အတိတ္

အတိတ္ တခ်ိဳ႕ကိုု ... ျပန္ေတြးျဖစ္သည္။ အိပ္ခ်င္ေျပ..ခ်ိဳခ်ိဳခ်ဥ္ခ်ဥ္ အေတြးမ်ိဳး မဟုုတ္...။ နာနာက်င္က်င္..မ်က္ရည္ ၀ဲဖိုု႕ အေၾကာင္းလဲ မရွိ ..။ ခက္ခက္ခဲခဲ..ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ ၾကည့္ဖိုု႕ လည္း..မလိုု..။ ႏွေျမာတသ.. ျပန္ရခ်င္..ျပန္လိုုခ်င္ လိုု႕ လည္း..မျဖစ္နိုုင္...။ ဒါေပမဲ့.. ေတြးလိုုက္တိုုင္း..တကယ့္ကိုု အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုုး..အတက္ၾကြဆံုုး..၀မ္းအေျမာက္ဆံုုး အခ်ိန္ေတြ...။

++++++

“ ေမလ တို႕ ရင့္အိုေဟာင္းခ်ိန္..၀သာန္မိုးဦး မုတ္သုန္ျမဴး ျပီ..တိမ္ညိဳ မိလႅာ ရစ္၀ိုင္း ကာ ေလ...တေထာင့္ ကိုုးရာ ကိုုးဆယ္... ေမ မွာ..တိုု႕ နိုုင္ငံ သမိုုင္း အသစ္ ျပင္ေရးၾကမည္ ... ” ဆိုုတဲ့.. သီခ်င္းသံ ေတြ နဲ႕ စီညံ ေနခဲ့တဲ့.. ေႏြ ... “ ပိေတာက္ေတြ လွိဳင္တဲ့ ႏွစ္..ခေမာက္ေတြ နိုုင္ မဲ့ ႏွစ္ ” ဆိုုျပီး.. ပိေတာက္ေတြ ခဲခဲ လွဳပ္ေအာင္ ပြင့္ ခဲ့တဲ့.. ေႏြ... အဲဒီ ေႏြတေႏြ..။

မတ္လ ထဲမွာ... ရန္ကုုန္ကိုု မိသားစုု ကိစၥ နဲ႕..တအိမ္လံုုး သြားၾကေတာ့.. ထူးထူး ျခားျခား.. ပိေတာက္ေတြ.. တျမိဳ႕လံုုး ၀င္းထိန္ ေမႊးျမ ေန တာ.. အံ့ၾသဘနန္း.. ။ တကယ့္ကိုု.. ထူးထူးကဲကဲ..ပိေတာက္ေတြ က ေတာင္.. တခဲနက္.. ၀မ္းေျမာက္ အားေပး ခဲ့တဲ့.. ေႏြ ေပါ့..။

“ ~~~~ ခေမာက္ရဲ႕ ေဘး မွာ ၾကက္ေျခခတ္လိုု႕..သမိုုင္းေဟာင္း အသစ္ျပင္စိုု႕..ေျဖာင့္မတ္ တဲ့မွန္..တည္ၾကည္ ဂုုဏ္မခ်ိဳ႕..အဖြဲ႕ခ်ဳပ္သေဘာထားမိုု႕.. ~~~~ ရည္မွန္းခ်က္ လ၀န္းအိမ္..ဒီေႏြမိန္ ရႊန္းၾကည္လဲ့လိုု႕..ဘ၀ မခ်ိဳ႕.. အလွ မခ်ိဳ႕..အားမာန္မခ်ိုုဳ႕ပါ..ျပည္သူ႕ ေအာင္ေျမ သေျပနုု ခ်ိန္ မိုု႕...~~~~”

ျမိဳ႕နယ္စံုု.. ေနရာစံုုက..သီခ်င္းေခြ ေတြ..ဆိုုၾက..ထုုတ္ၾက.. လွည့္ပတ္ နားေထာင္ ၾက နဲ႕...ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသည္။ ရန္ကုုန္က ျပန္လာၾကေတာ့.. သီခ်င္းေခြ ေတြ.. အေတာ္မ်ားမ်ား ပါလာသည္။ မႏၱေလးတိုုင္း..က..ထုုတ္တဲ့ အေခြ တေခြ.. သိပ္ေကာင္း သတဲ့.. ညႊန္းလိုုက္ၾကသည္။ ေနာက္..ရန္ကုုန္တိုုင္း က.. အဆိုုေတာ္ တခ်ိဳ႕ ပါတဲ့.. သီခ်င္းေတြ...

သူတိုု႕ ျမိဳ႕ေလး က.. ရြာေလး တရြာက ေတာင္.. ရွိသမ ွ် ..စည္းေတြ ဒိုုးေတြ နဲ႕.. သီခ်င္းေတြ စပ္ၾက..ဆိုုၾက..အေခြေတြ ထြက္လာၾကသည္။ တကယ့္ ရင္ထဲ အသဲထဲက..သီခ်င္းေတြ.. ေနရာတိုုင္း မွာ.. လြင့္ပ်ံ႕ ေန ခဲ့သည္။

“ ~~~ ခေမာက္ေလးေဆာင္းလိုု႕ မဲရံုုသြား.. တိုု႕ တမ်ိဳးသားလံုုး ျပံဳးေပ်ာ္ၾကည္.. ~~~ တူညီညာ ဆႏၵေပး..ဒီမိုုကေရစီ ေရး အတြက္ တေသြးတသံညီ.. ~~ ”

၀ါးခေမာက္ေတြ လည္း.. အိမ္တိုုင္း မွာ..လူတိုုင္းရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ.. တင့္တယ္ခ်င္တိုုင္း တင့္တယ္ ေနခဲ့သည္။

အခုု လိုု.. အခ်ိန္ေတြ ပဲေပါ့.. မတ္လရဲ႕ ပူျပင္းလွ တဲ့ ေနေရာင္ ေအာက္မွာ...လူငယ္ ေတြ.. မဲစာရင္း ကူး..လုုပ္အားေပး ၾကသည္။ အဲဒီ တုုန္းက..တျမိဳ႕လံုုးက..မဲစာရင္း လူဦးေရ ေတြကိုု..တေယာက္ခ်င္း..တအုုပ္ခ်င္း တရက္ကြက္ခ်င္း..လက္နဲ႕ ကူးယူ ရ တာမိုု႕.. လူငယ္ အေယာက္ ၂၀ ေလာက္ ကူးၾကတာေတာင္.. တပတ္ေလာက္ ၾကာ သည္။ ေနာက္ေတာ့.. ေကာင္စီရံုုးက..စာေရး ေတြ ကေတာင္.. လာျပီး..စကားေျပာၾက.. ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကနဲ႕... ခင္ခင္မင္မင္.. ။အားလံုုးက..တခုုခုုကိုု ေသခ်ာ စိတ္ခ် ေန ခဲ့တာ ျဖစ္မည္ ။

“ ကိုုယ္တိုုင္ ေတာင္..အသက္မျပည့္လိုု႕...မဲ မေပးရ ပဲ နဲ႕မ်ား.. .သူမ်ားကိုု ဘယ္လိုု မဲဆြယ္ မလဲ..” လိုု႕.. သူငယ္ခ်င္း ေတြ.. ေမာင္ႏွမ ေတြက..ေနာက္ၾကေပမဲ့... မနက္ လင္းတာ နဲ႕.. ပင္နီ တထည္ ၀တ္ျပီး...လူငယ္ တအုုပ္ၾကီး နဲ႕ အတူ.... ေရာေရာ ေယာင္ေယာင္.. စက္ဘီးေလး တျပင္ျပင္ ျဖစ္ေန ေတာ့သည္။ အင္မတန္ တက္ၾကြ လွတဲ့.. အမ ၂ ေယာက္ ေနာက္မွာ. ထပ္ၾကပ္မကြာ...

ခႏၶာကိုုယ္ ပိန္ပိန္ပါးပါး ေပၚမွာ..ပင္နီ ၀တ္စံုု ခ်ပ္ရပ္.. သနပ္ခါး ေတြ ပိန္းေနေအာင္ လိမ္းက်ံ ျပီး.. ေဒၚစုု ပံုုစံ လိုု မ်ိဳး ပန္းေတြ ပန္ ထားတဲ့.. အမလတ္က.. သူ႕ခေမာက္ ၾကိဳးကိုု သိုုင္း ျခည္ လိုုက္ရင္း...

“ ဒီေန႕.. ခရာေပါက္ .. ေရတာၾကီး ဖက္ က်န္ေသးတယ္.. ”

“ မေန႕က..အင္းေပါက္ကုုန္း ဖက္ မွာ.. လူေတြ ေတာ္ေတာ္ တက္ၾကြၾကတယ္...”

အုုပ္စုု ေခါင္းေဆာင္ျခင္း.. စည္းရံုုးေရး ဆင္းရမည့္..ေက်းရြာ ေတြ.. တိုုင္ပင္ ၾက သည္။

သူတိုု႕ စက္ဘီး အတန္း ၾကီးက.. ျမိဳ႕ျပင္ ကားလမ္း မ ေပၚက..ဖဲ့ဆင္းလိုု႕... လယ္ကန္သင္းရိုုး..ရြာလမ္းမ ေတြ ေပၚ..ဦးတည္ ေန ၾကျပီ..။ သီခ်င္းေတြ ေအာ္ဆိုု ၾက.. စလိုုဂန္ ေတြ.. တိုုင္ၾက..။

ငုု နဲ႕ပိေတာက္ ေႏြမွာ ျပိဳင္ .. စုု နဲ႕ ခေမာက္ ေမ မွာ နိုုင္....

ရြာထိပ္ဆီက.. ေခြးေဟာင္သံ ေတြ ... ။ ေခြးေတြ ေနာက္က.. ေျပးထြက္ လာတဲ့.. ခေလး တသိုုက္...။ ေဘာင္းဘီမပါ.... ဖိနပ္ မပါ ... ကေလးၾကီး ေတြက.. ကေလးငယ္ ေတြကိုု..ခါးထစ္ခြင္ ခ်ီ လိုု႕..။ ရြာထိပ္က.. ထံုုးျဖဴ ေစတီ...မန္က်ည္းပင္ ရိပ္... ကုုကၠိဳပင္ရိပ္...ေအာက္မွာ.. လူစိမ္း ေတြကိုု ျမင္လိုု႕..အငိုုတိတ္ သြားတဲ့..ကေလး ငယ္ ေတြ နဲ႕ အျပိဳင္.. ပူေလာင္ေမာပန္းမူ ေတြ.. ေခၽြးေတြ သံ ေတြ လည္း ခ်က္ျခင္း တိတ္...။.. လူစုုစုု ေတြ႕တဲ့.. အိမ္၀ိုုင္း တခုု ထဲ.. စက္ဘီး ေတြ.. ေဒါက္ေထာက္က်..။ ေရေႏြးၾကမ္း နဲ႕ ထညက္ခဲ စားတုုန္း.. အိမ္ရွင္ ရဲ႕..ေဆာ္ၾသသံ.. ။

“ ပင္နီ ေတြ လာတယ္ေဟး...”

အနီးအပါးက.. တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကတဲ့.. မိန္းမ..ေယာက္်ား..လူၾကီး လူငယ္..။

“ က်ေနာ္ တိုု႕က.. ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ သမီး..ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ အဖြဲ႕က.. ခေမာက္ ပံုုေပါ့ေနာ္.. မဲေပး တဲ့ အခါ.. ေဟာဒီလိုု..စာရြက္ မွာ..ခေမာက္ပံုု ေလး ေဘးက..အကြက္မွာ..ၾကက္ေျခခတ္ လိုုက္ ရမယ္ ..”

ေတာသူ ေတာင္သား ေတြက.. ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ကိုု သိၾကသည္။ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္သမီး ကိုု ခ်စ္ၾကသည္။ ျပီးေတာ့..အေျပာင္းအလဲ တခုုကိုု.. ေမ ွ်ာ္လင့္ ၾကသည္။ အဲဒီေလာက္ ရိုုးရွင္း တဲ့.. အေျခအေန တခုု အေပၚမွာပဲ.. ေႏြ တေႏြ လွဳပ္ရွား သက္၀င္ ေနခဲ့သည္။ အဲဒီ အေျပာင္း အလဲ က..စစ္မွန္ တဲ့..ဒီမိုုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရး ဆိုုတာ အထိ.. သိစရာ သိပ္မလိုုခဲ့..။ သူတိုု႕ လူငယ္ေတြ ေတာင္...ေသခ်ာ သိခဲ့ သလား.. မေသခ်ာ.. ပါတီ တခုု ရဲ႕ စည္းမ်ဥ္း ကလနား ေတြကိုု..လည္း..သူတိုု႕ မသိခဲ့.. အဖြဲ႕၀င္ ေတြ လည္း..မဟုုတ္ခဲ့ၾက..။ တကယ္ေတာ့..သူတိုု႕ အားလံုုးလည္း..အဲဒီ ေတာသူ ေတာင္သားေတြ လိုု မ်ိုဳး.. တိုုင္းျပည္ၾကီး နဲ႕ အ၀ွမ္း..
ေမ ွ်ာ္လင့္..၀မ္းေျမာက္ ေနခဲ့ ျခင္း သာ..။

သၾကၤန္ရက္ေတြလည္း လ်င္လ်င္ ျမန္ျမန္ ျဖတ္ေက်ာ္ သြားခဲ့သည္။ သၾကၤန္ရက္ေတြမွာ..ပဲခူးရိုုးမ ေတာင္ေၾကာေပၚက.. ေ၀းလံ လွတဲ့.. ေက်းရြာေတြ အထိ.. သြားခဲ့ ၾကတဲ့.. လူၾကီး ေတြ ရဲ႕.. စိတ္၀င္စား စရာ အေတြ႕အၾကံဳ ေတြကိုု.. နားေထာင္ ၾက ရသည္။ အဲဒီ ရြာေတြက..လူေတြက..ျမိဳ႕နဲ႕ ေ၀းလံ ေခါင္ဖ်ားလွေပမဲ့.. နိုုင္ငံေရး အသိ.. မေခါင္းပါး လွ ၾကဘူး ..ဆိုုတာမ်ိဳးေတြ..။

ဧပရယ္လ္ ျပီးေတာ့.. ေမ လ ကိုု ေရာက္လာခဲ့ျပီ..။ အရာအားလံုုးက..ေလ်ာေလ်ာလ်ဴလ်ဴ..ျဖဴးျဖဴးေျဖာင့္ ေျဖာင့္..။ လြတ္လပ္ျပီး..တရားမ ွ်တ တဲ့.. ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီးမွာ.. မဲရံုုေတြ တိုုင္းမွာ..လုုပ္အားေပး လူငယ္ေတြ.. တူတူညီညီ..တက္တက္ၾကြၾကြ..။ ေအာင္ပြဲ ဆိုုတာကိုုလည္း..ျမင္ဖူး လိုုက္ၾကျပီ..မ်က္ရည္လည္ရႊဲ.. ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ..။

အခုုေတာ့...ဆယ္ စုု ႏွစ္ ..ႏွစ္ခုု အတြင္းမွာ..အရာအားလံုုးက..ေျပာင္းလဲ ေန ခဲ့ျပီ။ မေျပာင္းလဲ ေျပာင္းလဲ ေအာင္..နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ဖန္တီး ခံ ခဲ့ ရသည္။ သဘာ၀ အေျပာင္းအလဲ..လူလုုပ္တဲ့ အေျပာင္းအလဲ.. အေျပာင္းအလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကားမွာ.. မေျပာင္းလဲ ပဲ က်န္ေနေသးတာ ကေတာ့.. လူထုု က..ယံုုၾကည္ ကိုုးစားရမဲ့.. ေခါင္းေဆာင္ တခ်ိဳ႕..။ မီးျပင္းေတြ ဘယ္လိုု တိုုက္တိုုက္.. အေတာင္မက်ိဳး.. ဦးမညႊတ္တဲ့ .. ဖီးနစ္ ငွက္ လိုု ရဲရင့္သူေတြ..။ လွိဳင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ ထန္ထန္.. လွိဳင္းမေၾကာက္ သူ ေတြ...။ ဘယ္လိုုပဲျဖစ္ျဖစ္..အတိတ္ က ေအာင္ပြဲ ကိုု.. သယ္ေဆာင္ ထမ္းပိုုး ထား ၾကေသးသည္။

အတိတ္ ကိုု လက္ဆင့္ကမ္း ဖိုု႕ အတြက္.. “ အတိတ္” လိုု႕..အတိ အက် ..သတ္ပံုု မလြဲ.. ရွိေန ဖိုု႕.. လိုုအပ္ သလား...။ မလိုုဘူး ထင္သည္။

လိုုအပ္ လာရင္ေတာ့.. အတိတ္ ကိုု ျပန္မေတြး ခ်င္ရင္ .. ရာဇ၀င္သာ..အသစ္ျပင္ ေရး ရ ေပလိမ့္မည္။

◦

အတိတ္

အေတြး

ဘုုရားသခင္...

က်မက...အေတြးေခ်ာင္တယ္

ဧ၀ သာ ပန္းသီး မစား ခဲ့ရင္..

လူေတြ ဘယ္လိုု ခ်စ္တတ္လာမွာ လည္း...

ဘုုရားသခင္..

က်မက..ေတြးရင္း သေရာ္ခ်င္ေသး..

အာဒံ့ သားေတြက.. နံရံုုးတေခ်ာင္း သာ ရင္းႏွီး ရေပမဲ့..

ေျမမွဳန္ အေရ အတြက္ေလာက္..ေလာဘ ၾကီးခ်င္ ၾကတယ္ ေရာ...

ဘုုရားသခင္...

က်မ.. အေတြး သစ္ ၾကည့္မလို႕ပါ

မာဂဓလ မာရိ.. သူမက..တကယ့္.. သစၥာအရွိဆံုုး နဲ႕...

သနားစရာ အေကာင္းဆံုုး.. သာ၀က တေယာက္ ေပါ့..

မျဖစ္သင့္သူ ကိုု.. ခ်စ္ခင္ ျမတ္နိုုး မိသူ

ဘုုရားသခင္...

က်မက.. အေတြး ယုုတၱိေဗဒ က် ခ်င္တာပါ..

ေယရွဳ အရွင္က.. ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး သမား တေယာက္မိုု႕ ..

ဖဲ့..ထုုတ္...သတ္ခံ ခဲ့ရတာ... ဒါ..ပူးေပါင္းလုုပ္ၾကံမူပဲ..။

ဒါေတာင္မွ.. ဘုုရားသခင္..

ေဟာဒီ စာအုုပ္ထဲမွာ..ဇတ္ေကာင္ေတြ မ်ားလြန္းလွေတာ့..

က်မက... အေတြး နဲ႕ ယံုုမွား ခ်င္လာတယ္...

ေယာဘ ကိုု.. ဇတ္ရိုုင္းအနာဆံုုး ျဖစ္လာဖိုု႕..

အခြင့္အေရးတခုုမွ.. မေပးခဲ့တာ.. ျဖစ္ရိုုးျဖစ္စဥ္ မွ..ဟုုတ္ရဲ႕လား...

ဒါ၀ိဒ္ မင္းၾကီး ရဲ႕ ဆာလံ ညည္းခ်င္း ေတြ ကေရာ..

အနာေဖ်ာက္ နိုင္တဲ့..စိတ္ထြက္ေပါက္ေတြလား..

ေရွာလမုန္ဘုရင္ ရဲ႕.. တေထာင့္ငါးပုဒ္ေသာ..
တေထာင့္ငါးရာ ခ်စျ္ခင္းေမတၱာ သီခ်င္းေတြ..
က်မ္းမ၀င္ ပဲ..ရွိေနလိမ့္ဦး မလား..

ထားလိုုက္ပါေလ..

ဘုုရားသခင္ဆီကပဲ ..က်မ သိခဲ့တာ..

ဒီစာအုုပ္ ထဲမွာ..လူေပါင္းစံုုတယ္.. အျဖစ္ေပါင္းစံုုတယ္..

ျပည့္တန္ဆာ က စလိုု႕.. ရွင္ေပါလုု အထိ..

အနူအ၀ဲ က စလိုု႕.. ရွင္ေယာဟန္ အထိ..

အံသြား ၾကိတ္ခဲ စရာ ကေန.. ၀မ္းေျမာက္ရႊင္လန္းစရာ အထိ..
လူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ခ်စ္ေမတၱာ ကေန.. ကပ္ကမၻာဆံုး မဲ့..မ်ိဳးဆက္မုန္းတီးမူ အထိ..

ဘုုရားသခင္..

ခဏ...က်မ ေက်ာ္ေတြး ၾကည့္ ေတာ့..

ရွင္ေပါလုု က..ပညာရွင္ မိုု႕.. လူေတြ ပိုုလက္ခံ ေလသ လား..

က်မလည္း..တမန္ေတာ္ ၀တၱဳကိုု ၾကိဳက္တယ္..

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘုုရားသခင္..

ဘာေတြျဖစ္လာမလဲ ဆိုုတာ..

ဘုုရားသခင္ပဲ သိမွာပါ...

ဘာမွ မျဖစ္လာရင္လည္း..

ဘုုရားသခင္ရဲ႕ အလိုုေတာ္ပါ...

အဲဒီေတာ့..ဘုုရားသခင္..

က်မက.. အေတြး ထဲမွာ..ႏွစ္သိမ့္ လိုုက္ပါတယ္

ေမာေရွ ေတာင္.. သူ ဦးေဆာင္ ခဲ့တဲ့...နိုု႕ နဲ႕ ပ်ားရည္ စီးဆင္းတဲ့..နိုုင္ငံေတာ္ကိုု..

ျမင္ မသြားရွာဘူး ေလ...

ဒါကိုု..အာမင္ လိုု႕ ေျပာရမလား

ခဏေနအံုုး..ဘုုရားသခင္..

အာျဗဟံ ရဲ႕ အေမမတူတဲ့...သားႏွစ္ေယာက္ ေၾကာင့္..
ကမၻာၾကီး မျငိမ္းမခ်မ္း ျဖစ္ေနရတာ.. ေရာ..အလိုုေတာ္လား

ေဟာ..ေျမေတြျပိဳတယ္.. ေနေတြပူတယ္.. ေရေတြၾကီးတယ္..

တံပိုုးခရာ မွဳတ္သံ ေတြ မ်ား ၾကားရျပီလား..

ဒီမွာ.. က်မက.. ေတြးလိုု႕ ေတာင္ မဆံုုးေသး ....

◦

အေတြး

အေတာင္

အား..ဒုုကၡပါပဲ...

အန္တီ့ မွာ.. ဟန္းဖံုုး မွ မရွိတာ....

ငါကလည္း.. လူတကာ ကိုု.. လူတိုုင္း လိုု ပဲ သတ္မွတ္ ေန မိလား မသိဘူး...

ဒီေခတ္ၾကီးထဲ.. လက္ပတ္နာရီ မပတ္တဲ့ သူေတာင္ ရွိတာ..လက္ကိုုင္ဖုုန္း မကိုုင္တဲ့ လူေရာ.. ရွိမွာေပါ့..

ျပီး.. မေန႕က.. အန္တီ နဲ႕ စကားေျပာ ကတည္းက.. သူ႕မွာ ဟန္းဖံုုး မရွိေတာ့တဲ့ အေၾကာင္း.. ေျပာျဖစ္ၾက ေသးတာပဲ... ငါကေတာင္ ေျပာလိုုက္ေသးတာပဲ.. အန္တီ ဒီအသက္ဒီအရြယ္ တေယာက္တည္း ဆိုုရင္ေတာ့..လံုုျခံဳေရး အတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္.. ဟန္းဖုုန္းေလး တခုု ေတာ့..ေဆာင္ထားသင့္ တယ္လိုု႕....။

“ သူတိုု႕ ႏွစ္ေယာက္က လည္း ေျပာပါတယ္..၀ယ္လည္း ေပးထား ဘူးတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း.. အန္တီ့ကိုု ဘယ္သူမွ လဲ မဆက္ၾကေတာ့.. ဆက္ မသံုုး ျဖစ္ေတာ့ တာ...” တဲ့...

ခက္လိုုက္တာ....။ ေျပာရရင္...ကိုုယ္ နဲ႕လည္း ဆိုုင္လွ တာ မဟုုတ္... ။ ဒါက..သူ႕ တူ ၂ ေယာက္ ကိစၥပဲ...။ သားရင္း သမီးရင္း မရွိရွာတဲ့..အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ အဘြားၾကီး တေယာက္ အတြက္..ခင္ပြန္းသည္ လည္း မရွိရွာ ေတာ့..တဲ့ ႏွစ္ေတြ မွာ... ေကၽြးေမြးျပဳစုု ႏွစ္အေတာ္ၾကာ အတူေနခဲ့တဲ့..တူ  ကလည္း... အိမ္ခြဲ ဆင္းသြား ျပီ ဆိုုေတာ့.. အေတာ္ ခံစား အထီးက်န္ ေနရွာမယ္ ေလ ... လိုု႕.. ကိုုယ္ခ်င္းစာ ရင္း... တတ္နိုုင္တဲ့ အခ်ိန္ေလး ေတြ မွာ..အေဖာ္လုုပ္ေပး ေနမိ တာပါ...။ 

တကယ္က.. ေတာ္ေတာ္ေလး ေ၀း တဲ့..ရပ္ကြက္ က..သူ တေယာက္တည္း ေနတဲ့.. အိမ္ေလး ကိုု.. သြားဖိုု႕ ဆိုုတာ.. ကိုုယ့္ အတြက္ေတာ့.. မလြယ္လွပါဘူး..။ အမွန္အတိုုင္း ေျပာရရင္.. ဆံုုးသြားရွာျပီ ျဖစ္တဲ့..အန္ကယ္ စိုုက္ခဲ့တဲ့... ျခံ ေနာက္ေဖးက..  ဒန္႕ဒလြန္သီး ေတြ..ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္ေတြ.. သရက္သီးေတြ.. အဲဒီလိုု.. ရွားပါး..ဗမာစာ ေတြ လိုုခ်င္ တဲ့ အခါ သာ.. ညာတာ ပါေတး.. ကိတ္မုုန္႕ေလး တဗူး ကိုုင္ျပီး.. ေရာက္ေလ့ ရွိတာ..။ ကိုုယ့္နဲ႕ ေသြးလည္း မေတာ္.. အရြယ္ျခင္း မတူ.. အေတြးျခင္း..အေနျခင္း ကြာ..ေျပာစရာ စကား မနည္း ရွာ ရမဲ့..  မိတ္ေဆြ တေယာက္ကိုု.. အခ်ိန္ေပး ဖိုု႕.. ကိုုယ့္ အတြက္...အေတာ္ မလြယ္တဲ့ ကိစၥပါ...။

ခုုေတာ့.. အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ အန္တီက..သူေနတဲ့..ျမိဳ႕ထဲကိုု..ဘက္စကား စီးျပီး လာလည္မယ္.. ေစ်း နားက..ကက္သီဒရယ္..ဘုုရားေက်ာင္း ၾကီးမွာ.. ေတြ႕ၾကမယ္ ဆိုုျပီး..ခ်ိန္းေရာ..။ တကယ္ေတာ့.. အန္တီ့ကိုု မလာေစခ်င္...။ သြားရင္း လာရင္း တခုုခုု ျဖစ္သြားရင္.. ကိုုယ္ပဲ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရမွာ...။ ခက္တာက.. လူ႕သေဘာ ကလည္း.. အရက္မူးေနျပီ.. သတိထား ဆိုုရင္... ငါက..မူးေပမဲ့..ဘယ္ေတာ့ စကားမမွားဘူး လိုု႕.. ဆတ္ဆတ္ထိ မခံ နိုုင္သလိုု.. ရထားေပၚ..ကားေပၚ.. လူၾကီးေတြ တက္လာတိုုင္း လည္း.. ကိုုယ္က..ေနရာေပး လိုု႕ ..ေက်နပ္ သေဘာက် ခ်င္မွ က်တာေလ ..။  

ကဲ..လာခ်င္လည္း လာပါေစ ဆိုုျပီး.. ေန႕လည္စာ တခ်ိဳ႕ ျပင္ဆင္ ေနမိတာ...။ ၁၂ နာရီ ေက်ာ္ စ ျပဳေတာ့.. ဖုုန္းလဲ မေခၚေသးပါလားေပါ့.. အိမ္ကိုု လွမ္းဆက္ၾကည့္ ေတာ့လည္း.. ကိုုင္မဲ့သူ မရွိေတာ့..။ ဒါနဲ႕.. အိမ္ရွင္း..ေရခ်ိဳးျပီး.. အင္တာနက္ မွာ..စာဖတ္ရင္း..ဆက္ေစာင့္..  ။ .

.. မေခၚ..မလာ..။ 

ညေန သံုုးနာရီ ထိုုးေတာ့မွ... အန္တီ့ ဆီက..ဖုုန္း၀င္လာတယ္..။ သူ ဘုုရားေက်ာင္းမွာ..တနာရီ ေက်ာင္ေအာင္ ေစာင့္ေသးတယ္..ခုုေတာ့..အိမ္ျပန္ေရာက္ ျပီ တဲ့...။

 ေသပါေတာ့.. ေသပါေတာ့.. 

I'm so sorry aunty  လိုု႕သာ.. ေျပာနိုုင္ ေတာ့တယ္..။ ငါက.. လူၾကီး တေယာက္ ကိုု လံုုေလာက္ေအာင္.. အာရံုုမစိုုက္မိ တာလား.. မဟုုတ္ဘူး..ငါ လည္း ေသခ်ာ..ျပင္ဆင္ ခ်က္ျပဳတ္   ေနတာပါပဲ..။ ေသခ်ာ တာေတာ့.. ရြယ္တူ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ နဲ႕  ေကာ္ဖီထြက္ေသာက္ဖိုု႕.. ေလာက္ .. အာရံုု မေစာေနမိ.. လံုု႕လ မရွိေနမိတာ.. သာ ျဖစ္မည္..။ ကဲ..ဘာတတ္နိုုင္မွာ လည္း ေလ..။ ဒါေတာင္..အန္တီက.. ဒီေန႕ လုုပ္ထားတဲ့ မုုန္႕ေတြ အလကား မျဖစ္ေအာင္..နက္ဖန္ လည္း.. တိုုင္ခ်ီး မနက္ သင္တန္း အျပီး.. ျမိဳ႕ထဲကိုု..ဘက္စကား နဲ႕ လာ ခဲ့ အံုုးမယ္ တဲ့...။

“ ရပါတယ္.. အန္တီရယ္.... ပင္ပန္းမွာ စိုုးလိုု႕ပါ.. ”   ေျပာရင္း..စကားက.. အဆံုုးသတ္ မပါတာ ကိုု သတိထားေနမိတယ္။

ကိုုယ့္ အသံ ကိုုယ္ ျပန္ၾကား ေန ရတာ လား..... ကိုုယ့္ ကိုု ကုုိယ္ ျပန္ျမင္ ေန ရ တာလား.. တခုုခုုပဲ...။

ဒီ နိုုင္ငံ ေတြ မွာ.. အသက္ၾကီး တဲ့ အခါ.. အထီးက်န္ ဆန္ ၾကတယ္ ဆိုုတာ.. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္.. တေယာက္ခ်င္း အေျခအေန နဲ႕ လည္း ဆိုုင္မွာပါေလ...။ သားရင္း သမီးရင္း ရွိတဲ့ လူၾကီးေတြ ေတာင္...ဒီလိုုပဲ ဆိုုေတာ့.. ဘ၀ ဆည္းဆာ ကိုု ေတြးမိ လုုိက္ရင္... ရင္ခုုန္ စိတ္ေျခာက္ျခား စရာ ေကာင္း တာေတာ့..အမွန္..။ အခုု..  အန္တီ လိုု..တူေတြ တူမေတြ ကေရာ.. လိုုတာေလး ၀ယ္ေပး.. ေနမေကာင္း လာေမး ဆိုုတာေလာက္ အျပင္.. ဘာပိုု လုုပ္ေပး ၾက မလည္း...။ တေလာက.. ဒီမွာ ေရာက္ေနတဲ့.. ျမန္မာျပည္က..နာမယ္ၾကီး ဆရာ၀န္မၾကီး တေယာက္ ေတာင္ ..သားသမီး ၃ ေယာက္လံုုး..တနိုုင္ငံတည္း အတူ ရွိေနရက္ နဲ႕.. ပင္စင္အိမ္ေလး ထဲမွာ..တေယာက္တည္း မူးလဲ ရင္း.. ေနာက္ဆံုုး.. ဘိုုးဘြားရိပ္သာ မွာ.. ဘ၀ နိဂံုုး ခ်ဳပ္သြားတယ္ လိုု႕ ၾကား ဘူး ထားေတာ့... အင္း... ဘာေျပာရမွန္း.. ဘာ ေတြ ေမ ွ်ာ္လင့္ ရ မွန္းေတာင္ မသိေတာ့ ဘူး ..ဆိုုသလိုု ျဖစ္ေန ေတာ့တယ္။ 

ဟိုုး..ဖုုန္ထူထူ ျမိဳ႕ေလးမွာ ေနတဲ့.. . အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ ေဖေဖ့ ကိုု..အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္.. ေကၽြးေမြး ျပဳစုု ေနတဲ့.. အမ ကိုုလည္း.. ခ်ီးက်ဴး ေက်းဇဴးတင္ေန မိတယ္။ မမၾကီး နဲ႕ အတူေနရင္း.. ရန္ တက်က္က်က္ ျဖစ္ေနတတ္ တဲ့..အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ ေမေမ့ အတြက္ လည္း.. အဲဒီ တက်က္က်က္ ေလး ေတြ သာ.. မရွိရင္ ေတာ့ေလ... လိုု႕.. ရွာၾကံ စိတ္သက္သာ ေန မိ ျပန္တယ္။ 

ကိုုယ့္ေျမ ကိုုယ့္ေရ က.. လူေနမူ ပံုုစံ ေလး ေတြ ထဲက..ႏွစ္လိုု စရာေလး ေတြ ဆြဲထုုတ္ ရင္း.. အသက္ေတြ.. ၇၀..၈၀..၉၀ ေက်ာ္ ေနၾကေပမဲ့.. ေခတ္၀န္ ကိုု.. အတိုုင္းအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳး.. ထမ္းရင္း..ေခတ္လမ္းကိုု.. မေမာတန္း ေလ ွ်ာက္ေနၾကတဲ့.. ျမန္မာျပည္က... လူၾကီးသူမ တခ်ိဳ႕ ကိုု လည္း... ခ်ီးက်ဴးပူေဇာ္ ေန မိတယ္။

ဘာပဲ ေျပာေျပာ..ေခတ္ေတြက..မတူေတာ့ တာ..အမွန္ မိုု႕..လူေနမူ ဘ၀ ပံုုစံ ေတြ လည္း.. “ ငါ့ က်ရင္..” လိုု႕..ဘာမွ ၾကိဳတင္ တြက္ခ်က္ ထား လိုု႕  ရနိုုင္မည္ မထင္...။ တကယ္ေတာ့.. အိုုခ်င္ တိုုင္း ေတာင္ အိုုလိုု႕ မရ နိုုင္ ... ကိုုယ္မပိုုင္ တဲ့.. အခ်ိန္ အပိုုင္း အျခား ေတြမိုု႕... အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ဘဘဦး၀င္းတင္ ေျပာတဲ့...

“ အေတာင္သာလ ွ်င္၀န္ပါတဲ့..ငွက္ ရ႕ဲ စိတ္”  နဲ႕... 
ဘ၀ ကိုု ဆက္ေလ ွ်ာက္ဖိုု႕ရန္သာ...။

◦

အေတာင္

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နိုင္ငံေရး

လူမအား လို႕ ဘေလာ့ ၾကီး အား ေနတုန္း.. လတ္တေလာ ျဖစ္ပ်က္ ေနတဲ့.. ျမန္မာ့ စက္ရံု အလုပ္သမား သပိတ္ အေျခအေန တခ်ိဳ႕ ကို ထင္ဟပ္ နိုင္မဲ့.. ႏွစ္သက္မိတဲ့.. စာ အေဟာင္း ေလး တခု ကို ျပန္တင္ပါတယ္။

+++++++++

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နိုင္ငံေရး

လူတေယာက္ ဟာ.. ေဟာဒီ ေခတ္ၾကီးမွာ..အနည္းဆံုး၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ေလာက္ေတာ့ ပိုင္ဆိုင္ ျပီးသား ျဖစ္ ေပလိမ့္မည္။

မဟုတ္ရင္ လည္း.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ေလာက္ လို ခ်င္ လိုက္တာ လို႕ - စိတ္ကူးေန ေပလိမ့္မည္။

-

ဂ်င္းန္ အသံုးအေဆာင္ေတြ ဖက္ရွင္ေလာ က ထဲကို ဘယ္ အခ်ိန္ က ၀င္ေရာက္လာခဲ့ သလည္း။ ၁၉ ရာစု ေႏွာင္းပိုင္း ေလာက္က.. အလုပ္ၾကမ္းသမား ေတြ ၀တ္ဖို႕..ဂ်င္းန္ ေဘာင္းဘီ ေတြ ေပၚ လာ ခဲ့ သည္ လို႕ ေတာ့..ဆို ထားသည္။ ၂၁ ရာစု - စတိုးဆိုင္ ၾကီး ေတြ ရဲ႕ မီးေရာင္ ျပိဳးျပက္ ေအာက္မွာ ေတာ့.. Levis တို႕ Wrangler တို႕ ဆို တာ..သိပ္ကို ခမ္းနား တဲ့ ဆိုင္ ၾကီး ေတြ ျဖစ္ေနျပီ။ ဒီ တံဆိပ္ ေတြ ကို မ၀ယ္ နိုင္ ေသး ရင္ ေတာင္.. Wal-Mart တို႕ ဘာတို႕ မွာ..ေစ်းသင့္တဲ့ တျခား တံဆိပ္ တခု ခု ၀ယ္ ၀တ္ ဦးေတာ့...က် က် နန ရွိ ေန နိုင္ ေသးသည္။

-

ေစ်းၾကီး တဲ့ ဂ်င္းန္ ပဲ၊ ၀ယ္၀ယ္...ေစ်းေတာ္တဲ့ ဂ်င္းန္ ပဲ၊ ၀ယ္၀ယ္.... အဲဒီ ပမာဏ တန္ဖိုး ေတြ ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က..labor cost ျဖစ္တဲ့..အလုပ္သမားေတြ ရဲ႕ ေခၽြး စက္ ေတြ မ်က္ရည္ ေတြ အေၾကာင္း ကိုေတာ့....ဘယ္သူ မွ ေတြး မိ မွာ မဟုတ္ တာ..ေသခ်ာ လြန္း လွ သည္။

-

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ပိုင္ဆိုင္သူမ်ား ( သို႕) China Blue

အဲဒီ - မျမင္ ရ တဲ့ မ်က္ ႏွာ ေတြ အေၾကာင္း ကို ၊ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး ဒါရိုက္တာ Micha Peled က China Blue ဆိုျပီး..ကမၻာ့ ဂ်င္းန္ ၀တ္ဆင္ သူမ်ား ထံ ဖြင့္ထုပ္ သယ္ယူ လာခဲ့ သည္။

-

( အဲဒီ documentary ကို ၾကည့္ ခဲ့ မိတာ ၂ ႏွစ္ ေလာက္ ေတာင္ ရွိ ေတာ့မည္။ ခုမွ ပဲ ေရး ျဖစ္ တာေတာ့..ခုမွ ပဲ ေရးျဖစ္ လို႕ပါပဲ။ တရုတ္ အိုလံပစ္ ေၾကာင့္လည္း.. အျမင္ကပ္ ကပ္ နဲ႕..ေရးခ်င္ စိတ္ ေပါက္ လာ တာ ျဖစ္ နိုင္သည္။)

-

အေမရိကန္ု အပါအ၀င္..ကမၻာ့ ေစ်းကြက္ အေတာ္ မ်ား မ်ားက.. ဂ်င္းန္ ေဘာင္းဘီ မ်ား ရဲ႕ ၉၀ % ေလာက္ ဟာ Made in China ဆိုတဲ့ sweatshop ၾကီး ကေန ထုတ္လုပ္ ေန တာပါ။ ဗမာလို အဓိပၸါယ္ အနီးဆံုး ယူ ၾကည့္ ရင္ေတာ့..`၀ိသမ ေလာဘ လုပ္ငန္း´ လို႕ ေျပာ ရမလား။ ဘာလို႕..၀ိသမ ေလာဘ- လို႕ ေျပာ ရ လည္း ဆို ရင္- အေျခ အေန အရ ေစ်းေပါ ျပီးသား ျဖစ္ေန တဲ့ လုပ္ အား ေတြ အေပၚ မွာ ..ထပ္ ေဆာင္းျပီး.. ေခါင္းပံုျဖတ္တာ ေတြ.. မမွ်တတဲ့ အလုပ္ခ်ိန္ ေတြ.. အေနအစား ႏွိပ္စက္မူေတြ.. ျပီးေတာ့..အလုပ္သမား အခြင့္အေရး ေတာင္းဆိုခြင့္ အားလံုးကို အေမွာင္ တိုက္ သြင္းထား တဲ့..လုပ္ငန္းခြင္ အေျခ အေန ေတြ ေၾကာင့္ ပါ။ အားလံုး မဟုတ္ရင္ ေတာင္မွ..တရုတ္ ျပည္ ၾကီးထဲ မွာ.. sweatshop ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိ ေနတယ္ ဆို တာ.. အားလံုး သိ ေန ၾကပါတယ္။
-
အဲဒီ မွတ္တမ္း ရွပ္ရွင္ေလး ထဲ မွာ-Wal-mart ကို သြင္းဖို႕ ေဖာက္သည္ ရ ထား တဲ့ ဂ်င္းန္ ေဘာင္းဘီ ခ်ဳပ္ စက္ရံု တခု ရယ္ .. jasmine လို႕ နံမယ္ေပး ထား တဲ့..၁၇ ႏွစ္ အရြယ္ တရုတ္ျပည္ေတာင္ပိုင္း က..ေတာသူ အထည္ခ်ဳပ္ သမေလး ရယ္..ကို.. ထိထိ မိမိ..ျပီးေတာ့..ခက္ခက္ခဲခဲ မွတ္တမ္းတင္ထား ခဲ့ တယ္။ ဒါရိုက္တာက..ေဒသဆိုင္ရာ တာ၀န္ရိွသူ တေယာက္ က တဆင့္..စက္ရံု ထဲက..တာ၀န္ မွဴး တေယာက္ နဲ႕ ၾကိဳးစားခ်ိတ္ဆက္ ျပီး.. လွ်ိဳ႕၀ွက္ ရိုက္ ကူး ခဲ့ ရ တယ္ လို႕ ဆို တယ္ ။

မနက္ ၈ နာရီ ကေန..ညသန္းေခါင္ ၂ နာရီ ထိ ..တပတ္မွာ ၇ ရက္ နားရက္ မရွိ .. အလုပ္ လုပ္ ရ တဲ့.. jasmine တို႕ ရဲ႕.. ျပႊတ္သိပ္ ေနတဲ့..လူေန ေဆာင္ ေလး ကို ေတာင္.. မွံဳတိမွံဳ မႊား အလင္းေရာင္ ထဲ မွာ..မရ အရ ရိုက္ ယူ ခဲ့တယ္။ သူ႕လို တျခား ျမိဳ႕ေပၚ တက္ အလုပ္ လာ လုပ္ၾက တဲ့..မိန္းကေလး ၁၂ ေယာက္ နဲ႕ အတူ ေရာ ေနရတဲ့..သူတို႕ အခန္း ေလးမွာ.. ကိုယ္လက္သန္႕စင္ရာ အခန္းက..တခု တည္း ။ စားစရာက..မနက္ စြပ္ျပဳတ္တခြက္..ည စြပ္ျပဳတ္ တခြက္။ ၂ ထပ္ ကုတင္ေလး ေတြပူးကပ္ ေန တဲ့ ည မွာ..အခ်င္းခ်င္း..အိမ္အေၾကာင္း..ေတာအေၾကာင္း..ယာအေၾကာင္းေလး ေတြ ေျပာျပီး..အလြမ္းေျဖက်။ အပူအပင္ သိပ္ မရွိ တဲ့.. jasmine ကေတာ့..ဒီ ႏွစ္ တရုတ္ ႏွစ္ကူး မွာ ေတာျပန္ျပီး..မိဘ ၂ပါးနဲ႕..ေမာင္ေလး ေတြကို..လက္ေဆာင္ေတြ ေပး ဖို႕..စိတ္ကူး ေတြ ယဥ္ ေန ေသးတယ္။ သူလုပ္ ရ တာက.. ခ်ဳပ္ပီးသား ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ က..အမွဳန္အမႊား ခ်ည္စ အက်န္ ေတြကို လိုက္ ညွပ္ ရတာ။ တနာရီ ကို ( အေမရိကန္ ေဒၚလာ အားျဖင့္ ) ၆ ဆင့္ ရ တဲ့..လုပ္အားခ အတြက္..သူတို႕ အားလံုး..မေန မနား။ အလုပ္သမား ေခါင္း က လိုက္စစ္ ေန တဲ့ ၾကား မွာ .. အိပ္မငိုက္ ေအာင္..သူတို႕ မ်က္ခြံ ေတြကို..အ၀တ္ညွပ္ ကလစ္ နဲ႕ ေတာင္ ညွပ္ ထား ၾက ရ သတဲ့။

ကေလး ေတြ ဆို ေတာ့လည္း.. သိပ္ ျပီး စိတ္ပ်က္ ညီးညဴ ပံု မေပၚ။ အိမ္ အျပန္ ယူသြားမဲ့..ယြမ္ေငြ ေတြ တြက္ ျပီး...သူတို႕ဘ၀ ကို ..ျပံဳးစပ္စပ္ နဲ႕ ..ေက်နပ္ ေန ၾက ပံုပဲ။ ဒါေပမဲ့..တကယ္ ႏွစ္ကူး နီး လာေတာ့.. တေန႕ကို ၁ ေဒၚလာမျပည့္တဲ့ လစာ ထဲက.ေန..အေဆာင္စရိတ္..စားစရိတ္.. ေတြ အျပင္.. ၾကားထဲ မွာ တရက္.. အိပ္ငိုက္လြန္းလို႕..အခ်ိဳရည္ဗူး ခိုးထြက္၀ယ္တာ..မိသြားခဲ့ဘူးတဲ့.. ဒဏ္ေၾကး ကို ႏွဳတ္လိုက္ ေတာ့.. ေ၀းလံ လွ တဲ့.. ေတာင္ပိုင္း က သူ႕ရြာ ေလး ဆီျပန္္ ဖို႕..ခရီးစရိတ္ ေတာင္ မေလာက္ ရွာ ေတာ့ဘူး။

-
ဒီ ႏွစ္ မျပန္ ရ လည္း..ေနာက္ ႏွစ္ ေပါ့ လို႕..သူ ေတြး ေန ပံု ရ သည္ ။ သူကိုယ္ တိုင္ ပင္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ကို ၀တ္ ထား ရင္း.. ပတ္ ပတ္ လည္ မွာ ေတာင္လံု ပံု ေနတဲ့..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ပံု ၾကီး ထဲ က.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ရဲ႕.. ခ်ည္စ ေတြ ကို..ေခါင္ငံု႕ျဖတ္ ေန ရင္းက.. ကင္မရာ ကို လွမ္းၾကည့္ တယ္။ ျပီးေတာ့..သူ႕ေဘးက..သူငယ္ခ်င္း လီပင္း ကိုပါ ၾကည့္ လိုက္ ရင္း..ခပ္ ျပံဳးျပံဳး ေျပာ ခ် လိုက္ တယ္။

`ေဟာဒီ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ရဲ႕ အိပ္ကပ္ ထဲ မွာ..စာေလး တေစာင္ ေရး ထဲ့ ေပး လိုက္ ခ်င္ တယ္။ ဒီ ေဘာင္းဘီ ကို လီပင္း က ၾကယ္သီး တပ္ ျပီး..က် မက..ခ်ည္စ ေတြ ျဖတ္ တယ္ ဆိုတာ...´

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ လို ခ်င္ ေန ခဲ့သူမ်ား ( သို႕) USSR

တကယ့္ ကို.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ေလာက္ ..အသည္းအသန္ လို ခ်င္ ေန ခဲ့ တဲ့ သူေတြ.. ဆိုဗီယက္ ျပည္ ေထာင္စုု ၾကီး ထဲ မွာ .. အမ်ား ၾကီး ရွိ ေနခဲ့ ဘူးတယ္။

-

၁၉၆၀ ၀န္းက်င္ ..စစ္ေအး ကာ လ ၾကီးမွာ .. ဆိုဗီယက္ မွာ.. အေမရိကန္ ယဥ္ေက်းမူေတြ..အသံုးအေဆာင္ ေတြျဖစ္ တ့ဲ..ကိုကာ ကိုလာ.. ကစ္ကတ္ေခ်ာကလက္ .. Beatles သီခ်င္း ေတြ အပါအ၀င္.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ

၀တ္ဆင္ မူ ေတြ ကိုပါ..တင္းက်ပ္စြာ ပိတ္ပင္ တားျမစ္ ထား ခဲ့ တယ္။ အဲဒီလို သံကန္႕လန္႕ကာ ၾကီး ပိတ္လိုက္ ရင္.. လူေတြ လည္း..သံတံုး သံခဲ ေတြ လို..ပံုသြင္းခ်င္ သလို သြင္းလို႕ ရမယ္ လို႕ ထင္ ခဲ့တဲ့.. အဲဒီ ေခတ္ က..ေခါင္း ေဆာင္ ၾကီး ေတြ ကို..အံ့ လည္း ၾသ ပါ ရဲ႕ ။

-

အဲဒီ အခ်ိန္ ေတြက.. နိုင္ငံျခားသား ခရီးသြား ေတြ..ဒါမွမဟုတ္..ရုရွ ပညာ ေတာ္သင္ တို႕ဘာတို႕..တိုင္းျပည္ ထဲ ျပန္၀င္ လာရင္.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ..ေမွာင္ခိုသြင္း ၾက တယ္ တဲ့ ။ ဗမာျပည္ မွာ..ကားသြင္းသေလာက္.ျမတ္ မည့္ ပံုပင္။ လမ္းေပၚ မွာ..နိုင္ငံျခား သား ခရီးသြား တေယာက္ ျမင္ ရင္..ေနာက္က လိုက္ ျပီး.. ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေရာင္းဖို႕ ပါ လား လို႕..တတြတ္တြတ္ လိုက္ ေမး တဲ့ အထိ ေတာင္ ရွိ ခဲ့ တယ္လို႕.. အင္တာနက္ တေနရာ မွာ..ျပန္ ရွာ ရင္း ေတြ႕ လိုက္ ရ သည္။

-

တကယ္က..China Blue လိုပဲ..ဒီ အေၾကာင္းေတြ ကိုလည္း.. documentary တခု မွာ..ေသေသခ်ာ ခ်ာ .. ၾကည့္ လိုက္ မိ တာပါ။ အဲဒီ ရုပ္ရွင္ ဖိုင္ ထဲ မွာ ဆိုရင္.. လူငယ္ ေတြက.. နိုုက္ ကလပ္ ကို လာ ၾက... အထဲ ေရာက္တာနဲ႕..အိပ္ေတြ ထဲ မွာ..ခိုးထဲ့ လာတဲ့..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ..အျမန္ လဲ၀တ္ ၾက နဲ႕.. မယံု နိုင္ စရာ ပါပဲ ။ ဒီ႕ထက္ပို မယံု နိုင္ စရာက.. တေၾကာ့မွာ..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ အၾကီး အက်ယ္ ေမွာင္ခိုသြင္း တဲ့ လူ တေယာက္ ကို..ဖမ္းမိ သြား တာ.. ေသဒဏ္ ေပးဖို႕ ထိ ေတာင္..ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္ တဲ့။ တကယ္ ေပးျဖစ္ ခဲ့ လား ဆိုတာ ေတာ့ မသိ..။ အဲဒီ အခ်ိန္က.. ေခတ္စနစ္ ကို ေရးစပ္ တဲ့..ကဗ်ာ ဆရာ ၾကီး ေတြ..သံုးသပ္ တဲ့..ပညာရွင္ ၾကီး ေတြ - တခ်ိဳ႕ ေတာ့..ေသဒဏ္ ေပး ခံ ခဲ့ ရ တဲ့..နာနာက်င္က်င္ မွတ္တမ္းေတြ ရွိ ခဲ့ ဘူး သည္္။

-

+++++++

-

ခု ေတာ့ ..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ တထည္ ၀ယ္ တိုင္း.. Made in China ဆိုတဲ့..တံဆိပ္ေလး ကို အသာ ၾကည့္ လိုက္ ရင္း..အိပ္ကပ္ ထဲ က..စာေလး တေစာင္ ေလာက္ မ်ား ထြက္လာ မလား ရယ္.. လို႕..ရယ္သြမ္းေသြး တဲ့ အေတြး နဲ႕ ေတြး ေန မိ ရတယ္..။

-

ေခၽြး စက္ရံု ၾကီး ေတြက..ခ်ဳပ္လုပ္ တင္ပို႕ လိုက္ တဲ့..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ..အသက္နဲ႕ ရင္း..အႏၱရယ္နဲ႕ ရင္းျပီး.. ၀တ္ဆင္ ခဲ့ ရ တဲ့..ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတြ... ။ ကဲ- ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ေတာင္..နိုင္ငံေရး ျဖစ္သြား ခဲ့ ျပီ။

-

တကယ္ေတာ့..အားလံုးဟာ- နိုင္ငံေရး ပါပဲ။ ခုဆို..အိုလံပစ္ နိုင္ငံေရး.. ။ ေလာင္စာ နိုင္ငံေရး..။ ကမၻာ ၾကီး ပူေႏြးမူ နိုင္ငံေရး.. ။ ျမန္မာ ျပည္က.. နာဂစ္မုန္ တိုင္း နိုင္ငံေရး... ။ ဂႏၶီၾကီး ရဲ႕..ဆား လည္း နိုင္ငံေရး... ။ ကခ်င္ ေက်ာင္းသားေတြ ေျပာ ေနတဲ့..ေက်ာက္စိမ္း ေတြ လည္း.. နိုင္ငံေရး...။

-

မီးဖိုေခ်ာင္က.. အိမ္ရွင္မ တေယာက္ ရဲ႕.. ဆီပုလင္း လည္း..နိုင္ငံေရး ပါပဲ ။

မွတ္ခ်က္ အေဟာင္းမ်ား ဖတ္ခ်င္ရင္... မူရင္းစာ

◦

ဂ်င္းေဘာင္းဘီ နိုင္ငံေရး

အတုု

ဒီေန႕ တနဂၤေႏြ ေန႕ ဆိုုေတာ့ ေရာ ... တျခားေန႕ေတြ ထက္ ဘာမွ ပိုု ထူးျခား မေနခဲ့...။

ေသာၾကာေန႕ကလည္း ဒီလိုု ပူေန ခဲ့ သည္။ စေနေန႕ကလည္း..ဒီလိုုပဲ.. ဟင္းတခြက္ ခ်က္ျပီး.. ကြန္ျပဴတာေရွ႕မွာ ထိုုင္ ေနခဲ့သည္။ အခုုလည္း.. ျပန္႕က်ဲ ေနတဲ့ စာရြက္ေတြကိုု..အသာ လ်စ္လ်ဴရွဳျပီး..ကြန္ျပဴတာ မ်က္ႏွာျပင္ မွာ..စာေၾကာင္း တခ်ိဳ႕.. ရိုုက္စ ျပဳေန ေပ ျပီ...။

နံရံျခားထားတဲ့.. တျခား ကြန္ျပဴတာ တလံုုးဆီကလည္း.. ေခ်ာက္ေခ်ာက္ ခ်က္ခ်က္ အသံ တခ်ိဳ႕ ထြက္ေပၚေနသည္။ သူေလး ကိုု.. ကြန္ျပဴတာ ေရွ႕ တေန႕လံုုး မေနဖိုု႕ ေျပာရေပါင္း မ်ား ေနျပီ..။

ကိုုယ္ ကိုု တိုုင္ ကေရာ..

ကြန္ျပဴ တာ က လြဲရင္... ေနာက္ထပ္သူ႕လိုု.. နည္းနည္း အျပန္႕ပိုုက်ယ္တဲ့.. ဖန္သားျပင္ တခုု သာ..အခန္းထဲမွာ ရွိေနသည္။ စာၾကည့္တိုုက္က ငွါး ထားတဲ့ တိုုင္းမ္ မဂၢဇင္း ၂ အုုပ္ကိုု..ခုုထိ လွန္မၾကည့္ ျဖစ္ေသး..။ စာအုုပ္ စင္ေသးေသးေလး ေပၚက..ဗမာ စာအုုပ္ တခ်ိဳ႕ တ၀က္လည္း.. ဖတ္ရင္း မတ္တပ္..လမ္းတ၀က္ ...။ ဘာျဖစ္လိုု႕.. အားလံုုးက..တ၀က္ ေတြ ျဖစ္ေနတာတုုန္း..။ ဒီလိုု နဲ႕ပဲ..လူေတြ လည္း..လူတ၀က္ ေလဟာနယ္ တ၀က္ ျဖစ္ေနၾကသည္။

ဒီ ေလဟာ နယ္ ၾကီး ေတြ မရွိခင္ တုုန္းက..တနဂၤ ေႏြ ေတြ ကိုု လြမ္းလွသည္။ ကိုုယ့္ ကိုု ကိုုယ္ စိတ္ဓါတ္ျမွင့္တင္ ေနရတဲ့..ခုုလိုု.. အခ်ိန္မွာ..အလြမ္းေတြ နဲ႕..တသသ လုုပ္မေန သင့္ ေသး ဘူး ထင္သည္။ ဒါေပမဲ့.. သူတိုု႕ ေရာက္လာၾကသည္။ အဆီး အတား မွ မရွိတာ..အကာအကြယ္ မွ မရွိတာ..။ မလြမ္း နိုုင္ေအာင္.. ၀ိုုင္းဖြဲ႕ ေျပာၾကတဲ့..စကားသံ စီစီညံညံေတြ...ေစ်းက ျပန္လာတဲ့ လက္ဆြဲျခင္း ေလး .. ဇကာထဲက..ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ စည္းကေလး..။ ဟင္းရြက္ေတြ ကူထြင္ မယ္ေလ..။ ဒီေန႕ ဟင္းေကာင္းေကာင္း ခ်က္ေကၽြး..။ မီးဖိုု ထဲကလည္း..မီးခိုုးေတြ အူ လိုုက္တာ...။

ေန႕လည္စာ စားျပီး.. ျခံထဲက..သရက္သီး ခူး သုုတ္စား မယ္ေလ။ ဟိုု ဖက္ အိမ္မွာ..ငပိ နည္းနည္း သြားယူေခ်...။ ညေန က်မွ.. ေရေႏြးၾကမ္း ၀ိုုင္း မွာ.. ျမေႏွာင္းညိဳ စာအုုပ္ အသစ္ အေၾကာင္း ေျပာမယ္။ ခင္ေဆြဦး ေလာက္ မၾကိဳက္ေပါင္...။ ဟိုုဖက္ လမ္း ထဲက.. စာအုုပ္ဆိုုင္ က..လူၾကီး.. တရားမ၀င္ စာရြက္ေတြ ေတြ႕လိုု႕..ဖမ္းခံ ရသတဲ့..။

ဒီလိုု နဲ႕ ေရဒီယိုုက..အေရးပါ ေန ေတာ့သည္။ မနက္တုုန္းက.. အေရွ႕ဆီမွာ ေရာင္နီလာ မပီ၀ိုုးတ၀ါး.. တဲ့... ေန႕လည္ ကေတာ့..တေက်ာ့ ႏွစ္ေက်ာ့ ေတးကိုုသီ ျပီး.. အိပ္ေပ်ာ္သြား..။ ညေနက.. သီခ်င္းၾကီးေတြ ဖြင့္ေတာ့..ေမရွင္ နားေထာင္ ခ်င္တာ..ျပည္လွေဖ တေယာက္တည္း..။ ဒီည ေတာ့..ဘီဘီစီမွာ.. သတင္း ဦး..။ ခရစ္စတိုုဖာ ဂဲန္နစ္ ဘယ္ေရာက္ေနျပီ လည္း... ။ လြမ္းစရာ မရွိ.. ရွာၾကံ လြမ္း လိုုက္ အံုုးမယ္။ ခုုကေတာ့ .. အလြမ္းေတြ ေရပက္ မ၀င္ နိုုင္ ေအာင္.. သဘာ၀ က်က် ေနထိုုင္ ၾကီးျပင္း ခဲ့တဲ့.. ေန႕ရက္ ေတြ ကိုု ..လြမ္းေန မိတယ္ ရယ္။

ခဏေနရင္.. ညီမ ၀မ္းကြဲ တေယာက္ လာလည္မည္...။ ဖုုန္းသံ ေစာင့္ရင္း.. သူလာရင္ ေကၽြးဖိုု႕.. ကိတ္မုုန္႕ တလံုုးကိုု.. ပ်င္းတိ ပ်င္းတြဲ ဖုုတ္ ဖိုု႕ စ ျပင္သည္။ ၾကက္ဥ တလံုုး ဆိုု ေတာ္ျပီေပါ့ ေနာ္...။ ၾကက္ဥ ေတာင္... ေလွာင္အိမ္ ထဲက ဥတာ မဟုုတ္ေအာင္.. ေရြး၀ယ္ ထား ရတာ ဆိုုေတာ့..ပတ္၀န္းက်င္ သမား မိုု႕လား.. စာနာတတ္သူ မိုု႕ လား.. တကယ္ ေတာ့..ဘာမွ လည္း မဟုုတ္ပါဘူး...ဘာစားစား..ၾကက္က ဥ ေပးရတာပဲ ေလ..။ ဒီၾကက္ေတြ က.. ဥဖိုု႕ အတြက္ပဲ ၾကက္ျဖစ္ လာတာပါ.. စားသာ စား..အားမနာ နဲ႕လိုု႕.. ေျပာလိုုက္သည္။ ရယ္သံ သဲ့သဲ့ အဆံုုးမွာ.. လူေတြ လည္း.. ၾကက္ေတြ ဘ၀ က..ရုုန္းထြက္ နိုုင္ေအာင္.. လုုပ္ေနၾကရတာပါပဲ.. တဲ့။ ညီမ၀မ္းကြဲ ရဲ႕ ဟန္က.. ယံုုၾကည္မူ အျပည့္ ရွိလွသည္။ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့..လူတေယာက္ အတြက္.. ဘ၀ မွာ.. ဘယ္သူ စားဖိုု႕.. ဥေတြ ဥ ေပး ေနရ မွာလည္း..။

ကိတ္မုုန္႕ တေယာက္ တဖဲ့..စားရင္း.. ေကာ္ဖီ တေယာက္ တက်ိဳက္ ေသာက္လိုုက္သည္။ ဒီညီမ ကိုု မျမင္ ရတာ ၾကာျပီ။ ခုုေတာ့.. ငယ္ဘ၀ ေတြ ကေန.. ျမိဳ႕ ေတြ တခုုျပီး တခုု ျဖတ္ တက္ လာၾကတဲ့.. အျဖစ္ ေတြ အေၾကာင္း..ေနာက္ဆံုုး ေရာက္ရွိ ေနတဲ့..ျမိဳ႕ ေတာ္ ရဲ႕ .. ၀ရန္တာ တခုု မွာ..စကား လက္ဆံုု ၾက မိျခင္း ျဖစ္ သည္။ ဒီ ျမိဳ႕႕ ကိုု ၾကိဳက္သလား.. ။ ဟိုု ျမိဳ႕ နဲ႕ ယွဥ္ ရင္ေတာ့... အဲဒီ လိုု မ်ိဳး ေနရာေတြ မွာ အဲဒါ က.. ပိုု အဆင္ေျပ တာေပါ့..။ အခ်ိန္ ေတြက.. ျမန္တယ္ေနာ္..။ အိမ္ေထာင္ ျပဳ ေတာ့မလား...။ အင္း..ေအာ္..။ ဒါဆိုု..ေရွ႕ေရး သားသမီး ေတြ နဲ႕ မိသားစုု ဘ၀ ကေရာ..။ အင္း..အဲဒါေတာ့.. တိုု႕ လည္း မေျဖတတ္ဘူးေလ..။ ဟုုတ္ပါတယ္..။ စကားေျပာရင္း..လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု..စတိုုင္က်က် ေျဖ ေနတဲ့..ညီမ ရဲ႕ ကိုုယ္ေပၚမွာ..ကိုုယ္ ကိုုတိုုင္ ရဲ႕ ယံုုၾကည္မူ တခုု တေလ ကိုု.. တိတ္တဆိတ္ ရွာ ေနမိသည္။ သူ႕ဖက္ က..ေရာင္ျပန္ ဟပ္လာတဲ့..ယံုုၾကည္ မူ တခ်ိဳ႕ ကိုု.. ကိုုယ့္ဟာ လိုုလိုု ထင္ မိ ေနျပန္သည္။ ဘ၀ ရဲ႕ ေက်နပ္ျခင္း ေရဆူ မွတ္က..ဘယ္နား မွာလည္း..ဘယ္ အသက္မွာလည္း..ဘယ္ လိုု အေျခအေန မ်ဳိးမွာလည္း..။ “ မ ကလည္း.. peer pressure ေတြ ပါ.. တကယ္ေတာ့..ဒါေတြက.. cliché ေတြ မဟုုတ္ဘူးလား..”

ခဏ ေနရင္.. ေနညိဳ လာေတာ့မည္။ ဒီလိုု လွပတဲ့ ျမစ္ကမ္းေျခ မွာ ေန႕တိုုင္း လမ္းေလ ွ်ာင္ျခင္ လိုုက္တာလိုု႕.. ေတြးခဲ့ ဖူးလိုု႕..ဘုုရားက လက္ေဆာင္ေပး ခဲ့သည္။ အဲဒီလုုိ နဲ႕..ညေနေစာင္းတိုုင္း.. တေန႕တာကိုု..ပိုုင္းျခားနိုုင္ဖိုု႕.. တျခားလူေတြ ရဲ႕ ညေနေစာင္းေတြကိုု ေလ့လာဖိုု႕.. ဆည္းဆာ မွာ..ေတြးခ်င္ရာ ေတြးဖိုု႕.. လမ္းေလ ွ်ာက္ ထြက္ခဲ့သည္။ မလိုုအပ္တဲ့ ခလုုပ္ေတြ မႏွိပ္မိေအာင္.. လိုုအပ္လာတဲ့ အခါ.. ေခၚခ်င္တဲ့ ေနရာကိုု.. ေခၚဖိုု႕.. အားျပည့္ေနေအာင္..လက္ကိုုင္ဖုုန္းကိုု.. အိတ္ထဲမွာ..အေသအခ်ာ သိုု၀ွက္ ခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့..ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ ခုုလိုု တေနရာ ကိုု လိမ္ေခၚ ခဲ့တာလည္း.. မလိုု အပ္တဲ့ စကားေတြ မေျပာ နိုုင္ ေအာင္.. လိုုအပ္ တဲ့.. က်န္းမာေရးေတြ အသင့္ ရွိေန ေအာင္ ရယ္ပါ..။ တခါ တခါ.. မလိုုအပ္ လွ တဲ့ အေတြး ေတြကိုု.. လူေတြက..သယ္သယ ္ထား တတ္ၾကတယ္။ မသယ္ခ်င္ရင္..ျပစ္ခ် လိုု႕ ဆိုု ရေအာင္လည္း.. အျပစ္ နဲ႕ အျဖစ္က.. ဗ်ည္းတလံုုးပဲ ျခားတာမိုု႕.. ထားလိုုက္ ပါေတာ့ေလ..။

မေန႕ ကေတာ့..ဖတ္လိုုက္ ရသည္။ ျဖစ္ရိုုး ျဖစ္စဥ္ နဲ႕ ထူးျခား ျဖစ္ စဥ္က..လက္တလံုုးပဲ ျခားတာ တဲ့..။ ဟုုတ္မွာ ပါပဲ..။ လူေတြက.. ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ေတာ့.. ထူးျခားတယ္ ထင္တယ္..ထူးျခားဖိုု႕ ၾကိဳးစားတယ္.. ျပီးေတာ့လည္း..လက္တလံုုးေတာင္ မျခားနိုုင္ေတာ့ပဲ.. ျဖစ္ရိုုးျဖစ္စဥ္.. အျဖစ္ေတြ နဲ႕.. အျပစ္ေတြ ထဲ..က်င္လည္...။ လက္ တေဖာင္ ေလာက္ ျခားနိုုင္ ေအာင္ ေတာင္..ခဏ ၾကိဳးစား ၾကည့္ ပါအံုုး..။ ဟန္ေဆာင္တယ္လိုု႕ ထင္ ခံ ရနိုုင္တယ္။ အဆင္မသင့္ရင္.. မရိုုးသားဖူးလိုု႕.. ေတာင္ စြပ္စြဲ ခံရဖြယ္ ရွိတယ္။ စဥ္းစား မိသေလာက္ ေတာ့..ကိုုယ္ လည္း ရိုုးသားပါေစ ေတာ့ရယ္ လိုု႕..တခါ မွ မၾကိဳးစား ခဲ့ဖူးဘူး ထင္တာပဲ။

ကဲ..ထားပါေတာ့.. ညေရာက္တဲ့ အခါ.. ကြန္ျပဴတာေရွ႕ အရင္ မထိုုင္ မိေအာင္..တျခား ဘာေတြ လုုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ..။ မဟုုတ္ေသးပါဘူး..။ ငါလုုပ္ရမဲ့ အလုုပ္ေတြ ကလည္း..ကြန္ျပဴတာ ေရွ႕ မွာ ပဲ..။ ေပ်ာက္ဆံုုးသြားေသာ..နိဗၹန္ဘံုု ဆိုလိုု႕.. ငရဲ ကိုု ေရာက္ေနတာေတာ့ လည္း မဟုုတ္ပါဘူး..။ ဒါေပမဲ့..ညသတင္း နဲ႕ ေရဒီယိုု သံေလး ေတြ ကိုု လြမ္းတယ္။ အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္ေလ ွ်ာက္ ေအာ္ သြားတဲ့..ေျမပဲ ဆားေလွာ္သည္ ကိုု အမ်ိဳးတေယာက္လိုု သတိ ရေနမိတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ လိုု႕ လူစံုု တဲ့ တနဂၤ ေႏြ ေတြ ကိုု လြမ္းတယ္။ စြပ္က်ပ္ အက်ီ ၤ နဲ႕ သစ္ပင္ ခုုတ္ ေနတဲ့.. ဦးေလး တေယာက္ကိုု လြမ္းတယ္။ ဖရဲသီး စားရင္.. သူမ်ား ေတြ ခ်န္ထားတဲ့.. အနီေရာင္ ေတြကိုု ႏွေျမာ တယ္ ဆိုုတဲ့..အမ တေယာက္ နဲ႕.. ဖရဲသီး အတူ စားခ်င္ ေသးတယ္။ ကိုုယ့္ က.. အဖ်ားေလးပဲ စားတာဆိုုေတာ့.. က်န္တာ..သူ ဆက္စားပေစေလ..။ အိမ္ေရွ႕က.. စက္ဘီး ဘဲလ္ သံ ၾကားတယ္။ ဧည့္သည္ ထင္တယ္။ ေရဒီယိုု တိုုးလိုုက္ ၾကအံုုး..။

ကြန္ျပဴတာ ေတြ နဲ႕ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့..တနဂၤ ေႏြ ကိုု..ငါ ဘယ္လိုု ေတာ္လွန္ ရမလည္း။ ေတာ္လွန္ေရး ဆိုုတာ.. ပါးစပ္က ေျပာေနရ တာမွွ မဟုုတ္တာ..။ ဒါဆိုု.. လက္ေတြ႕က်က် ငါ မုုန္႕ ထ လုုပ္မယ္..။ ငါ လုုပ္တတ္တာ..ဘာေတြ ရွိလည္း..။ စမူဆာ ရယ္..ဆီထမင္းရယ္.. ထမင္းသုုတ္ရယ္..။ ကိတ္မုုန္႕ကိုု တကယ္ေတာ့..ငါ မၾကိဳက္ ဘူးေလ..။ မီးဖိုု တလံုုး ရွိေနတာရယ္.. မုုန္႕ဖုုတ္ပစၥည္းေတြ အသင့္ ေရာင္းလိုု႕ ရယ္ပါ..။ ငါက..တခါတေလ လည္း ေခတ္မီ ခ်င္ေသးတယ္။ အိပ္မက္ ထဲမွာ..ဘာေတြ ခ်က္စားမလဲ..။ အိပ္မက္ ဆိုုမွေတာ့.. လုုပ္ခ်င္ရာ သာ လုုပ္.. မက္ခ်င္ရာသာ မက္..။ အိပ္မက္ မေကာင္းရင္ သာ..ခ်က္ခ်င္း နိုုးထ နိုုင္ေအာင္..နွိဳးစက္ တလံုုး ေစာင္ ထားလိုုက္ပါ..။ ႏွိဳးစက္ တလံုုး ဖံုုးေခၚ တဲ့ အခါ.. ငါ ေျပာလိုုက္မယ္.. “ စိတ္ညစ္ပါတယ္”

ခုုေတာ့..ဒီ၀င္းဒိုုးကိုု ပိတ္လိုုက္ေတာ့မယ္..။ အိပ္ရေတာ့မယ္..။ ႏွိဳးစက္ တလံုုးနဲ႕ ...မနက္ တိုုင္း ႏွိဳးျပီး... ည တိုုင္း နိုုး ေနတတ္တဲ့..အေတြး နက္ျပာ ေတြ ကိုု.. အခုု ပိတ္ မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္.

◦

အတုု