့ ေရးလိုုက္ပီ ကြာ.. မထူးေတာ့ဘူး.. ျပီးေအာင္ပဲ ဆက္ေရး လိုုက္ ေတာ့မယ္.. ျပီးမွ..လုုပ္စရာ ေတြ လုုပ္ေတာ့မယ္ လိုု႕ .. ဆိုုျပီး အခ်ိန္တခ်ိဳ႕ ကိုု ထံုုးစံ အတိုုင္း ေရႊ႕ ထား ခဲ့ တာ။


“ ေတာ္ေတာ္ ၾကာ တာပဲ.....
----
ဘေလာ့ေရးတာ ဘယ္မွာ သက္သာ လိုု႕ လည္း.. အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ေပးရတာ..ဒီမွာ..စပြန္ဆာ ရွိလိုု႕ သာ...”

ေအာင္မာ..သူ႕ ကိုုယ္သူ... စပြန္ဆာ တဲ့...။
-----

ေျပာေတာ့ လည္း..ဟုုတ္ တာပဲ....။ ၾကာဆိုု...တျခား စာေတြ ေရးသလိုု.. အခ်က္အလက္ နဲ႕ အေၾကာင္းအရာ ရွိတိုုင္း ခ်ေရးလိုုက္ လိုု႕ မွ မရတာ..။ စိတ္ခြန္အားေတြ ပါ.. အမ်ားၾကီး ေပး ရတယ္ေရာ..။ ဒါေတာင္.. ၾကားထဲမွာ.. သြားစရာ..လာစရာ..ေခါင္းစားစရာ ေတြ ရွိလာ ေတာ့.. သြား အံုုး..။ .. စုုစည္းထားတဲ့.. အာရံုု ေတြ .. က်ဲျပန္႕ ျပီး.. အေတာ္ၾကာ တည္ေဆာက္ ယူ ရ ျပန္ေရာ...။ ခုု ေတာ့.. ထင္တာ ထက္ကိုု အခ်ိန္ ယူ လိုုက္ မိသည္။

“ ေတာ္ပါ ျပီ .. ခုု လည္း.. နားဦးမွာပဲဟာ ..လူလည္း... ေတာ္ေတာ္ အီ စလံ ေ၀ သြားျပီ.. ”

ထံုုးစံ အတိုုင္း.. မနက္စာ နဲ႕ ျမည္းေနက်.. CNN ကိုု ရမုုတ္ နဲ႕ လွမ္းဖြင့္ လိုုက္သည္။ ကိုုပင္ေဟဂင္ က...ရာသီ ခါမွီ ညီလာခံ ၾကီး အေၾကာင္း ေတြ ခ်ည္း...။ ပ်င္းစရာ ေကာင္းလိုုက္တာ...။ စားေနတဲ့ ေပါင္မုုန္႕ မီးကင္ ေတာင္ ပ်င္းတြဲတြဲ ျဖစ္ေန သလိုု..။ ေကာ္ဖီ ကိုုသာ.. အရသာ ရွိရွိ တငံုု ျခင္း..ေသာက္ေန မိ သည္။ သူတိုု႕ ေျပာသလိုု..ကမၻာၾကီးပဲ ပိုုေႏြး လာသလား.. ေဆာင္းအကုုန္ ေႏြအကူး မိုု႕လားေတာ့ မသိ .. မနက္ခင္းမွာ ေတာင္ .. ပူေႏြးစ ျပဳ ေနျပီ..။ သူတိုု႕ ဆီမွာက.. သူမ်ားေတြ နဲ႕ ဆန္႕က်င္စြာ.. အလြန္ပူေႏြးေသာ.. ဒီဇင္ဘာ ေႏြ ေလ..။

အိမ္ေရွ႕ ေက်ာင္း၀င္း ထဲက .. စိန္ပန္းျပာပင္ ၾကီး ေတြေတာင္... ေတာ္ေတာ္ ပြင့္ ေနျပီ။ အဲဒီ စိန္ပန္းျပာ မ်ိဳး ကိုု..ေတာင္အာဖရိကနိုုင္ငံ - ကေန..တင္သြင္း မ်ိဳးယူ လာတာ လိုု႕... မိတ္ေဆြ ျမိဳ႕ခံ တေယာက္ ေျပာျပ ဖူးသည္။ ခုု လိုု.. ေႏြဦး ေရာက္ျပီ ဆိုုတာ နဲ႕...ဒီ ျမိဳ႕ေလး မွာ.. လမ္းလိုုက္..အတန္းလိုုက္.. တျမိဳ႕လံုုး.. ျပာေန.. ေအာင္ ပြင့္ ေတာ့တာ..။ မ်ိဳးယူ လာျပီး... တအိမ္ တပင္.. တလမ္း တတန္း မစိုုက္ မေနရ မ်ား စိုုက္ခိုုင္း ခဲ့ သလား ထင္ရ ေလာက္ ေအာင္...တျမိဳ႕လံုုး.. ညီညာ ျပာမွိဳင္း ေနေတာ့ သည္။

အင္း.. စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ေတြ ကိုု လြမ္းမိ ေနတုုန္း.. အနားမွာ..စိန္ပန္းျပာ ေတြ.. လာျပီး..မွိဳင္းေ၀ ျပ ေနတာ.. တိုုက္ ဆိုုင္ လိုုက္တာ ေနာ္...”

“ သိပ္လည္း ကဗ်ာဆန္ မေန နဲ႕ ဦး.. သူမ်ားေတြက.. အခုုမွ...စိတ္ကူးေတြ ယဥ္ေန လိုုက္ တာလိုု႕.. ထင္ေန ဦးမယ္..”

“ အိုုး... ငါက.. nostalgia ေရးတာပဲ..။ ရသ ပံုုစံ ေပၚေအာင္ လုုပ္ေရးတာ..ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့ ကြ...ခုု..ငါ ေရးတာ..ဘယ္လိုု ပံုု ေပါက္ေန လိုု႕ တုုန္း...”

“ အင္း...ငါေတာ့ ဖတ္ေကာင္းတာပဲေလ.. တျခားလဲ ဘယ္ စာ မွ မဖတ္ေတာ့...ဒါပဲ ေကာင္း ရ တာေပါ့...”

ေတာ္ေတာ္ဟုုတ္...။ သူဟာေလ.. ဘာေလး ေကာင္းလိုု႕...ညာေလး ေကာင္း လိုု႕ ဆိုုျပီး.. ဖတ္ခိုုင္း လည္း..ဘယ္ေတာ့ မွ မဖတ္ဘူး..။ ကိုုယ္ေရးတာ ေလး တခုု ဖတ္တာပဲ..ေက်းဇူး တင္ရ ဦး မည္။ ဒါေတာင္.. ဖတ္ေကာင္း လိုု႕ ဖတ္တာ..ဟုုတ္ခ်င္ မွ ဟုုတ္မွာ...။

“ တခ်ိဳ႕ make up လုုပ္ေရး တာေလး ေတြ လည္း ဖတ္ေကာင္းသားပဲ...တကယ္ လိုုလိုု...ဘာလိုုလိုု..”

ကိုုယ္ ျပံဳးမိ ေတာ့ မည္။

“ ေနပါအံုုး..ဘယ္ဟာက.. မိတ္ကပ္..ဘယ္ဟာက.. တကယ္ ... လိုု႕... ယူ အေသအခ်ာ သိ တယ္ ထင္လိုု႕လား ....ဟ..ဟ...”

“ ေၾသာ..တကယ္ ဆိုုလည္း ကိစၥ မရွိ ပါဘူး.. ဆယ့္ငါးႏွစ္ ေတာင္ ၾကာေနျပီပဲ... ”

ကိုုယ့္ ရဲ႕ ေလွာင္ေထ့ေထ့ စကား ကိုု...သူကလည္း အားက် မခံ.. ျပန္ ေထ့ ေလွာင္တယ္ ေပါ့ေလ..။

“ အံမယ္.. အဲဒီ တုုန္းက ေလ.. ဖိုုင္နယ္ စာေမးပြဲ နီး..နင္လာေပး တဲ့.. တီးမစ္စ္ အထုုပ္ ၾကီး ကိုု.. ငါ မၾကိဳက္လိုု႕.. လွည္းတန္းေစ်း မွာ..ေကာ္ဖီ မစ္စ္ နဲ႕ အလိုုက္ေပး ျပီး..လဲ ေသာက္တာ.. နင္ ခုု မွ သိတာ မဟုုတ္လား... ”

“ ေအးေလ.. ငါ ကလည္း..ကိုုယ့္ဖာသာ.. အပ်င္းေျပ ကူးဆြဲ ထားတဲ့..ကာတြန္း တခုု.. စာအိပ္ ထဲ ထဲ့ ေပး လိုုက္တာ လည္း.. ရည္းစား တေယာက္ ရသြားေရာ..ေလ..”

ႏွစ္ေယာက္သား.. ရီ ေမာ ၾက ျပန္ ေတာ့...မနက္ခင္း ေလးက...ပိုုလိုု႕ ေတာင္...ေႏြးေထြး ခ်င္စရာ.. ။ လက္က်န္ ေကာ္ဖီ တငံုု က ေတာ့....ေအးေတးေတး နဲ႕...ေသာက္လိုု႕ မေကာင္း လွေတာ့.. ။ ကိုုယ္က.. ေကာ္ဖီ ဆိုု ပူပူေလး မွဳတ္ ေသာက္ ရမွ...။ သူကေတာ့.. ေအးေအာင္ ေစာင့္ျပီး..တက်ိဳက္တည္း ေမာ့ခ် တတ္သူ...။ ကုုန္သြားတဲ့..ေကာ္ဖီ ခြက္ ကိုု ေရွ႕ ခ် ရင္း...အတိတ္ ေတြ ဆီမွာ .. တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္.. လြင့္ေမ်ာေန မိ ျပန္ သည္...။ သူကေတာ့..သူ႕ ဟာသ ကိုု သူ သေဘာက်ျပီး.. မျပီးနိုုင္ မစီးနိုုင္ တဟဲဟဲ..ရယ္ေန တုုန္း..။ ေတာ္ေတာ္ ရယ္နိုုင္တဲ့သူ ...။

“ ေနအံုုး.. အဲဒီ ထဲ မွာ..ဧကရာဇ္ စာအုုပ္ဆိုုင္ က...ေကာင္ေလး..ဇတ္လမ္းက.. ငါ လည္း မသိ လိုုက္ ပါလား...”

“ ေဟ့.. အဲဒါ ဇာတ္လမ္း မဟုုတ္ပါဘူး ကြ...
-------
ဒါေပမဲ့.. အဲေကာင္ေလး ကိုု..မွတ္မွတ္ ရရ ေတာ့.. ျဖစ္ခဲ့ တယ္...အမွတ္ရ ဆိုု.. ျဖစ္ခ်င္ ေတာ့..
၉ ၆ စ ျဖစ္တဲ့ ေန႕ က...ငါက.. အသိ တေယာက္ နဲ႕ ျမိဳ႕ ထဲက..ျပန္လာတာကြာ ... ဆင္ေရတြင္း မွတ္တိုုင္ မွာ လဲ ဆင္းေရာ.. လူေတြက.. ၾကိဳ႕ကုုန္းက..ေက်ာင္းသား ေတြ ခ်ီတက္လာ ျပီ ..ခ်ီတက္လာျပီ ဆိုု ျပီး.. ခ်က္ျခင္းပဲ.. အင္းစိန္လမ္းမ ၾကီး ေပၚ မွာ.. ျပည့္က်ပ္ သြားေတာ့ တာပဲ.. သိလား..ငါလည္း.. ..ေဘးက..လူအုုပ္ၾကားထဲကေန.. ရပ္ၾကည့္ ေတာ့.. အာအိုုင္တီ ဖက္က..ခ်ီတက္လာတဲ့... လူအုုပ္ၾကီး ေရွ႕ဆံုုး နားမွာ..အဲ ေကာင္ေလး ေလ...သူ႕ပံုုစံ ေလး ကိုု..ငါ ခ်က္ျခင္း မွတ္မိ တာေပါ့... ခုု ဆိုု..ဘယ္ေရာက္ေန ျပီလည္း မသိ.. ေထာင္ေတြ ဘာေတြ က်သြားရင္ ေတာင္..လြတ္ေတာ့ ေနေလာက္ ပါျပီ ေလ...”

“ အင္းေနာ္.. တကၠသိုုလ္ ၾကီး လည္း.. ၉ ၆ အျပီးမွာ..လံုုး၀ ကိုု ေန၀င္ သြား ေတာ့ တာပဲ... ငါတိုု႕ ေတြက.. တကယ့္ ဆည္းဆာခ်ိန္ေလး..ကပ္မီွ တာ ပဲ ..”

တကယ္က.. ၉ ၅ ဒီဇင္ဘာ စိန္ရတုု မွာ ကတည္းက.. ေက်ာင္းၾကီးကိုု အသံုုးခ်ျပီး..သမိုုင္း ေတြကိုု အပိုုင္သိမ္း အဓမၼ ၀ါဒ ျဖန္႕ တာေတြ လုုပ္ခဲ့တာ.. အေတာ္မ်ားမ်ားက.. ေက်မွ မေက်နပ္တာ..”

ေျပာမဲ့ သာ ေျပာတာ.. အဲဒီ တုုန္းက..စိန္ရတုု ကိုု ကပ္ လြတ္ ခဲ့ ရေပမဲ့....ေက်ာင္း၀င္းနားမွာ..တ၀ဲ လည္လည္ ရွိ ေနခဲ့ ေသး ေတာ့.. မၾကည့္ ရလည္း မေနနိုုင္...ျမင္ျပန္ရင္ လည္း.. ခိုုးလိုုး ခုုလုု ဆိုုသလိုု.. တီဗီ မွာ လႊင့္တဲ့.. အုုပ္စုု သီခ်င္းေတြ ထဲမွာ .. သူငယ္ခ်င္း ေတြ...အသိေတြ ျမင္တိုုင္း... သရိုုးသရီ နဲ႕ ေနလိုု႕ ထိုုင္လုုိ႕ သိပ္မေကာင္း ခ်င္။

“ အေဆာင္က ခြါ ကာစက မ်ားေလ..အိမ္ေျမွာင္ အျမီးျပတ္ ဆိုုတဲ့ အတိုုင္းပဲ... ဘာလုုပ္လိုု႕ ဘာကိုုင္..ဘယ္သြားလိုု႕ ဘယ္လာရမွန္း ကိုု မသိ တာ...”

(၄၆) ဆိုုတဲ့..နံပတ္ျပား ေလးကပ္ထားတဲ့ .. တံခါး ေပါက္ ကေလးကိုု.. လွည့္ၾကည့္..လွည့္ၾကည့္ လုုပ္ရင္း.. အထုုပ္ေတြ အပိုုးေတြ နဲ႕...အင္းလ်ားေဆာင္ အေပၚထပ္က.. ဒရြတ္တိုုက္ ဆင္းလာတဲ့ ကိုုယ့္ကိုု ... မမျမက.. ညည္းတိုု႕.. ေနာက္ႏွစ္ စိန္ရတုု ဒင္နာ..လာခဲ့ ေပါ့ ေအ.. လိုု႕ ေျပာေတာ့ ေတာင္..ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္..စိတ္က..မျပတ္ခ်င္..။ စိုုးစိုုး တိုု႕ အုုပ္စုု..မႏၱေလးေဆာင္ အမွတ္တရ မဂၢဇင္း ထုုတ္မယ္.. တခုုခုုေရးပါဟာ... လိုု႕ ေျပာလာေတာ့ လည္း .. ခပ္တည္တည္ နဲ႕... မေရးဘူး..သပိတ္ေမွာက္ တယ္လိုု႕ သာ... ေျပာျပစ္ လိုုက္ ေပမဲ့...လူ ကေတာ့..ပါခ်င္ခ်င္ ရယ္..။

တကယ္ပဲ ကြာ... ဒီေလာက္ လွပ သာယာ ခဲ့ တဲ့ ေက်ာင္းၾကီးက.. ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ ၾကီးမွာ..ေျခာက္ေသြ႕ လိုု႕.. ေတာေတြ ထ လိုု႕... အလဟသ ျဖစ္လိုု႕...
------
ခုု...မႏၱေလးေဆာင္ မွာလည္း.. ဆရာအငယ္ေတြ... သိပ္မသိေတာ့ဘူး.. ဒါေပမဲ့...ဦးစိုုးမင္း တိုု႕ ကိုုသန္း၀င္း တိုု႕ က ေတာ့..အရင္ အတိုုင္း ပဲ..ရံုုးခန္းထဲ ၀င္လိုုက္..လက္ဖက္ရည္ဆိုုင္ ဆင္းလိုုက္.. အင္း..လက္ဖက္ရည္ ဆိုုင္ ဆိုုလိုု႕.. ငါ သြားတဲ့ အခ်ိန္က..ေတာင္ငူကန္တင္းန္ မွာ..ဘာဆိုုင္ မွ ေတာင္ မရွိ ဘူး....ဆိုုင္ ေတြ ကလည္း.. ဆရာ ဆရာမ ေတြရယ္..ရွိတဲ့.. မာစတာ တန္း ေလး ေတြ နဲ႕ပဲ ေမွး ေရာင္း ေနရတာ...”

ဦးစိုုးမင္း ဆိုုတာ က.. ပါေမာကၡ အဆက္ဆက္ ရဲ႕.. လက္ရုုန္းေတာ္ သက္ေတာ္ရွည္ ရံုုးစာေရးၾကီး..။ တခါတေလ..ပါေမာကၡထက္ ေတာင္.. သူ႕ ကိုု လန္႕ ရ သည္.။

ရည္မြန္ ေတာင္ Ph.D ျပီးကာနီး ျပီ ေျပာတယ္.. ဒီအတိုုင္း..အပ်ိဳၾကီးပဲ...သူ႕ နဲ႕ ေတာင္.. အင္းလ်ားေဆာင္ လိုုက္ သြား ၾကည့္ ေသးတယ္.. ”

အင္းလ်ားေဆာင္ ၾကီးလည္း...အေဆာင္သူေတြ မရွိ ေတာ့ တဲ့ အခန္း ေဟာင္းေလာင္း ၾကီး ေတြ နဲ႕ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္.. ေသြ႕ေျခာက္ေန ခဲ့ မယ္ မသိ...။ ဒီၾကားထဲ.. နာဂစ္ ေၾကာင့္.. လန္ထြက္ ကုုန္တဲ့..အုုပ္ၾကြပ္မိုုး.. ကြက္တိ ကြက္ၾကားေတြ ေအာက္မွာ.. သစ္ပင္ေတြ ကလည္း...က်ိဳးတိုုး က်ဲတဲ။ အျမဲတမ္း ရြက္လက္စိပ္စိပ္ နဲ႕.. အင္းလ်ားေဆာင္ ၾကီး ကိုု ရိပ္မိုုး ေပးေနတဲ့...ပိႏၷဲ ပင္ၾကီးေတြ.. ကံ့ေကာ္ပင္ၾကီးေတြမွ..ဟုုတ္ပါေလစ.. လိုု႕... စုုတ္သပ္ ခ်င္စရာ..။ ရည္မြန္ တိုု႕လိုု ေဟာလ္က်ဴတာ ေတြ နဲ႕.. မာစတာ ေက်ာင္းသူ တခ်ိဳ႕ တေလသာ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ ရွိ ေတာ့တဲ့.. အေဆာင္ ေနာက္ေပါက္ ၾကီး ကိုုလည္း..လြမ္းလြမ္း ဆြတ္ဆြတ္ သူ ေငးၾကည့္ မိ ခဲ့ သည္။ အရာ အားလံုုး ဟာ.. ဒီ ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ ကာလၾကီး အတြင္းမွာ..အနာေဖး တက္သြားတဲ့.. အနာ တခုု လိုု.. ဖဲ့ ဖဲ့ ၾကည့္ လိုုက္ ရင္ေတာ့ .. အလြမ္းေတြ တစိုုစိုု ရွိေနတုုန္းပင္။

ေနာက္တရက္ေတာင္.. ဟိုုေကာင္... သူ႕ ရံုုး ကား နဲ႕ လိုုက္ပိုု႕ လိုု႕...အင္းလ်ားလမ္း ဖက္ က ပတ္ျပီး.. အေဆာင္ေရွ႕ မွာ ဓါတ္ပံုု ရိုုက္ ဖိုု႕ ၾကိဳးစား ေသးတယ္... ”

အျပင္လူ မ၀င္ရ ဆိုုတဲ့...ဆိုုင္းဘုုတ္ နီနီ ေလး နဲ႕ ပိတ္ထားတဲ့.. ျခံစည္းရိုုး သံပန္း တံခါး ၾကီး ေနာက္မွာ.. ပကတိ တိတ္ဆိတ္ ေနတဲ့.. အေဆာင္ၾကီး ကိုု သာ ေတြ႕ ခဲ့ ရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. သူ႕ ကိုုေတာ့..မာလာေဆာင္ ၾကီး လိုု ..ဘ၀ ေျပာင္း သြား မဲ့.. အျဖစ္မ်ိဳး..မျဖစ္ေစခ်င္..။ ရန္ကုုန္ တကၠသိုုလ္ ၾကီး နဲ႕ အတူ ေမြးဖြားရင္း..သမိုုင္း ေတြ သက္ေသ တည္ ခဲ့.. ေခတ္အဆက္ဆက္က... သမီး ေတြ ကိုု.. ခြန္အားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေပး စြမ္း နိုုင္ခဲ့ တဲ့.. အင္းလ်ား ေဆာင္ ၾကီးက.. ရာျပည့္ ထဲ ကိုု ေတာင္ ခ်င္းနင္း ေန ျပီ မဟုုတ္လား..။

“ အင္း...ဒီေနရာ ေတြ က..တကယ့္ ေနရာ ေကာင္းၾကီး ေတြ ဆိုုေတာ့.. တခုုခုု ေတာ့ လုုပ္ျပစ္ လိမ့္မယ္ ထင္တယ္...
------
ေအး..ေျပာတာ ေျပာတယ္...သူငယ္ခ်င္း ေတြ အကုုန္လံုုး လုုိလိုု ေတာ့.. အဲဒီ လမ္းေၾကာင္းေတြ အတိုုင္း..အနည္း နဲ႕ အမ်ား ေတာ့.. ျဖစ္လာ ၾက တာပဲ ေနာ္ ...
ကဲ.. ငါလည္း ေက်ာင္းကိုု သြားလိုုက္ အံုုးမယ္.. စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ေတြ ျပီး ျပီ ဆိုုေတာ့.. New Year Resolution လုုပ္ေတာ့ေလ.. ”

ေနပါဦး.. Resolution ရယ္...။
ကိုုယ္က..ဒီမွာ..ေတြး ေကာင္း တုုန္း.. သူက.. မနက္စာ စားပြဲက.. ခြါ ေတာ့မည္။ ေအးေလ..အျမဲ လိုု.. အေတြး ေတြ နဲ႕...နစ္ ေနတတ္တဲ့.. ဟိုုေရႊ႕ ဒီေရႊ႕ လုုပ္တတ္တဲ့.. ကိုုယ့္ ကိုု.. အဲဒီလိုု အျမဲ ေနာက္ကေန..တြန္း အားေပး ေန လိုု႕ သာပဲ .. ေနာက္မိုု႕ ဆိုု...။

“ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ကြာ... သစ္ပုုတ္ပင္ ၾကီး ရွင္ ေနသေရြ႕ ေတာ့.. တကၠသိုုလ္ ၾကီး လည္း.. အသက္ဆက္ ေန အံုုးမွာပဲ...ငါေတာ့..အဲလိုုပဲ ယံုု တယ္... နာဂစ္မွာ ေတာင္ ဘာမွ မျဖစ္ ပဲ..သူ တပင္တည္း..ထီးတည္း က်န္ေနခဲ့တာ...သိပ္ကိုု ထူးျခားတာပဲ.... ”



ဓါတ္ပံုု- ဇူလိုုင္အိပ္မက္


ဟုုတ္တယ္..
အဲဒီလိုုပဲ.. ယံုု ၾကည္ ေနတယ္။ ဒီ သစ္ပင္ အိုု ၾကီးဟာ..ဒီေနရာမွာ..ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလ ထဲက.. ေပါက္ေရာက္ ရွင္သန္ ေနခဲ့ မွန္း မသိ နုုိင္ ေပမဲ့.. တကၠသိုုလ္ၾကီး ေမြးဖြား ရွင္သန္ လာခဲ့ တာကိုု ေတာ့..သူက ေကာင္းေကာင္း သိလိမ့္မည္ ။ သူ႕မ်က္စိ ေအာက္မွာပဲ...ဖြံ႕ ထြား ၾကီးျပင္း လာခဲ့တဲ့.. ဒီ ေက်ာင္းေတာ္ ၾကီး ရဲ႕ အေၾကာင္း ေတြကိုု... အစ အဆံုုး..သူ ေျပာျပ နိုုင္ လိမ့္ မည္။ ၾကည္နူးစရာ ရင္ခုုန္သံ ေတြ က..စလိုု႕... ေမ ွ်ာ္လင့္ရာ..ဘ၀ ရည္မွန္းခ်က္ ေတြ အလယ္... ယံုုၾကည္ရာ.. လြတ္ေျမာက္ေရး တိုုက္ပြဲ ေတြ အဆံုုး.. သူ ... အားလံုုး ကိုု...မ်က္ျမင္ သက္ေသ ျဖစ္ ခဲ့ လိမ့္မည္။ တရား မ ွ်တ မူ ေတြအတြက္ ေရွ႕ ေဆာင္ ဦးရြက္ ျပဳရင္း..လမ္းခုုလတ္ မွာ..က်ဆံုုးသြားတဲ့... ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေတြ ရဲ႕ ၀ိညဥ္ ေတြက... ေႏြဦး ေရာက္တိုုင္း ပုုရစ္ ဖူး လာတဲ့.. အရြက္နုု ေလး ေတြ ဆီ မွာ.. အျမဲ ရွင္သန္ နိမိတ္ပံုု ျပဳ ေနတယ္- လိုု႕ ေျပာရင္... ဘယ္သူ ျငင္း ဦး မလဲ ေလ..။

အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုု ေျပာင္းေျပာင္း.. အျဖစ္ ေတြ ဘယ္လိုုပဲ ေဟာင္းေဟာင္း .. အသစ္..အသစ္ ေသာ...စိန္ပန္းေတြ က လည္း..မိုုးဦး ကိုုၾကိဳ ျပီး.. ပြင့္ ျမဲ ပြင့္ ေန ၾက ဦး မွာပဲ ..။ တခုုပါပဲ...။ ေဆာင္း ကိုု ေမ ွ်ာ္ တတ္တဲ့..ကံ့ေကာ္ ဖူးေလး ေတြ အေၾကာင္း.. သူတိုု႕ ကိုု ေျပာျပ နိုုင္ မဲ့... သူ ေတြေတာ့... မေရာက္လာ ၾက ေတာ့ဘူး ေလ..။

တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္း၀င္း အိမ္ကေလး ရဲ႕ ... ျပတင္း ေပါက္ကေန.. လွမ္း ျမင္ေနရ တဲ့...စိန္ပန္းျပာ ေလး ေတြ ကိုု.. ေငးရီ မိ ျပန္ သည္။
-----
ညီညီ ညာညာ .. ျပာျပာ မွိဳင္းမွိဳင္း...

ေရျခား ေျမျခား .. သယ္ေဆာင္ မ်ိဳးယူ ခဲ့ တယ္ ဆိုု ဦးေတာ့.. သူ႕ အခ်ိန္ ရာသီ အတိုုင္း ေတာ့... ပြင့္ တတ္ ... လြမ္း တတ္ ေန ၾက ေသး သည္ပင္။





ျပီးပါျပီ။
----------------------

ဒီ လ ထဲ မွာ.. ႏွစ္ ၉ ၀ ထဲ ကိုု ၀င္ သြား ျပီ ျဖစ္တဲ့.. ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ၾကီး ရဲ႕... မေမ့ ေကာင္းစရာ အခ်ိန္ မ်ားကိုု.. သတိရ တမ္းတရင္း.. သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ အားလံုုး နဲ႕...၁၉ ၉ ၁ ကေန..၁၉ ၉ ၄ ဒီဇင္ဘာ အတြင္း.. အတူ ေက်ာင္းတက္ ခဲ့ တဲ့... မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မ်ား အားလံုုး အတြက္...



Share/Bookmark

စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၂၀ )



အဲဒါ..ရည္းစားစာ...
ဟုုတ္ေကာ ဟုုတ္ ရဲ႕ လား..

အခုုေလး တင္.. ရင္တုုန္ ပန္းတုုန္ ဖြင့္ လိုုက္တဲ့.. စာအိတ္ထဲက.. ထြက္က် လာတဲ့.. စာရြက္ အျဖဴ ကေလး ကိုု.. ငိုုင္ျပီး ၾကည့္ ေနမိတယ္။

ဒီေန႕ ..အတန္း အျဖဳတ္မွာ..အနားကိုု ေရာက္လာျပီး.. စာ
အုုပ္ ကိုု ေပးသြားတာ။ သူသိတယ္.. ဒီစာအုုပ္ ၾကားထဲမွာ..တခုုခုု ပါလာမယ္ ဆိုုတာ..။ ဘာျဖစ္လိုု႕ သိေနမွန္း ေတာ့ မသိဘူး..။ ခ်က္ျခင္း.. အေဆာင္ ျပန္ေျပး လာျပီး.. အခုု.. ဖြင့္ လိုုက္ တာပဲ..။ လမ္းမွာ တည္းက.. စာအုုပ္ ၾကားထဲက..စာအိတ္ အျပာေလး ကိုု ခဏ ခဏ လွန္ၾကည့္ျပီး..ရင္ေတြ တအား ခုုန္ေန ခဲ့တာ..။

ခုု ေတာ့..သူ႕ရင္ ေတြ ..ခုုန္တာ..အရွိန္ မေသ ေသးေ
ပမဲ့.. မ်က္ေမွာင္ ေတာ့ က်ံဳ႕ ေန မိ သည္။ စာရြက္ ေပၚမွာ..ဆြဲ ထားတဲ့.. ကာတြန္း ပံုု က.. ေယာက်္ားေလး တေယာက္က.. မိန္းကေလး တေယာက္ကိုု.. ခ်စ္ခြင့္ ပန္ ဖိုု႕ ဆြဲ ထား တယ္ ဆိုုရင္ ေတာင္.. ေၾကာင္ေတာင္ ေတာင္..မနိုုင္ လွ ဘူးလား..။

ျပီးေတာ့.. ေအာ္ပီက်ယ္ ရဲ႕.. အသည္းႏွလံုုးကိုု ေလးေပၚတင္ ျပစ္သူ ..တဲ့။ ေပၚတင္ၾကီး လည္း ကူးဆြဲ ထား ေသးတယ္။ ျပစ္ေနတဲ့ အ၀ိုုင္း ေတြ ကလည္း..
တခုု ထက္မက...။ ေနာက္ျပီး...တခုု မွ..မမွန္ပဲ.. အသဲ ႏွလံုုးၾကီး က..ေလထီးပြင့္ ျပီး ျပန္ဆင္း လာ တာ က ေရာ..ဘာ သေဘာ လည္း...။ ခက္လိုုက္ တာ ကြယ္...။ နင္.. စာသမား ေပ သမား တေယာက္ မဟုုတ္ဘူး ဆိုုတာ.. ငါ သိ ပါတယ္ ဟယ္...။ ကဗ်ာ လွလွ ေလး တပုုဒ္ .. မဟုုတ္ ေတာင္... အနည္း ဆံုုး ေတာ့... အဆိုု အမိန္႕ေလး ျဖစ္ျဖစ္.. ဘာေလး ျဖစ္ျဖစ္.. ကူး ထဲ့ ေပး ပါ ဦး ေတာ့လား..။

ေအးေလ..သမရိုုးက် ၾကီး မျဖစ္ ခ်င္ တာ လည္း ေန မွာပါ...။

ရင္ခုုန္တာ ေတြ ေရာ.. ရီခ်င္..စိတ္ပ်က္ မိတာေရာ.. ေရာေရာ ေထြးေထြး နဲ႕ပဲ.. တတ္နိုုင္သမ ွ်... နားလည္ ေပး ဖိုု႕ ၾကိဳးစား ၾကည့္ ပါ တယ္။

ရင္ခုုန္ လက္က်န္ ေလး နဲ႕ပဲ ..စာအိတ္ထဲမွာ..အတူပါလာတဲ့..အျပာေရာင္..ကဒ္ကေလး ကိုု .. ခပ္ျဖည္းျဖည္း ဖြင့္ ၾကည့္ မိတယ္။ ... ျမင္ဖူး ေနက်.. ခပ္ဆန္းဆ
န္း လက္ေရး ေစာင္းေစာင္း ပိန္ပိန္ ေလး ေတြ....

“ ရည္မွန္းခ်က္ ေတြ ကိုု ျဖည့္ေဆး ေပး ခ်င္ တယ္..”

သူ႕ ရင္ေတြ..အခုုန္ ျမန္ လာ ျပန္ သည္။
-------
----
ရင္ဘတ္မွာ အပ္ ထားလိုုက္ မိတဲ့..ကဒ္ျပား ေလး ကိုု..ေနာက္တေခါက္ ဖတ္ ၾကည့္ မိျပန္ သည္။ ဟာ.. လုုပ္ျပန္ ပါျပီ...ျဖည့္ေဆး မဟုုတ္ပါဘူး..ျဖည့္ဆည္း
ပါ ကြာ...။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္...သူ ေက်နပ္စြာ.. ၾကည္နူးစြာ... ျပံဳးေန မိ ေတာ့ သည္။

++++++++++++++++

လွိဳက္လွိဳက္ လွဲ လွဲ.. ရွိဳက္ ၾကီး တငင္ ငိုု ေနတဲ့.. သူ႕ကိုု.. ကုုတင္ေဘး မွာ လာရပ္ ျပီး ေခ်ာ့ဖိုု႕ ၾကိဳးစား ေနတဲ့.. မျဖဴ .. နားမလည္ နိုုင္ တာ ထက္.. သူ႕ ကိုု သူ ေတာင္ .. နားမလည္ နိုုင္ ေန ေတာ့ တာပါ...။

ရိုုးလ္ေကာ မွာ .. ကေလး နဲ႕ မစုု.
..သူ႕ကိုု.. စ လိုုက္ ကတည္းက.. မ်က္ရည္ က..လည္ခ်င္ ေနျပီ။ သြား.. ငါတိုု႕ နား လာ မထိုုင္ နဲ႕..နင္က..ရည္းစား ရ ေနျပီ မဟုုတ္လား ...မျဖဴ နား
သြား ထိုုင္ .. တဲ့။ ဒါ..ဘာမွ .. နာက်င္စရာ.. စကား လည္း မဟုုတ္ပါပဲ နဲ႕... ခ်စ္စနိုုး..ေနာက္ ေနမွန္း လည္း သိပါရဲ႕ နဲ႕.. သူ ငိုု ခ်င္ ေန ခဲ့တာ..။ ညေန က.. အတန္း ျပီးေတာ့.. အကုုန္လံုုး ကိုု.. မလိမ့္ တပတ္ လုုပ္ျပီး..သူ တိုု႕ ႏွစ္ ေယာက္..လစ္ထြက္ လာ နိုုင္ ခဲ့ ေပမဲ့.. တအုုပ္စုု လံုုး.. ရိပ္မိ ေန ျပီး.. မ်က္ႏွာ ေတြ တမ်ိဳး ျဖစ္ ေန ကတည္းက.. သူ႕ရင္ ထဲ မွာ.. ခ်စ္သူ ကိုု အေျဖေပး ဖိုု႕.. အေပ်ာ္ ေတြ.. ေပ်ာက္ ျခင္သလိုု ျဖစ္ေန ခဲ့တာ..။ လိုုင္ဘရီ ေရွ႕ က.. ကံ့ေကာ္ ပင္ ၾကီး တပင္ ေအာက္ မွာ.. ႏွစ္ေယာက္ တည္း..ေဘးျခင္း ကပ္ ထိုုင္ ေနခဲ့ တုုန္းကလည္း..မွား မ်ား သြား ျပီ လား လိုု႕.. အၾကိမ္ ၾကိမ္..ေတြး ေန မိ ခဲ့တာ...ဘယ္ ေလာက္ သဘာ၀ မက် တဲ့... ပထမ ဆံုုး..ခ်ိန္းေတြ႕ ျခင္း လည္း..။

“ ဒါ.. သဘာ၀ က် ပါတယ္ ... ”

မာလာ့ စကားက.. သူ႕ အေတြး ေတြ နဲ႕ ဘယ္လိုု လာျပီး ခ်ိတ္ဆက္ ေန ပါလိမ့္...။

“ ေအး ေအး.. ရွင္က.. ရည္းစား ထားဖူး ေတာ့.. ေျပာေလ.
.. ငါ ေတာင္ ရည္းစားထားလာတာ..သံုုး ႏွစ္ ေက်ာ္ျပီ.. ခုု..သူ ငိုုတာ.. နားမလည္ ဘူး...”

သူ႕ ငိုုျခင္းရွည္ မွာ .. အခန္းေဖာ္ မျဖဴ တင္ မက.. ေက်ာျခင္းကပ္ အခန္းက.. သက္သက္ နဲ႕ မာလာ ေတာင္.. ၀င္ ပါ ေန ရ ျပီ ေကာ..။

မျဖဴက.. ဟက္ - ကနဲ ရီ ရင္း...

“ ေအး ေလဟယ္... မာလာ ရယ္.. လုုပ္ပါ အံုုး.. ဘာပဲ ေျပာေျပာ..နင္က..ေလာေလာ ဆယ္ဆယ္.. ရည္းစား မရွိေပမဲ့.. ငါတိုု႕ ထက္ ဗဟုုသုုတ ပိုု မ်ား မွာ..” လိုု႕.. ဟိုုဖက္ ခန္း ကိုု.. လွမ္း ျပီး..စစ္ကူ ေတာင္း တယ္။

မ်က္ရည္ ေတြကိုု.. ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ပြတ္ သုုတ္ လိုုက္ ရင္း ..စိုုရႊဲ ေနတဲ့..ေခါင္းအံုုး ၾကီး ကိုု..ရင္ဘတ္ ထဲ ပိုုက္ျပီး .. တဖက္ခန္းက .. မာလာ့ စကား ကိုု.. သူ လည္း..နားစြင့္ ေန မိသည္။

“ တခ်ိဳ႕ မိန္းကေလး ေတြ မွာ...မိန္းမ ျဖစ္ျခင္း ရဲ႕.. စတတ္ပ္ ေတြ ေျပာင္း တိုုင္း ေျပာင္းတိုုင္း.. စိတ္ခံစား ထိရွ တတ္ တယ္ တဲ့...ဥပမာ ဟာ...ရာသီ စလာ တဲ့ အခါ.. ခ်စ္သူ စ ေတြ႕ တဲ့ အခါ.. မဂၤလာ ေဆာင္ တဲ့ အခါ.. မ်ိဳးေပါ့...ကေလး ေတြ..သြားေပါက္ရင္..လမ္းစေလ ွ်ာက္ရင္.. ဖ်ား တတ္ တဲ့.. သေဘာ လည္း.. အဲဒါ ပဲ.. ”

မာ လာ ေျပာတာ.. စိတ္၀င္ စားစရာပဲ..။ ဟုုတ္တယ္..
သူ..အဲဒီ တုုန္း ကလည္း.. ငိုုလိုုက္ ရတာ.. တေန႕ လံုုး.. တပတ္လံုုး..။

“ ဟဲ့..ဟုုတ္မယ္ ဟ... ငါ့ အမ ၾကီး.. မဂၤလာ ေဆာင္ တုုန္း ကေလ..သူ႕ ခ်စ္သူ ေနာ္..သူ ၾကိဳက္လိုုက္တာမွ.. ေသခ်င္ ပက္က်ိ.. ျပီး..မဂၤလာေဆာင္ တဲ့ ည က်ေတာ့.. သတိုု႕ သား အိမ္ မလိုုက္ ပါေတာ့ ဘူး ဆိုုျပီး..ငိုု ေန တာ..အဲတုုန္းက..ငါ ကိုုးတန္းပဲ ရွိေသးတာ.. နား ကိုု မလည္ ဘူး.. ဟိ ဟိ.. ငါ ဆိုုရင္ေတာ့..ငိုုခ်င္မွာ မဟုုတ္ဘူး .. ခုု ေတာင္.. လက္ထပ္ ခ်င္ လွျပီ.. စာေမးပြဲ ေလး ျပီး ေအာင္..ဘြဲ႕ေလး ရ ေအာင္..မနည္း သည္း
ခံ ေစာင့္ ေနရတာ...”

သက္သက္ ကေတာ့..အျမဲ ေျပာင္စပ္စပ္ နဲ႕... သူ႕ ေရွ႕ေရး..ဘ၀..ေရြးခ်ယ္မူ ေတြ အတြက္.. ဘာကိုုမွ ပူပင္ ပံုု ကိုု မရတာ..။ သက္သက္ တိုု႕ ႏွစ္ေယာက္ ဆိုု လည္း.. ႏွစ္ဖက္ လံုုးက.. ပံုုမွန္ အရာရွိ ၀န္ထမ္း မိဘ ေတြ .. သိပ္ ျပီး .. ပိုုပိုု လ ွ်ံ လ ွ်ံ ၾကီးေတြ လည္း ဟုုတ္ပံုု မရ.. ။ လက္ထပ္ဖိုု႕ ေတြ.. ေနဖိုု႕ ထိုုင္ ဖိုု႕ ကိစၥ ေတြ.. သူတိုု႕ ဖာသာ.. ေဆြး ေႏြး တိုုင္ ပင္ ေန ၾကတာပဲ.. ။ မိုုးလင္း ရင္.. အခန္းထဲမွာ.. ဟင္းခိုုးခ်က္.. ျပီးရင္.. စတီး ခ်ိဳင့္ ၾကီး တခ်ိဳင့္ ဆြဲျပီး..ေက်ာင္း ထြက္ သြားတာပဲ...။ သူ႕ ဘဲ နဲ႕ပဲ.. တေယာက္ မ်က္ႏွာ တေယာက္ ၾကည့္...အတန္းထဲမွာ အတူတူ ထိုုင္.. စာအတူတူ က်က္.. ေန႕လည္စာ အတူတူ စား... ညေန ေစာင္းလိုု႕.. အေဆာ
င္ ျပန္လာ အိပ္ တာပဲ.. ရွိ ေတာ့တာ..။

“ ေအးေလ.. လူတိုုင္း က.. တူမွ မတူတာ မိသက္ရဲ႕.. နင္က.. ေပါ့ေပါ့ပါးပါး.. ေတြးနိုုင္ လက္ခံ နိုုင္ေပမဲ့.. မေက ကိုု ၾကည့္ ရတာ.. သိပ္ေတြးပံုု ရတယ္...”

မာလာ ရဲ႕ ..ေမးခြန္း လိုုလိုု..ေကာက္ခ်က္ လိုုလိုု စကား ကိုု.. အင္းးး---- လိုု႕ သာ..သံရွည္ ဆြဲ တုုံ႕ ျပန္ လိုုက္ ရင္း.. ကုုတင္ေပၚပဲ ျပန္လွဲ လိုုက္ သည္ ။ အရမ္း ငိုု ထား မိေတာ့.. ေမာေနျပီ.. မ်က္လံုုးေတြ လည္း ေညာင္းေန ျပီ...။

တေလာက လံုုးက..လူေတြ မွာေတာ့ .. သူ႕ အေျဖ နဲ႕ သူ...ရွင္း လိုု႕.. ေက်နပ္ လိုု႕....။ သူ ကေတာ့.. မာလာေျပာသလိုု..အေတြး ပဲ မ်ား တာလား... စိတ္ မျပတ္သား တာလား.. ဒါမွ မဟုုတ္.. တစံုုတရာ ေရြးခ်ယ္ ဖိုု႕ ၾကံဳလာတိုုင္း စိုုးရြံ႕ ေႏွာင့္ေႏွး တတ္သူ လား...။

+++++++++++++

ေရွ႕ မွာ ျမင္ေနရတဲ့.. ေတာင္ ႏွစ္လံုုး မွာ..တလံုုး ကိုု သြားရမွာ တဲ့...။
ဒီ တခါ ..ကြင္းဆင္း ရတာ.. အေဖာ္ ေတြ လည္း မပါဘူး...။ ခက္တာပဲ... သူ မေရြး တတ္ ေတာ့ဘူး...။ နာရီ ဒိုုင္ခြက္ မွာ.. ၁၂ နာရီ ထိုုး ေတာ့မယ္..။

လုုပ္ေလ....ျမန္ျမန္...

ရပ္ေနတဲ့... ေတာင္ ၾကီးက.. လွဳပ္လာျပီ....

လွဳပ္ေနျပီ.....
တအား..လွဳပ္ လာ တာ...

ဟဲ့.. ဟဲ့.. ဘာျဖစ္ တာလဲ.. ”
မသိဘူး ... ဘာျဖစ္ တာလဲ...”
-----
-----
“ အေဆာင္ၾကီး ျပိဳ ျပီ...”
“ ကမၻာပ်က္ တာ လား...”

ဘယ္သူ႕ အသံ ေတြ လည္း...
မာလာ နဲ႕ သက္သက္...
အေဆာင္ထဲ မွာပဲ...
မျဖဴက.. ကုုတင္ ေပၚမွာ ေမွာက္ျပီး.. တခုုခုု ေျပာ ေနတယ္...။
------
------
မ်က္ႏွာ က်က္ ၾကီး ပိ က် လာျပီ။ ခုုန သူ ....ကုုတင္ ေပၚက ေ
န .. ျပဳတ္က် သြား တယ္။ သိမ့္က နဲပဲ..။
-----
လက္ နဲ႕ စမ္း ၾကည့္ တယ္။ သူ..ကုုတင္ ေပၚမွာ..ရွိေသးတယ္။
-----
------
“ ငလ်င္... လွဳပ္တာေဟ့...ေအာက္ကိုု မဆင္း ၾက နဲ႕...
တေယာက္ေယာက္ ေအာ္ လုုိက္သံ...။
ငလ်င္... ငလ်င္ ပဲ...

ကုုတင္ ေခါင္းရင္းက..မီးခလုုတ္ကိုု လွမ္း ဖြင့္ လိုုက္တယ္။ ဘာမွမလင္း လာဘူး..။
“ မီးေတြ လည္း ျပတ္ကုုန္ျပီ ထင္တယ္..”

မျဖဴက.. ထျပီး..အခန္းတံခါး ဖြင့္ တယ္။ စကား ေျပာသံ ေတြ...။ သူလည္း.ကုုတင္ေပၚက..ဆင္းျပီး..အျပင္ ထြက္ လိုုက္တယ္။ အေဆာင္ ၾကီး တခုု လံုုး မဲ ေမွာင္ လိုု႕... ေကာင္းကင္ ေရာင္ မလင္း တလင္း ေအာက္မွာ..လူ ရိပ္ေတြ.. စၾကၤန္ ၀ရံတာ ေတြ မွာ အျပည့္...။ စကားသံ ေတြ ... ေ၀ါေ၀ါ..ေ၀ါေ၀ါ နဲ႕ ။ လေရာင္ လား.. ေရာင္နီ ပ်ိဳ႕ တာလား.. လက္က နာရီ ကိုု ျပဴးျပဲ ၾကည့္ ေတာ့..သံုုး နာရီ ခြဲ စြန္းစြန္း ...။ ည ေခၚရမလား..မနက္ ေခၚရမ လား။ ခုုန လွဳပ္သြား တဲ့..ငလ်င္ က.. ေတာ္ေတာ္ ေတာ့ ၾကီး သည္။ ခုု ထိ..မလင္း မလယ္။

“ ကဲ ..ကဲ... ခုုန ငလ်င္ လွဳပ္သြားတာ...အခန္းထဲ ျပန္၀င္ ၾက ေတာ့...ဘာမွ မျဖစ္ဘူး.. အိပ္ၾက..အိပ္ၾက..”

အလယ္ ျမက္ခင္း ဆီ ေလာက္ က.. ေအာ္လိုုက္ တဲ့.. မမျမ အသံ ၾကား ရသည္။

ဘယ္လိုု ၾကီး လည္း မသိ.. တခါမွ မၾကံဳ ဘူး။ ေၾကာက္စရာ ေကာင္း တာ ထက္ ကိုု .. တမ်ိဳး တပါး ၾကီး...။ ကမၻာပ်က္ ရင္..ဒါမ်ိဳး ျဖစ္ မွာ လား မသိ ။

တခ်ိဳ႕ ေတြ.. အခန္း ထဲ ျပန္ ၀င္ ကုုန္ ၾကျပီ။ အေရး ထဲ.. မျဖဴ က.. ေရခ်ိဳးခန္း သြားခ်င္ တယ္ ဆိုုမွ..သူလည္း.. သြားခ်င္ လာ သည္။ ဓါတ္မီး ယူ ျပီး.. ထြက္လာေတာ့.. ေရခိ်ဳးခန္း အိမ္သာ ေတြ မွာ.. တေရး နိုုး လာ သူ ေတြ နဲ႕ ျပည့္ လိုု႕..။ ေရခ်ိဳးခန္း ေရွ႕ မွာ ရပ္ေစာင့္ ၾက ရင္း.. အေတြ႕ အၾကံဳ ေတြ.. လုုယက္ ေျပာ ၾက ျပန္ သည္။

ကုုတင္ ေပၚ.. ျပန္ ေခါင္းခ် မိ ေတာ့.. ေလး နာရီ ေတာင္ ခြဲ ေတာ့ မည္။ ညက.. ငိုု ျပီး..ေမာေမာ နဲ႕ အေစာ ၾကီး အိပ္သြား မိ တာ ပဲ...။ ခုု ေတာ့.. ငလ်င္ တန္ခိုုး နဲ႕.. မ်က္လံုုး ေတြက.. လင္ကြင္း ေလာက္ က်ယ္ ေန သည္။

“ ဒါ ေလာက္ ဆိုု.. ရစ္ခ်္တာ စေကး ေတာ္ေတာ္ မ်ား မယ္ဟ... နင္ ဘယ္ေလာက္ ေလာက္ ရွိ တယ္ ထင္လဲ...”

အေရး ထဲ.. မျဖဴက.. ေက်ာင္း သင္ခန္းစာ ေတြ.. အသံုုးခ် ျခင္ ေန ေသး သည္။

“ သိဘူး ဟာ.. ရည္မြန္႕ သြား ေမး ၾကည့္.. ငါ ေတာ့.. ကမၻာပ်က္ ရင္.. ဘယ္လိုု ေန မလည္း ဆိုုတာပဲ.. ေတြး မိ တယ္...”

“ ေအးေလ ေနာ္.. ငါျဖင့္.. ကုုတင္ ၾကီး ရမ္းခါ ေန ေတာ့.. ငါ ေသျပီ ေအာက္ေမ့ ျပီး..ေဇာ္ေဇာ့္ ကိုု..ခ်က္ျခင္း သတိရ တာ.. အခုု..သူတိုု႕ စစ္ကိုုင္း ေဆာင္ ေတြဖက္ လည္း.. ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္ ေနာ္...”

သက္သက္ စကား ကိုု..မာလာက..ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ ရီ ရင္း..
“ ကဲ...ရည္းစား ပိုုင္ရွင္ ေတြ... မိသက္ လိုု..ကမၻာပ်က္ ရင္.. ကိုုယ့္ခ်စ္သူ ကိုု အရင္ဆံုုး..သတိရ မိ ၾက ရဲ႕ လား.. ”

တဖက္ခန္းက.. မာလာ ရဲ႕ ေလွာင္ရယ္သံ...နဲ႕ သက္သက္ရဲ႕ ရွက္ရယ္- ရယ္သံ ေတြက..ည နက္နက္မွာ.. အေတာ္ေလး ေတာင္ က်ယ္ သြားသည္။ သူ တိုု႕ ေလး ေယာက္ လံုုး.. ကုုတင္ ေပၚ ျပန္ လွဲ ေန ၾက ေပမဲ့.. အိပ္ လိုု႕ ရမယ့္ ပံုု ..မေပၚေတာ့..။ ညတပိုုင္း လံုုး..ျခင္ေထာင္ မေထာင္ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြား ခဲ့တာ.. ခုုမွ လည္း..မေထာင္ခ်င္ ေတာ့ ပါဘူး။ မ်က္ႏွာက်က္ ၾကီး ကိုု ပဲ ..ေငး ေန မိတယ္။ တိုုက္တိုုက္ ဆိုုင္ဆိုုင္... တက္တိုုးနစ္ နဲ႕ ပဲခူး ငလ်င္ ၾကီး အေၾကာင္း ေျပာခဲ့ ၾက တုုန္းက.. ဆရာ ေျပာခဲ့ တဲ့.. ကမၻာ ၾကီးက.. တခုုပဲ ရွိ တာ.. ဆိုု တဲ့..စကားကိုု.. သတိ ရ ေနမိ ျပန္တယ္။

“ မာလာရယ္.. မျဖဴ တိုု႕ ေတြ.. သက္သက္
ေလာက္..မခ်စ္ နိုုင္ တာေတာ့..ေသခ်ာတယ္...”

“ အင္း ေနာ္.. အခုု မွပဲ.. အခ်စ္ ဆိုုတာ အေၾကာင္း..ေကာင္းေကာင္း သိ ေတာ့တယ္.. အခ်စ္ ဆိုုတာ..လူကိုု လည္း လိုုက္ေသး တာပဲ.. အခ်စ္ၾကီး တဲ့ သူ..အခ်စ္ေသး တဲ့သူ..အခ်စ္ ေ၀း တဲ့ သူ .... အခ်စ္ေရြး တဲ့သူ..”

“ အမယ္..မယ္.. ေျပာပါအံုုး.. ဘယ္သူ ေတြက.. အခ်စ္ေရြး တာလဲ..မေက ရဲ႕.. ”

“ ေအာ္..ဟုုတ္ပါဘူး.. ဒီလိုုပဲ.. ေတြးမိ တာပါ..တိုု႕ အုုပ္စုု က.. အိသြယ္ဆိုု... ခ်စ္ပါလ်က္ နဲ႕ ဘယ္လိုုမွ..မျဖစ္ နိုုင္ လုုိ႕ ဆိုုျပီး..ရည္းစားကိုု ခ်က္ျခင္း ျဖတ္ပစ္ လိုုက္တာေလ.. တဖက္က ေတာ့..လိမ့္ ေန မွာေပါ့.. သူလည္း ခံစားရမဲ့ ပံုုပါပဲ.. ”

“ ဒါဆိုု..အိသြယ္က.. တကယ္ မခ်စ္ ေသး လိုု႕ လည္း ျဖစ္နိုုင္ တာပဲ.. ေနာက္ျပီး..အခ်စ္ ဆိုုတာ.. အခ်ိန္ကာလ နဲ႕ လည္း ဆိုုင္ေသးတာပဲ ..သံ ေယာဇဥ္ ေတြ သိပ္ မတုုိး ခင္ ေတာ့..ျဖစ္နိုုင္ ပါတယ္...”

မာလာက ေလ.. ေျပာလိုုက္ ရင္ေတာ့..တကယ့္ ဆရာၾကီး သံ ..။ မာလာ့ ကိုု စခ်င္ လာသည္။

“ ေနပါအံုုး..မာလာရဲ႕... မာလာကေရာ...အခ်စ္ အေၾကာင္း ဒီေလာက္ သိရဲ႕ နဲ႕.. ဘာလိုု႕ ခုု ထိ .. အေကာင္အထည္ မေဖာ္ေသးတာလဲ...”

“ အင္း.. မေက့ စကားနဲ႕ ျပန္ေျပာရ ရင္.. တုုိ႕က.. အခ်စ္ေ၀းသူ ျဖစ္လိမ့္မယ္...”

“ အဲ.. စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလာျပီ.. ”

“ ဟုုတ္တယ္...ေက်ာင္းမွာ..တိုု႕ သေဘာက် တဲ့ သူ တေယာက္ ရွိတယ္..
ေနအံုုး... ခ်စ္တာ လိုု႕ မေျပာေသးဘူးေနာ္...

ေလးေယာက္သား..ရယ္ ၾက ျပန္တယ္။

.....ငါတိုု႕ စာသင္ခန္း နားက..ျဖတ္ ျပီး.. ပရယ္တီကယ္ အျမဲသြားရင္း ..ငါ သတိ ထားမိ လာတာ.. သားေရဖိနပ္ အနက္ေလး နဲ႕.. ေျခသည္းေလး ေတြ..သန္႕ ေနတာက အစ..ငါ သတိထား မိေနတာ.. ေဟ့... မရီ နဲ႕ေနာ္...

“ ေအးပါ.. ဆက္ေျပာပါ...”

“ ငါ့ စိတ္ကူးထဲက..ခ်စ္သူ က ..သူ႕ ပံုုစံ ပဲ ဟာ.. ဒါမဲ့.. ငါက..ဘယ္လိုု သူ႕ကိုု ခင္ေအာင္..သိေအာင္ လုုပ္ရ မွန္းလည္း မသိဘူး.. ဇာတ္လမ္း အတင္း ဖန္ ဖိုု႕ ဆိုုတာလည္း..ဘယ္လိုု မွ ကိုု မၾကံဳ ဖူးဟာ.... ခုု ေတာ့.. စာေမးပြဲ ၾကီးလည္း နီးေနပါျပီ.. ေက်ာင္းၾကီးကလည္း..ခြါရေတာ့ မွာ.. ဒီလိုု နဲ႕ပဲ..ငါလည္း..နယ္ျပန္ ရ ေတာ့မွာ.. သိဖိုု႕ လမ္းစ လည္း မရွိ ေတာ့ ပါဘူး ဟာ.. ၀တၳဳေတြ ထဲမွာ လိုု.. ေကာင္ေလးက.. ေကာင္မေလး တေယာက္ ကိုု.. သိခ်င္ ခင္ခ်င္ လိုု႕ .. အတင္း လိုုက္ကပ္တာမ်ိဳး လည္း.. ငါက..ဘယ္လိုု လုုပ္..လုုပ္မလည္းေလ....”

အင္းေနာ္ ... အခ်စ္ ဆိုုတာလည္း.. ေတြ႕မွ သိ.. သိမွခင္.. ခင္မွ ခ်စ္ ဆိုုသလိုု ပဲ .. တဆင့္ ျပီးမွ တဆင့္.. ဖူးပြင့္ ၾကတာ မ်ိုဳးပဲ..”

“ ဒါေပါ့ကြယ္....ဖူးရာမွ ငံုု.....
ငံုုရာမွ ပြင့္.....
ပြင့္ ရာမွ.. ေမႊးရ သည္သာ ႏွယ္.. .... ဒါေတြကိုုလည္း..သိနားလည္.. ကိုုယ္လိုု ခ်င္ေသာ..ဆႏၵရယ္.....

မာလာက...သူ႕ဖီလင္ နဲ႕သူ..သီခ်င္း ဆက္ ညည္း ေ
န ရာကေန...

“ ေနပါအံုုး.. ညက..ငိုုတာ ေရာ.. ဘယ္လိုု လဲ.. အခုု သက္သာျပီလား.. ”

သူ..အရွက္ေျပ.. ရယ္ မိသည္။

မသိပါဘူး..မာလာရယ္..ခုုန မာလာ ေျပာသလိုု ေပါ့.. စိတ္ကူးထဲက..ခ်စ္သူ ဆိုုတာ.. .....
လူတိုုင္း မွာ.. အဲဒီ လိုု..စိတ္ကူးထဲ..အရိပ္ေလး ေတြ.. ရွိေန ၾကမယ္ ထင္ပါ တယ္.. အဲဒီ အရိပ္ေလး ေတြ ထဲကိုု.. အျပင္က..လူအစစ္ ေတြ နဲ႕.. ျဖည့္- ျဖည့္ ၾကည့္ ၾကတာပဲ .. လြဲေခ်ာ္ေန မွာလည္း.. စိုုး ၾက သေပါ့ ေလ...”

“ အင္း.. တိုု႕ ထင္ တာေတာ့ေလ.. ဘယ္လိုုပဲ ျဖည့္ျဖည့္ .. ဘယ္ႏွယ္ေယာက္ပဲ ထဲ့ထဲ့.. ဘယ္ေတာ့ မွ.. ျပည့္စံုု သြား တယ္ ရယ္ လိုု႕ ျဖစ္လာမွာ မဟုုတ္ ေလာက္ ဘူး.. အဲဒီ အရိပ္ေလး က.. အျမဲ ေနာက္နား မွာ လစ္ဟာ ျပီး ရွိေန မွာပဲ ထင္တယ္... မိသက္ ဆိုုရင္ ေတာ့..မသိဘူး...ဟုုတ္ တယ္ မလား..မိသက္.. ေဇာ္ၾကီးက.. နင့္ အရိပ္ေလး ထဲ မွာ..ကြက္တိ မဟုုတ္လား....
--------
ဟဲ့.. သူက..အိပ္ေတာင္ ေပ်ာ္ေနျပီ....”

ဟုုတ္ပါ့.. သူ နဲ႕ မာလာ.. ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ အခ်စ္ ဒသာန ေတြ.. ေဆြးေႏြးေန တုုန္း.. သက္သက္ နဲ႕ မျဖဴ ကေတာ့.. ျပန္ အိပ္ ေပ်ာ္ သြား ၾက ျပီ ။ အျပင္မွာ လည္း.. လင္း ေနျပီ ေကာ..။ စၾကၤန္ ၀ရံတာ ေတြ ဆီမွာ..ေျခသံ တခ်ိဳ႕ ေတာင္..ၾကား ေန ရ ျပီ။

+++++++++++++++

တေဆာင္လံုုး..ညက.. ငလ်င္ အေၾကာင္း ကိုု .. ေျပာ လိုု႕ မျပီး ၾကေသး..။ အက္ရာ ေပၚ သြားတဲ့.. ေရခ်ိဳးခန္း နံရံ ၾကီးကိုု ၾကည့္ ျပီး..ခုု မွ ျပန္ေၾကာက္ ေန ၾက ျပန္သည္။ ငလ်င္ လွဳပ္တဲ့ အခ်ိန္..တေယာက္ထဲ..အိမ္သာ ထဲ ေရာက္ေနတဲ့..သတၱိခဲမ တေယာက္က.. သူ႕ အေတြ႕ အၾကံဳ အစ အဆံုုးကိုု.. ေရခ်ိဳးရင္း ေျပာ ျပ ေနသည္။ ဟုုတ္တယ္..သူတိုု႕ ေတြက.. ဘာမွန္း ညာမွန္း ကိုု မသိလုုိက္ပဲ.. နိူး သာ လာတာ..။

ညက.. ေလးေယာက္သား.. ေက်ာျခင္းကပ္ ႏွစ္ခန္း ေပါင္းျပီး.. စကား မ်ား လိုုက္ ၾကတာ လည္း.. ဆယ္ နာရီ ခြဲ မွ နိုုး ၾက ေတာ့တယ္။ သက္သက္ ကေတာ့.. အေစာၾကီး တည္းက..ထျပီး..စစ္ကိုုင္းေဆာင္ ကိုု ခ်ီတက္သြားျပီ..။ စစ္ကိုုင္းေဆာင္ ၾကီး မ်ား..အက္သြား ျပီလား.. စိုုးရိမ္ရွာ ေပ လိမ့္မည္။

ေက်ာင္း၀န္း ထဲ က...နဂိုုမူလ အေဆာက္ အဦ ေဟာင္းၾကီး ေတြ..စာသင္ေဆာင္ ၾကီး ေတြ မွာ..ဘာမွ မျဖစ္ေပမဲ့လိုု႕.. ေနာက္ ေဆာက္တဲ့..ဆရာ အိမ္ေတြ နဲ႕ တခ်ိဳ႕ အေဆာက္အဦ ေတြ ေတာ့..အက္ကုုန္ တယ္ လိုု႕ .. ေျပာ ၾက တယ္။ အီကုုိဖက္မွာ.. ေတာ္ေတာ္ ဆိုုး တယ္တဲ့...။သြားၾကည့္ ခ်င္ ေန သည္။ ဒီေန႕ လည္း..သူ လာ မယ္ လိုု႕ ေျပာ ထား ေတာ့.. အေတာ္ပဲ.. ဒင္နာ က..ဓါတ္ပံုုေတြ သြားေရြးရင္း.. အဲဒီဖက္ လမ္းေလ ွ်ာက္ ၾကည့္ တာေပါ့..။

ဓါတ္ပံုု ဆရာ ေတြ စုုေန တတ္တဲ့..အီကိုု ေရွ႕.မွာ.. သူတိုု႕ ရိုုက္ထားတဲ့..ဓါတ္ပံုု ဆရာ ကိုု မေတြ႕..။ ႏွစ္ေယာက္သား ..ညက ငလ်င္ အေၾကာင္း က လြဲလိုု႕ ဘာစကား မွလည္း.. သိပ္မေျပာျဖစ္။ သူ လည္း..ည အိပ္ရင္း..လန္႕ နိူး သြား ခဲ့ တာတဲ့...။ ခ်စ္သူ အသစ္စက္စက္ ကိုု..သတိရ လား မရလား.. ကိုုယ္ မေမး မိသလိုု.. သူကလည္း ဘာမွ ေျပာမေန ပါေခ်။

အီ ကိုု ဖက္က.. ျပန္ထြက္ လာရင္း.မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုုင္က.. ဆရာ အိမ္ ေတြ ရဲ႕ နံရံ ၾကီး ေတြ ေပၚမွာ..ကြဲ ေၾကာင္း ၾကီး ေတြ.. ေပၚ ေနတာကိုု.. အံ့ၾသ ေန မိသည္။ ကမၻာၾကီး လွဳပ္ခါ လိုုက္ ေတာ့.. ဘယ္လိုု အရာ ေတြက.. ခံ နိုုင္ မတုုန္း..။ ကမၻာၾကီးက.. တခုုပဲ ရွိတာေလ..။

fittest survive လိုု႕ ေတာ့... ေဖေဖ အျမဲ ေျပာေလ့ ရွိ သည္.။

ေရွ႕ က..ကြန္ဗိုုေကးရွင္း ၾကီး က ေတာ့.. ဘာမွ ျဖစ္ပံုု မေပၚ...။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလ ထဲက.. ကြဲအက္ေနမွန္း မသိတဲ့.. အက္ရာ မြမြေလး ေတြက သာ .. ဘာကိုုမွ ထူးျပီး.. တုုန္လွဳပ္ စရာ.. မရွိ ေတာ့ သလိုု...။ ရန္သူ မ်ိဳး ငါးပါး ဒဏ္ တင္ မက.. ဒဏ္ရာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုု.. ထုုသားေပသား က် ေနတဲ့ .. ခံနိုုင္ ရည္ အရွိဆံုုး...မ်က္ႏွာ ၾကီး နဲ႕.. ေက်ာင္း၀င္း ၾကီး တခုု လံုုး ကိုု..စီးမိုုး ၾကည့္ ေနသလိုု..။

ေရ ညိွ ေရာင္ မဲ ညစ္ညစ္ နံရံ ၾကီး ေပၚက အက္ရာ ေသးေသး ေလး ေတြကိုု.. ေငး ၾကည့္ရင္း.. သူ႕ ပံုုစံၾကီးက..ဆန္း လိုုက္ တာလိုု႕ ထင္ ခဲ့တာ..သူ႕ မ်က္ႏွာျပင္ ေပၚက.. နဂါး နဲ႕ ျခေသၤ့ ေတြ ကိုု..အဓိပၺါယ္ ေဖာ္ ၾကည့္ လိုု႕ မတတ္ ခဲ့ တာ.. သူ႕ကိုု..ဘာလိုု႕..ေဆး မသုုတ္ပဲ..ထားတာလည္း လိုု႕.. နားမလည္ ခဲ့တာ...ခုုေတာ့.. အဲဒီ ထူးျခား စိတ္၀င္စားဘြယ္.. ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ ခန္းမ ၾကီး မွာ.. မၾကာခင္..သူတိုု႕ တက္ေရာက္ လိုု႕... ဘြဲ႕ ႏွင္း သဘင္ အၾကိမ္ တၾကိမ္ ထပ္ တုုိး ေပ ဦး ေတာ့ မည္။

“ ဘြဲ႕ ယူရင္.. သူငယ္ခ်င္း ေတြ.. ဆံုု ၾက အံုုးမယ္ ေနာ္..”
ထိခတ္ မီွႏြဲ႕ လိုုက္ တဲ့.. ပုုခံုုး ရဲ႕ အဆံုုးမွာ .. လက္ဖ၀ါး နွစ္ဖက္ ...အလိုုအေလ်ာက္ စုုဆံုု သြား သည္။

“ တိုု႕ ေတာ့..မေသခ်ာဘူးေလကြာ....”
မိမိ ရရ ဆုုပ္ကိုုင္ လာ တဲ့..လက္ဖ၀ါး ထူထူ တစံုု က.. ကိုုယ့္ ကိုု ေႏြးေထြး လံုုျခံဳ ေစ ျပီလား..။

သူတိုု႕ ႏွစ္ေယာက္.. ကြန္ဗိုု႕ ၾကီး ကိုု ေက်ာခိုုင္း လိုုက္ေတာ့...အဓိပတိ လမ္း ၾကီးက.. ေျဖာင့္ ေျဖာင့္ ျဖဴးျဖဴး..။



( ဆက္ရန္)-
ေနာက္ တခန္း မွာ..အဆံုုးသတ္ ပါ မည္။


၉ ၁ က စလိုု႕ .. ရန္ကုုန္ တကၠသိုုလ္ ၾကီး ရဲ႕ .. ရွင္သန္ နိုုးထ ျခင္းေတြ.. အဆံုုးတိုုင္ ခဲ့တဲ့ ၉ ၆ ...အခ်ိန္ ကာလ ေတြ ထဲမွာ...မေရွး မေႏွာင္း ေက်ာင္းတက္ ခဲ့ ၾကတဲ့..ဘေလာ့ဂါ ေမာင္ႏွမ တခ်ိဳ႕ ကိုု.. တကၠသိုုလ္ ၾကီး နဲ႕ ပတ္သတ္တာ...တခုုခုု ... အမွတ္ရ ... ေရးေပး ဖိုု႕ ေတာင္းဆိုုပါတယ္။ ခင္မင္ သိကၽြမ္းသမ ွ်... ဘေလာ့ဂါ အမ်ားစုု ကေတာ့.. စြယ္ေတာ္ရြက္ ေတြ ျဖစ္ ေနတာ မိုု႕... ရွားရွားပါးပါး.. စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ေလးေတြ ကိုုပဲ.. ေတာင္းဆိုု လိုုက္ပါတယ္။

မေနာ္ဟရီ ( ကံ့ေကာ္တင္းကုုပ္ ကိုုမွ.. အထူး ခ်စ္ခင္ စြဲလန္းသူ )

မမိုုးခ်ိဳသင္း ( အထူးတလည္ ေျပာစရာ မလိုုေအာင္.. ခံစားခ်က္ အေတြ႕ အၾကံဳ တူ သူ )

ကိုုတင္မင္းထက္( စြယ္ေတာ္ ရြက္ေပမဲ့... ကံ့ေကာ္ပင္ ေအာက္ မွာ လာ ေၾကြက်ရင္း...အမိရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ၾကီးကိုု သူေျပာသလိုု.. ေယာကၡမ ေတာ္ ထားသူ မိုု႕.. အထူး အစီအစဥ္ )

ေနဆူးသစ္ ( ေရးခ်င္လားေတာ့ မသိဘူး.. တႏွစ္တည္း..တတန္းတည္း..အင္တာနက္ေပၚမွာ.. လွမ္းေခၚလိုု႕ ရတာ..တေယာက္တည္း ရွိလိုု႕ပါ.. ကိုုယ္ပိုုင္ ဘေလာ့ မေရး သူမိုု႕.. ေရးျပီးရင္..တိုု႕ ဆီပဲ ပိုု႕လိုုက္ပါ ေနာ္)

ပန္ဒိုုရာ( သူကေတာ့.“.ေခတ္ျပိဳင္ မဟုုတ္ဘူး.. မ်ားက ငယ္ပါတယ္” လိုု႕ ျငင္းခ်င္ ျငင္းပါလိမ့္မည္..) း)

ပီတိ ( ၾကီးစဥ္ ငယ္လိုုက္ စီရင္း.. အငယ္ဆံုုး ျဖစ္သြားေပမဲ့.. မငယ္ ရွာ လွ ေတာ့ပါဘူး..) း)

တကယ္ေတာ့.. တေယာက္တည္း..တကၠသိုုလ္ ထဲ မွာ ေလ ွ်ာက္သြားေနတာ.. အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္လာလိုု႕... အေဖာ္ ညွိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကီးဘုုတ္ ရိုုက္အား နည္း- မ်ားမဆိုု.. ေရးသား ၾက ပါကုုန္..


Share/Bookmark

စိန္ပန္း နဲ႕ကံ့ေကာ္ေတြ အတူပြင့္ခဲ့တယ္ (၁၉ )

စာၾကည့္ စားပြဲ မွာ ထိုုင္ရင္း...ျပတင္းေပါက္ သံဇကာ ၾကားကေန..တ၀က္တပ်က္ ျမင္ေနရတဲ့.. ျမက္ခင္းျပင္ ၾကီး ကိုု ေငးၾကည့္ ေနမိသည္။ တေန႕ ညက.. လူေတြ စည္ကား လွပ ေပ်ာ္ရႊင္ ခဲ့ၾကတဲ့.. စတိတ္ စင္ ၾကီး ကိုု.. မီးဖိုုေဆာင္က.. အလုုပ္သမား ေတြ..၀ိုုင္းဖ်က္ ေန ၾကသည္။

သီခ်င္းသံ..ႏွုုတ္ဆက္သံ..ခ်ီးမြမ္းသံ..ေနာက္ေျပာင္သံ..လက္ခုုပ္သံ..ေတြ။

ခုုေတာ့.. သစ္သား တန္းေတြ.. ျဖဳတ္ျပီး..ျပစ္- ျပစ္ ခ် ေနတဲ့.. အသံ ..တခ်က္..တခ်က္.. ၾကားက..အလုုပ္သမားေတြ ရဲ႕ စကားေျပာသံ တစြန္းတစ ေနာက္မွာ.. မယ္ဇလီပင္ၾကီး ေပၚက.. က်ီးအာသံ တခ်ိဳ႕ သာ...။ ခပ္ေ၀းေ၀း အေဆာင္ ေနာက္ဖက္ ကံ့ေကာ္အုုပ္ ဆီ ကေတာ့... ဥၾသ သံ သဲ့သဲ့ လိုု..။ ဥၾသေတြက..ေဆာင္းမွာလည္း.. လြမ္း တက္ ၾက တယ္လား...။ အခ်ိန္တန္ရင္..အိမ္ျပန္ရ မယ္ တဲ့..။ တကယ္ေတာ့..ျပန္တာရယ္..ထြက္ခြါ တာရယ္.. ဆိုုတာ..အတူတူပါေလ..ဒါေပမဲ့.. ျပန္ေရာက္တဲ့ ေနရာမွာ ..၀မ္းသာမဲ့ လူေတြ ရွိနိုုင္ေပမဲ့..ထြက္ခြါရတယ္ ဆိုုတာကေတာ့..၀မ္းနည္းစရာ မဟုုတ္ဘူးလား..။ အေရးၾကီး တာက..
“ လားရာ”

ဟူးးး-- လားရာ ေရ..ခဏ ေနပါအံုုး ကြယ္..

ထိုုင္ခံုု က.. ထလိုုက္ရင္း..ဗုုိက္ဆာ သလိုု ရွိလာတာနဲ႕.. ဗီရိုုေပၚ ၾကည့္ေတာ့.. ဒင္နာ မတိုုင္ခင္ ရက္က.. ခရစ္စ္တိုုဖာ.. နယ္ျပန္ရင္း..လက္ေဆာင္ ၀ယ္လာတဲ့..ငွက္ေပ်ာေျခာက္ေတြ..ေျမပဲယိုု ေတြ...။ ခုုထိ မေဖာက္ရေသး..။ အားလံုုး စားဖိုု႕ လိုု႕ ေျပာျပီး..သူ႕လက္ထဲ ေရာက္လာတာ ဆိုုေတာ့..သူ႕ဗီရိုုေပၚမွာပဲ.. ရွိေနသည္။ အခုု..မျဖဴ လည္း မရွိ..။ ကေလး နဲ႕ မစုု ကိုု သြားေကၽြး အံုုးမွပဲ။

ထံုုးစံ အတိုုင္း..အင္းလ်ားေဆာင္ ရဲ႕ ေန႕လည္ခင္း ၾကီးက..တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ front roll ဖက္ ေကြ႕လိုုက္ေတာ့...မစုု တိုု႕ အခန္း ေရွ႕မွာ.. ၾကည္ျပာ့ ကိုု ျဖတ္ကနဲ ေတြ႕လိုုက္သည္။ အခန္းေရွ႕က.. အမွိဳက္ပံုုး ေလး ထဲကိုု တခုုခုု ကိုု ျပစ္ထဲ့ျပီး.. အခန္းထဲ ျပန္၀င္ ဖိုု႕ လုုပ္တုုန္း..
“ ဟယ္.. ၾကည္ျပာ ေရာက္ေနတယ္.. ” လိုု႕ ဆိုုေတာ့.. လက္ညိဳးကိုု ပါးစပ္ေရွ႕ တပ္ျပီး...
“ ရွဴးးးးး” ..... တဲ့။

ေၾသာ.. အိသြယ္ဆီ လာ အိပ္ တာ ထင္တယ္..။ ၾကည္ျပာက..အေဆာင္မွာ..ခဏခဏ လာခိုုးအိပ္ ေလ့ ရွိသည္။ ဒါေပမဲ့လည္း..အိသြယ္ အခန္း မွာက.. ရည္မြန္ က..အျမဲ စာက်က္ ေနတာ ဆိုုေတာ့.. အားနာ ျပီး .. ကပ္ရပ္ အခန္းက..မစုု တိုု႕ ဆီမွာပဲ.. လာျပီး တိုုးေခြ႕ တြတ္တိုုး ေန ေရာ..။ ေဘးခန္း ေတြက.. တျခား ေက်ာင္းသူ ေတြ ကေတာ့.. မိန္းမ ဆန္ဆန္ ေနတတ္တဲ့..အိသြယ္ နဲ႕....အျပင္ကေန ခဏခဏ လာခိုုးအိပ္ တဲ့.. ဆံပင္တိုုတိုု..အက်ီ ၤ ပြစိ ပြေယာင္း နဲ႕.. ၾကည္ျပာ့ကိုု.. အခ်စ္ေတာ္ လိုု႕ပဲ... ထင္ၾက သည္။ သူတိုု႕ ျခင္း ကေတာ့... အေၾကာင္း သိေတြ မိုု႕.. အဲဒီေလာက္ ၾကီးေတာ့..မဟုုတ္ဘူး ဆိုုတာ.. သိေနသည္။ ေလာေလာ လတ္လတ္. အိသြယ္မွာ..ခ်စ္သူ တေယာက္ ရ သြား သလိုု... ခ်စ္စရာ ေကာင္း တဲ့..ပြင့္လင္း တဲ့ ၾကည္ျပာ့ မွာလည္း .. ကိုုတိုုးေျပာသလိုု..ဟ၀ွါ မျဖစ္ေပမဲ့..ဟ၀ွါ ေတာ့ ျဖစ္တဲ့.. ခ်စ္သူ တေယာက္ အေစာကတည္းက ရွိတယ္ ဆိုုတာ.. သူတိုု႕ အားလံုုး သိေနတာပဲ။

ၾကည္ျပာက.. သူ႕ ႏွဳတ္ခမ္းကိုု..လက္ညိဳး နဲ႕.. ဆက္ ကပ္ထားရင္း..အခန္း လိုုက္ကာ ေလးကိုု ဖြင့္ ေပး ေတာ့..
အဲ... ကုုတင္တလံုုးေပၚမွာ..အိသြယ္က..ငိုုလိုု႔ ပါလား။ မစုု နဲ႕ ကေလးက.. တဖက္ ကုုတင္ ေပၚကေန ..မ်က္ႏွာငယ္ေလး ေတြ နဲ႕... ၾကည့္ လိုု႕...။

မုုန္႕ထုုပ္ေတြကိုု...စားပြဲ ေပၚ တင္လိုုက္ရင္း..အိသြယ္ ေဘးမွာ..အသာကပ္ ထိုုင္ လိုုက္သည္။

“ ဘာျဖစ္လိုု႕လဲ ဟယ္...”

“ မနက္က..အတန္း ျပီးေတာ့..မ်ိဳးမင္းထြန္း က.. အိသြယ္ကိုု ေခၚျပီး.. ျခိမ္းေျခာက္သလိုု မ်ိဳး ..ေတာ္ေတာ့္ ကိုု ေျပာတယ္ဟာ..”

ဟမ္.....။ ၾကည္ျပာ ေျပာတာ.. နားမလည္ ။ မ်ိဳးမင္းထြန္း နဲ႕ အိသြယ္...ဘာဆိုုင္လဲ.. အဲ..ေနအံုုး.. သိျပီ.. တေလာက..အိသြယ္.. ျဖိဳးေမာ္ နဲ႕ ၾကည္သြား တယ္ ေရာ...။ ျဖိဳးေမာ္ နဲ႕.. မ်ိဳးမင္းထြန္းက.. ဒဂုုန္ေဆာင္မွာ..တခန္းထဲ ေနတဲ့..သိပ္ခ်စ္ ၾကတဲ့.. သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ ေယာက္...။ အဲဒီ ေတာ့...

“ ေကမရယ္.. နင္တိုု႕ ေတြ.. နင္တိုု႕ဖာသာ.. ရွဳပ္ရွက္ခက္ ေန တာကိုုး.. အိသြယ္က..ျဖိဳးေမာ္ကိုု ျဖတ္လိုုက္တာ..နင္ မသိဘူး မွဳတ္လား..”

မစုု ေျပာ ေတာ့.. အရမ္း အံ့ၾသသြားသည္။ အိသြယ္ နဲ႕ ျဖိဳးေမာ္ အတြဲ ျဖစ္တာ ေတာင္ ဘာၾကာေသးလိုု႕လဲ.. တလ ေတာင္ ရွိအံုုးမွာ မဟုုတ္..။ ဟုုတ္ေတာ့ ဟုုတ္ပါတယ္..သူလည္း.. ဒီဖက္ သိပ္ မေရာက္ျဖစ္ ဘူး ျဖစ္ေနတာ..။

ငါေလ..သူ႕ကိုု ခ်စ္ပါတယ္.. တကယ္ ခ်စ္ပါတယ္.. ငါ့ကိုု ဒုုတိယ ႏွစ္ တည္းက..သူ လိုုက္ေနတာ..ငါသိတာပဲ..ဒါမဲ့..ခုု တကယ္ ခ်စ္သူ လိုု တြဲ ၾကည့္ေတာ့.. သူက..ငါ ေမ ွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ လူမ်ိဳး..မဟုုတ္ဘူး ဆိုုတာ.. ပိုုပိုု သိလာရတယ္.. အရင္ကလည္း..ငါ နည္းနည္းေတာ့..သိပါတယ္..သူက...သိပ္ရိုုး..သိပ္ေအးတယ္ဟာ.. အဲဒါေၾကာင့္ကိုု..ငါလဲ.. တတ္နိုုင္ သမ ွ်.. ေ၀းေ၀း ေနခဲ့တာ.. ဒါေပမဲ့..ငါ ခ်စ္မိသြားတယ္ .. ျပီးေတာ့.. ျပီးေတာ့...

အိသြယ္က.. ေျပာရင္း.. ထပ္က်လာတဲ့..မ်က္ရည္ေတြ ... ႏွာရည္ ေတြ ကိုု.. တစ္သ ွ်ဴး နဲ႕ သုုတ္ ျပန္တယ္။




....သူ ကေလ.. ရိုုးတာထက္.. တံုုးကိုု တံုုး တာဟာ.. ငါ ..သူ႕ကိုု သနားလည္း သနားတယ္.. ဒါေပမဲ့.. ငါ သိတယ္.. ငါ့အေမ က လည္း .. အိမ္ေထာင္ တခုုကိုု ဦးေဆာင္နိုုင္မယ့္ပံုု မရွိရင္.. ဘယ္လိုုမွ သေဘာတူ မွာ မဟုုတ္ဘူး.. အဲဒီေတာ့.. ငါ စိတ္ကိုု ပိုုင္းျဖတ္ ရတာပါ.. တခုုပါပဲ.. အခုုပဲ..အေျဖေပး..အခုုပဲ..ျပန္ေနာက္ဆုုတ္တယ္ ဆိုုေတာ့.. ငါ့ဖက္က.. မွား သြားတယ္ဟာ.. ”


သူတိုု႕ အင္းလ်ား ၀င္ တဲ့ အခ်ိန္က..အိသြယ္ အေဖ.. စိုုက္ပ်ိဳးေရး အရာရွိ ..ကားေမွာက္ျပီး ဆံုုးသြား ေတာ့.. အေဆာင္ကိုု လိုုက္လိုုက္ လာတဲ့.. သူ႕ အေမ ကိုု သူတိုု႕ ေကာင္းေကာင္း သိသည္။ အဲဒီ အန္တီက.. အေတာ္ စိတ္မာ..စိတ္ထက္ ပံုု...သားသမီးေတြ ကိုုလည္း..လႊမ္းမိုုးခ်ဳပ္ကိုုင္ နိုုင္ပံုု။ ျပီးေတာ့..အိသြယ္က..အၾကီးဆံုုး သမီး..။ သူ႕အေမက.. က်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစုု ၾကီး တခုုလံုုး အတြက္.. အိသြယ္ အေပၚမွာ..အမ်ားၾကီး...ေမ ွ်ာ္လင့္ ေကာင္း ေမ ွ်ာင္လင့္ ထား ေပလိမ့္မည္။

ျဖိဳးေမာ္...။ ဟုုတ္တယ္.. ျဖိဳးေမာ္က..အရပ္ရွည္ရွည္ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း နဲ႕ ၾကည့္ေကာင္းေပမဲ့... ေျပာရရင္..ခပ္တံုုးတံုုး..ခပ္ေအးေအး..။ အတန္းထဲမွာ..သူရွိမွန္းေတာင္ မသိရေပမဲ့..သူ႕ကိုု အရမ္းခ်စ္ျပီး..ခင္ျပီး.. ေနရာတကာ..ဦးေဆာင္ ေပါင္းသင္း ေနတဲ့.. မ်ိဳးမင္းထြန္းေၾကာင့္သာ။ အင္း.. ေငြေၾကး ဓန ဆိုုတဲ့ ကိစၥ ေတြ လည္း ပါမည္ ထင္သည္။

“ အခုု..ျဖိဳးေမာ္လည္..အၾကီးအက်ယ္ အသဲကြဲ ေနေတာ့..စာေမးပြဲ အတြက္ စာလဲ မက်က္နိုုင္ဘူးဟာ.. အဲဒါကိုု..မ်ိဳးမင္းထြန္း က..လံုုး၀ မေက်နပ္ဘူး.. အိသြယ္ကိုု တခုုခုု လုုပ္ေပး ေစခ်င္တယ္..အဲဒါပဲဟာ.... ဟင္းးးးးး ”

ၾကည္ျပာက.. သက္ျပင္းခ် လိုုက္ရင္.. အိသြယ္ေဘးက..ကုုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္လွန္ ခ်လိုုက္သည္။ သူလည္း..အိသြယ္ လက္ေမာင္းကိုု အသာ ပြတ္ေပး ေနမိ ေပမဲ့.. အေျဖ မရွိတဲ့..ပုုစၦာတပုုဒ္ ထဲမွာ... နီးနီးစပ္စပ္ အေျဖ တခုု ေတာင္ ထုုပ္ ၾကည့္ လိုု႕ မတတ္...။

နင္ တကယ္ ခ်စ္တယ္ ဆိုုလည္း..နင့္အေမ ကိုု..ေသခ်ာ ေျပာျပၾကည့္ပါလား..”

“ ကေလး ရယ္... နင္ နားမလည္ ပါဘူး... ”

အိသြယ္အစား.. သူ..၀င္ေျပာမိ ေတာ့ သည္။

“ ကဲ..ဒါဆိုုလည္း..နင့္ ေရြးခ်ယ္မူ သီအိုုရီ ၾကီး နဲ႕ တြက္ျပ ေျပာျပ ေလ ဟာ..”

ကဲ...ေဒၚကေလး.. ဟုုိတခါ ဥပမာ နဲ႕ပဲ ဆက္ေျပာမယ္....ရွင္က.. လွည္းတန္းေစ်းမွာ.. အက်ီ ၤ တထည္ ေတြ႕ေရာဟာ.. သိပ္ၾကိဳက္သြားေရာ .. ခုု..နင္၀တ္ထား တဲ့.. ေကာ္လံ အ၀ိုုင္းမ်ိဳးေလးမွာ..ဇာေလးက.. ႏွစ္ထပ္.. ၾကယ္သီးေလး ေတြက.. အေကာင္းစား..

အခန္းထဲက..မ်က္ရည္ေတြ နဲ႕ သက္ျပင္းေတြ.. အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္သြား ေလ မလား လိုု႕ .... ကုုတင္ေပၚက..ထျပီး... ကေလး ၀တ္ထားတဲ့.. အက်ီ ၤ ေကာ္လံ ေလးကိုု လက္နဲ႕ ဆြဲ ရင္း.. ခပ္ေနာက္ေနာက္ လုုပ္ လိုုက္သည္။

ေစ်းကလည္း.. ဒီလ ပိုုတဲ့ မုုန္းဘိုုး နဲ႕ ကြက္တိဟာ... ျဖစ္ခ်င္ေတာ့.. ဆိုုက္ဇ္က.. ေသး ေနေရာ.. ဆိုုင္မွာလည္း တထည္တည္း...ကိစၥ မရွိ ေသးဘူး.. ေဘးမွာ ခ်ဳပ္ရိုုး ၾကီးေသး တယ္.. အသီျဖဳတ္၀တ္မယ္.. နင္ အရမ္းၾကိဳက္ေနျပီ.. ခပ္က်ပ္က်ပ္ေလးပဲ ၀တ္မယ္ ဆိုုျပီး.. နင္ ၀ယ္လိုုက္ေရာဟာ...

ကုုတင္ ႏွစ္လံုုး ၾကား အလယ္ေခါင္မွာ ရပ္ျပီး..အမူအရာ နဲ႕ ေျပာေနတဲ့..သူ႕ကိုု..ၾကည့္ရင္း..အိသြယ္ မ်က္ႏွာမွာ..ျပံဳးရိပ္ သန္းလာတယ္။

ေနအံုုး..နင္ ဒင္နာမွာ တခါ ၀တ္ေတာ့..ဟုုတ္ေနေသးတယ္..ေနာက္ေန႕ ေလ ွ်ာ္ လဲ ေလ ွ်ာ္လိုုက္ေရာ..ထပ္ ရုုန္းသြားပါေလေရာ..။ နင္ကလဲ..စိတ္ၾကီးတယ္ေပါ့ ဟာ...မရဘူး..ေနာက္တရက္ ေက်ာင္းသြားရင္း.. ထပ္၀တ္ ျပန္ေရာ.. ေတာ္ေတာ့္ကိုု က်ပ္ေနျပီ ေပါ့.. အဲမွာ..အတန္းထဲ လည္း ေရာက္ေရာ.. ခံုုေအာက္ကိုု က်သြားတဲ့.. စာအုုပ္ကိုု ကုုန္းေကာက္လိုုက္တာ.. ျဗိကနဲ႕.. အက်ီ ၤ ဂိ်ဳင္းျပဲ ခ်ဳပ္ရိုုးေတြ ကြဲ ထြက္ သြားပါေလ ေရာ.. .ဒီ သေဘာပဲ ေပါ့.. ခုု ဆိုုဟာ ..”

သူ႕စကား ေတာင္ မဆံုုး ခ်င္ ေသး .. ၾကည္ျပာက.. ကုုတင္ ေပၚကေနျပီး..ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ ရီ ေနျပီ။

“ ဟင့္..ငါက.. အက်ီ ၤ ကိုု မေတာ္ပဲ နဲ႕ .. ၀ယ္မလားဟ..”

ကေလးကေလ..။ ေျပာေလ..ဒံုုးေ၀း ေလပဲ..။ မစုု ေတာင္ သေဘာေပါက္တယ္။

“ ေအးေပါ့..အိသြယ္က..အခုုကိစၥ မွာ.. အက်ီ ၤ ကိုု ၾကိဳက္ေန ေပမဲ့.. မေတာ္လိုု႕... မ၀ယ္ဘူးလိုု႕ စိတ္ပိုုင္းျဖတ္ လိုုက္တာေပါ့.. ”

မစုုက.. ျပံဳးျပံဳးေလး နဲ႕ ၀င္ေျပာ ေတာ့.. အိသြယ္လည္း မ်က္ရည္ေတြ ၾကားထဲက.. ျပံဳးနိုုင္ လာသည္။

အင္းလ်ားလမ္း ဖက္ ဆီက..ေဆာင္းေငြ႕ပါတဲ့..ေလတေ၀ွ႕ အခန္းထဲကိုု.. တိုုး၀င္ လာသည္။ ကုုတင္ေပၚ ထိ ေ၀့၀ဲ လာတဲ့..လိုုက္ကာ စ ေလးကိုု.. ၾကည္ျပာက..ဖမ္းဆြဲ လိုုက္ရင္း..

“ အင္း..ဒါဆိုု..ငါ့ အျဖစ္ကေတာ့.. အ၀ယ္မခံ လိုုက္ရတဲ့...အက်ီ ၤ ေလး ျဖစ္ေနျပီ ေပါ့...”

“ ဟဲ့..ဘာျဖစ္လိုု႕လဲ..”

အၾကည့္ေတြ အားလံုုး ၾကည္ျပာ့ဆီ ေရာက္သြားေတာ့.. သူ႕မ်က္ႏွာကေတာ့..ထီမထင္ စပ္ျဖဲျဖဲပါပဲ။

“ ကိုုရဲ လည္း..ငါ့ကိုု ဘတ္သြားျပီေလဟာ.. ေအး..နင္တိုု႕ ဘယ္သိမလဲ.. ငါလည္း ဘယ္သူ႕မွ မေျပာ ပါဘူး.. ၾကြားစရာလည္း မဟုုတ္..၀မ္းသာစရာလဲ မဟုုတ္..”

အိုုး...

ၾကည္ျပာ နဲ႕ ကိုုရဲ ဇာတ္လမ္းက.. ကြင္းဆင္း ကတည္းက..သူတိုု႕ နားအူေအာင္ ၾကားေန..သိေနျပီးသားပဲ။ ကိုုရဲက..ၾကည္ျပာ့ထက္ ႏွစ္တန္း ၾကီးတဲ့.. ၾကည္ျပာ့လိုု ..တိုုက္ကြမ္ဒိုု သမားေလ...။ သူတိုု႕ ေအာင္ဆန္းကြင္းမွာ ျမန္မာ့ လက္ေရြးစင္ ျခင္း.. အတူ သြားလာ ကစားေန ၾကရင္း.. ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ေနၾကတာ..ၾကာပဲ ၾကာခဲ့ျပီ။ ကိုုရဲ ေက်ာင္းျပီးလိုု႕.. OTS တက္ကတည္းက ..ၾကည္ျပာ့ကိုု ဗိုုလ္ကေတာ္ ၾကက္ေခ်း လိုု႕ ေတာင္.. ရြဲ႕ ေနၾက ..ေနာက္ေနၾကတာပဲ။

“ ဟယ္..ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲဟယ္..ဒီေန႕.. အသဲကြဲ ဇာတ္လမ္းေတြ ခ်ည္း ၾကားေနရပါလား...”

မခ်ိဳမခ်ဥ္ လုုပ္ထားတဲ့..ၾကည္ျပာ့ မ်က္ႏွာက..တခ်က္တခ်က္ေတာ့.. ေလးနက္ သြားသည္။

“ သူနဲ႕ ငါဆိုုဟာ.. တအိမ့္တအိမ္ ၀င္ထြက္ စားေသာက္ ခင္မင္ ေနၾက တာပဲ..အခုု..သူ႕သင္တန္းက..ျပီးေတာ့မယ္ေလ..ေဆးေက်ာင္းသူ တေယာက္နဲ႕ ျငိေန ၾက ျပီ ၾကားတယ္..ငါ့ကိုု ေတာ့..သူငယ္ခ်င္း လိုုပဲ.. ဆက္ ၍ ေခၚမည္ ခိုုင္- ေပါ့ဟာ... သိတယ္မလား..သူတိုု႕ ပခံုုးေပၚ ၾကယ္ေတြ ေရာက္လာရင္.. အပ်ံစား..အေတာ္စား..အေထာစား ဆိုုတာမ်ိဳးေတြ.. ေခါင္းေခါက္လိုု႕ ရလာျပီ ေလ ဟာ... ခုေတာင္..သူ႕အိမ္က ၾကားတာ.. သင္တန္း ျပီးရင္.. ေရွ႕တန္း မသြားရေအာင္.. ရဲမြန္ မွာ.. တာ၀န္က်ဖိုု႕.. သူ႕အေဖ ကိုု..လိုုက္ ခိုုင္း ထားတယ္တဲ့... ဟ..ဟ..ျပီးရင္.. ေဒါက္တာမ လင္ ..နဲ႕ ဗိုုလ္ကေတာ္ ၾကက္ေခ်း ျဖစ္ျပီေပါ့ဟာ...အဟား...”

ခပ္ေထ့ေထ့.. ေျပာ ေနတဲ့.. ၾကည္ျပာ့ စကား အဆံုုးမွာ.. သူတိုု႕ ေတြ ဘာျပန္ေျပာရမွန္း ေတာင္ မသိေအာင္.. အံ့ၾသေနၾကသည္။ သူ႕ စိတ္ထဲမွာ ေတာ့.. ခပ္ေအးေအး ပံုုစံ ကိုုရဲ မ်က္ႏွာကိုု ျမင္ေယာင္ျပီး.. ၾကည္ျပာ့ အစား.. ခံျပင္း ေနမိသည္။ ေျပာရရင္.. OTS ၀င္သြားကတည္းက.. သိပ္ ၾကည့္ရ ခ်င္ ေတာ့ တာ မဟုုတ္...။ သူ နဲ႕ မစုု ေတာင္ အတင္း တုုတ္ ဖူးေသးသည္။ ဒီေခတ္ ၾကီးထဲမွာ.. အဲဒီ လမ္းေၾကာင္း ကိုု ေရြး တာ.. ဘာ အတြက္လည္း ဆိုုတာ.. ရွင္းေနတာ ၾကီးပဲ...လိုု႕ ။ ၾကည္ျပာ့ ကိုု အားနာ လိုု႕သာ...။ ၾကည္ျပာက..ပံုုမွန္ အရာရွိ တေယာက္ရဲ႕ ၀န္ထမ္း သားသမီး ပီပီ ..ဘာေတြ ညာေတြ...စိတ္မ၀င္စား ေပမဲ့ လိုု႕... အတိုုင္း အတာ တခုု ထိ..နားလည္ သေဘာေပါက္သူ.. သူတိုု႕ ေတြ ေျပာသမ ွ် ေတြကိုုလည္း... စိတ္ပါ ၀င္စား နားေထာင္ ေပးသူ...။

“ အိုု.. ေကာင္းတာပဲဟာ.. နင္..ျဖတ္လမ္း နဲ႕ ေ၀းသြား တာပဲ.. လမ္း အမွန္ အတိုုင္း
ေလ ွ်ာက္ေတာ့.. နင့္ အရည္အခ်င္း ေတြ.. ပုုိ အသံုုးခ် နိုုင္တာေပါ့.. ”

မေျပာစဖူး.. ေျပာခ် လိုုက္တဲ့..မစုု စကားမွာ..သူေတာင္.. အားေတာင့္ အားနာ ျဖစ္သြားသည္။ ေတာ္ျပီ.. စကားစ ျဖတ္မွ...။

“ အဲ.. ငါလည္း..မုုန္႕လာေပး ရင္း..မုုန္႕ ျဖစ္ေနျပီ... သြားေတာ့မယ္.. စာ ဆက္က်က္လိုုက္ အံုုးမယ္.. အိသြယ္လည္း..ဘာမွ စိတ္ထဲ မရွိနဲ႕ ေတာ့.. ၾကာရင္ ေမ့သြားၾကမွာပဲ.. ေလာဆယ္.. စာပဲ က်က္ ၾက ပါဟာ...”

အခန္း ကိုု အျပန္... ၀ရန္တာ မွာ ေလ ွ်ာက္လာ ေန ရင္း.. ရွဳပ္ရွက္ခက္ ေနတဲ့..အခ်စ္ ဇတ္လမ္းေတြ.. က်က္လိုု႕ မျပီး နိုုင္ တဲ့..ေက်ာင္းစာ ေတြ...မွန္းဆ လိုု႕ မရ နိုုင္ တဲ့..အနာဂါတ္ အလားအလာ ေတြ..နဲ႕..ေခါင္းထဲမွာ ပိုုေတာင္ ေနာက္က်ဳ လာ သလိုု...။

တကယ္ေတာ့....ဒီရက္ေတြ ထဲမွာ...သူ႕ရင္ထဲ လွဳပ္ခတ္ လာ ေနတဲ့.. အေၾကာင္းေတြ ကိုု ဘယ္သူ မွ မသိ လိုု႕ သာ...။ သူက.. တခါ တခါ.. လ ွ်ိဳ႕ ၀ွက္ ခ်င္ သူ တေယာက္ လိုု... ။ ေဖေဖ အျမဲ ဆူေလ့ ရွိ သလိုု ဆိုုရင္ ေတာ့ .. မထံုု တတ္ေသး နဲ႕ တဲ့..။ ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီးသလား - လိုု႕ ေမးလာ တဲ့.. ေမးခြန္း တခုု ကိုု ေတာ့....သူ မေျဖ တတ္ခဲ့..။

( ဆက္ရန္)-

( အပိုုင္း ၂၁ မွာ..အဆံုုးသတ္ပါမည္) း)


Share/Bookmark
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...