မႏၷ

တနွစ္ ဆိုုတာ ဘာမွ မၾကာလိုုက္ဘူး ။ အခုုလိုု စိန္ပန္းျပာေတြ ပြင့္ ေနတဲ့ ေႏြဦး ရက္ တရက္ မွာ ၊  တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ ရွိလွတဲ့ သူတိုု႕  နွစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ေလး ဆီ ၊ လူအသစ္ တေယာက္ ေရာက္လာခဲ့ တာ ။ ေကာင္းကင္ၾကီးကလည္း ျပာ ၊ အရာရာ ဟာ အျပာေရာင္ ေတြ နဲ႕ လႊမ္း ေန ခဲ့တယ္ ။ ေဆးရံုုကေန အိမ္ကိုု ျပန္တဲ့ လမ္းမွာ ၊ အျဖဴေပၚ မွာ အျပာေရာင္ အလံုုးေလးေတြ ပါတဲ့ အက်ီ ၤေလး ကိုု ၀တ္ထားတဲ့ လူအသစ္ ကေလး ဟာ   ေစာင္အျပာေရာင္ ေလး ေအာက္မွာ အိပ္ျပီး လိုုက္လာ လိုုက္တာ ၊ ဘာဆိုု ဘာကိုုမ ွ် သိလည္း မသိ ၊ ျမင္လည္း မျမင္ ရွာေသးဘူး ။  အဲ့ဒီေန႕က အျပာေရာင္ ကဒ္ျပားေတြ အျပာေရာင္ ပူေဖာင္း ေတြ ၊ အျပာေရာင္ ပန္းစည္း ေတြ ၾကားထဲ မွာ မွ  ၊ သဘာ၀ က ေပးတဲ့  လက္ေဆာင္ ၊ စိန္ပန္းျပာ ေတြ ကေတာ့ အလွဆံုုးကိုု  ၊ ပြင့္ေန ခဲ့ ၾကတယ္ ေလ။

။။။။။

ေလရူး ေၾကာင့္ တရွဲရွဲ ျမည္ေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြကိုု ၊  မုုန္႕ေလးက တြန္းလွည္းေလး ထဲကေန မ်က္နွာေလး ေမာ့ျပီး  ၾကည့္ တယ္။  သူ႕  အေတြးေသးေသး ပိစိေလး ထဲမွာ  ဘာေတြမ်ား ေတြးေန ေလ မလဲ ။ တြန္းလွည္း ကိုု တြန္း ေန တဲ့ မိုုးမိုုး ကေတာ့ အေတြး အၾကီးၾကီး ကိုု ခ်ဲ႕ ခ်င္ တိုုင္း ခ်ဲ႕ လိုု႕ ေပါ့ ။ တစကၠန္႕ ရဲ႕  အပံုုေလး တခုု အတြင္းထဲ မွာ ကိုု ၊ ဟိုုး မိုုးကုုပ္စက္၀ိုုင္း ၾကီးကေန ၊ လမ္းေဘးမွာ ေၾကြက် ေနတဲ့ စိန္ပန္းျပာ ပြင့္ေလး ဆီ လည္း ေရာက္ခ်င္ ေရာက္သြား ျပန္ တယ္ ။ အရင္တုုန္းက ဆိုု ၊ တေယာက္တည္း လမ္းေလ ွ်ာက္ ထြက္ရင္း ၊ အေတြးထဲမွာ စာေတြ ေရး တယ္ ။ အခုုေတာ့ ခါ ၊ ပုုခက္ထဲ လည္း စကားေျပာပါ ၊ ေရခ်ိဳးေပးလည္း စကားေျပာပါ ၊ ဆိုု တဲ့  ကေလးျပဳစုုေရး ပညာေပး ေတြ ဖတ္ျပီး ၊ လမ္းေလ ွ်ာက္ရင္း ပါ   စကားေတြ ေျပာေပး ေနရေတာ့ ၊ အေတြးထဲက ေရးလက္စ ေတြ လည္း ကစင့္ ကလ်ားပါပဲ ။

ဖတ္လက္စ ေတြ၊ လုုပ္လက္စ ေတြ ။ တကယ့္ကိုု ဘာကိုုမွ လက္စ သတ္ မရ နိုုင္ေသး တဲ့ ေန႕ရက္ ေတြ ေပါ့ ။ ကေလး တေယာက္ဟာ ဘယ္အရြယ္ မွာ သူ႕ကိုုယ္သူ သီးျခား လူတေယာက္ဆိုုတာ သိလာ တယ္ ၊ ဘယ္ အရြယ္မွာ စကားလံုုး ေတြကိုု တြဲသိလာတယ္ ၊ ဘယ္အရြယ္မွာ မိဘ ကိုု ကပ္ လာတယ္  စသျဖင့္ ဖြ႕ံ ျဖိဳးတိုုးတက္မူ ဇယား ေတြ နဲ႕  တိုုက္ဖတ္ ရင္း ၊ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွတဲ့ စာေပ အသစ္ တမ်ိဳး ကိုုလည္း ေတြ႕ ရွိ ေနေလရဲ႕ ။

 အိမ္ျပင္ ထြက္ရမွာ ၾကိဳက္တတ္လာတဲ့ မုုန္႕ေလး ဟာ ၊ စကားလံုုးေတြ ကိုု  နားလည္စ  ျပဳလာ ျပီ ။ ေကာင္းကင္ သစ္ပင္ ျမက္ခင္း ေတြ ကိုု ၊ လက္ညိဳးေလး ထိုုးျပီး စူးစမ္း တတ္ လာျပီ ။ တခါတေလ သခင္ နဲ႕ အတူ လမ္းေလ ွ်ာက္ ထြက္ လာ ရ လိုု႕  ၊  စပ္စလူးခါ ေပ်ာ္ေနတဲ့  ေခြး ေလး တေကာင္ကိုု ၊ တခစ္ခစ္ နဲ႕  သေဘာက် ခ်င္ က် ေန ေသး တယ္။ ယူကလစ္ပင္ ၾကီး ေတြ ေပၚ ကိုု ပ်ံ တက္ လိုုက္ ပ်ံ ဆင္းလိုုက္ နဲ႕  တ၀ုုန္း၀ုုန္း ျဖစ္ေနၾက တဲ့  ကတၱ၀ါ ငွက္အုုပ္လိုုက္ ၾကီးကိုု  ၊ ေအးေအး ေဆးေဆး ပဲ ၾကည့္ တဲ့  ကေလးေလး ဟာ ၊ အေမ လုုပ္သူ ခဏေလး ေပ်ာက္သြားရင္ ေတာ့ ၊ စိုုးရိမ္တၾကီး ငိုုညိ တတ္ ေန ျပန္တယ္။ ေဟာဟိုုဖက္က  အဆုုပ္လိုုက္ အခဲလိုုက္ ပြင့္ေနတဲ့ ခရမ္းျပာ စိန္ပန္း ေတြ ရဲ႕  အလွ ကိုု  ခံစား တတ္ ဖိုု႕ ဆိုုတာေတာ့ ၊ အေ၀းၾကီး လိုု ဦး မည္ ေပါ့ ။ သူ ေရာက္လာတဲ့ လူ႕ေလာက ၾကီး ထဲမွာ အံ့ၾသစရာ ေတြ ေရာ ၊ ပူပင္ စရာ ေတြ ေရာ ၊ ရယ္ျမဴး  ၾကည္နူးစရာေတြ ေရာ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္ ဆိုုတာ ၊တျဖည္းျဖည္း နဲ႕ သိလာ ၊ ၾကံဳလာ ရင္ ေလ . .။

တခါတေလ လည္း  သံသရာ ဝဋ္ဆင္းရဲ ဆိုုတဲ့ ယဥ္ပါးလြန္းလွတဲ့ စကားလံုုးၾကီး အေၾကာင္း စဥ္းစား မိတဲ့ အခါ ၊ မုုန္႕ေလး ကိုု ငံုု႕ ၾကည့္ ျပီး သနားေန မိ တတ္တယ္။ ငါတိုု႕ဟာ ကိုုယ္တိုုင္ေတာင္ သံသရာက ရုုန္းမထြက္နိုုင္ ၾက တာ ။ အခုု ေနာက္ထပ္ သံသရာ ခရီးသည္ တေယာက္ ကိုု အတင္းကိုု ဆြဲေခၚ လာ ခဲ့ မိ ျပီေပါ့ ။ တကယ္ေတာ့လည္း လူတိုုင္းဟာ ဒီလိုုပါ ပဲ ၊ သံသရာ ဘာညာေပါ့ ။ ျပီးေတာ့လည္း အေဖာ္အေပါင္းေတြ ေခၚ ျပီး ေပ်ာ္ေၾကာင္းကိုု ရွာၾက  ျပန္တာပဲေလ ။ မုုန္႕ေလးက ေတာ့ သံသရာ ေၾကာ မွာ ၊  ေမ်ာ ပါ လာ တာ မဟုုတ္ေလာက္ ။ သိပၺံ ဓါတ္ခြဲ ခန္း ထဲက ေအးခဲ ေန တဲ့ ဇီ၀ အစိုုင္အခဲေလး ဟာ ၊ အေသအခ်ာ ၾကီးကိုု  ဖန္တီးခဲ့ တာ မဟုုတ္လား ။ သံသရာ အေဖာ္ အတြက္ ရယ္ လား ၊ ခက္ခက္ ခဲခဲ ကိုု  ေပ်ာ္ေၾကာင္း ရွာ ခဲ့ သည္ေလ။ လူတေယာက္ ျဖစ္တည္လာ တာ ဟာ မေတာ္တဆ မဟုုတ္ဘူး တဲ့ ။ ဒါေပမယ့္ ၊ မေတာ္တဆ ေတြ မ်ားလြန္းလွ တဲ့  လူ႕ ရြာ ထဲ ၊ မသိက်ိဳးၾကင္ ေနလိုု႕ မရ ေတာ့ တဲ့ တေန႕ မွာ ၊ လည္မွာ အလွဆင္ ဖိုု႕ ရတနာ တကံုုး လိုုပဲ ၊  ကိုုယ္ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ရ ဖိုု႕  သားသမီး ရတနာ တေယာက္တေလ ဘယ္လိုု နည္းနဲ႕ မဆိုု လိုုအပ္ လာ ခဲ့ တယ္ ။ ကိုုယ့္ ကိုု ကိုုယ္ ေတာ့ တိုုးတိုုးေလး ကတိ ေပး မိတယ္။ ဒါဟာ အတၱ  ဆိုု ရင္ လည္း ၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အတၱ ျဖစ္ရ ပါေစ့ မယ္။

ဘယ္လိုုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မုုန္႕ေလး ကေတာ့  ခ်စ္ျခင္း မုုန္းျခင္း ၊ ျပံဳးျခင္း မဲ့ ျခင္း ၊ ရွံဳး ျခင္း နိုုင္ျခင္း ေတြ ရဲ႕ အၾကားမွာ လူးလာ ရွင္သန္ ရေတာ့မယ့္ လူသား တေယာက္ ျဖစ္ လာ ခဲ့ ျပီ ။

။။။။။။။။။

ေျပာရရင္  မုုန္႕ေလး ရဲ႕  မိုုးမိုုး ဟာ  ဓူ၀ံၾကယ္ မရွိတဲ့ အရပ္ကိုု ေရာက္လာ ကတည္းက ၊ လမ္းေပ်ာက္သလိုု ျဖစ္ေနခဲ့ တာ။  ဘာအေၾကာင္း ေၾကာင့္ ငါ ဒီအရပ္ကိုု ေရာက္လာ ခဲ့ သလဲ လိုု႕  တေယာက္တည္း ညည္းတြား တယ္ ။ ဘုုရားကိုု ေမးခြန္းေတြ ထုုတ္တယ္။ စာရြက္ေတြေပ ၚ မွာ  ဟိုုျခစ္ ဒီျခစ္ လမ္း ေၾကာင္းေတြ  ဆြဲ ၾကည့္ တယ္ ။ ၾကီးရင့္ ျခင္း ရယ္  ျငီးေငြ႕ ျခင္း ရယ္ နဲ႕  မေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း တိုု႕  လိမ္ယွက္ ထား တဲ့  ဖြတ္ျမီး တေခ်ာင္းသာ လည္တိုုင္ေပၚ မွာ ရွည္ လ်ား လာတယ္ ။ ဘာဆိုု ဘာမွ မျမင္ရေသးဘူး ။ လမ္းမ ေပၚ  ေငးေမာ ရင္း ၊  စိန္ပန္းျပာ ပင္ ေတြ ေအာက္ မွာ၊   ကေလးလက္တြန္း လွည္း ေလး  နဲ႕  မိခင္တေယာက္ ကိုု  ျမင္တိုုင္း  ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ၊ ေၾကြ ေၾကြ က် တယ္ ။   အိမ္တံခါး ကိုု အတူတူ ေသာ့ ဖြင့္ ၀င္လာျပီး ရင္ ၊  တိတ္ဆိတ္ ရွင္းလင္း ေန တဲ့ ဧည့္ခန္းမွာ ၊ ဇနီးေမာင္နွံ နွစ္ေယာက္ ဟာ ၊ စကား ေတြ ပိုု နည္းလာ  တယ္။  နံရံ ေပၚက နာရီ က  တခ်က္ခ်က္ ျမည္ သလိုု ၊ ခႏၶာကိုုယ္ထဲက နာရီ က လည္း  တ ေတာက္ေတာက္ အသံ ေပးလိုု႕ ေပါ့ ။

တနံ တလ်ား က ပရဟိတ ေဂဟာ ေတြမွာ  မိဘ စြန္႕ ပစ္ သြားတဲ့ ကေလး ေလး ေတြကိုု ၾကည့္ ျပီး ၊ ကမၻာၾကီးကိုု  ေစာင့္ေရွာက္ ခ်င္သူ တေယာက္ဟာ ၊ ကေလး တေယာက္ ေမြးစား ရမယ့္ အေရး  ဒါကေတာ့ သိပ္ မလြယ္ဘူး လိုု႕  သက္ပ်င္း ခ် တယ္။ ကေလး တေယာက္ကိုု ကိုုယ္တိုုင္ မေမြးဖြား နိုုင္ လိုု႕ ၊ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီးကိုု ေမြးဖြားေပး နိုုင္မယ့္  သားဖြားဆရာမ အလုုပ္ကိုု ေျပာင္းလုုပ္ တယ္ ဆိုုတ့ဲ  အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ အေၾကာင္း  ၊ အေ၀း မွာ ေနတဲ့ အခ်စ္ဆံုုး သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က ေျပာျပ လာေတာ့  မျမင္ဘူးတဲ့ အမ်ိဳးသမီး ကိုု  အံ့ၾသ ခ်ီးက်ဳး မိ ရ တယ္။ သူငယ္ခ်င္း ကိုုယ္တိုုင္က ေတာ့၊ သားဖြားဆရာမ အလုုပ္ကိုု ေျပာင္းလုုပ္မယ့္ သူမ်ိဳး မဟုုတ္ ။ အပူအပင္ ကင္း ျပီး ၊ သံသရာ အခ်ဳပ္ အေနွာင္ ကင္းတဲ့ ဘ၀ ကိုု ၊ ေက်နပ္စြာ လက္ခံ ထား ျပီးသား ။ သူ နဲ႕ က မိန္းမ ျခင္း အတြင္းက်က် စိတ္ခံစားခ်က္ ေတြကိုု တီးတိုုး ရင္ဖြင့္ ေနက် ။ နင္ က peer pressure  မခံ နိုုင္တဲ့ မိန္းမ မ်ိဳးမွ မဟုုတ္တာ လိုု႕  ၊ သူ က ေျပာေတာ့ ၊ ကိုုယ့္ကိုု ကိုုယ္ မလံုုခ်င္ ။ မိန္းမ တေယာက္ဟာ သူ႕ လိင္ သဘာ၀ အရ ၊ အခ်ိန္တန္ရင္ သားသမီး လိုုခ်င္ တာပဲ  ၊ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ကိုု ေက်ာ္သြား ရင္ လည္း သူ႕ဟာ သူ ေနတတ္ သြား တာပါပဲ  ၊ လိုု႕  သူက ေျဖာင္းျဖ သည္။

တည မွာ ၊ ပံုုျပင္ေလး တပုုဒ္ ကိုု ဖတ္မိ လိုုက္တယ္ ။ မီးေတြ ၀ိုုင္းေနတဲ့ အိမ္ ထဲ မွာ ပိတ္မိ ေနတဲ့ လူတေယာက္ဟာ ၊ ေၾကာက္ရြံ႕ တုုန္လွဳပ္စြာ နဲ႕   ဘုုရား    က်ေနာ့္ကိုု ကယ္ပါ  လိုု႕  မ်က္စိ မွိတ္ျပီး ဆုုေတာင္း ေနရွာ သတဲ့ ။ မီးသတ္ သမား က ၊ ျပတင္းေပါက္ကေန သူ႕ကိုု လွမ္းေခၚ ေပမယ့္ ၊ ဘုုရားကိုု ပဲ ဆက္ျပီး ဆုုေတာင္း ေနသတဲ့ ။ ဒီလိုု နဲ႕ သူ ေကာင္းကင္ဘံုု ကိုု ေရာက္သြားေတာ့ ၊ ဘုုရားကိုု ေတြ႕ တဲ့ အခါ ၊ သူ႕ကိုု ဘာေၾကာင့္ လာမကယ္ တာ လဲ   လိုု႕  စိတ္မေကာင္းစြာ နဲ႕ ေမး ေတာ့ တယ္။ လူေတြဟာ ဘုုရား ဆိုုတာကိုု ဘယ္လိုု ရုုပ္ျဒပ္ နဲ႕ ေမ ွ်ာ္လင့္ ထား ၾက သလဲ ။ ဘုုရားရဲ႕ သတင္း စကား ဟာ ဘယ္လိုု တိပ တဲ့ ဘာသာ စကား နဲ႕ ေဖာ္ျပ လာ လိမ့္ မယ္လိုု႕  ေစာင့္စား ေန မိ ၾက သလဲ ။

အဲ့ဒီ ည မွာပဲ ေကာင္းကင္ေပၚက က် လာတဲ့ မုုန္႕ေလး အေၾကာင္းကိုု လည္း သိ ခဲ့ ရ တယ္။ 

။။။။။။။။

သာမန္ မိခင္ တေယာက္လိုု မုုန္႕ေလး ကိုု ရင္ခြင္ထဲ မွာ   ပိုုက္ေထြး ထားရင္း ကပဲ ၊ အံ့ၾသတၾကီး ငံုု႕ ၾကည့္ မိတဲ့ အခါတိုုင္း  သူဘယ္ကေန ဘယ္လိုု ေရာက္လာတာလဲ လိုု႕   စိတ္ထဲကေန ျမည္တမ္း  မိတယ္။ တကယ္ပဲ  သူေလး ဟာ  မႏၷမုုန္႕ လိုု  ၊ ေကာင္းကင္ ေပၚက သူ႕အတိုုင္း က် လာ ခဲ့ေလ သ လား  ။

အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲ   ဘယ္တုုန္းကမွ အနုုပညာ မဆန္ တဲ့  မုုန္႕ေလး ရဲ႕  ပါ့ပါ က ၊ မႏၷ ဆိုုတဲ့ ၊ နာမယ္ လွလွ ေလးကိုု ေရြး ခဲ့ တယ္။ ဇာတ္စံုု ကိုု လည္း ခင္း ျပ ရ ေသးတယ္ ။ အီဂ်စ္ျပည္ မွာ ကၽြန္ခံ ေနၾက ရတဲ့ ဣသေရလ လူမ်ိဳး ေတြ ဟာ ၊ဘုုရားသခင္ ကတိေတာ္ ထားတဲ့ ပ်ားရည္ နဲ႕  နိုု႕ စီးဆင္း ေနတဲ့ နိုုင္ငံ သစ္ ဆီကိုု ထြက္ေျပး ၾကတယ္ ။ ေတာထဲမွာ လမ္းေပ်ာက္ အစာ ေရစာ ငတ္ျပတ္ၾကတဲ့ အခါ ၊ ဘုုရားသခင္ ကိုု အျပစ္တင္ ျငီးတြား ၾက တယ္ ေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ေကာင္းကင္ေပၚက ေနျပီး ၊ မနက္ခင္း တိုုင္း  အံ့ၾသဘြယ္ရာ မႏၷ မုုန္႕ ေတြ ခ် ေပးသနား ခဲ့ တယ္  လိုု႕  အဆိုု ရွိတယ္။ 

မႏၷ ရဲ႕   ဇာတ္ေၾကာင္း က ဒီေလာက္ နဲ႕ တင္ ျပီးမသြားေသးဘူး ။ တရက္ မွာ အိမ္ကိုု တရားေဟာ ဆရာ တေယာက္ ေရာက္လာတယ္ ။ မႏၷ  ကိုု  ျမင္ဖူး လား လိုု႕  သူ တရားေဟာေနၾက ေလသံ အတိုုင္း စ ျပီး ေမးတယ္။ မႏၷ ဆိုုတဲ့ မုုန္႕ေလးကိုု ရင္ခြင္ထဲ ခ်ီ ထား ရင္းက ၊ ဟင့္အင္း   မျမင္ဖူးဘူး ေပါ့ ။ တရားေဟာ ဆရာက က်မ္းစာအုုပ္ကိုု တရြက္ျခင္း လွန္ ရင္း ၊ တေနရာ မွာ ရပ္ လိုုက္တယ္။

“  ဣသေရလအမ်ဳိးသားတို႔သည္ ထိုစားစရာကို မႏၷဟု ေခၚေ၀ၚၾက၏။ နံနံေစ့ကဲ့သို႔ျဖစ္၍ ျဖဴေသာအဆင္း႐ွိ၏။ ပ်ားရည္ႏွင့္ေရာေသာ မုန္႔ႂကြပ္ႏွင့္ အရသာတူ၏  ”

ရင္ခြင္ ထဲက မုုန္႕ေလးကိုု ငံုု႕ ၾကည့္ရင္း ရႊင္ရႊင္ ျမဴးျမဴး  ျပံဳး မိတယ္။ ဟုုတ္တယ္  အရသာ ရွိ တဲ့ မုုန္႕ေလး ေပပဲ ။ တရားေဟာ ဆရာက ဆက္ေျပာတယ္ ။ နံနံေစ့ ဆိုုတာ တကယ့္ ေသးေသးေလး   ဒါေပမယ့္ ဒီ လူအုပ္စုု ၾကီးကိုု အနွစ္ ေလးဆယ္ လံုုးလံုုး ေတာထဲ မွာ အာဟာရ ဆက္ေပး ခဲ့ တဲ့ အဓိက အစားအစာ ။ ျပီးေတာ့ ၊ မနက္တိုုင္း ေကာက္သိမ္း တဲ့ အခါ   တရက္စာ ပဲ ယူရတယ္ ။ ေလာဘ နဲ႕ ပိုု ျပီး သိမ္းဆည္း မိ ရင္  ပိုုးထိုုး သြား တတ္တယ္ ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ နွိမ့္ခ်ျခင္း ၊ ေရာင့္ရဲျခင္း ၊ ဆိုုတဲ့ ဂုုဏ္ျဒပ္ ေတြ ပါ တဲ့ အမည္ ပဲ လိုု႕  ဆိုုတယ္။

။။။။။

မိုုးမိုုးကေတာ့  မုုန္႕ေလး ၾကီးလာရင္ ၊ တကယ္ပဲ စာနာ နွိမ့္ခ် တတ္သူ ျဖစ္ နိုုင္ပါ့ မလား  ၊ ေက်နပ္ ေရာင့္ရဲ နိုုင္သူ ေရာ ျဖစ္ ပါ့ မလား  ဆိုု ျပီး  အမ်ားၾကီး ၾကိဳတင္ မပူပန္ မိသလိုု   နိမိတ္ လည္း မေဆာင္ ခ်င္ ဘူး ။ အနိမ့္ဆံုုး ေတာ့ ၊  ေလာက ၾကီး ထဲကိုု ရည္ရြယ္ခ်က္ ရွိရွိ ေရာက္ လာ ျပီး ၊ ကိုုယ့္ နဲ႕ စပ္ဆိုုင္သူ တိုုင္း ကိုု ၾကည္နူးေပ်ာ္ရႊင္ေစ  တဲ့ သူေလး ျဖစ္ လာရင္ ေတာ္ပါ ျပီေလ ။

ေလာကၾကီး နဲ႕ ခ်ီ တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၾကီးေတြ ခဏေနပါ ဦးေတာ့ ။ ကေန႕  နဲ႕ မနက္ျဖန္ မွာ  ၊  စိန္ပန္းျပာ ေတြ က ၊  ေ၀ ျပီးရင္း ေ၀ ေန ေရာ ။ ေလေျပ ေတြက လတ္ဆက္ လြန္းတယ္ ။ ေနမင္းၾကီးက ျပံဳး ျပီး ၊ ေကာင္းကင္ ၾကီးက ျပာ လိုု႕ ။ အဆင္မေျပ မူ ေတြကိုု ေက်ာ္လႊား ျပီး တဲ့ အခါ ၊ ေလာကၾကီးမွာ ေက်နပ္ စရာ ေတြ လည္း ရွိတယ္ ဆိုုတာ ကိုု မုုန္႕ေလးက သက္ေသ ဖြင့္ဆိုု ေပး ခဲ့ ျပီ ။   လိုုခ်င္တာေတြရ ေတာ့ ေက်နပ္ တာေပါ့ ၊ ျဖစ္ခ်င္ သလိုု ေတြ ျဖစ္မလာရင္ စိတ္ပ်က္ လိုုက္ေပါ့  လိုု႕  သဘာ၀ ဓမၼ ကိုု ရိုုးရိုုးရွင္းရွင္း လက္ခံ တတ္တဲ့ အေ၀းက ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ရဲ႕  ကြန္ဂရက္ က်ဳေလးရွင္း  မက္ေဆ့ခ်္ ေလး ကိုု ေတာ့ ၊  အားတံုု႕ အားနာ ျဖစ္ေန မိ ခဲ့တယ္  ။

တကယ္ဆိုု ေစာင့္စားသင့္ တဲ့ အခ်ိန္တခုု ဟာ လံုုေလာက္ ျပီမိုု႕  ၊ ဘ၀ ရဲ႕  ဦးတည္ရာ ကိုု  လမ္းေၾကာင္း ေျပာင္း ဖိုု႕ ၊  ဆံုုး ျဖတ္ ျပီးတဲ့ အခ်ိန္ က်မွ ၊ မုုန္႕ေလး ေရာက္ လာ ခဲ့တာ ။  ဒါဟာ ၀မ္းသာစရာ ဆိုုတာထက္ အမ်ားၾကီး ပိုု ခဲ့တယ္ ။ အနီး အပါးက မိတ္ေဆြ တေယာက္က ဆိုုရင္ ကာယကံ ရွင္ထက္ ေတာင္ ပိုု အံ့ၾသေနဟန္ နဲ႕  ကိုုယ့္ အသား ကိုု ကိုုယ္ျပန္ ဆိတ္ ဆြဲ  မ ၾကည့္ဘူးလား တဲ့ ေလ။ ေနာက္  တေယာက္က လည္း ၊ ကဲ -  မိခင္ ျဖစ္ရတာ ဘယ္လိုု ေနလဲ  လိုု႕ မခ်ိဳ မခ်ဥ္ ေမး လာ တယ္ ။ ဒီ ျမိုု႕ကိုု ေရာက္ကတည္းက အစစ အရာရာ ကူညီ ေနၾက မိခင္လိုု ေစာင့္ေရွာက္တဲ့  အမ်ိဳးသမီးၾကီး  ကေတာ့  ခုု အခ်ိန္ မွာ ေပ်ာ္ ထား စမ္း ေဟ့  လိုု႕  ခပ္က်ယ္က်ယ္ ရယ္ေမာရင္း ဆိုုတယ္ ။ အေျမာ္အျမင္ ရွိ တဲ့ သူ႕စကားက ရိုုးရိုုးေလး နဲ႕  အဓိပၺါယ္ေတြ ပါေနတယ္ ။ ဟုုတ္ မယ္ေလ ။ ရင္ခြင္ ထဲက  မုုန္႕ေလး ဟာ အျမဲတမ္း ရင္ခြင္ ထဲ မွာ ရွိေနမွာ မဟုုတ္ သလိုု ၊ ေကာင္းကင္ၾကီး ကလည္း အျမဲ ျပာေနသည္ မွ မဟုုတ္ပဲ ။ တကိုုယ္စာ အပူအပင္ ေတြက တဘ၀ စာ ၾကိဳ ေစာင့္ေန နွင့္ ျပီ ေရာ။

အပူအပင္ မရွာလိုု ေတာ့ တဲ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ဆီ ကိုုေတာ့ ၊  ေက်းဇူးတင္ ေၾကာင္း စာျပန္ လိုုက္ တယ္။ သူငယ္ခ်င္း ေရ  ၊ ပန္းတိုုင္ ဆိုုတာ တကယ္ မရွိ တဲ့   အသက္တာ မွာ ၊ လက္ခံ ရရွိ တဲ့ ေန႕ရက္ တိုုင္း ဟာ ၊ ဆုု ေတြ ခ်ည္းပဲ ။ ။ မမီွ လိုုက္တဲ့ ရထား ရွိေပမယ့္ ၊ မေရာက္ လာ တဲ့ လက္ေဆာင္ ဆိုုတာ မရွိ ပါဘူး  ။ အရာရာတိုုင္း မွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ ရွိတယ္ လိုု႕ ေျပာၾကတယ္ မဟုုတ္လား ။ ဘယ္သူ႕ အတြက္မဆိုု ၊ ေကာင္းကင္ၾကီးက တနည္းတဖံုု ေတာ့ ျပာလြင္ ေပး ေနတာပါ ပဲ ကြာ ။

။။။။။။။။

တကယ္ဆိုု မုုန္႕ေလး ရဲ႕  မိုုး နဲ႕ ပါ့ ဟာ မွန္ေရွ႕မွာ  ရပ္ျပီး သက္ျပင္း ေတြ ကိုုယ္စီ ခ် ေန မိ ၾကတာ ဘယ္သူ သိပါ့ မတုုန္း။ မီးခိုုးေရာင္ ဆံပင္ တခ်ိဳ႕ကိုု  တနည္းနည္း နဲ႕ ဖံုုးကြယ္ ထား လိုု႕ ရေပမယ့္ ၊ ဖံုုးကြယ္ထား လိုု႕ မရ တဲ့ အရိပ္ အေငြ႕ တခ်ိဳ႕ က ၊ အရွိတရား အတိုုင္း ေလ။ တခါတေလ လည္း  အရွိတရားထက္ ပိုုျပီး ဆင္ဆင္ျပင္ျပင္ လုုပ္ရင္း  ၊ မဆိုုးလွေသးပါဘူး လိုု႕  အားတင္း ရ တာေပါ့ ။ အခုုအခ်ိန္ ေတာ့   မိုုးမိုုး ရဲ႕   နားဆြဲ အၾကီး ၾကီး ေတြကိုု  သေဘာက် တာက လြဲ လိုု႕ ၊ မုုန္႕ေလး က ဘာ ျမင္တတ္ အံုုးမလဲ ။  တခ်ိန္ ေက်ာင္းတက္ ရ တဲ့ အရြယ္ ေရာက္ရင္ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း ေတြ ရဲ႕ မိဘ ေတြ နဲ႕ ၊ နွိဳင္းယွဥ္ တာ မ်ိဳးေတြ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ လာမယ္ ။ အဲဒီ အခါ က်ရင္ ၊ မိုုး တိုု႕ ပါ့ တိုု႕ဟာ မုုန္႕ေလး ကိုု အၾကာၾကီး ေစာင့္ခဲ့ ရတဲ့ အေၾကာင္း ၊ ရွင္းျပရမယ္။ သိတတ္ လာတဲ့ အရြယ္ေရာက္ရင္ ေတာ့ ၊ မုုန္႕ေလး ဟာ  ျဖစ္ရိုုးျဖစ္စဥ္ ထက္ ပိုု တဲ့ လူကေလး ျဖစ္ေၾကာင္း  နားလည္ ေအာင္ ေျပာျပရ မွာေပါ့ ။

ဗိုုက္ထဲက ထြက္လာကာစ ပိစိေကြး ေလး တုုန္းက ဘယ္သူ နဲ႕ တူမွန္းမသိ ဘယ္လိုုခ်စ္ရ မွန္းမသိ ။ ခုုေတာ့ ေပါင္ေပၚ ကိုု ကုုတ္ျခစ္ ဖက္တြယ္ တက္ျပီး ၊ သြားေလး နွစ္ေခ်ာင္း ေပၚေအာင္ တခစ္ခစ္ ရီ ျပ ေန တဲ့ ၊ ကေလးေလး ဟာ ၊ စိန္ပန္းျပာေတြ နဲ႕ အတူ  တနွစ္ ျပည့္ ျပီ ။ ဒီ ကေလးေလး အသက္ နွစ္ဆယ္ ဆိုုရင္ -  ငါတိုု႕ အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွိမလဲ  ဆိုုတဲ့ ရိုုးဆင္းလွ တဲ့ သခ်ာၤ က၊ အခက္ခဲဆံုုး စိတ္တြက္ ပုုစ ၦာ ။  ငါတိုု႕ က်န္းမာေအာင္ ေနရ မယ္ - လိုု႕ သာ  တေယာက္တျပန္ အားေပးရင္း ေၾကာင့္ၾကမူ ေတြ ကိုု ေလ ွ်ာ့ခ် ၾကတယ္။

ေမာင္နွမ သားခ်င္း မရွိ ပဲ  တေယာက္တည္း ၾကီးျပင္းလာ မယ့္ ၊ ခေလး ဟာ ၊ သူ႕ ေဘးမွာ ရွိေနမယ့္ နွစ္ဦးတည္း ေသာ မိဘ ေတြကိုု ဘယ္လိုု ပံုုစံ နဲ႕ ရွိေစခ်င္ မလဲ ။ ကိုုယ္ေတြကသာ သားသမီး ကိုု  ဟိုုလိုု ဒီလိုု ျဖစ္ေစ ခ်င္ၾကတာ ။ သူတိုု႕ ဖက္က မွာလည္း သူတိုု႕ ျဖစ္ေစခ်င္တာ ေတြ ရွိေပ မေပါ့  ။ ငယ္တုုန္း က ဆိုု ၊ အတူမေန ၾက တဲ့ မိဘ နွစ္ေယာက္ကိုု ၾကည့္ျ ပီး ၊ ငါ တိုု႕ဟာ  ၾကားထဲက သက္သက္ ဒုုကၡလာခံ ရတယ္ လိုု႕ ၊  မလိမ္မိုုး မလိမၼာ ေတြး မိ ခဲ့ တယ္။ ျဖစ္ကိုု ျဖစ္ရမယ္ လိုု႕  ရည္မွန္းခ်က္ေတြ နဲ႕  ရဲရင့္ ခဲ့တဲ့ လူငယ္ ဘ၀ ကိုု ေက်ာ္လြန္လာ ခဲ့ ျပီး လိုု႕  ၊ မျဖစ္နိုုင္တာေတြ မျဖစ္သင့္တာေတြ အေၾကာင္း ေတြးေတာ ေတြေ၀ မူ ေတြနဲ႕  ေရာင့္ရဲလြယ္ တဲ့ အရြယ္ ကိုု ေရာက္လာ ေတာ့ မွ ၊ စာနာ စရာ ေတြကိုု စာနာ တတ္ လာ ခဲ့ တယ္။ အဲဒီ အရြယ္က်မွ ဘ၀ ကိုု အသစ္ျပန္စ ရ မယ္ ဆိုုလည္း စ ၾကတာေပါ့ မုုန္႕ေလးရာ ။

လက္ကိုုင္ဖုုန္း နဲ႕  တက္ဗလက္ ေတြကိုု ကစားစရာ လုုပ္ တဲ့   မ်ိဳးဆက္ က ၊ ေရာင္းသူမဲ့ ဆိုုင္မွာ ေစ်း၀ယ္ ျပီး ၊ ေမာင္းသူမဲ့ ကား ကိုု စီးၾက တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊  ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာ ေတြ မဲ့ မသြား ဖိုု႕ ပဲ အေရးၾကီးတာ မဟုုတ္လား။

၊၊၊၊၊၊၊၊၊

ေျပာၾကတယ္ ။ သား သမီး ရွိလာျပီ ဆိုုရင္ ဘ၀ ရဲ႕ တ၀က္ေလာက္ကိုု ေပးလိုုက္ ရတယ္ တဲ့ ။ ခုု ကိုု ပဲ ဘ၀ က တ၀က္က်ိဳး ခ်င္ ေနျပီ ဆိုုေတာ့ ၊ ရွိတာေတြ အကုုန္ပဲ ေပး ရ ေတာ့မွာ ေပါ့ ။  မနက္ မိုုးလင္း ယံုု ရွိေသး အိပ္ေရး၀ ျပီး လန္းဆတ္ ေနတဲ့ မုုန္႕ကေလး ကိုု ၊ အိပ္ခ်င္မူးတူး နဲ႕ ခ်ီရင္း ၊  open up the blind, here is the sun လိုု႕ ကဗ်ာေလး ဆို ျပ ျပီး ၊ ယင္းလိပ္ေတြ ဖြင့္ လိုုက္ တာနဲ႕ ၊ အဲဒီေန႕ ဟာ ကိုုယ့္အတြက္ ဘာမွ မက်န္ ေတာ့ ဘူး ။  မနက္စာေကၽြးတယ္ ။ ကဗ်ာ ေတြ ဆိုုျပ သီခ်င္းေတြ ဖြင့္ျပတယ္။ ေဆာ့ေပးတယ္ ။ ေန႕လည္စာေကၽြးတယ္ ။ တေရးသိပ္တယ္။ အျပင္ ထြက္ လမ္းေလ ွ်ာက္ ေပးတယ္။ ညစာေကၽြးတယ္။ စာအုုပ္ဖတ္ျပတယ္ ။ ညအိပ္ကာနီး ေရခ်ိဳးေပးတယ္။  close the blind လိုု႕ ဆိုုထားတဲ့ ကဗ်ာ မရွိေပမယ့္ ၊ ညေနေစာင္းလိုု႕ ယင္းလိပ္ ေတြ ပိတ္ တဲ့ အခ်ိန္တိုုင္း မွာ ၊ ျမန္ဆန္လြန္း တဲ့ တေန႕တာ ကိုု သတိ ထား မိ တယ္။ မုုန္႕ေလး ညအိပ္ သြား ေတာ့ ၊ ကိုုယ္ပိုုင္ အခ်ိန္တိုုတိုုေလး ထဲ ကမွ ၊ အခ်ိန္လုုျပီး  မႏၷ အေၾကာင္း  လည္း စာ က ေရး ခ်င္ေသး တာ။

စာအုုပ္ ဖတ္ဖိုု႕ ဆိုုတာ ေတာ့ ေ၀လာ ေ၀း ။ ၾကည့္ေနက် သတင္းေတြ  ၊ ရုုပ္ရွင္ ေတြ လည္း မၾကည့္ ရ တဲ့ အတူတူ  ၊ တီဗြီေရွ႕ မွာ အတူ ထိုုင္ျပီး ၊ Thomas and his friends ကိုုပဲ စီးရီးစ္ လုုပ္ျပီး ထိုုင္ၾကည့္ ေနရတယ္ ေလ ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ကေလး တကယ္ ၾကိဳက္တာက ၊ အတီးအမွဳတ္ နဲ႕ သီခ်င္းသံ ေတြ ။ ဂီတ သံ တခုုခုု ကိုု ၾကားတာနဲ႕  လူက တလွဳပ္ လွဳပ္ ျဖစ္ေနျပီ ။အရုုပ္တရုုပ္ ကိုု ၅ မိနစ္ ထက္ ပိုုျပီး စိတ္မ၀င္စား တဲ့ မုုန္႕ေလး ဟာ  ဂစ္တာ ကိုု ပထမဆံုုး စ ျပီး ေတြ႕ တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ သူ႕ ပါ့ပါ တီး ျပတာ ရပ္လိုုက္တဲ့ အထိ ၊ ဒူးေလး နွစ္ေခ်ာင္း ေထာက္ျပီး ေျမာက္ဆြ ေျမာက္ဆြ လုုပ္ လိုု႕ မ၀ နိုုင္ ရွာ ဘူး ။ သူ႕ ပါ့ က ဂ်ီမီဟန္းဒရစ္ဇ္ ၀င္စားတာ လိုု႕ ေနာက္ ရင္ ၊ မိုုးမိုုးကလည္း စႏၵယား လွထြတ္ ေလာက္ေတာ့ ၀င္စား ေစ ခ်င္တာေပါ့ ။ မုုန္႕ေလးေရ ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ကိုုယ္ေတြ မျဖစ္ေျမာက္ခဲ့ ၊ ျဖစ္ေျမာက္ခြင့္ မရ ခဲ့တာေတြ ကိုု ၊ ျပန္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ ခြင့္ ေပး လိုု႕ ေက်းဇူးပါ ကြယ္။

။။။။။။

မုုန္႕ကေလး ဟာ တနွစ္ျပည့္ သြားတာနဲ႕ ၊ ခ်က္ျခင္း ေျပာင္းလဲ လာ တယ္ ။ ကေလးေလး မဟုုတ္ေတာ့ ပဲ ၊ ေကာင္ကေလး ျဖစ္ ခ်င္ လာ ျပီ ။ မကိုုင္ရဘူး လိုု႕  ေျပာထားတဲ့ ဟာ ကိုု ၊ လစ္ တဲ့ အခ်ိန္ မွာ သြား ကိုုင္ၾကည့္ ဖိုု႕  လူလည္ က် တတ္ေနျပီ ။ သူ႕ကိုု မၾကည့္ပဲ တျခား တခုုခုု လုုပ္ေနရင္ ၊ ေခါင္းကိုု နံရံ နဲ႕ ေဆာင့္ျပီး ၊ ယူ ခ်ီ ေအာင္ မူယာ မာယာ ေတြ လုုပ္တတ္ ျပီ။  အက်ီ ၤ ၀တ္ေပးလိုု႕ ျပီးကာနီး မွ ေျခေထာက္ တေခ်ာင္းကိုု ျပန္ဆြဲထုုတ္ ျပီး တခိခိ နဲ႕  လူေနာက္ ကေလး လုုပ္ ေနျပီ ။ လမ္းေလ ွ်ာက္ ထြက္ ဖိုု႕ ၊ တြန္းလွည္း ေပၚ ကိုု ေတာင္ ၊ သိပ္ ျပီး မတက္ ခ်င္ ေတာ့ဘူး ။ ၾကည့္ ဦးေလ ။ တြန္းလွည္း နဲ႕ ကိုုယ္လံုုး နဲ႕ အျပည့္ေလာက္ ျဖစ္ လိုု႕ ၊ ေျခေထာက္ ေတြက အျပင္ကိုု ေတာင္ ထြက္ ေနျပီ ။ မၾကာခင္ မွာ သူ႕ေျခေထာက္ေပၚ သူ ရပ္ျပီး လမ္း စ ေလ ွ်ာက္ ေတာ့ မည္ ။ မိုုးမိုုး လည္း  ကေလး တြန္းလွည္း ေလး နဲ႕ လမ္းေလ ွ်ာက္ထြက္ ျခင္း အမူ ကိုု ရပ္ ရ ေတာ့မည္ ။ တျခား  အမူ ေဆာင္တာ အသစ္ေတြကိုု လိုုက္ျပီး ျဖည့္ဆည္း ရ အံုုးမည္ေပါ့ ။ ေနာက္တနွစ္ဆိုု ကစားကြင္းထဲ လိုုက္ျပီး ေျပး ခုုန္ ေပါက္ ေပး ရမည္။ ေနာက္ သံုုး ေလး နွစ္ ေလာက္ဆိုု ၊ ေက်ာင္းလိုုက္ပိုု႕ ရမည္။ ေနာက္ ဆယ္ နွစ္ ဆယ့္ငါးနွစ္ ဆိုု ေက်ာင္းစာေတြ အတြက္ ပူပန္ေပး ရမည္။ တကၠသိုုလ္ေတြ တက္ဖိုု႕   ဖန္တီး ေပး ရ မည္ ။ မဆံုုး နိုုင္ေသာ တာ၀န္ ၀တၱရား မ်ား နဲ႕  တကယ့္ ဘ၀ ထဲ မွာ သူ႕ ေျခေထာက္ ေပၚ သူ မတ္တပ္ရပ္ နိုုင္ တဲ့ အခ်ိန္ ေတြ ထိ ၊ ၾကိဳတင္ ေတြးေတာ ေန ရ ျပန္တယ္။

ေလာေလာဆယ္ဆယ္ မွာေတာ့ ၊ေလတျဖဴးျဖဴး ေအာက္မွာ လမ္းတပတ္ ပတ္ ျပီး တဲ့ ၊ မုုန္႕ ကေလး ဟာ ၊ ယူကလစ္ ပင္ၾကီးေတြ ေအာက္ က  ငွက္ ေတြ  ကိုုလည္း မၾကည့္ နိုုင္ေတာ့ဘူး ။ အိမ္ေရွ႕  ကစားကြင္း ထဲမွာ  ေျပးလႊား ခုုန္ေပါက္ ေနတဲ့ ကေလး ေတြ ကိုု လည္း ၊ အားမက် နိုုင္ရွာ ေတာ့ဘူး ။  ေနလံုုး နီနီ ညေန ေစာင္း လိုု႕  အေမ့ေက်ာင္း ကိုု  မေရာက္ခင္ မွာ ကိုု မ်က္ေတာင္ ေတြ ေညာင္း ေလ ျပီ ။

ဒီနိုုင္ငံ မွာ ေမြးတဲ့ ကေလး မိုု႕ ဒီက အမ်ားသံုုး အဂၤလိပ္ စကား နဲ႕ ၊  မိဘ ေတြ အိမ္မွာ ေျပာတဲ့ ဘာသာ စကား ၾကားမွာ ရွဳပ္ေထြး ေနမွာ ကိုု စိုုးရိမ္ မိ ခဲ့ ေပမယ့္ ၊  ပံုုမွန္ စစ္ေဆး ရတဲ့ က်န္းမာေရး ဌါန က ဆရာမ ေတြ က  ၊ ကေလး ငယ္ ေတြရဲ႕  ဦးေဏွာက္မွာ ဘာသာစကား နွစ္မ်ိဳး ေလာက္ ကိုု တခ်ိန္တည္း လက္ခံ မွတ္သား နိုုင္တယ္ လိုု႕္ ဆိုုတာ ေၾကာင့္  ၊ ေတာ္ပါေသး သည္။ ဒီေတာ့ လည္း  မုုန္႕ေလး ရဲ႕  အိပ္ယာ၀င္ သီခ်င္းေတြဟာ  မိုုးမိုုး ၾကိဳက္တဲ့ ဗမာ သီခ်င္း ေတြ လည္း ျဖစ္ေန တတ္ သည္ ။ အေရးၾကီးတာ  မုုန္႕ေလး နွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေမာက် သြားဖိုု႕ ပဲ ေလ ။ သြပ္ျပားေပၚ မိုုးစက္က်သံ တေပါက္ ေပါက္ ေအာက္မွာ ၊၀ါဆိုု ၀ါေခါင္ ေရေတြ ၾကီးေတာ့ ၊ သေျပသီးမွည့္ ေကာက္စိုု႕ ကြယ္ .. လိုု႕  အေမ တလွည့္ အဖြား တလွည့္ အေဒၚေတြ တလွည့္ ေခ်ာ့သိပ္ ခံ ခဲ့ ရတဲ့  ငယ္ဘ၀  ေတြ လိုု ေတာ့ ဘယ္ ဟုုတ္ ပါ့ မလဲ ။ မုုန္႕ေလး ရဲ႕  ငယ္ဘ၀ ေလး ဟာ  ခုုခ်ိန္မွာ ေအးခ်မ္း  တိတ္ဆိတ္ စြာပဲ   ေဆြမ်ိဳး သားျခင္း ေတြ ရဲ႕  ေမတၱာေငြ႕ နဲ႕  ေဝး ကြာ လွ တယ္။

တခါတေလ ေတာ့ လည္း ၊ မိုုးမိုုး တိုု႕ ဟာ ၊ ခရာဆူးျခံဳ  ေတြ ရွိ တဲ့ အရပ္ကိုု ျပန္ ခ်င္ တယ္။ အဲ့ဒီ အရပ္မွာ ခ်စ္တဲ့သူ ေတြ ေန ၾက တာ ဆိုုေတာ့ ၊ ေမ ွ်ာ့ နက္ မည္း ၾကီးေတြ  တြယ္ခ်င္ လည္း တြယ္ ပါေစ ၊ သေျပသီး မွည့္ တခ်ိဳ႕ တေလ ရရင္ကိုု ေပ်ာ္ေနမွာပဲ ေလ။ အခုုေတာ့ ခရမ္းျပာ စိန္ပနး္ ေတြ ၾကားထဲ မွာ ပန္းနုုေရာင္ ကတၱဝါ ငွက္ၾကီး ေတြ ရဲ႕  အသံ ကိုု နားယဥ္ ေငးေမာ ေနရင္း ၊ ဘယ္တုုန္းက ဘယ္ေကြ႕ ကိုု ေက်ာ္ ခဲ့ မွန္း မသိ ပဲ ၊  ဘ၀ ခရီး ရဲ႕  တေနရာ မွာ  ေရာက္ေန ခဲ့ တယ္  ။ ေခ်ာင္းရိုုး တေလ ွ်ာက္ ေလွကိုု ေလွာ္ လာ လိုုက္တာ ေလ  ။ အခုုဆိုု ၊ ေဟာဒီ  လက္တြန္းလွည္း ေလး ထဲ မွာ ၊ မ်က္ေတာင္ ေညာင္း ေနတဲ့ ကေလးေလး တေယာက္ ေတာင္ ရွိ ေန ခဲ့ ျပီ ။ အဲ့ဒီ ကေလး ေလး ကေရာ ၊ ဘယ္ သားေခ်ာ့ ေတး ကိုု  လြမ္းဆြတ္ လိုု႕  ၊ ဘယ္အရပ္ ေဒသ ကိုု ခင္တြယ္မွာ လဲ ။ ဘယ္ ဆီ ဘယ္၀ယ္ ေလွ ေလွာ္ ထြက္ေလ မလဲ ။ ေခ်ာင္းရိုုးထဲ မွာ ပဲ လား ။ ျမစ္ေကြ႕ ျမစ္ေကာက္ ဆီ ဆန္ တက္ေလ မလား ။  တကယ္ေတာ့ လည္း ဘဝ ဟာ အိပ္မက္ တခုု ပါပဲ ။

မရိုုး နိုုင္တဲ့ ကေလးေခ်ာ့ ကဗ်ာ ေလး ကိုု ဆိုု ညည္း မိ တယ္။

row ... row ... row your boat, gently down the stream,  merrily ... merrily ... merrily ... merrily , life is but a dream

အိပ္ျပီလား မုုန္႕ ေလး ေရ  ၊ မိုုးမိုုး တိုု႕  ေခ်ာင္းရိုုး တေလ ွ်ာက္ ဆက္ ေလွာ္ၾက ဦးမယ္ ေလ။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးသာ  ေလွာ္ ၾက မယ္ ေနာ္ ။

ေကသြယ္

ေအာက္တိုုဘာ ၂၀၁၇

◦

မႏၷ

အတိတ္ကိုု ျပန္ေတြးလိုု႕ ရာဇ၀င္သာ အသစ္ျပင္ေရး

ေကာင္းကင္ၾကီးက ၾကည္ၾကည္ ။ အလံေတြက နီနီ ။ ျပည္သူေတြက ညီညီ ။ မိန္႕ခြန္းေတြက တည္တည္ ။ ဗိုုလ္စိန္မွန္ ကြင္း က ေနမွ ေအာင္ပင္လယ္ၾကီးထဲ ထိ စီးေမ်ာလိုု႕ ။ အဲဒီေတာ့ အေတြးေတြကလည္း စီရရီ ေပါ့ ။

“ ေမ လ တိုု႕  ရင့္အိုုေဟာင္းခ်ိန္ . . . ၀သာန္မိုုးဦး မုုတ္သုုန္ျမဴးျပီ . . . တိမ္ညိဳ မိလႅာ ရစ္၀ိုုင္းကာေလ . . . တေထာင့္ကိုုးရာ ကိုုးဆယ္ ေမ မွာ . . . တိုု႕ နိုုင္ငံ သမိုုင္း အသစ္ျပင္ေရးၾကမည္ . . .”

အခုုလိုုပဲ ေမလ ရဲ႕ ရက္ေတြမွာ ေရြးေကာက္ပြဲ လွံဳ႕ေဆာ္ေတး ေတြ ေလထဲမွာ ပ်႕ံလြင့္ေနခဲ့သည္။ ေျခလွမ္းတိုုင္းမွာ တက္ၾကြမူေတြ ။ ပင္နီ၀တ္စံုု ေတြေပၚက  လံုု႕လဥသဟ ေတြ ။ ခေမာက္ၾကီးေတြ ရဲ႕  ဗ်ပ္က်ယ္က်ယ္ အ၀န္း တေလွ်ာက္  ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ခိုုတြဲရင္း. . . ဦးထိပ္ခၽြန္ခၽြန္ ရဲ႕ ပန္းပြားေတြကေန တဆင့္ ေအာင္စိတ္ေတြက ေကာင္းကင္ယံကိုု ထိုုးထြက္လိုု႕ ။ သီခ်င္းေလး ထဲက လိုုပဲ  အာဏာရွင္စနစ္ ၾကီး က ရင့္အိုုေဟာင္းျပီး ဒီမိုုကေရစီ ေလညင္းေတြ ျမဴးေန ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ တိမ္ေတာင္သဖြယ္ မင္ေရးက်ယ္ တဲ့ ျမန္မာ့နိုုင္ငံေရး ရာသီဥတုု ၾကီးထဲ မွာ ၊ အဲဒီတုုန္းက က်မ တိုု႕ေတြရဲ႕  နိုုင္င့ံ သမိုုင္းကိုု တကယ္ပဲ အသစ္ျပင္ေရး နိုုင္ခဲ့ၾကရဲ႕ လား ။

အေျပာင္းအလဲကိုု လိုုလားေနတဲ့ ျပည္သူေတြ အားလံုုးက နိုုင္ငံ့ သမိုုင္းကိုု အသစ္ျပင္ေရးၾကမယ္ေဟ့ လိုု႕   ၾကိဳးစားခဲ့ၾက ေပမဲ့ ၊ ရာထူး အာဏာ ေတြေပၚမွာ ယစ္မူးဖက္တြယ္ ေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြ ရဲ႕ တဖက္သက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ၊ အသစ္ျပင္ေရး ထားတဲ့ အေျခခံဥပေဒ တခုု မရွိေနေသး - ဆိုုျပီး ၊ ၁၉၉၀ ရဲ႕  ေအာင္ပြဲ ရလဒ္ ကိုု အေကာက္ၾကံ နဲ႕ ေမွာက္လွန္ ထားခဲ့လိုုက္တာ ကေန႕အထိပဲ ဆိုုပါေတာ့ ။ တကယ္ေတာ့ ျမန္မာ့သမိုုင္းမွာ … တလအတြင္း အေရးေပၚ အျပီးေရးဆြဲခဲ့တာ ဆိုုတဲ့ ၁၉၄၇ ဖြဲ႕စည္းပံုု အေျခခံ ဥပေဒ ကလြဲရင္ ၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ အစိုုးရ ရဲ႕  ၁၉၇၄ ဖြဲ႕စည္းပံုု ဆိုုတာလည္း ဦးေန၀င္း အာဏာသိမ္းျပီး ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ ၾကာမွ တရား၀င္ အတည္ျပဳ နိုုင္ခဲ့တာေလ။

“ ျပည္သူ႕ အစိုုးရ တခုု ကိုု ေဖာ္ထုုပ္ တည္ေထာင္ရန္ ဟူေသာ နားလည္ခံယူခ်က္ျဖင့္ ျပည္သူတိုု႕၏ ဆႏၵအရ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ လိုု္က္ေသာ ျပည္သူ႕ ကိုုယ္စားလွယ္ မ်ားျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းအပ္သည့္ ျပည္သူ႕ လႊတ္ေတာ္သည္ စတင္ေခၚယူ စည္းေ၀းသည့္ အခ်ိန္မွ စ၍ အခ်ဳပ္အျခာကိုု ပိုုင္ဆိုုင္သည္။ ဖြဲ႕စည္းအုုပ္ခ်ဳပ္ပံုု အေျခခံ ဥပေဒ မရွိသည္ ျဖစ္ေစ ၊ ဖြဲ႕စည္းအုုပ္ခ်ဳပ္ပံုု အေျခခံ ဥပေဒ ျပဌါန္း ျပီးသည္အထိ အုုပ္ခ်ဳပ္ပိုုင္ခြင့္ ရွိသည္ ” 

ဆိုုတဲ့  အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ရဲ႕ အာေဘာ္ သေဘာထားကိုု ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ အနိုုင္ရျပီး နွစ္ လ တိတိအၾကာ ဇူလိုုင္ ၂၇ ရက္ မွာေတာ့  သမိုုင္း၀င္ ဂႏၶီညီလာခံ ၾကီး နဲ႕ အတူ လက္ေတြ႕ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ နဲ႕ တကြ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ေခါင္းေဆာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု အက်ယ္ခ်ဳပ္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေတြ အသီးသီးနဲ႕  စစ္တပ္ရဲ႕  ဗ်ဳဟာက်က် လူစုုခြဲ ေနရာခြဲ  ရပ္တည္ခ်က္ေတြပါ ကြဲျပားေအာင္ လုုပ္ထားျပီးျပီ။   ဒါေပမဲ့ ဂႏၶီခမ္းမေရွ႕ က မိုုးေရေတြထဲမွာ   ျပည္သူလူထုု ၾကီးက
 ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အျပည့္နဲ႕ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ။ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုုယ္စားလွယ္ေတြ မွာလည္း ၊ ျပည္သူေတြနဲ႕ အျပိဳင္ ဇူလိုုင္ မိုုးသည္းသည္းကိုု အံတုုရင္း  ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္း မ်က္ရည္ေတြ ျဖိဳင္လိုု႕ ။ ဒါေပမဲ့ ဂႏၶီခမ္းမ ရဲ႕ အဆင္းမွာပဲ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕  အင္အားေတြ ဦးေဆာင္မူေတြ တြဲဆက္မူေတြ ကိုု ၊  တခုုျခင္း တေယာက္ျခင္း တရက္ျခင္း စနစ္တက် ျဖိဳခြင္း ခံရေလေတာ့ျပီ။

အဲဒီကတည္းက ျပည္သူ႕ အစိုုးရ သာ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုုရင္ ၊ အစိုုးရေတြ  ေလး- ငါး ဆက္ ေလာက္ ေတာင္ ေျပာင္းျပီး ေနေလာက္ျပီ ျဖစ္တဲ့ ၊ ဆယ္စုုနွစ္ နွစ္ ခုု နီးပါး  ရွိလာတဲ့ အခ်ိန္ မွာေတာ့ ၊ စစ္တပ္အစိုုးရ ေျပာတဲ့ လိုုအပ္ေနတယ္ဆိုုတဲ့ ေရးဆြဲေနတယ္ဆိုုတဲ့ ၊ တဖက္သက္  အေျခခံဥပေဒ ဆိုုတာ ၾကီး ရလာခဲ့ပါျပီ တဲ့ ။  နာဂစ္ဥပေဒ ၊ မသာ မီးကြင္းပစ္ ဥပေဒ  ၀ိေသသ ေတြ အထူးထူး ၊ ၀ိ၀ါဒ ေတြ အေထြေထြ ျဖစ္ေနတဲ့ ၊ ဒီ အေျခခံ ဥပေဒ ၾကီးကိုု . . . ကဲ အခုု ေနာက္တခါ အသစ္ျပင္ေရး ၾကရအံုုးမည္ ။

ပုုဒ္မ ၄၃၆ ဆိုုတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပံုု အေျခခံဥပေဒ ျပင္ဆင္မူ ဆိုုင္ရာ ပုုဒ္မၾကီးကိုု ျပင္ဆင္ဖိုု႕ ရန္ အတြက္ ၊ ေျပာၾကသလိုုဆိုု … စစ္ဘားတိုုက္ လႊတ္ေတာ္ၾကီးရဲ႕ မ်က္နွာစာ တံခါးၾကီးကိုု ဖြင့္ပစ္ နိုုင္ဖိုု႕ အတြက္၊   ျပည္သူ႕ ဆႏၵ ထုုပ္ေဖာ္ပြဲ ေတြ  လမ္းမေတြေပၚ လ ွ်ံက် လာျပန္ျပီ။ လက္မွတ္ေရးထိုုး ဆႏၵေဖာ္ထုုပ္လႊာေတြ လူေတြၾကားထဲ ပ်ံ၀ဲ လာျပန္ ေခ်ျပီ။ အဲဒီအတိုုင္းပါပဲ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ အနွစ္ နွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလေတြ တုုန္းကလည္း ၊ ၁၉၉၀ အေထြအေထြ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီးနဲ႕ အတူ  ျပည့္သူ႕ဆႏၵေဖာ္ထုုပ္လႊာ ေတြ တတိုုင္းျပည္လံုုး အနွံ႕ ၊ လ ွ်ံခဲ့ ပ်ံခဲ့ သည္ ပဲ မဟုုတ္လား ။

“ခေမာက္ရဲ႕ ေဘးမွာ ၾကက္ေျခခတ္လိုု႕ . . . သမိုုင္းေဟာင္း အသစ္ျပင္စိုု႕ . . . ေျဖာင့္မတ္ တည့္ မွန္တည္ၾကည္ ဂုုဏ္မခ်ိဳ႕ . . . အဖြဲ႕ခ်ဳပ္သေဘာထားမိုု႕  . . . ရည္မွန္းခ်က္ လ၀န္းအိမ္  ဒီေႏြမိန္ ရႊန္းၾကည္လဲ့လိုု႕ . . . ဘ၀ မခ်ိဳ႕ အလွ မခ်ိဳ႕  အားမာန္မခ်ိုုဳ႕ပါ  . . . ျပည္သူ႕ ေအာင္ေျမ သေျပနုု ခ်ိန္ မိုု႕ . . .”

မဲစာရြက္ေတြ ေပၚက၊  အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ သေကၤတ ခေမာက္ပံုု ရဲ႕ ေဘးမွာ ၾကက္ေျခခတ္နိုုင္ ဖိုု႕ အတြက္ ၊ က်မ တိုု႕ လူငယ္ေတြ တရြာ၀င္ တရြာထြက္ ၊ ေဟာေျပာ စည္းရံုုးခဲ့ၾကသည္။ ေမလ ရဲ႕  ေႏြေနက စူးရဲ လွေပမဲ့  မေမာနိုုင္ ၾက မပမ္းနိုုင္ၾက ။ သမိုုင္းအေဟာင္း ေတြကိုု ဒီတခ်ီေတာ့ အသစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္နိုုင္ၾကေတာ့မယ္… လိုု႕  လံုုး၀ ဧကန္ စိတ္ခ် ေမ ွ်ာ္လင့္ လိုု႕ ေပါ့ ။ လ၀န္းအိမ္ ၾကီး ကလည္း မိုုးေကာင္းကင္ မွာ ၾကည္လင္ ၀င္းပ ေအးျမ လိုု႕ေပါ့ ။

“  ‘စုု’ နိုုင္မွ ခ်မ္းသာမည္ . . . ‘စုု’ နိုုင္မွ ၾကီးပြားမည္ . . . ‘စုု’ နိုုင္မွ တိုုးတက္နိုုင္မည္  ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္ စံုုစံုုညီညီ တိုု႕အားလံုုး ယံုုၾကည္ . . ”

သီခ်င္းေလးေတြ ေဆာင္ပုုံေလး ေတြက က်မတိုု႕ နွဳတ္ဖ်ား မွာ တရြရြ တဖြဖြ ။ “ ပိေတာက္ေတြ လွိဳင္တဲ့ နွစ္… ခေမာက္ေတြ နုုိင္မဲ့ နွစ္”   ဆိုုျပီး ပိေတာက္ပန္း ေတြကေတာင္ တခဲနက္ ေအာင္ ၀င္း၀ါထိန္ လိုု႕ ။ “ငုု နဲ႕  ပိေတာက္ ေႏြမွာျပိဳင္ . . .  စုု နဲ႕ ခေမာက္ ေမမွာနိုုင္” ဆိုုတဲ့ အတိုုင္း အားလံုုးရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ ခေမာက္ေတြ ေနရာယူခဲ့တဲ့ ၁၉ ၉ ၀ ေမ ။

ဒီနွစ္ေတာ့ ေငြရတုု အၾကိဳ သိုု႕ တိုုင္ခဲ့ေလျပီ ။  ေခတ္တေခတ္ ဒါမွမဟုုတ္ သမိုုင္းအျဖစ္သနစ္ တခုု ေျပာင္းလဲ ထုုဆစ္ပံုုေဖာ္ နိုုင္ေလာက္ေအာင္ လံုုေလာက္တဲ့ ၊ နွစ္ဆယ့္ေလးနွစ္ ဆိုုတဲ့  အခ်ိန္ကာလ မွာ၊   လ၀န္းအိမ္ၾကီး က ၊ မိုုးေကာင္းကင္မွာ ရွိေနဆဲပါပဲ ။ ‘စုု’ ကလည္း အားလံုုးရဲ႕  နွလံုုးသား မွာ ၾကီးစိုုးလႊမ္းမိုုး ေနဆဲပါပဲ ။  ဒါေပမဲ့ ခေမာက္ေတြ ရဲ႕  ေႏြေဆာင္ပြဲ  ေမေအာင္ပြဲၾကီး ကိုုေတာ့ ရုုပ္ေရာ နာမ္ေရာ ျဒပ္ေရာ က်မတိုု႕ ဘယ္လိုုမွ ရွာ မေတြ႕ နိုုင္ၾက ေတာ့ဘူး ။ အဲဒီ ေအာင္ပြဲၾကီးထဲက ေအာင္ပြဲခံ ျပည္သူ႕ ကိုုယ္စားလွယ္ ေတြမွာလည္း တခ်ိဳ႕ (ရုုပ္) မရွိေတာ့ေပမဲ့ (နာမ္)ရွိေနေသး . . . တခ်ိဳ႕  (ရုုပ္) ရွိေနေသးေပမဲ့ (ျဒပ္) မရွိေတာ့ ။ ေရြးေကာက္ခံ ျပည္သူ႕ ကိုုယ္စားလွယ္ တေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်မရဲ႕ ဖခင္ၾကီး ထံမွာေတာင္ ၊ နိုုင္ငံေရး (ရုုပ္-နာမ္-ျဒပ္) ေတြ  က်မ ေသခ်ာ မခြဲ ျခားနိုုင္ေတာ့ ။ သူ႕ဆီမွာ ဆဲဗင္းဇူလိုုင္ ၀ိညဥ္ေတြက စလိုု႕  ၊ ရွစ္ေလးလံုုး ျဖတ္သန္းမူေတြ  အလယ္ ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမုုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္၀င္ တေယာက္ရဲ႕  ရုုန္းကန္ရပ္တည္မူ ေတြ အထိ  နိုုင္ငံေရး (ျဒပ္)သားေတြ အျပည့္ ရွိေနေသးေပမဲ့ ၊ သူ႕ရဲ႕ (နာမ္) ကေတာ့ ၊ သူ အင္မတန္ ျမတ္နိုုးလွတဲ့ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၾကီး နဲ႕  မသက္ဆိုုင္ေတာ့ျပီလား ။ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ရဲ႕   ၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္ ၊ ဂႏၵီခန္းမ ညီလာခံအဆင္း ၊ နိုုင္ငံေရး မုုန္တိုုင္းၾကမ္းၾကီးထဲမွာ ၊ မားမားရပ္ျပီး နိုုင္ငံေရး အန္တုုဖိုု႕ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ အတြက္ ၊ အဲဒီတုုန္းက ပါတီရဲ႕   နိုု႕ထိန္း ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူမ်ားရဲ႕  အျငိဳအျငင္ အထင္ျမင္လြဲမူကိုု ခံခဲ့ရသည္။ ပါတီရပ္တည္ေရးကိုု သာ ဦးစားေပး ျပီး ၊ နိုုင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ကိုု  အေလ ွ်ာ့ေပး ထိုုးေကၽြးခဲ့တဲ့ ၊ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ သမိုုင္း အေမွာင္တေကြ႕ မွာ ၊ သူ႕ရဲ႕ နိုုင္ငံေရး ရပ္တည္ခ်က္ (ျဒပ္)သားထုု အတြက္ ၊ (နာမ္) နဲ႕ (ရုုပ္) တခ်ိဳ႕ ကိုု စေတး ျပစ္ခဲ့ရသည္။ အခုုေတာ့ က်မတိုု႕ အိမ္ရဲ႕ နံရံ ထက္မွာ ခေမာက္ဆိုုတဲ့ (ရုုပ္) ၾကီးေတြ ပင္ မရွိေတာ့ ။ မရွိေတာ့ ဆိုု ၊ အသစ္တဖန္ ျပန္လည္ နိုုးထ လာတဲ့ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ၾကီး ရဲ႕  အလံကိုုင္သူ  “စုု” ကိုုယ္တိုုင္ ကေတာင္ ၊ အတိတ္ကိုု အရိပ္ထဲမွာ ထားခဲ့ခ်င္သည္ပဲ ။ ၉ ၀ ရလာဒ္ အေၾကာင္း စာမဖြဲ႕ ေတာ့ျပီပဲ ။ ခေမာက္ၾကီး ေတြ ကိုု ၊ ေဘးမွာ ခ် ထားလိုုက္ျပီပဲ ။

ခေမာက္ၾကီး ေတြထဲမွာလည္း ၊ အမွည့္ေၾကြ အစိမ္းေၾကြ ၊ ေၾကြပံုု အနည္းနည္း နဲ႕ ေၾကြတဲ့သူေတြက ေၾကြသြားၾကျပီ ျဖစ္ေပမင့္ ၊ နိုုင္ငံေရးအားျဖင့္  သူတိုု႕ ကၽြတ္လြတ္  ၾကပါ့မလား ။၉၀ ရလာဒ္ကိုု  အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ဆိုုတဲ့ ၊ နိုုင္ငံေရး အမ ွ်ေ၀ ျခင္း မလုုပ္နိုုင္ေသးသ၍ ၉၀ ေအာင္ပြဲ သံေယာဇဥ္ အစြဲေတြ ထဲမွာ သူတိုု႕ ၀ဲလည္ေနၾကေပဦးမည္ ။ လူလည္း မေၾကြ ယံုုၾကည္ခ်က္ေတြလည္း မေၾကြေသးတဲ့ သူေတြ မွာလည္း အေျခအေန အရပ္ရပ္ အရ ရပ္တည္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္း ေစာင္းခ်င္ေစာင္း သြား ရေပမယ့္ ၊  ၉၀ ရလာဒ္ၾကီး ကိုု စိတ္မွာ စြဲ … ၾကိတ္ကာ ခဲ ရင္း  မေျပ မေၾက နိုုင္ ရွိေနၾကေပဦးမည္ ။ တကယ္ေတာ့ သူတိုု႕ေတြဟာ ၊ ၉ ၀ ေမရဲ႕  မေၾက မေၾကြ မကၽြတ္ နိုုင္ေသးသူမ်ားပါေပ ။

လက္ေတြ႕ အရွိ ပကတိ အတိုုင္းတင္မက ယံုုၾကည္ခ်က္ သက္သက္နဲ႕  လည္း ရပ္တည္နိုုင္တဲ့  နတၱိပစၥေယာ - မရွိျခင္းျဖင့္ ေက်းဇူးျပဳျခင္း ဆိုုတဲ့ နိုုင္ငံေရး နည္းနာ ေတြကိုု နားမလည္ နိုုင္ေသးတဲ့ အခ်ိန္တခ်ိန္တုုန္းက ဖခင္ျဖစ္သူကိုု မသိသား ဆိုုးရြားစြာ ေမးခဲ့ဘူးသည္။ လႊတ္ေတာ္ေခၚယူေရး ဆိုုတဲ့ သေဘာထားက ဒီေလာက္နွစ္ေတြ ၾကာေနမွျဖင့္ ဘာအဓိပၺါယ္ရွိေတာ့မွာလည္း - လိုု႕ ဆိုုေတာ့ -  ဟုုတ္တာေပါ့ကြာ လူေတြလည္း စံုုစံုုညီညီ မရွိနိုုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ . . .ဒါေပမဲ့ ျပည္သူ႕ဆႏၵကိုု အသိအမွတ္ျပဳတယ္ ျပည္သူ႕အစိုုးရ တခုုကိုု အေလးအနက္ထားတယ္ ဆိုုတဲ့ နိုုင္ငံေရး အစဥ္အလာတခုုကိုု ရွိေစခ်င္တာ ၊ ဒီမိုုကေရစီ ေအာင္စိတ္ကိုု ေနာက္တက္လာမဲ့ အစိုုးရအဖြဲ႕ တခုုဆီ သိကၡာရွိရွိ ျငိမ္းျငိမ္းေအးေအး လက္လႊဲေျပာင္းေပးနိုုင္ယံုုပဲ ေဖေဖ တိုု႕ ေမ ွ်ာ္လင့္တာပါကြာ -  လိုု႕  ၉ ၀ အေရးကိုု အံေၾကးျပီး ေျဖရွာတယ္။ ေအး ဒါေပမဲ့ ၁၉၉၀ ေမ ဆိုုတဲ့ ျပကၡဒိန္စာရြက္ကိုုေတာ့ သမိုုင္းထဲကေန ဘယ္သူမွ ဆုုတ္ျဖဲ ျပစ္ခြင့္ မရွိဘူး . . . ေက်ာ္ခ် သြားလိုု႕ မရဘူး . . . ငါတိုု႕မွာ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ အတိတ္က ၾကမ္းၾကဳတ္ ရက္စက္မူေတြကိုု လက္စားေခ်လိုုစိတ္ မရွိေပမဲ့ သင္ပုုန္းေခ်လိုုစိတ္လည္း လံုုးလံုုး မရွိဘူးကြာ … လိုု႕  ယတိျပတ္ ဆိုုေလသည္။

အဲဒီလိုုပဲ  “စုု-လႊတ္-ေတြ႕ ” ကိုု တေလ ွ်ာက္လံုုး ကိုုင္စြဲ လာတဲ့  အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ တည္ေထာင္သူ နာယက ၾကီး ဦး၀င္းတင္ ကလည္း  သူ႕ကိုုယ္သူ ၉ ၀ ေစာ္ နံသူ လိုု႕  အျမဲ ဂုုဏ္ယူ စြာ ၀န္ခံတတ္ေလသည္။ ၉၀ ရလာဒ္ကိုု နားလည္ တန္ဖိုုးထား ခဲ့ေလသည္။ သူ႕ရဲ႕  “ ဘာလဲဟဲ့ … လူ႕ငရဲ ” စာအုုပ္ထဲက အခန္းတခန္း ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ ေပးထားပံုုကိုု က်မ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စား ေလးနက္ မိသည္။
 ေခါင္းစဥ္က  - “အနာဂါတ္ကိုု ျပန္သြားျခင္း”

တကယ္ဆိုု အနာဂါတ္ ဆိုုတာ ေရွ႕ကိုု ေလ ွ်ာက္ရမွာေလ ၊ ျပန္သြားလိုု႕ မွ မျဖစ္နိုုင္တာ ။ ဒါေပမဲ့ ဦး၀င္းတင္ကေတာ့ အနာဂါတ္ကိုု ျပန္သြားယံုုတင္မက ၊ တူးဆြေဖာ္ထုုပ္ ထားတယ္။ ပစၥဳပၺန္ နဲ႕ ဆက္စပ္ ေပါင္းစည္းထားတယ္။  တကယ္ေတာ့ ဒီ “အနာဂတ္” ထဲမွာ သူ တင္စား သိမ္း၀ွက္ထားတဲ့ အရာေတြက ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပါ့ ။ သူေျပာသလိုုဆိုု ရွစ္ေလးလံုုး ရဲ႕ အနာဂတ္ ၊ ၉၀ ေမ ရဲ႕ အနာဂတ္ ၊ ဂႏၶီေၾကျငာစာတမ္း ရဲ႕ အနာဂတ္ ၊ ေရႊဂံုုတိုုင္ ေၾကျငာစာတမ္းရဲ႕ အနာဂတ္  … အားလံုုးေသာ ရည္မွန္း ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္မွန္သမ ွ် ကိုု ဆန္႕က်င္ တိုုက္ဖ်က္ေရး ဆိုုတဲ့ အေျခခံ မူေပၚမွာပဲ ရွိေနသင့္တယ္… တဲ့။

“ဆယ္စုုနွစ္ နွစ္ခုုေက်ာ္ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕ရဲ႕ အနာဂတ္ေတြဟာ အနာဂတ္ အျဖစ္နဲ႕သာ ရွိတည္ေနပါေသးတယ္ ”  လိုု႕ ဆိုုလိုုက္ေတာ့မွ ၊ အနာဂတ္ ကိုု ျပန္သြားျခင္း ရဲ႕ အဓိပၺါယ္က ေပၚလြင္လာတယ္။  အနာဂတ္ကိုု ျပန္သြားေနစရာ မလိုု ေတာ့ဘဲ  ေတာ္လွန္-မာန္-ညဏ္-သတၱိေတြ နဲ႕ အနာဂတ္ကိုု ခ်ီတက္ ၾကပါလိုု႕ လည္း ဦး၀င္းတင္က  နွိဳးေဆာ္ ထားခဲ့တယ္။ အနာဂတ္ကိုု ခ်ီတက္ဖိုု႕ အတြက္ “ နိုုင္ငံေရးသစ္ ” ဆိုုတဲ့ လမ္းကိုုလည္း တိတိပပ ၀ိေသသ နဲ႕ ေဖာ္ညႊန္းေပးခဲ့သလိုု ၊ လမ္းေဖာက္ရမဲ့ လက္နက္ ယႏၱယားေတြကိုုပါ တခါတည္း  ေနရာ ျပ ခဲ့တယ္။

“နိုုင္ငံေရးသစ္ ဆိုုတာ စကားလံုုးသာ ၾကီးက်ယ္တာပါ။ လုုပ္ရမယ့္ ကိစၥက သိပ္ အၾကီးအက်ယ္ မဟုုတ္ပါဘူး။ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ကိုု ဆန္႕က်င္တဲ့ နိုုင္ငံေရး အင္အားစုုေတြ လက္တြဲေပါင္းစည္း လွဳပ္ရွားဖိုု႕ပါပဲ ။ အားလံုုး အသံတူ ေအာ္ၾကဖိုု႕  အလုုပ္တူ ေဖာ္ၾကဖိုု႕ပါပဲ ။ အားလံုုး ညီညြတ္ လက္တြဲ ၾကဖိုု႕ပါပဲ ။ နိုုင္ငံေရးသစ္ ဆိုုတာ ဒါပါပဲ ။”

နိုုင္ငံေရးသစ္ ကိုု က်မတိုု႕ တကယ္ပဲ ေတာင့္တ ပါတယ္။ ရာဇ၀င္ ကိုု အသစ္ျပင္ေရးဖိုု႕ လည္း က်မတိုု႕ ခဏခဏ ၾကိဳးစားခဲ့ ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတိတ္ကိုု ျပန္မေတြးခ်င္လိုု႕ ေတာ့ မရ ။

­++++++++++

ေကသြယ္
၂၄ ေမ ၂၀၁၄


ေမလ ၂၇ ရက္ မွာ ေငြရတုု အၾကိဳ နွစ္ဆယ့္ေလးနွစ္ တိုုင္ျပီ ျဖစ္တဲ့ ၁၉ ၉ ၀ ပါတီစံုု ဒီမိုုကေရစီ အေထြအေထြေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး အား ဂုုဏ္ျပဳ သတိရလ်က္ ......

Weekly Eleven Journal Vol. 9  No. 22  

◦

အတိတ္ကိုု ျပန္ေတြးလိုု႕ ရာဇ၀င္သာ အသစ္ျပင္ေရး

ေမေမ ငိုုဖိုု႕ စာေလးတပုုဒ္

ခုုနစ္ နွစ္ သမီးေလးထဲက ထားခဲ့ရေတာ့.. အေမကိုု မခင္ဘူးေပါ့… လိုု႕  ေမေမက အျမဲ ခနဲ႕ တတ္တယ္။  တကယ္ေတာ့ ခနဲ႕ တယ္ ဆိုုတာထက္  မဟုုတ္ပါဘူး…ေမေမရဲ႕   ဆိုုတဲ့ အသဲအသန္ ျငင္းဆိုုတဲ့ အသံကိုု ေမေမ ၾကားခ်င္တာ ထင္ပါရဲ႕ ။ 

အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ သူ အင္မတန္ နွစ္သက္ ျမတ္နိုုး တယုုတယ ပံုုေဖာ္ယူ ခဲ့တဲ့ အိမ္ကေလး ေပၚကေန ေမေမ  မ်က္ရည္စက္လက္ နဲ႕  ဆင္းသြားခဲ့ရတုုန္းက .. ဟုုတ္တယ္ နွစ္တန္းေက်ာင္းသူပဲ ရွိေသးတဲ့ သူ ၊ ေက်ာင္းက ျပန္လာေတာ့ အိမ္မွာ ေမေမ မရွိေနတာကိုု သိေပမဲ့ ၊ ခဏတျဖဳတ္လိုု႕ပဲ ထင္ခဲ့လိုု႕လားေတာ့မသိ ၊ ဘာမွ သိပ္ျပီး ထူးျခားတုုန္လွဳပ္မူ မရွိခဲ့ဘူး ။ အဲဒီေန႕က တလမ္းထဲ ေနတဲ့ ေမေမ့ တပည့္မေလး တေယာက္က ထူးထူးဆန္းဆန္း ထမင္းခ်ိဳင့္လာပိုု႕ တာရယ္၊ သူ႕ကိုု အေသအခ်ာ ဂရုုစိုုက္ျပီး ေန႕လည္စာ ေကၽြးခဲ့တာရယ္ ကိုုပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ ငါးခူေၾကာ္ ဟင္း လိုု႕ ေတာင္ မွတ္မိ ေနသလိုုပဲ ။ အဲ့ဒီေလာက္ ဘ၀ ေတြ ခ်ိဳးေကြ႕ သြားခဲ့တဲ့ ေန႕ တေန႕ ကိုု ငါးခူေၾကာ္ ဟင္းနဲ႕ပဲ မွတ္မိေန ခဲ့ရတာ ၊ ကံေကာင္းတယ္လိုု႕ ဆိုုရမလားပဲ ။ ခုုမွ ျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ ဒီေလာက္ ေတာင္ ျမည္ဟည္းတုုန္ခါေနတဲ့ နာရီေတြ… ခါးသက္ ျပင္းရွေနတဲ့  စကားသံေတြၾကားထဲကေန သူ႕တပည့္မကိုု လွမ္းေခၚျပီး သမီးကေလးေတြဆီ  ထမင္းဗူး ပိုု႕နိုုင္ေအာင္ စီစဥ္သြားခဲ့ေသးတဲ့ ေမေမ ။ 

အဘြားအိမ္ကေန ျပန္မလာနိုုင္ေသးတဲ့ ေမေမ့ကိုု သူ . . . စ ေမးလာတဲ့ အခ်ိန္ေတြတုုန္းက စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနတဲ့ ေဖေဖ့ မ်က္နွာကိုု ေတာ့ ၊ မွတ္မိေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ ဘယ္လိုုေနတတ္သြားခဲ့သည္လည္း မသိ. . . ေဖေဖ့ နွမေတြ ရဲ႕  ေခ်ာ့ျမဴ ယုုယမူေတြ ထဲမွာ သက္ေသာင့္ သက္သာ ရွိေနခဲ့ေလသလား . . . သူ႕အမ ေတြ ေမေမ့ဆီကိုု ပထမဆံုုး သြားေတြ႕ တဲ့ ေန႕မွာေတာင္ သူ လိုုက္မသြားခဲ့မိဘူး ။ တပတ္တခါ ေမေမ့ဆီ သြားလည္ခြင့္ ရလာတဲ့ အခါေတြတိုုင္းမွာလည္း သမီးေဇာ နဲ႕ မွဳံေတ ေနတဲ့ အဘြားရဲ႕  “ အေဖခ်စ္မ ေတြ နင္တိုု႕ အေမကိုုေတာ့ မသနားၾကဘူးလား… အဲဒီ အမ်ိဳးေတြကိုု ငါမုုန္းတယ္ ” .. ဆိုုတဲ့ နာက်ည္းသံေတြ ၾကားမွာ စိတ္လက္ေပါ့ပါးမူ ဆိုုတဲ့ အရာ ဟာ ၊ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပ်ာက္ဆံုုးေနခဲ့တယ္။ ေမေမ နဲ႕ အဘြားေရာ ဘယ္မွာ စိတ္လက္ေပါ့ပါး နိုုင္ၾကမလဲေလ..။ ေဖေဖ့ မွာ လည္း သူ႕ ရပ္တည္ခ်က္ အတြက္ သူ႕မာန္ သူ႕ထန္ေတြ နဲ႕ ေလးလံ တင္းက်ပ္ေနခဲ့မွာ အေသအခ်ာပါပဲ ။ အဲဒီအခ်ိန္က သူတိုု႕မွာ ဘယ္သူ႕ကိုု သနားျပီး ဘယ္သူ႕ ဘက္လိုုက္ရမယ္ လိုု႕  ဆံုုးျဖတ္ေရြးခ်ယ္နိုုင္တဲ့ အင္အားမွ မရွိခဲ့တာ။ ထူးထူးကဲကဲ ေရြးခ်ယ္ရဲ တဲ့ အမလတ္ ကေတာ့ ၊ တေန႕  ေက်ာင္းက အျပန္မွာ သူတိုု႕ေတြ နဲ႕ အိမ္ျပန္ လိုုက္မလာေတာ့ဘူး ။ ေမေမ့ ဆီကိုု လိုုက္သြားခဲ့တယ္။ တပတ္ တပတ္ ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ေျမာက္ဖက္ကေန ေတာင္ဖက္ကိုု ျဖတ္ျပီး ေမေမ့ဆီ သြားလည္ဖုုိ႕ ေဖေဖ့ဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းရတဲ့ အခ်ိန္ရယ္ ၊ ညေနေစာင္းလိုု႕ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲျပီး က်န္ခဲ့တဲ့ ေမေမ့ဆီကေန ျပန္လာရတဲ့ အခ်ိန္ေတြရယ္ ဟာ၊ ဘ၀ မွာ အမွတ္မရခ်င္ဆံုုး  အခ်ိန္ေတြပါပဲ ။

အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး စပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္ လိုု႕ ေမေမ က ေျပာျပတယ္။ ေျပာယံုုတင္ မဟုုတ္ဘူး ။ သူ႕ကဗ်ာေတြ အပုုဒ္ ၁၀၀ နီးပါးေလာက္ ေရးထားတဲ့ ကဒ္ထူဖံုုး စာအုုပ္ အေဟာင္းကေလးကိုု သူ႕ဗီရိုုထဲက ထုုတ္ ထုုတ္လာျပီး သူတိုု႕ေတြ လက္ထဲ အတင္းထဲ့ျပီး ျပန္ဖတ္ခိုုင္းတတ္တယ္။ အဲဒီေခတ္က သင့္ဘ၀ မဂၢဇင္းေလးမွာ က်ိဳၾကား က်ိဳၾကား ပါေလ့ရွိတဲ့ ေမေမ့ ရဲ႕ ေလးလံုုးစပ္ ကဗ်ာေလးေတြကိုု ဖတ္ၾကည့္ဘူးေပမဲ့ ၊ အထီးက်န္ ခံစားခ်က္ ေတြကိုု ပံုုေအာထားတဲ့ . . . အပစ္ပယ္ခံ အလြမ္းေတြ နဲ႕ ႏြမ္းနယ္ ေနမဲ့ . . . နာက်ည္းခ်က္ေတြကိုု ထိုုးေခ် ထဲ့ထားခဲ့ တဲ့  အဲဒီ ကဗ်ာေပါင္း မ်ားစြာကိုု သူတိုု႕  အခုုခ်ိန္မွာ မဖတ္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး ။ စိတ္လွဳပ္ရွားစရာ ပစၥပၺဳန္ အသီးသီးက ေနရာယူထားျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ သူတိုု႕ ညီအမေတြက အတိတ္ကိုု အတိတ္မွာပဲ ထားခဲ့ခ်င္ေပမဲ့ ၊ ေမေမ့မွာကေတာ့ သူ႕ ပစၥပၺဳန္ ကလည္း အတိတ္ထဲမွာပဲ ရွိေနရွာတယ္။ ေမေမက ေဖေဖ့ကိုု ခ်စ္ရွာေသးသည္ကိုုး ။ အတိတ္တုုန္းက ေဖေဖ့ အခ်စ္ကိုု ရင္ခုုန္ေႏြးေထြးစြာ လက္ခံ ခဲ့သလိုုမ်ိဳး ၊  ပစၥပၺဳန္မွာလည္း ေဖေဖ့ ရဲ႕  ေႏြးေထြးနူးညံ႕တဲ့ ဆက္ဆံမူကိုု ေမ ွ်ာ္လင့္ေစာင့္စား ေနရွာဆဲ ပဲ ။ 

ေဖေဖနဲ႕ အတူ  ေနထိုုင္ၾကီးပ်င္းခဲ့ၾကတဲ့ သူတိုု႕ ညီအမေတြဟာ ေဖေဖ့ မ်က္နွာရိပ္ မ်က္နွာကဲ နဲ႕ စိတ္ အထားအသိုုကိုု ၊ အလိုုလိုု နားလည္နိုုင္ၾကေပမဲ့ ၊ ေမေမ့ ကိုု ခ်စ္ေသးရဲ႕ လား . . . အနည္းဆံုုး သမုုဒယ အၾကြင္းအက်န္ေလးေတြ ရွိေသးရဲ႕ လား . . .ဒါမွမဟုုတ္  အေနအထိုုင္ စရိုုက္ ခံစားခ်က္ေတြ ပိုုျပီး ေ၀းသထက္ ေ၀းသြားတာလား . . .ဆိုုတဲ့  ေဖေဖ့ရဲ႕ မာေက်ာဟန္ရွိတဲ့ နွလံုုးသားကိုုေတာ့ ဘယ္လိုုနည္းနဲ႕ မွ  မခန္႕မွန္းနိုုင္ၾကဘူး ျဖစ္ေနရတယ္ ။ ေမေမ့ ကိုု ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖစ္ေအာင္ ေနာက္ေျပာင္ က်ီစယ္ ယံုုက လြဲလိုု႕ ဘယ္လိုု သတင္းစကား  ယံုုမွားခံစားခ်က္ကိုုမွ မေပးနိုုင္ေလာက္ေအာင္  အစြမ္းအစ တံုုးေနၾကရတယ္။ ဟိုုးတခ်ိန္တုုန္းကလိုု . . . “အေမ့ကိုု ျပန္ေခၚ ဖိုု႕  နင္တိုု႕ အေဖကိုု ေျပာေလ..” ဆိုုတဲ့ အဘြားရဲ႕ တိုုးတိုုး ၾကိတ္ၾကိတ္ အသံကိုု ျပန္ၾကားေယာင္လာ တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာေတာ့  သူတိုု႕ ခံစားခ်က္ေတြဟာ ၊ ၀မ္းနည္းမူေတြနဲ႕ ျပန္ ရႊန္းစိုု လာတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့လည္း ေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ကိုုယ့္ဘ၀ ကိုုယ့္မိသားစုု ဆိုုတာေတြထဲ က်ေပ်ာက္ သြားၾကျပန္တာပဲေလ ။ ေဖေဖ တိုု႕ ေမေမ တိုု႕ ဒီ အသက္ ဒီအရြယ္ၾကီးေတြပဲ ေရာက္ေနျပီ  … ကိုုယ့္ တရား ကိုုယ္ အားထုုတ္..  ဘာကိုုမ်ား ျပန္ေပါင္းထုုပ္ဖိုု႕ လိုုေသးလိုု႕ လဲ လိုု႕  အလိုုလိုု ပုုဒ္မ ခ် ပစ္ လိုုက္မိၾကတယ္ ။

ရန္ကုုန္မွာ ေမေမ နဲ႕ အတူေနတဲ့ သမီးၾကီး ဆီကိုု  နယ္က ေဖေဖက လာခဲလွေပမဲ့ ၊ နယ္မွာ ေဖေဖ နဲ႕ အတူေနတဲ့ သမီးလတ္ ဆီကိုုေတာ့ ၊ ေမေမက  အေၾကာင္းတိုုက္ဆိုုင္တိုုင္း  ေရာက္လာတတ္တယ္။ အဲဒီအိမ္ေလးကလည္း သူျမတ္နိုုး ခဲ့တဲ့ သူ႕ အိမ္ကေလး မဟုုတ္လား။ ဒါေပမဲ့လည္း လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္နီးပါးေလာက္ကတည္းက ထားရစ္ခဲ့ရတဲ့ သူ႕အိမ္ကေလးကိုု ပိုုင္ပိုုင္နိုုင္နိုုင္ ေျခခ် ေနထိုုင္ဖိုု႕ေတာ့ မျဖစ္နိုုင္ေတာ့ဘူးေပါ့ ။ ေရာက္တာနဲ႕  အိမ္ေရွ႕လာလိုုက္ အိမ္ေနာက္သြားလိုုက္ အျပင္ထြက္လိုုက္ ျပန္၀င္လာလိုုက္ ရွဳပ္ရွက္ခက္ေနတတ္တဲ့ ေမေမ့ကိုု ၊ အေနအထိုုင္ စည္းကမ္းၾကီးလွတဲ့ ေဖေဖက ၊ သူ စာထိုုင္ဖတ္ေနၾက ခံုုကေန အ၀င္တခ်က္.. အထြက္တခ်က္  လွမ္းၾကည့္တာေလာက္ အျပင္ ၊ စကားအပိုု မေျပာဘူး ။ မေနနိုုင္တဲ့ ေမေမကသာ ၊ သမီးကိုု ေျပာသလိုု ေျမးကိုု ေျပာသလိုု နဲ႕  သူေျပာခ်င္တာေလးေတြ ညွပ္ျပီး ေဖေဖ ၾကားေအာင္ ေျပာရရွာတယ္။ ရန္ကုုန္ျပန္ေရာက္သြားရင္လည္း နယ္မွာ ေနတဲ့ သမီးလတ္ ဆီ ကိုု မနက္တခါ ညတခါ ေလာက္ ဖုုန္းဆက္တတ္တယ္။ တခါတေလ တဖက္က ဖံုုးကိုုင္တဲ့သူက ေဖေဖ ျဖစ္ေနရင္ ၊ ေမေမ့အတြက္ ေနေကာင္းလား လိုု႕ တခ်က္ေလာက္ ေတာ့ နွဳတ္ခြန္းဆက္နိုုင္တယ္ေလ။ တနွစ္တခါေလာက္ ေဖေဖ ရန္ကုုန္ကိုုလာျပီး ေဆးစစ္ မ်က္စိျပ လုုပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြဆိုု ေမေမ့ မွာ အိပ္ယာျပင္ရ ၊ ဟင္းစီစဥ္ရ နဲ႕  ေနစရာကိုု မရွိဘူး။ အဲဒီလိုု အခါမ်ိဳးဆိုု သမီးေတြတင္မက ေျမးေတြက အစ ၊ ေမေမ့ကိုု ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကေရာ ။

ဘာလုုပ္လုုပ္ အေဖကိုု သာ ေရွ႕တန္းတင္ အေလးဂရုုထားက်င့္ ျဖစ္ေနတဲ့ သူတိုု႕ ညီအမ ေတြ ဟာ၊ တခါတေလ ေတာ့လည္း ေမေမ့ကိုု ေနာက္စရာ ေျပာင္စရာ ခ်စ္စနိုုး လုုပ္ေနမိတာ ထက္ပိုုျပီး ေနရာေပးမိ အေလးထားမိရဲ႕ လား လိုု႕  ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိ တယ္။ 

သူဆိုုလည္း . . . ေမေမေျပာလည္း ေျပာေလာက္စရာ ။ ၾကားထဲမွာ ေမေမ့ဆီ တခါတေလ ညအိပ္သြားတာ ၊ ေမေမ ဆရာမ အလုုပ္နဲ႕ နယ္ေျပာင္းတဲ့ ျမိဳ႕ေတြကိုု လိုုက္ျပီး တပတ္တေလ အလည္လိုုက္ ဘူးတာေလာက္က လြဲ လိုု႕ ၊ သူ. . . ေမေမ နဲ႕   ပထမဆံုုး အေသအခ်ာ အတူ ေနဖူးတာဟာ ၊ အသက္ ၂၄နွစ္ အရြယ္ေရာက္မွ ဆိုုေတာ့ ၊ အေနစိမ္းမယ္ ဆိုုလည္း စိမ္းေလာက္ခ်င္စရာေပါ့ ။ ေနာက္ ၂ နွစ္ေလာက္ေနေတာ့တခါ ၊  ေမြးမိခင္ ကိုုတင္မက အမိ ျမန္မာျပည္ကိုု ေတာင္ ထားရစ္ခဲ့မိျပန္ ။ အခုု ဒီအသက္အရြယ္ၾကီး ေရာက္ေနတာေတာင္ ျမန္မာျပည္ ျပန္လည္လိုု႕ ၊ ေမေမ နဲ႕ အိပ္တဲ့အခါ ၊ ကေလးေလး တေယာက္လိုု ေထြးလိုုက္ ဖက္လိုုက္ လုုပ္ရင္ ၊  သူ မေနတတ္တာ ၊ ေမေမသိရင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္။ 

မနွစ္က ဒီဇင္ဘာ ရန္ကုုန္ေရာက္ေတာ့ ၊  ေမေမ့ အိပ္ယာထဲ တိုုးတိုုးေ၀ွ႕ေ၀ွ႕ ၀င္အိပ္ျဖစ္တယ္။ အိပ္ယာ၀င္ ေနာက္က်တတ္တဲ့ သူ႕ကိုု ေမေမ မေစာင့္နိုုင္ပဲ အိပ္နွင့္ေပမဲ့ ၊ သူ ျခင္ေထာင္ထဲ ၀င္တာနဲ႕ တေရးနိုုးျပီး ေခါင္းအံုုးေတြခုု . . .ေစာင္ေတြ ျခံဳ နဲ႕  လုုပ္ေတာ့တာပဲ ။ ျပီးေတာ့ သူ႕ နဖူးက ဆံပင္ကိုု သပ္တင္ေပးရင္း ျပတင္းေပါက္က ျမင္ေနရတဲ့ မီးေရာင္ေတြ ေပ်ာက္တိ ေပ်ာက္က်ားနဲ႕ ေကာင္းကင္ၾကီးကိုု ေငးၾကည့္ ေနတယ္။ လမင္းၾကီးသာ ထိန္ထိန္သာေန လိုု႕ကေတာ့ ေမေမ တေယာက္ ငိုုအံုုးမွာ ဆိုုတာ သိေနတယ္။ ေမေမ့ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ တခုုက အင္မတန္ အလြမ္းသန္ အေဆြးသန္ သေလာက္၊ တဖက္မွာလည္း  ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သြားသြားလာလာ ရွိလြန္းလွတယ္။ တခါတေလ ေရဒီယိုုက လာတဲ့ ေမာင္ေမာင္ညြန္႕ သီခ်င္း ကိုု နားေထာင္ျပီး တအိအိ နဲ႕  ရွိဳက္ေနရင္း ၊ ခဏေနေတာ့ သူ႕မိတ္ေဆြတေယာက္ဆီ ဖံုုးေကာက္ေခၚျပီး စကားေတြ ေဖာင္ေလာက္ေအာင္ ေျပာခ်င္ ေျပာေနျပန္ေရာ ။ အဲဒီ ခံစားခ်က္ အစြန္း နွစ္ခုု ကိုုပဲ ဟိုုဘက္ ဒီဘက္ ေျပာင္းျပီး မ ွ်ေျခ လုုပ္ယူ ရင္း ၊ သူ႕ ရဲ႕ အထီးက်န္ နွစ္ေတြကိုု ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားနိုုင္ ခဲ့ တာပဲ ထင္ပါရဲ႕ ။ 

“ . . . အဲဒီတုုန္းက နင္တိုု႕အေဖက ဆရာမကိုု လူၾကံဳေပးလိုုက္ခ်င္လိုု႕ ပါ ဆိုုျပီး ေရာက္လာတာေလ . . .ေမေမက တူတယ္လုုံျခည္ နက္ျပာမွာ အျဖဴပြင့္ေလးေတြနဲ႕ တပတ္လ ွ်ိဳ ဆံထိုုးေလး ထံုုးထားတာ . . . ”  လိုု႕ ေမေမ စကား စ လာကတည္းက ၊ အင္း. . .တူတယ္လံုုျခည္ ဇတ္လမ္းေတာ့ နားေထာင္ရေတာ့မယ္ လိုု႕ စိတ္ထဲက ၾကိတ္ျပီး ေတြးလိုုက္တယ္။ အဲဒီ ေမေမ့ ရဲ႕ တူတယ္လံုုျခည္အလြမ္း ကိုု သူတိုု႕ ဖန္တရာေတေအာင္ ၾကားဖူးေနခဲ့ျပီးျပီေလ ။ သူသိျပီးသား အေၾကာင္းေတြကိုုပဲ ျပန္နားေထာင္ေနရရင္း လူကေတာ့ အိပ္ခ်င္ေနျပီ ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕  ေမေမ့ ဓါတ္ျပားၾကီးက ၊ ၾကည္နူးစရာ ဇတ္ေၾကာင္းျပန္ ကေန ၀မ္းနည္းစရာ စိတ္ပ်က္စရာ ဇတ္၀င္ခန္းေတြ ဖက္ကိုု ေရာက္ျပီး အသံအက္ လာတယ္ ။ ေမေမ့ စကားလံုုးေတြ က သူ႕နားထဲ ၀င္တခ်က္ မ၀င္တခ်က္ ျဖစ္ေနတုုန္း ၊ တဒုုန္းဒုုန္း နဲ႕ ကုုတင္ၾကမ္းျပင္ကိုု လက္သီးဆုုပ္ နဲ႕ ထုုေတာ့မွ မ်က္စိျပန္က်ယ္သြားတယ္။  မ်က္ရည္ေတြ နဲ႕ တရႊီးရႊီး တရႊဲရႊဲ ျဖစ္ေနတဲ့ ေမေမဟာ ၊ သူ႕ ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ ရဲ႕ ဘယ္ေနရာမွာ ဇာတ္ရွိန္တက္ျပီး ဘယ္လိုု ေဒါသ ေတြ ထြက္လာသလဲ ဆိုုတာကိုု  သတိမထားလိုုက္မိဘူး။  တေယာက္ထဲ ၀မ္းနည္း ပမ္းနည္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေမေမ့ ကိုု ၾကည့္ျပီး စိတ္ရွဳပ္ေနမိတယ္။ “ ေတာ္ပါေတာ့ ေမေမရယ္. . . သမီးလည္း အိပ္ခ်င္ေနျပီ ” လိုု႕ ေျပာလိုုက္ေတာ့.. “ ေအးပါ..ေအးပါ ” ဆိုုျပီး တဖက္ လွည့္သြားတဲ့ ေမေမ့ကိုု ၊ အခုုမွ ျပန္ျပီး သနားေနမိတယ္။ တကယ္ဆိုု ေမေမ့ရင္ထဲက အစိုုင္အခဲ တခ်ိဳ႕ ကိုု မေခ်ဖ်က္ေပးနိုုင္ရင္ေတာင္ ၊ တခါတေလေလး  သူရင္ဖြင့္ခ်င္တာေလးေတြကိုု အေရးတယူ နားေထာင္ေပးခဲ့ သင့္တာေပါ့ ေနာ္ ။ 

တရက္ေတာ့ ၊ သူ ၀ယ္လာတဲ့ စာအုုပ္ေတြထဲက ၊ မာမာေအး ရဲ႕ “ ရင္ဖြင့္ၾကည့္ပါ သူငယ္ခ်င္း”  ဆိုုတဲ့ စာအုုပ္ေလးကိုု ယူဖတ္ရင္း ၊ ေမေမ တေယာက္ မာမာေအး ေရာဂါ တက္ေတာ့တာပဲ ။ အဆိုုေတာ္ၾကီး မာမာေအး ရဲ႕ ပုုဂၢလဘ၀ အေၾကာင္း ရင္ဖြင့္ထားတဲ့ အထဲက အိမ္ေထာင္ေရးမလွပ ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေတြက ေမေမ့ကိုု စြဲေဆာင္သြားခဲ့တယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။ စာအုုပ္ ဘာညာ ဖတ္ခဲလွတဲ့ ေမေမဟာ ၊ မာမာေအး အေၾကာင္း ပါတဲ့ စာအုုပ္မွန္သမ ွ်  ရွာခိုုင္းေတာ့တာပဲ ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီတုုန္းက မာမာေအးက အေမရိကန္ ကေန ရန္ကုုန္ ခဏျပန္လာတဲ့ အခ်ိန္ ။ ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ လည္း ၊ မာမာေအး အေၾကာင္းေတြခ်ည္း ။ စာေရးေကာင္းတဲ့ သူ႕ ခင္ပြန္းေဟာင္းကေတာင္  ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ အတိတ္ေတြကိုု ျပန္ေျပာင္း ေရာ္ရမ္းရင္း အခ်စ္ရဲ႕  ဒသာန တခ်ိဳ႕ကိုု တိုု႕ထိ သြားခဲ့ေတာ့ ၊ ေမေမ့ မွာ စာတပိုုဒ္ ဖတ္လိုုက္.. “ ဟဲ့ သူ႕ေယာက်္ားၾကီးကလည္း က်ေနာ္ ေလဆိပ္မွာ သြားၾကိဳခ်င္ပါတယ္ လိုု႕ ေျပာတယ္တဲ့ ဟဲ့.. ” လိုု႕  ပါးစပ္က ေျပာလိုုက္ နဲ႕  အလုုပ္ရွဳပ္ေနေတာ့တာပါပဲ ။

ကဲ. . . အဲဒါနဲ႕ ၊ အမ်ိဳးသားကဇာတ္ရံုု မွာ လုုပ္တဲ့ မာမာေအး ရဲ႕ ဒုုတိယ ေျမာက္ ျပည္ေတာ္ျပန္ ဂီတပေဒသာပြဲၾကီး ကိုု ၊ ေမေမ့အတြက္ လက္မွတ္ မရ - ရ ေအာင္ ျဖတ္ရေတာ့တယ္။ သူကိုုယ္တိုုင္လည္း မာမာေအး ရဲ႕ သီခ်င္းေတြ ကိုု နွစ္သက္ ျမတ္နိုုးတဲ့ သူဆိုုေတာ့ ၊ အဲဒီ ဂီတပေဒသာပြဲ ၾကီးကိုု ၾကည့္ခဲ့ရတာ တကယ့္ကိုု တန္ဖိုုးမျဖတ္နိုုင္ မေမ့နိုုင္ေအာင္ပါပဲ ။ အေစာပိုုင္းမွာ ကာလေပၚ ခပ္ျမဴးျမဴး သီခ်င္းေလးေတြ နဲ႕ စ ေပမဲ့ ၊ သမၻာ့ သမၻာၾကီး ေဒၚမာမာေအးကလည္း သူ႕ ကိုု အေဆြးဘုုရင္မ အျဖစ္ လူသိမ်ားေစခဲ့တဲ့  တကယ့္ ခံစားခ်က္အစစ္ အနွစ္ေတြကိုု တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆြဲထုုတ္လာရင္း ၊ ပရိတ္သတ္ ရဲ႕  နွလံုုးသားေတြကိုု ပဲ့ေၾကြ ေပ်ာ္ဆင္းလာေအာင္ တကယ္ပဲ စြမ္းေဆာင္ နိုုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႕က မွတ္မွတ္ရရ ၊ မလွမ္းမကမ္းက ခံုုမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ သူ႕မိခင္ၾကီးကိုု လွမ္းျမင္ေတာ့ လက္ လွမ္းျပ ရင္း ၊ ပြဲၾကည့္လာသူေတြရဲ႕  အသက္အရြယ္ နဲ႕  အေနအထားေတြကိုု သတိထားမိျပီး တေယာက္တည္း ျပံဳးမိေနတယ္။  ခဏေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက.. သူ႕ အနားကိုု ေရႊ႕လာထိုုင္ရင္း အဆစ္အျမစ္ေတြေယာင္တဲ့ ေရာဂါ ျဖစ္ေနလိုု႕ ၾကာၾကာသိပ္မထိုုင္နိုုင္တဲ့ မိခင္ၾကီးကိုု တကူးတက လိုုက္ျပရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ၊ အျပီးထိ မၾကည့္နိုုင္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ရာသက္ပန္ ေယာဂီ ၀တ္ထားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ မိခင္ၾကီးကိုု လွမ္းၾကည့္ရင္း ၊ ေၾသာ္ သူလည္း မာမာေအး တိုု႕ ၊ ေမေမ တိုု႕ နဲ႕ ဘ၀တူပါပဲလား ဆိုုတာကိုု သတိရသြားတယ္။ ျမန္မာ့စႏၵယားလက္ကြက္ ကိုု ကၽြမ္းက်င္နိုုင္နင္းစြာ တီးတတ္တဲ့ ၊ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက ၊ စႏၵယား ေအာင္ခင္ လက္သံ က ဘယ္လိုု ၊ စႏၵယား မ်ိဳးနိုုင္က ဘယ္လိုု ဆိုုတာေတြ ေျပာျပေနေပမဲ့ ၊ မာမာေအး ရဲ႕  ခ်ိဳႏြဲ႕ သေလာက္ သာယာ ညွင္းေျပာင္းလွ တဲ့ အသံေန အသံထား ၊  စကားေျပ စာသား ေတြကိုုသာ ဂရုုစိုုက္နားေထာင္ ေနမိတယ္။ 

 အိုု. . အိုု႕ . . . အိုုး . . . ကိုုယ့္တေယာက္တည္း . . . . . ပိေတာက္လမ္း၀ယ္ . . . .ေလ ွ်ာက္လွမ္းခ်င္ပါတယ္. . . 

စီလြင္ ခ်ိဳၾကည္ လွတဲ့ အဆိုုေတာ္ၾကီး မာမာေအး ရဲ႕  အရွိဳက္အငင္က ရင္ထဲမွာ လွိဳက္တက္လာ သလိုု ျဖစ္လာတုုန္း ၊ ရႊတ္ကနဲ နွာေခါင္းသံ  ၾကားေတာ့ ၊ ေမေမ ရယ္ေလ. . . ပါးေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ စီးလိုု႕ ။ ေဘးက သူငယ္ခ်င္းကိုု လက္တိုု႕ ျပီး ျပ ေတာ့ ၊ သူ႕အေမလည္း ခုုေလာက္ဆိုု ငိုုေနေလာက္ျပီ သြားၾကည့္လိုုက္အံုုးမယ္ ဆိုုျပီး ေနရာ ျပန္ေရႊ႕သြားရွာတယ္။ ေၾသာ္ . . . မိန္းမသားေတြ ရဲ႕ နွလံုုးသား ေတြ ဟာ ၊ မ်က္ရည္ေတြ နဲ႕ ေဆးေၾကာ ေဖာက္ထုုပ္ ပစ္နိုုင္ ၾကလိုု႕ သာပဲ . . . လိုု႕ ေတြးေနမိတယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ  အရင္ညက  ပိတ္ပင္လိုုက္မိတဲ့ ေမေမ့ မ်က္ရည္ေတြ ကိုု ၊ အဲဒီညက ေဖာက္ထုုပ္ ယိုုစီး ခြင့္ ေပး လိုုက္ နိုုင္မိတဲ့ အတြက္ ၊ ေတာ္ပါေသးရဲ႕  လိုု႕  စိတ္သက္သာရာ ရခဲ့မိတယ္။ 

မာမာေအး ရဲ႕ သီခ်င္းတပုုဒ္စီ ကိုု သူဖတ္ထားမိတဲ့  အေၾကာင္းအရာ အပိုုင္းအစ ေတြ နဲ႕ ၊ ေလ ွ်ာက္ဆက္စပ္ ၾကည့္ေနတဲ့ ေမေမ့ ကိုု ၊ ေနာက္တရက္ . . . SONY MP3 Player ကေလး တလံုုး သြား၀ယ္ျပီး  မာမာေအး သီခ်င္းေတြ အျပည့္ ထဲ့ေပးလိုုက္ ေတာ့ ၊ ေမေမ့ မ်က္နွာၾကီး လင္းပ သြားရွာတယ္။  ပုုတီး မ်ိဳးစံုုရယ္ ၊ သီခ်င္းနားေထာင္တဲ့ နားက်ပ္ ၾကိဳးေတြရယ္ ရွဳပ္ပြေနတဲ့ ေမေမ့ အိပ္ယာ ကိုု ၾကည့္ျပီး သူ ျပံဳး မိတယ္။ တခါတေလ လက္က ပုုတီးကိုုင္ ထားေပမဲ့ ၊ နားမွာ နားက်ပ္ တန္းလန္း နဲ႕  မာမာေအး သီခ်င္းေတြကိုု   နွာေခါင္းသံ ေလးနဲ႕  ခပ္တိုုးတိုုး လိုုက္ဆိုုညည္း ေနတတ္တဲ့  ေမေမ့ကိုု ၊  “အဘြားကေတာ့ ဒရာမာကြင္းပဲကြာ ”   လိုု႕  ေျမးမ တေယာက္က ေဘးက ေနာက္သြားလည္း ေမေမ မၾကားေပ ။  ၾကားရင္လည္း ဒရာမာကြင္း ဆိုုတာ သူ႕ကိုု ေလွာင္တာလိုု႕ သူ သေဘာေပါက္ခ်င္မွ ေပါက္ေပမည္။

ဘာပဲေျပာေျပာ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ ေမေမ့ အတြက္ေတာ့ ၊ မာမာေအး သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ရင္း သူ႕ နွလံုုးသားေတြက အျမဲ နုုပ်ိဳေနေပလိမ့္မည္ ။ သူ႕ ခံစားခ်က္ေတြက အျမဲ  ေႏြးေထြးေနေပလိမ့္မည္။  တူတယ္လံုုျခည္ နက္ျပာေလးက အျမဲ သစ္လြင္ေနသလိုု ၊ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ  လူၾကံဳလာေပးတဲ့ လူရြယ္ ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြကလည္း အျမဲ ေတာက္ပ ရႊန္းစိုု ေနေပလိမ့္မည္။ အကယ္လိုု႕မ်ား နာက်ည္း ၀မ္းနည္းမူေတြ ျပည့္လ ွ်ံ လာရင္လည္း ၊ အေ၀းက  ေမေမ့ အတြက္ သူ စိတ္မပူလွပါ ။ သြန္ထုုပ္ ေဖာက္ခ် ပစ္လိုုက္ဖိုု႕ ေမေမ့ မွာ မ်က္ရည္ေတြ မခမ္းနိုုင္ေအာင္ ရွိေနေသးသည္ပဲ ။ 

စာၾကည့္ စားပြဲေပၚက ေမေမ့ရဲ႕ ပ်ိဳျမစ္စဥ္က ဓါတ္ပံုုေဟာင္းေလးကိုု လွမ္းၾကည့္မိရင္း ၊ အေမေန႕ လိုု႕ ေျပာေနၾကတဲ့ ဒီကေန႕မွာ ထူးထူးျခားျခား သတိရေနမိတယ္။ အခုု အခ်ိန္ဆိုုရင္ေတာင္ ၊ ေမေမ တေယာက္ နားက်ပ္ကေလး တပ္ျပီး ၊  ေမ့ကြက္ကိုု ရွာ . . . ရွာသူ ေမာင္ေရ . . . ေမ ဘယ္သူ႕ကိုုမွ အျပစ္လည္း မတင္လိုုေပ . . လိုု႕  ဆိုုညည္း လြမ္းဆြတ္ ေနေလမလား ။ ဒါမွမဟုုတ္  သူ႕ မိတ္ေဆြ ေတြ နဲ႕  ဖံုုးေတြေျပာ ျပီး ၊  ရႊင္လန္းတက္ၾကြ ေနေလ မလား ။ 

ေကသြယ္

၆ နာရီ ၆ မိနစ္၊  ဇန္န၀ါရီ ၁၇ ရက္ ၂၀၁၄
ကာဂူးလီ

◦

ေမေမ ငိုုဖိုု႕ စာေလးတပုုဒ္

ကေလးဘ၀ ေန႕မ်ား

တေန႕ က.. all about bloggers ဆိုတဲ့..ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ စာမ်က္နွာေလး မွာ.. ကိုေပါ ဆိုတဲ့..ဘေလာ့ဂါ ၾကီးက.. တေနရာက ေန ရ လာ တဲ့ စာေလး တခု ကို ေ၀မွ် လိုက္ေတာ့.. ဘေလာ့ဂါ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရဲ႕.. စိတ္အေတြး ေတြ..ရုတ္တရက္ ထ ပ်ံေျပးကုန္ ၾက ေတာ့တယ္။

First, we survived with mothers who had no maids. They cooked /cleaned while taking care of us at the same time.

We would spend hours on the fields under bright sunlight flying our kites, without worrying about the UV ray which never seem to affect us.

We would leave home in the morning and play all day, till street lights came on.
No one was able to reach us all day. WE DID NOT HAVE HANDPHONE S TO BUG US. And we were O.K. AND WE WERE SAFE.

We went to the jungle to catch spiders without worries of Aedes mosquitoes.

With mere 5 pebbles (stones) would be a endless game. With a ball (tennis ball best) we boys would run like crazy for hours.

We caught guppies in drains / canals and when it rained, we swam there.

We rode bikes or walked to a friend's house and just yelled for them!

We shared one soft drink with four friends, from one bottle and NO ONE actually worried about being unhygienic.

We fell out of trees, got cut, broke bones and teeth and we still continued the stunts.

We ate salty, very sweet & oily food, candies, bread and real butter and drank very sweet soft sweet coffee/ tea, ice kacang, but we weren't overweight because.......
WE WERE OFTEN OUT PLAYING!!

We never had birthdays parties till we were 21

+++++++

ဆိုေတာ့.. ပ်ံေျပးသြားတဲ့ ဆီ က ၊ ကေလးဘ၀ က ေန႕ရက္မ်ား ဆီ ကို ေပါ့။


 တကယ္ကိုပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ဆို.. ကေလး တေယာက္ လူျဖစ္ဖို႕ .. ဒီေလာက္ၾကီး မခဲယဥ္း လွ ဘူး ထင္တာပါပဲ ။ ေက်ာင္းသြားေတာ့..ကိုယ့္ ျမိဳ႕ ၀ိုင္းေလး ထဲ။  ေဆာ့ကစား ေတာ့..ကိုယ့္ရပ္ကြက္..ကိုယ့္လမ္း.. ထဲ  ။ ေမာင္နွမ မ်ားတဲ့ ကိုယ္ တို႕ ေတြ ဆို..ကိုယ္ ျခင္း ေမာင္နွမ ေတြ နဲ႕ တင္..ကိုယ့္ျခံ ၀ိုင္း ထဲ စိတ္ၾကိဳက္ ေဆာ့ စမ္း ။

တကယ္ေတာ့.. ညီအမ ေတြ အားလံုး ေမြးတုန္းကေတာ့..အေမ့ ဖက္က အဖြားတို႕ အိမ္မွာ ေမြးခဲ့တာ။ ေဖေဖ ေရာ ေမေမ ေရာ ေက်ာင္းဆရာ ဆရာမ ေတြ ဆိုေတာ့.. အေမဖက္က..အဖြား နဲ႕.. ေဒၚေလး ေတြ ရဲ႕ လက္ေပၚ မွာပဲ.. အေန မ်ား ခဲ့ သည္။ ငယ္စဥ္ၾကီးလိုက္ နွစ္နွစ္ေလာက္ ဆီပဲ ျခားတဲ့..ကေလး ဘုစုခရု ငါးေယာက္ ကို သည္းခံ စိတ္ရွည္ ခဲ့တဲ့.. ေဒၚေလးေတြ နဲ႕ ဦးေလးငယ္ တို႕ ေနရာ မွာ ခုေန ျပန္၀င္ ၾကည့္ေတာ့..သိပ္ေတာ့ မလြယ္လွ ။

ေက်ာင္းစ ထား တဲ့ အရြယ္ ေရာက္ေတာ့ . အေဖမ်ိဳး ေတြ ဖက္ ေရာက္သြား ခဲ့ သည္။ အဲဒီေတာ့.. ျပက္ျပက္ထင္ထင္ မွတ္မိ တဲ့ ကေလးဘ၀ ေတြ ကေတာ့..အဲဒီ ျခံ၀ိုင္းေလး ထဲ မွာပဲ ျဖစ္ေန ခဲ့ တယ္။

ျခံ၀ိုင္း ဆို ေပ မဲ့ လို႕.. အၾကီး မယ္ ၾကီး  မဟုတ္သလို.. က်ဥ္းက်ဥ္းက်ဳတ္က်ဳတ္ ကေလး လည္း ဟုတ္ဘူး ရယ္။ ( ကိုယ္တို႕ အရပ္မွာ.. အလြန္ၾကီးတယ္  ဆိုရင္.. အၾကီး အေမၾကီး  လို႕ ေျပာတတ္တယ္။ အသံ ထြက္ေတာ့..အၾကီးမယ္ၾကီး ျဖစ္သြားေရာ ) 

လမ္းထိပ္မွာ စ်းဆိုင္ၾကီး နဲ႕ အိမ္ခပ္ ၾကီးၾကီး ရွိ တဲ့..စီးပြားေရးသမား ၾကီးေဒၚက.. အစိုးရ ၀န္ထမ္း ေတြ ျဖစ္တဲ့ သူ႕ ေမာင္ နွစ္ ေယာက္ ကို.. လမ္းထဲ အလယ္မက် တက် ေလး မွာ.. ျခံ၀ိုင္း ေလး အသင့္အတင့္ နဲ႕..အိမ္ နွစ္လံုး ကပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ ထားသည္။

 အိမ္ နွစ္လံုးက လည္း ကပ္သလား မေမး နဲ႕.. ၾကားထဲ မွာ..ဒန္႕သလြန္ပင္ တပင္၊ ဇီးခ်ိဳပင္ တပင္ နဲ႕.. ေရ ထဲ့ တဲ့ ေက်ာက္ဆည္ ေလး ငါးလံုး  က လြဲ ရင္..တအိမ့္ တအိမ္ လွမ္း ျမင္..လွမ္း စကား ေျပာလို႕ ရ ေန တာပဲ ။ လူၾကီးေတြ ၾကားထဲ .. ညီအကိုျခင္း..မရီး မတ္ ျခင္း ေတြ..လင္ညီအမ ျခင္းေတြ ဘယ္လို ဆက္ဆံ ၾက သလဲ မသိ.. ကိုယ္တို႕ ကေလး ေတြ ကေတာ့.. အရြယ္တူ ျခင္း .. ဆိုဒ္တူျခင္းေတြ  သူ႕အဆိုင္း နဲ႕ သူ..။  ဟိုဖက္ အိမ္က ခုနွစ္ေယာက္ ၊ ဒီဖက္ က.. ကိုယ္ ေတြ က..ငါးေယာာက္  လမ္းထိပ္ က  ၾကီး ေဒၚ ရဲ႕ သံုးေယာက္  .. ေပါင္း ဆယ့္ငါးေယာက္ ေသာ တ၀မ္းကြဲ ေမာင္နွမ ေတြ ၊ ရန္ျဖစ္လိုက္..ဖုန္တလံုးလံုး ထ ေအာင္ ေဆာ့လိုက္.. တအိမ့္တအိမ္ကူး လိုက္.. သစ္ပင္ ေတြ လု လိုက္။

သစ္ပင္ လု ရ တယ္ ဆို တာ ဒီလို။

ကိုယ္ တို႕ အိမ္ ရဲ႕  လက္ယာ ဖက္ျခမ္း မွာ.. အမ်ိဳးလည္း ေကာင္း ၊ သီးအားလည္း ေကာင္း တဲ့..မာလကာပင္ အၾကီးမယ္ ၾကီး တခု ရွိတယ္။ လူ႕ ခါး ေလာက္ မေရာက္တေရာက္  ခုန္တတ္လို႕ ရ တဲ့  ပင္စည္ခြ ကေလး ကေန ျပီးေတာ့.. ပတ္ပတ္ လည္ ကို အကိုင္းၾကီး ေလးကိုင္း နဲ႕ ေထာင္တက္ သြားလိုက္တာ.. နွစ္ထပ္အိမ္ ကို ေတာင္ ေက်ာ္ခ်င္ခ်င္ ရယ္။ မာလကာပင္ က လည္း သီးအားေကာင္းသလား မေမး နဲ႕.. မိုးတြင္း တတြင္း လံုး..သီး တဲ့ အျပင္ ေႏြ မွာေတာင္ ေႏြသီး ကၽြတ္ဆတ္ဆက္  က ေလး   ေတြက.. ပို စားေကာင္း ေန ေသးတယ္။ လူၾကီး ေတြ က .. အိမ္ အေပၚထပ္ ျပတင္းေပါက္ တို႕ ဗရံတာ တို႕ ကေန ျပီး ၀ါးတံခ်ဳ နဲ႕ ခူးစား ၾက ေပ မဲ့..၊ ကိုယ္ တို႕ ခေလး တသိုက္ က ေတာ့..၊ မိုးလင္း တာ နဲ႕..မာလကာ ပင္ ေပၚ ေရာက္ ေန ျပီ ။  တကယ့္တကယ္ တလံုး နွစ္လံုးထက္ လည္း ဘယ္ ပို စားနိုင္ မွာ လည္း ။ အပင္ ေပၚ တက္ခြ ရ တာ ကို က..ေပ်ာ္စရာ ေကာင္း ေနတာ။ အလကား ေန အလကား ဟိုး အရြက္ၾကိဳ အရြက္ၾကား ထိပ္ေခါင္ ကိုင္း ေတြ ၾကားက..အသီး ၀င္း၀င္း ပြပြ ၾကီး ေတြ ေတြ႕ရင္ ကိုပဲ.. ရတနာသိုက္ ၾကီး ေတြ႕ သလိုလို ။ ေတြ႕သမွ် ခူး ျပီး အပင္ေအာက္က..ေက်ာက္စည္ ထဲ သာ၊  ျပစ္ခ် ထား လိုက္ ။ လမ္းထဲက.. အိမ္နီးနားျခင္း ေတြ ကလည္း သြားရင္း လာရင္း ၀င္ လာ ေတာင္းစား သြား တာ ပဲ။ 

အဲဒီ မာလကာ ပင္ နဲ႕ ပတ္သတ္လို႕  ေမာင္နွမ ေတြ လည္း  ေတာ္ေတာ့္ကို ေသြးကြဲ ၾက ရတယ္။ ေသြးကလည္း တ၀က္က ကြဲ ျပီး သား ျဖစ္ေနတာကိုး။ ေမာင္နွမ ေတြ အားလံုး ထဲ မွာ အဲဒီ မာလကာပင္ ကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္..ကိုင္းက်ိဳ ကိုင္းၾကား..ကိုင္းဖ်ား ကိုင္းနား အထိ တတ္နိုင္ တဲ့သူ က၊ နွစ္ေယာက္ ပဲ ရွိတယ္။ 

 ဟိုဖက္ အိမ္က.. အငယ္ဆံုး ေကာင္ မင္းမင္း ရယ္ ၊ လမ္းထိပ္ က..ၾကီးေဒၚသမီး မမငယ္ ရယ္ ။  သူတို႕က သစ္ပင္တက္ ကၽြမ္း ေတာ့ အသီးေကာင္း ေကာင္း ပြပြ ၀င္း၀င္း ေလး ေတြ ဆိုတာ..သူတို႕ လက္ထဲ မွာ ခ်ည္းပဲ။ တခါတေလ..ဒီဖက္ အိမ္က လူေတြ..အိပ္ယာ မ နိုးေသးဘူး.. မင္းမင္း က.. သစ္ပင္ေပၚ မွာ..တခၽြတ္ခၽြတ္ နဲ႕ ေရာက္ေနျပီ။ ကိုယ္ တို႕ ညီအမ ေတြ ကလည္း ရွိတဲ့ ဥစၥာကို ရွာၾကံ ေျခာက္ တာ ပဲ ။ ဒါ..ငါတို႕ မာလကာပင္ ၾကီး ေပါ့ ။ တခါ တေလ လည္း.. လမ္းထိပ္ အိမ္ ကေန..တေယာက္တည္း ပ်င္းလြန္းလို႕ လာ ေဆာ့ တဲ့.. တဦးတည္းေသာ သမီး မမငယ္ ကို လည္း.. ျခံ၀ိုင္း ထဲ ေရာက္တာ နဲ႕.. ဟိုဖက္ အိမ္ နဲ႕ ဒီဖက္အိမ္ ယာယီ မဟာမိတ္ ဖြဲ႕ ျပီး..၀ိုင္း ပညာ ျပ ၾက လို႕..ခဏခဏ ငို ျပန္ ရ တတ္ တယ္ ။

အပင္တက္ လည္း မကၽြမ္း၊ အသီး လည္း မရွာတတ္တဲ့.. ကိုယ္ ကေတာ့.. တနွစ္ နဲ႕ ေျခာက္လပဲ ကြာ တဲ့. နို႕ညွာ အမ   မိေတ နဲ႕ ေပါင္း ျပီး မာလကာ ပင္ ကို ၊ အေျခာက္တိုက္ ပဲ တက္ တာ မ်ားပါတယ္။ အေျခာက္တိုက္ ဆိုတာ က.. အလကား ေန အလကား ပ်င္းတာနဲ႕..အားတာနဲ႕..အပင္ေပၚ တက္..။ သစ္တကိုင္း စီ ယူ ျပီး အိမ္လုပ္တမ္း ကစား ။ စာက်က္စရာ ရွိရင္ လည္း စာအုပ္ကို အပင္ေပၚ ယူ ျပီး က်က္။  သစ္ကိုင္း ေတြ ဆိုတာလည္း လူဆီ ေတြ ၀ ျပီး ၊ ေပၚလစ္ သုတ္ထားသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္ ေျပာင္ေခ်ာ ေနတာပဲ။ မာလကာပင္ မိန္းမ တက္ လို႕ သာ ေသရင္.. အဲဒီ အပင္ၾကီးလည္း အေစာၾကီး တည္းက  ေသ ေရာ ပဲ။ တက္လိုက္တဲ့ မိန္းမ ေတြ။

အဲ  .. ေဆာင္းတြင္း ေရာက္လာျပီ ဆိုရင္ေတာ့.. ဟိုဖက္ အိမ္က..ေမာင္နွမ ေတြ ကို မ်က္နွာခ်ိဳ ျပန္ေသြး ရ ျပန္တယ္။ ဘာလို႕ဆို သူတို႕ အိမ္ေနာက္ေဖးက..ဆီးသီးပင္ ၾကီးက.. အသီးေတြ ရဲရဲ နီ လာ ျပီ ကိုး။ မာလကာသီး ရာသီ ကလည္း ကုန္ျပီ။ ဆီးပင္ကေတာ့..အပင္တတ္လို႕ မလြယ္ သလို တက္စရာလည္း မလိုဘူး။ အကိုင္းေတြ ေအာက္မွာ ေထာက္ထားတဲ့..၀ါးတံခ်ဳ ေတြကို တခ်က္ နွစ္ခ်က္ ပင့္လိုက္ တာ နဲ႕.. ေအာက္ မွာ.. ခင္း ထား တဲ့ ဖြဲေတြ ေပၚ တျဖဳန္းျဖန္း ေၾကြေတာ့ တာပဲ။ အဲလို အခ်ိန္ဆို..ဟိုဖက္ အိမ္က.. အမ ေတြ က လည္း ..ဟဲ့ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚ.. က် ကုန္ျပီ တို႕ ဘာတို႕.. ေအာ္ ေပါ့။ ျပီးေတာ့ လည္း ေမာင္နွမ ေတြ..ဟိုဖက္အိမ္ က ငံျပာရည္ ရယ္..ဒီဖက္အိမ္က.. ငရုတ္သီးမွုန္႕ ရယ္ ကို ဇလံုထဲ ဆီးသီး နဲ႕ ေရာနယ္ ျပီး.. တရွဴးရွဴးတရွဲရွဲ စားၾက ျပန္ေရာ။

မိုးဦးက် သရက္သီး ေပၚ ခ်ိန္ က ..ဒီေလာက္ ျပသာနာ မရွိလွဘူး။ ဟိုဖက္ အိမ္က..ေရႊနီသီး ေတြ နဲ႕..ဒီဖက္အိမ္က.. ရင္ကြဲသီး - အသီး လိုက္ တာ ျခင္း က လည္း   အတူတူ ေလာက္ မို႕၊ အျပန္အလွန္ လဲ စား ၾက တာပဲ ။ တျခံေက်ာ္က   ကိုင္းက် ေန တဲ့.. မခ်စ္စု ပင္ ၾကီး ကိုေတာ့.. နွစ္အိမ္လံုးက ေမာင္နွမ ေတြ..အလစ္ေခ်ာင္း ျပီး..ခဲ နဲ႕ ျပစ္ျပစ္ စား တတ္တာ။ မိုးဦးေလဦးက် လို႕..တျဗဳန္းျဗဳန္း ေၾကြျပီ ဆို ရင္ေတာ့.. မရွက္တတ္ေသး တဲ့..အငယ္ ေတြ က တာ၀န္ယူ ျပီး ၊ ေျမာင္းထဲထိ ဆင္းေကာက္ ပဲ ။

တအုပ္လံုး နည္းနည္းေလး ရွိန္ တာက လမ္းထိပ္က ၾကီးေဒၚပဲ ရွိတယ္ ။ ရွိန္တယ္ ဆိုတာ ကလည္း.. သူက..ပိုက္ဆံအိတ္ ၾကီး ျဖစ္ေနေတာ့.. ေကၽြးအေမ လို ေပါ့ ေလ။ ၾကီးေဒၚက.. စိတ္ကူးကလည္း ယဥ္ တတ္ ေသးတာ။ သူက  ၀မ္းကြဲ ေမာင္နွမ ေတြ အကုန္လံုးကို..သိပ္ စည္းလံုး ခ်စ္ခင္ ေစခ်င္သည္ ။ ဒါေတာင္ တရုန္းရုန္း တအုန္းအုန္း နဲ႕ လက္ရွိ ေမာင္နွမ ဆယ့္ငါးေယာက္ အျပင္၊ တျခားရပ္ကြက္ တခု မွာ ေန တဲ့.. နည္းနည္း အေနေ၀း တဲ့.. ၾကီးၾကီး တေယာက္ မွာ လည္း သားသမီး သံုးေယာက္ ရွိေသး ေတာ့.. တရား၀င္ စုစုေပါင္းက..ဆယ့္ရွစ္ေယာက္။ အဲဒီ ဆယ့္ရွစ္ေယာက္ စလံုး ရဲ႕..ေမြးေန႕ ေမြးရက္ ေတြကို အလြတ္ ရ သူ အျဖစ္ သူ႕ကိုယ္သူ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူ တတ္ သူ။ ငါက..ငါေမြးတာတင္ မက..ငါ့ေမာင္ ငါ့အမ က ေမြးတာေတြ ကိုပါ.. တာ၀န္ယူ နိုင္တယ္ေဟ့ လို႕ လည္း ၊ လက္ခေမာင္း ခတ္တတ္သူ။ သူ ကိုယ္တိုင္ ဆံုးခန္း မတိုင္ ခဲ့ တဲ့ ပညာေရး အတြက္ ၊ အတိုးခ် ခ်င္ စိတ္ က လည္း ၾကီး လွ သည္။ သားသမီး တူမ ေတြ တင္ မက.. အနီး အပါးက..ကေလး ေတြ ကို လည္း ၊ ပညာေရး အတြက္ ဆိုရင္.. လာခဲ့ ပဲ ။  ေက်ာင္း ေအာင္စာရင္း ေတြ ထြက္ျပီ ဆိုရင္… ကာယကံ ရွင္ ေတြ က  အိပ္ေကာင္းေန တုန္း .. မနက္ ၅ နာရီ တိုင္း မွန္မွန္ လမ္းထေလွ်ာက္ တဲ့ ၾကီးေဒၚ က..  အေစာဆံုး သြားၾကည့္ ျပီး သြား ျပီ။  အိမ္ေရွ႕ကေန..  တလမ္းလံုး ၾကားေအာင္ လာေအာ္ ျပီး သြား ျပီ ။  ဘယ္သူ က ဂုဏ္ထူး ဘယ္နွယ္ခု..  ဘယ္၀ါက  ဂုဏ္ထူးမပါ  ေမာင္နွမ ေတြ အတန္းကုန္ ရွိသမွ်.. သူပဲ ဒိုင္ခံ ၾကည့္ေပး တာ။

ေမာင္နွမ ေတြ ကလည္း.. အရြယ္ေတြက.. ဆိုင္း၀ိုင္း ထဲက..ပတ္လံုးေလး ေတြ လို.. အနိမ့္ အျမင့္ အဆင့္ဆင့္ အစီစီ အရီရီ။ ေျပာရရင္ အတန္းတိုင္း မွာ တေယာက္ ရွိတယ္ ဆိုပါေတာ့။ ေက်ာင္းဖတ္စာအုပ္ ဆိုတာ.. ၾကီးစဥ္ ငယ္လိုက္ အဆင့္ဆင့္ လက္လႊဲ သြားလိုက္တာ ေမာင္နွမ ဆယ့္ရွစ္ေယာက္မွာ အငယ္ဆံုး လာျဖစ္ရ တဲ့.. ကိုယ့္ အတြက္ေတာ့.. ေသျပီ ဆရာပဲ ။ ေက်ာင္းစာအုပ္ တင္ မကဘူးေလ.. ေက်ာင္း၀တ္စံု ဆိုလည္း.. အမ ေတြ အဆင့္ဆင့္ ဆီ က..က် လာတာ ေတြ ဆိုေတာ့ ။

အသစ္ ၀တ္ရ ျပီ ေဟ့ ဆို ေတာ့ လည္း.. ယိမ္းထြက္သလား ေအာက္ေမ့ ရတယ္။ အတြက္ အခ်က္ ေကာင္း  အကြက္လည္း ေစ့ တဲ့ ၾကီးေဒၚက..ဘာ၀ယ္၀ယ္ အုပ္လိုက္ ၊ ေတာင္းလိုက္၊ ဒါဇင္လိုက္ ဆိုေတာ့၊ ပိတ္တအုပ္ ၀ယ္ထားျပီ ဆိုရင္..၀တ္ေပ ေတာ့.. လံုျခည္ဆင္တူ ၊ ဂါ၀န္ ဆင္တူ၊ ရွပ္အက်ီ ၤ ဆင္တူ။

အဲဒီ ေမာင္နွမ ၁၈ ေယာက္ ဓါတ္ပံုေလး ကိုလည္း ၾကီးေဒၚပဲ စီကာ စဥ္ကာ ရိုက္ခဲ့ တာ ေလ ။ ေအာက္ဆံုးတန္းက.. ဒီဇိုင္းေတြ က လည္း ၊ သူ႕ဒီဇိုင္း သူ႕လက္ရာ ပါပဲ ။ ခုေန ျပန္ေတြး ေတာ့..ေတာ္ေတာ္ပဲ လုပ္လည္း လုပ္နိုင္ တဲ့ ၾကီးေဒၚ လို႕…။

သၾကၤန္ ပိတ္ရက္..ေက်ာင္းေတြ အလုပ္ေတြ နား ျပီ ဆိုတာနဲ႕.. သူ႕ရဲ႕ တခ်က္ခုတ္ နွစ္ခ်က္ျပတ္ ဘုရားဖူး လိပ္ဥတူး အစီအစဥ္ စ ေတာ့ တာပဲ။ သစ္ တို႕ ဆန္တို႕ ပဲ တို႕..ေအာက္အရပ္ က ကုန္ ေတြ အျပည့္ တင္ထားတဲ့ သူ႕ကုန္ကားၾကီး ေပၚ မွာ ဖ်ာေတြ ခင္း ျပီး၊ ဒန္အိုး ဒန္ခြက္ အျပည့္အစံု နဲ႕.. အထက္အညာ ဘုရားဖူး နွစ္တိုင္း ထြက္ တာပဲ။  သူ အဓိက ကုန္သြယ္တာက…ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ပခုကၠဴ ဆိုေတာ့.. ပုပၸါး ပုဂံ ဆိုတာ အမုန္း ပဲ။ မုန္းဆို.. မုန္းေခ်ာင္း ေဘးက..သခင္ဘိုးလွၾကီး ရုပ္ထုၾကီး နဲ႕ ပန္းျခံ ထဲ ေရာက္ျပီ ဆိုတာနဲ႕ အညာေျမ ကို ေရာက္ျပီ ဆိုေတာ့… ခရီးတေထာက္နား ျပီး၊  ထမင္း ခ်က္ စား ၾက ရတာကိုေတာ့ မွတ္မိေနသည္။ 

ရွမ္းျပည္ ေတာင္ၾကီး ဖက္ လည္း ေရာက္တာပဲ။ အဲတုန္းက..ေဒသခံ အသိ လည္း သိပ္မရွိ ပဲ ၊ အညိုေရာင္ နယ္ေျမ ေတြ ဆို..မ်က္ကန္း တေစၦမေၾကာက္ ညၾကီး မင္းၾကီး လည္း ျဖတ္ေမာင္း ၾက တာပဲ။  မြန္ျပည္နယ္ ဖက္ ဆို..က်ိဳက္ထီးရိုး စက္စဲ က်ဳိက္ခမီ သံျဖဴဇရပ္ ပါ မက်န္..။ ေျပာသာ ေျပာတယ္ ၊ အရြယ္က ငယ္ေသး ေတာ့.. ကေလးဘာ၀ ေပ်ာ္တာေလာက္ပဲ သိတာ။ ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ ေတြ ဘာေတြ လည္း မယူတတ္ ေသးဘူး ရယ္။။

ပုဂံဘုရားဖူး

တကယ္ေတာ့ ေမာင္နွမ ေတြ အားလံုး တက္ညီ လက္ညီ ေဆာ့ ၾက ေလွာင္ၾက တဲ့ အခ်ိန္ မွာ..ကိုယ္က.. အငယ္ဆံုး ကြမ္းညွပ္ ဂ်ိဳင္းညွပ္ ထမင္းသိုးဟင္းသိုး အရြယ္ ပဲ ရွိေသး တာ ဆိုေတာ့.. အကိုအမ ေတြ ေနာက္ေဖး ဂိုေဒါင္ထဲ မွာ.. ဇာတ္ထုပ္ခင္း ရင္..ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ လုပ္ေပး.... လူၾကီးေတြ လာမလာ တံခါးေပါက္က..ေစာင့္ၾကည့္ေပး တဲ့ အဆင့္ပဲ ။ အၾကီး ပိုင္းက.. အကိုေတြ အမ ေတြ.. ဆယ္တန္းေတြ ေအာင္ ေကာလိပ္ ေတြ သြားကုန္ ေတာ့ မွ.. အုပ္စုေတြ ကြဲ သြား ၾက ေတာ့တာ။

အဲဒီေတာ့ မွ.... ဟိုဖက္အိမ္က မမျဖဴ နဲ႕ မမနီ က တတြဲ .. လမ္းထိပ္အိမ္ က မမငယ္ နဲ႕ မမယု က..တတြဲ။ မိေတ နဲ႕ မိေက ကေတာ့..  ဟိုဖက္အိမ္က..မေကးၾကီး နဲ႕ ေပါင္း ျပီး သံုးေယာက္ တဖြဲ႕ ေပါ့.. တခါတေလ လည္း .. ေမာင္ နွစ္ေယာက္ ပါ တဲ့ အခါ ပါ။ ဒါေပမဲ့..အဲဒီ အငယ္ေကာင္ နွစ္ေယာက္က လည္း..တကယ့္ ဟာ ေတြ ဆိုေတာ့.. နွမ ေတြ နဲ႕ သိပ္ေပါင္းေဆာ့ ေလ့ ေတာ့ မရွိလွဘူး။ သူတို႕က..စြန္လႊတ္ ေဘာလံုးကန္ ။ ျပီးေတာ့ အေကာင္ ဗေလာင္ ေတြ ကို ပို စိတ္၀င္စား တာ ေလ။ အိမ္ေရွ႕ ျမက္ခင္း ေပၚက..ပုစဥ္း ေရာင္စံု ေတြ ကို၊ မင္းမင္း တေယာက္ လက္ရဲ ဇက္ရဲ ဖမ္းျပ ျပီ ဆိုရင္.. ကိုယ္တို႕မွာ အားေတြ က် လို႕။  သူတို႕ ေမြးတဲ့ ေရႊငါးေတြ..ေခြးေတြ..ၾကက္ေတြ..ဘဲေတြ ကို လည္း သြားသြား ေမာ့ ရ ေသး တယ္။ တခါတေလ လည္း ရီ ရတယ္..။ တျခံ၀ိုင္းတည္း ေန ျပီး.. ဒီဖက္အိမ္က..ညီအမ ေတြက.. အပင္ေလး ေတြ စိုက္.. ဟိုဖက္ အိမ္က..အငယ္ နွစ္ေကာင္ ေမြးထားတဲ့..ဘဲေတြ က  ၀င္တြတ္..ၾကက္ေတြက ၀င္ခြပ္ နဲ႕.. ေမာင္နွမ ေတြ ရန္ျဖစ္ၾက ျပန္။

ေႏြရာသီ ေကာလိပ္ေက်ာင္း ေတြ ပိတ္ လို႕  အၾကီးေတြ ျပန္ေရာက္လာ လာျပီ ဆိုရင္ ေတာ့… တလမ္းလံုးက..လူပ်ိဳ လူရြယ္ ခေလးပါ မက်န္ စု ျပီး လမ္းလံုးျပည့္ ထုပ္ဆီးတိုး ၾက ေရာ ။ ေျပာသာ ေျပာတာ.. ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား ေတြ ဆိုေပ မဲ့လို႕ လည္း အသက္ေတြက ၂၀ ေအာက္ ပဲ ရွိၾက ေသးတာ ကိုး။ ထိပ္ဆိုး ေခါင္သူၾကီး က ေန ေနာက္ဆံုး ပိတ္ စည္း အထိ.. မရွိဘူး ဆို စည္းေတြ ဆယ့္ငါးခု ေလာက္ေတာ့..တိုး ရ တာ ပဲ။ ကားေတြ ဘာေတြ လည္း မရွဳပ္တဲ့ ..မရွိလွတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ဆိုေတာ့..လမ္းသြား လမ္းလာ စက္ဘီး ဆိုက္ကား ကေတာ့.. ဒီလမ္းကို ေရွာင္ ကို သြား ၾက ေတာ့ တာ။ တလမ္းလံုး ကလည္း.. တေယာက္ထိပ္ တေယာက္ပုတ္ ရင္း အတူတူ ၾကီးလာ ခဲ့ ၾကတဲ့ သူေတြ ခ်ည္း ။ ေဆာ့လို႕ ေမာျပီ ဆို..  မုန္႕ဘိုးေပါရင္ ေတာ့   ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က.. အေအးဆိုင္ေပါ့ ။ နည္းနည္း ၀က္ခမ္းတဲ့ အခါ မ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ့၊ ၅ က်ပ္တန္  ဖရဲသီး တလံုးေလာက္ စု ၀ယ္ျပီး.. ေရငတ္ ေျဖ လိုက္ ၾက တာပဲ ။  တခ်ိဳ႕ည ေတြ ဆို သစ္ပင္ တပင္ ေအာင္ စုျပီး သရဲ ေခၚ လား လည္း ေခၚ ရဲ႕ ။ လူၾကီး မိဘ ေတြ မ်ား စိတ္ပူတာ ထြက္ဟန္႕ တာ မ်ိဳး တခါမွ မရွိ သလိုပဲ  ။ 

ဒီ ကစားပြဲ ေတြ ၾကားထဲ ရံဖန္ ရံခါ ဆိုသလို  အထူး ဧည့္သည္ေတာ္ ေတြ ကလည္း ေပၚတတ္ေသး တယ္။.. ဟိုဖက္အိမ္က..မေကး တို႕ အေမဖက္က..၀မ္းကြဲ ေမာင္နွမ ၾကြက္နီ တို႕ေတြ .. ရန္ကုန္က လာလည္ တာ မ်ိဳး။ ကိုယ္တို႕ အေမဖက္က.. မမစိုး တို႕ ညီအမ ေတြ.. သူ႕အေဖ အလုပ္နဲ႕ နိုင္ငံျခား သြားေနျပီး ျပန္လာေတာ့..ျမန္မာစကား ေျပာ တတ္ ေအာင္ .. နယ္မွာ တလ ေလာက္  လာထားတာ မ်ိဳး ။ မမစိုး ကလည္း အကစား မက္တဲ့ သူ ဆိုေတာ့.. အိမ္ေပၚ ေရာက္တဲ့ အထိ ေဆာ့လို႕ကို မျပီး ဘူး။ အိပ္ယာထဲ မွာ   ဖက္လံုးတလံုးစီ ေပးဖက္ … ကလိထိုး ျပီး လက္လြတ္တဲ့သူ အရွံဳး တမ္း ဆို   သူတို႕ အငယ္ေတြ   သိပ္ေပ်ာ္တာ။ အိမ္ေပၚ ေရာက္ လည္း   အျငိမ္ေန ၾက တာ မဟုတ္ဘူး။ တိုးတိုးေျပာတမ္း၊ စာအုပ္လွန္တမ္း က စလို႕.. ဇယ္ခုပ္..ဇယ္ေတာက္…အရီးၾကီး ေတြ ေတာင္ ရွံဳးမယ္။

မိုးရြာရင္ မိုးေရ ခ်ိဳးမယ္ ဆိုတာ ေလာက္ ေတာ့..ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသး ။  မိုးရြာထဲ ေက်ာင္းသြား ရတာ စိတ္ညစ္ ေပ မဲ့.. ေက်ာင္းဆင္းလို႕ မိုးရြာ ရင္ေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္တာ။ အိမ္ေရာက္တာနဲ႕..တျခံလံုး ေဖြးေနတဲ့ ေရေတြ ထဲ.. တဗြမ္းဗြမ္းနဲ႕ ေနေအာင္ ေျပးေဆာ့ၾကတာ။ လက္ထိပ္ ေတြ   ပဲေရခြံ ပြ လာ ေတာ့မွ.. အိမ္ေပၚတက္ၾက ။ ျပီးရင္ အေႏြးထည္ ေလး  ၀တ္ျပီး..ထမင္းၾကမ္းေလး ကို ဆီနဲ႕ ဆားနဲ႕ နယ္ျပီး ပဲေစ့ေလးေတြ ျဖဴး   စားရတာ..အရသာ ဘယ္လို ရွိမွန္းလည္း မသိ။ တခါတေလ ေဒသထြက္ ေျပာင္းဖူး ေတြ မီးဖိုေခ်ာင္ ထဲ ပံုေန ရင္ေတာ့.. နတ္ျပည္ေမႊး ..ေက်ာက္တန္းစီ  ေမ်ာက္လက္ေမာင္း အမ်ိဳးစံုေသာ ေျပာင္းဖူး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေတြ ကို၊ အေစ့ေလး ေတြ ထြတ္ျပီး ေၾကာ္စား..ျပဳတ္စား ဖုတ္စား.. ေမွာက္စား လွန္စား ၾကိဳက္သလို စားစမ္း မကုန္နိုင္ ဘူး။

ေနာက္ပိုင္း မေကးၾကီးက..အပ်ိဳေပါက္လာေတာ့.. ကိုယ္ တို႕ လို မိုးေရထဲ လိုက္ မဆင္း ေတာ့ဘူး ။ သူက..မမယု တို႕ အပ်ိဳေပါက္ အုပ္ထဲ ေရာက္သြား ေရာ ။ လံုျခည္ ေျခမ်က္စိ ဖုန္း၀တ္.. လွမ္းေလွ်ာက္တဲ့ ဟန္ပါ ေျပာင္းသြားေတာ့.. ကိုယ္တို႕ နွစ္ေယာက္က..အားမလို အားမရ.. အျမင္ေတြ ကပ္ျပီး ကပ္တိ ကပ္ဖဲ့ ေတြ လုိုက္လုပ္ တာေပါ့.. စိတ္ပုပ္သလား မေမးနဲ႕ ။ မေကးၾကီး ကိုးတန္း ေရာက္ေတာ့..သူ႕အေမ ဖက္က.. အေဒၚေတြက..ရန္ကုန္မွာ ေခၚ ျပီး ေက်ာင္းထား ေတာ့..ညီအမေတြ ကြဲသြားၾက ျပန္ ေရာ။

အလယ္တန္း  ေရာက္လာ ျပီ ဆိုေတာ့.. ေက်ာင္းစာေတြ ကို  ဖိဖိ စီးစီး လုပ္လာ ရ ျပီေလ။ ျခံထဲ လမ္းထဲ ဆင္းေဆာ့.. သစ္ပင္ ေပၚ တက္ တာ ေတြ ထက္.. ညီအမ ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ထဲ မွာ ကုပ္ျပီး.. မဂၢဇင္း ေတြ စာအုပ္ ေတြ ရွာေဖြ ဖတ္တတ္ လာ ျပီ။ မေကးၾကီး ရွိတုန္းက.. သံုးေယာက္သား အတူတူ ေစ်းေရာင္းတမ္း ကစားခဲ့ တဲ့…အိုးပုတ္ ေတြ… ပိတ္ျဖတ္စ ေတြ နဲ႕ လုပ္တဲ့ အရုပ္မ ေတြ လည္း.. ေခ်ာင္ထဲ ေရာက္ ကုန္ ျပီ။

ညဖက္ ဆိုရင္ေတာ့.. ညီအမ ေတြ စုျပီး ေရဒီိယုိ က လာတဲ့ ဇာတ္လမ္းပမာ  ေတြ နားေထာင္ တဲ့ အခါ ေထာင္ေပါ့။ အဲဒီတုန္းက..မွတ္မိ ေနတဲ့.. သဲထိတ္ရင္ဖို ဇာတ္လမ္းတခု ရဲ႕ ဇာတ္၀င္ ခန္းေလး တခု ကို ခုထိ မွတ္မိ ေနေသးတယ္။ " ခင္မ..တင္မ ကို ေတြ႕ခ်င္လို႕ ဆို.. " လို႕ တေယာက္ေယာက္က..စ လိုုက္ရင္..ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထ တဲ့ ထိ ။  မ်ားေသာ အားျဖင့္ေတာ့.. ျမန္မာ့အသံ ဆန္တဲ့.. ေက်းလက္က..ေက်ာင္းဆရာမ ေလး ေတြ... ေတာရြာ ကို ၀င္ျပီး မီးရွိဳ႕ ဖ်က္စီး တဲ့..  အသံ၀ဲ၀ဲ နဲ႕..သူပုန္ ဇာတ္လမ္းေတြ ေပါ့ ။ နားေထာင္တာပဲ။ ၀ါဒ ျဖန္႕လား ျပန္႕လား ေတာ့ မသိ..။ သိ တဲ့ အတိုင္းပဲ ။ 

ပ်င္းလို႕ ရွိရင္ေတာ့.. နွစ္ေယာက္ သား.. တမံတလင္း ေပၚ အားလ်ား ေမွာက္ ျပီး.. ပံုဆြဲ ျပိဳင္ ၾက တယ္။ ေဖေဖ သင္ေပးထားတဲ့  ပန္းခ်ီ အေျခခံ က.... အိမ္မွာ အကုန္ ရွိျပီးသားမို႕ ၊ ရုပ္ျပကာတြန္းေတြ ထဲ ကလို   မိန္းမပံု အလွ ေတြ ကို ေကာင္းေကာင္း ဆြဲ တတ္ေနျပီ ။ တခါတေလ..မမနီ ရဲ႕ ေက်ာင္းမွတ္စု ဗလာစာအုပ္ ေတြကို လိုက္ရွာ ရတယ္။ မမနီက..အိမ္မွာ ပန္းခ်ီ အေတာ္ဆံုး ဆိုေတာ့..သူဆြဲထားတဲ့..မိန္းမရုပ္ကေလး ေတြက..ဘယ္လို လွမွန္းမသိဘူး။ သူကလည္း ေခါင္းေလးေတြပဲ အေနအထား အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆြဲတာ မ်ားတယ္။ အဲဒီ ေခါင္းေလး ေတြ မွာ ကိုယ္လံုး လိုက္တပ္ရ တာ လည္း သိပ္ၾကိဳက္တာ ။ ကိုယ္က..အဲဒီ အရုပ္ေတြ မွာ အက်ီ ၤ ဒီဇိုင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆင္ျပီး ဆြဲေပမဲ့  မိေတ ကေတာ့.. အေနအထား နဲ႕ သဘာ၀ ကို ပိုျပီး အသားေပး ဆြဲတတ္တယ္။ ကိုယ္တို႕ နွစ္ေယာက္က.. အထက္ေအာက္ အရြယ္ မကြာ လွ ေပ မဲ့.. ေနပံု ထိုင္ပံု ဗီဇ ျခင္းက..အေတာ္ ကြာတာ။ ကိုယ္က..အလွအပ ၾကိဳက္တတ္လာ..  အ၀တ္အစား ဖက္ရွင္ ေတြ လည္း ျမင္တတ္ လာေပမဲ့ … သူက.. အလွအပ စိတ္မ၀င္စား။ စာ ဆိုလည္း ေတာ္ရိ ေယာ္ရိ က်က္ျပီး ၊ ..အိပ္ေရးပဲ ၀ ခ်င္ သူ ။ ေက်ာင္းစာအုပ္ ကို ေကာက္ကိုင္ တာ နဲ႕..အိပ္ငိုက္ေလ ေတာ့.. ညဆို စာက်က္ခ်ိန္မွာ ေဖေဖက.. အနား ေခၚထားျပီး က်က္ခိုင္းရ တဲ့ အထိ။ ညကို အိပ္မငိုက္တတ္ပဲ စာမွန္မွန္ က်က္တဲ့ ကိုယ္က.. သူ အိပ္ငိုက္ေနတုန္း..သူ႕မ်က္နွာကို ပရုတ္ဆီ ေတြ သုတ္ ထားျပီး ခဏေန ေတာ့ လွဳပ္နွိဳး .. အိပ္ခ်င္မူးတူး နဲ႕ ပါးစပ္ထဲ  ရွိတဲ့စာ ေကာက္ဆို ရင္း.. အား..ပူတယ္..ပူတယ္ ဆိုရင္.. ကိုယ့္မွာ တခြိခြိ နဲ႕ အိပ္ခ်င္ကို ေျပ လို႕။ သူကလည္း ဘယ္ေနမလဲ  ။ ကိုယ့္စားပြဲ ေရွ႕ မွာ ကပ္ထားတဲ့ လူရည္ခၽြန္ပံု ပန္းခ်ီကား ရဲ႕ ရင္ဘတ္ တံဆိပ္ျပား ေနရာမွာ ၊ ကိုယ္ ဘယ္ေတာ့မွ ျပိဳင္လို႕ မနိုင္ တဲ့ .. တိုင္းက လူရည္ခၽြန္မေလး တေယာက္ နာမယ္ လာခိုးေရး သြားတယ္ ေလ ။ စိတ္တို လိုက္တာ ဆိုတာ…။ ေမာင္နွမေတြ ထဲ မွာ..အဦးဆံုး ကိုကိုမိုးၾကီး က  လူရည္ခၽြန္ နွစ္ထပ္ကြမ္း  ျပီးေတာ့..  မမယုက လည္း ထပ္ရ ဆိုေတာ့.. အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ့.. အႏၱိမ ရည္မွန္းခ်က္ ၾကီး ေပါ့ ။

 မိေတ ဆယ္တန္းေအာင္ သြား ေတာ့.. ေနာက္ဆံုး.. အိမ္မွာ ကုိယ္တေယာက္ပဲ က်န္ ခဲ့ ေတာ့တယ္။ ဟိုဖက္အိမ္က.. အမေတြ ဆို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြ မွာ ေတာင္   ျမိဳ႕ကို ျပန္မလာ ၾက ေတာ့ဘူး။ တျဖည္းျဖည္း အေတာင္ ေတြ ဆန္႕ထြက္ ပ်ံသန္း သြား ၾက တဲ့.. အၾကီး ေတြ ကို ေငးေမာ အားက်ရင္း…. ငါၾကီးလာရင္..ငါၾကီးလာရင္ ဆို တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ တျဖည္းျဖည္း စုပံု လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ … အပူအပင္ကင္းတဲ့ ကေလးဘ၀ ေလး လည္း.. သူ႕အလိုလို ကုန္ဆံုး သြား ခဲ့ ေလ သည္။


 ျမန္မာျပည္ နိုင္ငံေရး အေျခအေန က လည္း.. တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ျပန္လည္ လွဳပ္ရွားစ ျပဳ လာတဲ့ အခ်ိန္..။ ၈၈ မတိုင္ခင္ကေလး.. ေငြစကၠဴကိစၥ နဲ႕ တကၠသိုလ္ေတြ အၾကာၾကီး တေခါက္ အပိတ္ မွာ...ေမာင္နွမ ေတြ အကုန္ ျပန္စံု ၾက တုန္း၊ အၾကီးအက်ယ္ ၾကက္ေတာင္ ရိုက္ျဖစ္ ၾက ေသးတယ္။ ဟိုဖက္အိမ္ ေခါင္းရင္းက.. ကြက္လပ္ကို ေသခ်ာ ကြင္းလုပ္ ျပီး၊ ေမာင္ႏွမ ေတြ ေဆာ့ ၾကတာ.. ညေန ဆို လမ္းထဲမွာ ဆူညံ ေနတာ ေပါ့။   တခ်ိန္တည္းမွာပဲ  ရန္ကုန္က တကၠသိုလ္ ၾကီး ပိတ္လိုက္ လို႕ ျပန္လာတဲ့ အကိုအမ ေတြ ဆီက..စိတ္၀င္စားစရာ သတင္းစကား ေတြ ကို လည္း   ၾကား သိ ေန ခဲ့ ရ ျပီ။ အားလံုး ရဲ႕ ဆံုရပ္ .. ၾကီးေဒၚ ရဲ႕ အိမ္ေပၚထပ္ၾကီး မွာ..ေမာင္နွမ တစု စာရြက္ေတြ ျဖန္႕ဖို႕.. ဖေယာင္းစကၠဴ ေတြ နဲ႕ အလုပ္ရွဳပ္ ေန ခဲ့ၾကတာေတြ.. ျပန္ေတြးေတာ့..မေန႕ တေန႕ကလို ပဲ ။  အဲဒီမွာ အငယ္ဆံုးက..အလြဲဆံုးပဲ ေျပာရမလား..။ တရက္သား .. အကိုအမ ေတြ တာ၀န္ေပးလို႕ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ မွာ စက္ဘီး ေပၚကေန စာရြက္ခ် ဖို႕ မစ္ရွင္ ၾကီးကို ..တျခား အမ တေယာက္နဲ႕ အတူ တာ၀န္ ေပး လိုက္တယ္။ စာရြက္က်ဲ ရမဲ့..ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ ..အာဇာနည္ ေက်ာက္တုိက္ၾကီး ေရွ႕လည္း ေရာက္ေရာ.. ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္လာ လိုက္တာ..၊ ေရွ႕ က စက္ဘီးနင္းတဲ့..အမ က.. ဟဲ့..ခ်ေလ..ခ်ေလ လို႕.. ခပ္ေက်းေက်း ေျပာေတာ့.. ကဲဟာ ဆို ျပစ္ခ် ခဲ့ လိုက္တာေပါ့..။ စာအုပ္ဆိုင္ ထဲ ၀င္ေတာ့..အျမဲ အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္ျဖတ္သြား ျပီး ေစာင္းငဲ့ ေစာင္းငဲ့ လုပ္ေနက် ..ရဲေထာက္လွမ္းေရး က ..ေရာက္နွင့္ေနျပီ။ ေအးေဆးေပါ့...ေရာ့ ဆိုျပီး..ေကာင္တာေပၚ တင္လိုက္တာ..ခြပ္ေဒါင္းစာရြက္ ေတြ ျဖစ္ေနပါေရာ ေလ..။  စာအုပ္အပ္မဲ့ ပိုက္ဆံ ေတြ လမ္းေပၚ က်ဲခ် ခဲ့ ျပီး၊ စာအုပ္ဆိုင္ထဲက... ေထာက္လွမ္းေရး ေရွ႕ မွာ ခြပ္ေဒါင္းစာရြက္ ေတြ ထုတ္မိ တဲ့ အျဖစ္က..အဲဒီတုန္းက..ေမာင္ႏွမ ေတြ ၾကားထဲ.. ငိုအားထက္ ရီအားသန္။

ေမာင္နွစ္မ ဆယ့္ရွစ္ေယာက္ ဓါတ္ပံုေလးကို ျပန္ၾကည့္ရင္း.. အခုေတာ့ တေယာက္ တေနရာစီ.. တဘ၀ စီ ျဖစ္ကုန္ၾက ျပီ ပဲ လို႕ ေတြးမိ ေနတဲ့ အခ်ိန္ မွာ…  ဇာတိျမိဳ႕ကေလး ကေန..အေ၀းမယ္ ၾကီး ကို ေတာင္ ေရာက္ေနခဲ့ ျပီ ေကာ။

တေန႕က..အြန္လိုင္း ေပၚ မွာ ေတြ႕ရတဲ့ မိေတ က.. ေျပာတယ္ ။ ၆ နွစ္ျပည့္ သြား တဲ့ သူ႕သားေလး က.. ေမေမ..ေမေမ့ မွာ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ရွိလား.. သားကိုလည္း ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ လုပ္ေပးပါလား .. လို႕.. ေျပာသတဲ့။ 

ေၾသာ္.. ေခတ္ေတြ ကလည္း ေျပာင္းခဲ့ ျပီ မဟုတ္လား ။ 

မိေက

(၆-၀၂- ၁၂  --- ၁၃-၀၂-၁၂)

◦

ကေလးဘ၀ ေန႕မ်ား