Havana Blues

ကမၻာ့ နံပတ္တစ္ အရင္းရွင္ နိုုင္ငံၾကီး ကိုု လက္တကမ္း အကြာက ေန ၊ ဘာမထီ စိတ္နဲ႕ ရဲရဲၾကီး ရန္ဖက္ျပဳ ေန ခဲ့တဲ့ ၊ ကမၻာ့ ေနာက္ဆံုုးလက္က်န္ ဆိုုရွယ္လစ္ ကၽြန္းနိုုင္ငံငယ္ေလး ဟာ ၊ ေနာက္ဆံုုးမွာ ေတာ့ ၊ သူ႕ လက္သီးေတြကိုု ေျဖေလ်ာ့လိုုက္သည္ ။ မၾကာေသးခင္က ၊ အေမရိကန္ က်ဴးဘား သံတမာန္ ျပန္လည္ဆက္သြယ္ လိုုက္ျပီ ဆိုုေတာ့ ၊ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မထိ မတိုု႕ မျပဳ မျပင္ ကိုုလိုုနီ အေမြအနွစ္ေတြ ၊ စိတ္၀င္စားစရာ လူေနမူ ဘ၀ ေတြကိုု ၊ မေပ်ာက္ပ်က္ခင္ အေျပး အလႊား သြား ၾကည့္ တဲ့ ခရီးသြားေတြ အျပင္ ၊ရင္းနွီးျမဳပ္နွံ ဖိုု႕ ေလ့လာ ၾကတဲ့ စီးပြားေရး သမားေတြ လည္း ေရာက္လာၾကသည္။

ကိုုယ္ေတြကေတာ့ လက္သီးေတြ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုုပ္ထားဆဲ က်ဴးဘားကိုု ၂ နာရီၾကာမ ွ် ေရာက္ခဲ့ ဘူးပါ သည္။ Havana Blues ဆိုုတဲ့ ရုုပ္ရွင္ကားေလး ကိုု ၊ လက္တီနိုု မိတ္ေဆြ တေယာက္က ညႊန္းျပီး ေပး လာတာ ေၾကာင့္ ၊ ၾကံဳ ၾကံဳ ၾကိဳက္ၾကိဳက္ ၾကီးပင္ ဟားဗားနား ကိုု ေရာက္ သြားခဲ့ ျခင္းျဖစ္သည္။ က်ဴးဘား ရဲ႕ ရွဳခင္း အလွ ေတြတင္မက ၊ အတြင္းသား ကိုုပါ ထြင္းေဖာက္ ေတြ႕ ျမင္ လိုုက္ရေတာ့သည္။ 

How can I fight to the Sun, Politics and God!

ဆို တာမ်ိဳး ..ခပ္ရဲရဲ ေပါက္ကြဲ ေန တဲ့ စာသား ေတြ ေၾကာင့္..ဒီရုပ္ရွင္ ဟာ နိုုင္ငံတကာ ဆုု တခ်ိဳ႕ ရခဲ့တဲ့ အျပင္ ၊ စပိန္ စကားေျပာ လက္တီ နို ေလာက မွာ တင္ မက.. အဂၤလိပ္ စာတမ္း ထိုး ကို ၾကည့္တဲ့..တျခား ပရိသတ္ ေတြ ထဲမွာပါ ၊ အေတာ္ လူၾကိဳက္ မ်ား ခဲ့ေလသည္ ။ 

တကယ္ ေတာ့ ဒီ ရုပ္ရွင္က ေဟာလိ၀ုဒ္ ကားေကာင္းေတြ လို ခန္႕ခန္႕ညားညား ၾကြားၾကြား ထည္ ထည္ မ်ိဳး ေတာ့ မဟုုတ္ ။ ၾကည့္ျဖစ္ ေအာင္ ၾကည့္ၾကပါ လို႕ ေထာမနာ ျပဳ တိုက္တြန္း ရ ေလာက္ ေအာင္ လည္း သိပ္ ၾကီး ေတာ့ နင့္နင့္ နဲနဲ ေကာင္းေန တာမ်ိဳး လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လို႕ ကမၻာ မွာ စိတ္၀င္စား ခံ ရတဲ့ က်ဴးဘားနိုင္ငံ ရဲ႕ လူမူစီးပြား ျပသာနာ ေတြ ကို musical ပံုစံ ခပ္ပါး ပါး ေလး ရိုက္ျပ ထား တာက ဂီတ ခ်စ္သူ ေတြ အတြက္ အထူး အၾကိဳက္ေတြ႕ေစမဲ့ နိုင္ငံတကာ ရုပ္ရွင္ ေကာင္းေလး တခုလိုု႕ ပဲ ဆိုုပါရေစ ။ 

Ruy နဲ႕ Tito က သိပ္ခ်စ္္ ၾကတဲ့ ၀ါသနာတူ ဂီတကို ရူးသြပ္သူ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္။ က်ဴးဘား ဆို တာက လည္း Spanish နဲ႕ West Africa ဂီတ ယဥ္ေက်းမူ ေတြ ေရာျပြန္း စုဆံု ရာ ဂီတ ပံုစံ မ်ိဳးစံု ရဲ႕ ဘူမိ နက္သန္ လို႕ ဆို ရ ေလာက္ တဲ့ Salsa တို႕ Jazz တို႕ရဲ႕ ေမြးဖြား စတည္ရာ ေဒသ။ ဂီတ ပညာရွင္ ၀ါသနာရွင္ ေတြ ကလည္း သိပ္ ေပါ ဆို ပဲ။ ကက္စထရို ရဲ႕ လက္၀ဲ ဆိုရွယ္ လစ္ အစိုးရ က ဂီတ ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္လွစ္ေပး ထား ျပီး ေက်ာင္းဆင္း ပညာရွင္ ေတြ ကိုလည္း အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြ အျဖစ္ အလုုပ္ေပးခန္႕ ထားသ တဲ့ ။ ထံုးစံ အတိုင္း မစို႕မပို႕လစာ ေလး ေတြနဲ႕ လြတ္လပ္မူ မရွိ တဲ့ အနုပညာ ေလာက ၾကီးမ်ား ျဖစ္ေန မလား လို႕ ေတာ့ …. ေတြး ၾကည့္မိတယ္။

ဒါေပမဲ့ က်ဴဘန္းေတြဟာ အစိုးရ ရဲ႕ ခြဲတမ္းခ် အစားအေသာက္ ေတြ ၊ တန္းစီ ၀န္ေဆာင္မူ ေတြ ၊ ေမွာင္ခို အသံုး အေဆာင္ ေတြ အေပၚ မွာ ၊ အေတာ္သီးျငီး ခံ နိုင္ စြမ္း ရွိ ျပီး ၊ သူတိုု႕ တိုင္းျပည္ ကို အေတာ္ ခ်စ္ ၾကသလိုု ဂီတ ကိုုလည္း အေတာ္ ျမတ္နိုုးၾကတယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္ ။ ျမိဳ႕ေတာ္ ဟားဗားနား ရဲ႕ ေနရာ တိုင္း မွာ Jazz ေတြ blues ေတြ rap ေတြ raggae သံ ေတြ ပ်ံ႕လြင့္ ေနတယ္။ ေမွာင္ရိပ္ေတြ ထဲမွာ လည္း ေျမေအာက္ ဂီတ ေတြနဲ႕ ျမဴးၾကြ ေပါက္ ကြဲ လို႕။ အဲဒီလို နဲ႕ Ruy နဲ႕ Tito အပါအ၀င္ ဂီတ သမား ေတြ ရဲ႕ အိမ္မက္က နုိင္ငံတကာ ကို ထြက္ ျပီး ၊ က်ဴဘားဂီ တ ကို ဆိုျပ ..တီးျပ..ေဖ်ာ္ေျဖ ခ်င္ ၾက တဲ့ အႏၱိမ စိတ္ကူးယဥ္ ေတြနဲ႕ေပါ့။

၁၉ ၄၀ ၀န္းက်င္ေလာက္က နာမယ္ၾကီးခဲ့တဲ့ Buena Vista Social Club ဆိုတဲ့ ဂီတ အသင္းၾကီး ရဲ႕ ပေဂး ၾကီး ေတြကို ၊ ၇၀ ေက်ာ္ ၈၀ ေက်ာ္ အရြယ္ ၾကီး ေတြ က်မွ ျပန္လည္ အသက္သြင္း ပြဲထုပ္ ခဲ့တဲ့ ၊ အေမရိကန္ ထုပ္လုပ္သူ တေယာက္ ရဲ႕ Bunea Vista Socail Club (1997) အေခြ ဟာ ၊ နိုင္ငံတကာ မွာ ေပါက္သြား ခဲ့ ဘူးတယ္။ အဘိုးၾကီး ေတြကို ၊ နယူး ေယာက္ မွာ ေခၚ ျပီး ေဖ်ာ္ေျဖ ပြဲ ၾကီးလုပ္တာ ပရိသတ္ ေတြ ၀က္၀က္ကြဲ။ သူတို႕ ရဲ႕ ဇတ္ ေၾကာင္းျပန္ မွတ္တမ္း ေခြ ကလည္း ထုတ္လုပ္သူ ေတြ အတြက္ အပိုုအိပ္ နဲ႕လြယ္ ခဲ့ ရ ျပီး ၊ ဥေရာပ ရုပ္ရွင္ဆု ေတာင္ဆြတ္ ခူး ခဲ့ တာ ဆိုေတာ့.. Ruy နဲ႕ Tito တို႕လည္း စိတ္ကူး ယဥ္ ေတာ့ တာေပါ့။

တေန႕မွာ သူတို႕ အဖြဲ႕ ေတြ စပိန္ ထုတ္လုပ္သူ အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ နဲ႕ ဆက္ မိ ၾက တယ္။ သူတို႕ အိမ္ မက္ ေတြ ပို ျပီး ၾကည္လင္ လာသလိုု ၊ သူတို႕ဘ၀ ေတြ လည္း ၊ လိုက္ပါ ေျပာင္းလဲ ရင္း ၊ Havana Blues ဇတ္လမ္း ေလး ျဖစ္ လာ ခဲ့ ေတာ့တယ္။

Ruy နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း ပါရမီ ျဖည့္ဖက္ Caridad။ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ရဲ႕ သား နဲ႕ သမီးေလး တို႕ ရဲ႕ သာမန္ လူေန မူ ပံုစံေလး ေတြကို ေနာက္ခံ ထား တဲ့ ဇတ္ကြက္ ေတြ ထဲမွာ ၊ နံေဘး တိုက္ ခန္းက တယ္လီဖုန္းကို ၀ိုုင္းသံုး ၾက တာေလးေတြ..။ ဖုန္းလာရင္ ဖုန္းအိမ္က ၾကိဳးျခည္ ထားတဲ့ ျခင္းေလး ထဲမွာ ဖုုန္းကိုု ထဲ့ေပး ၊ ဆြဲ ယူ ေျပာ ၊ ျပီးမွ ပိုက္ဆံ ထဲ့ေပး ျပီး ျခင္း ေလး ကို ျပန္ပို႕ ။ ရန္ကုန္ ျမိဳ႕က တခ်ိန္က လူေနမူ ဘ၀ ေတြ ကို အတိ အက် သတိ ရ ေစ တဲ့ အခန္း ေလး ေတြပဲ ။ 

က်ဴးဘား နဲ႕ အနီးဆံုုး လက္တကမ္း အကြာက ၊ အေမရိကန္ မိုင္ယာမီ ကမ္း ေျခ ကို ေလွနဲ႕ သက္စြန္႕ဆံျဖား ခိုး ကူးၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ် မူ နဲ႕ လူေမွာင္ခိုုျခင္း ကို လည္း ဒီရုပ္ရွင္ ရဲ႕ အေရးပါတဲ့ ဇတ္အိမ္ တခု အျဖစ္ ထဲ့ ထားတယ္။ Caridad ရဲ႕ အေမ က မိုင္ယာမီ မွာ ေရာက္ ႏွင့္ ေန ျပီး ၊ အရြယ္ လြန္ မိန္းမ တေယာက္ အျဖစ္ ၊ အေမရိက မွာ ခက္ခက္ ခဲ ခဲ အေျခခ် လုပ္ကိုင္ ရင္း ၊ သမီး ရဲ႕ မိသားစု ကို တတ္နိုင္ သေလာက္ လွမ္း ေထာက္ပံ့ တာ ေတြ ၊ လူၾကံဳ ပစၥည္း ေလး ေတြ ပို႕ ေပး တဲ့ အခန္းေတြဟာ ရင္ကို တဲ့တဲ့ မွန္ တဲ့ ၊ ဇတ္၀င္ ခန္းေလး ေတြပါပဲ။ ပစၥည္း ရွားပါး တဲ့ ဆိုရွယ္လစ္ နိုင္ငံ ထဲက Ruy တီးဖို႕ ဂစ္တာ ၾကိဳး ကို ေတာင္ ၊ သူ႕ ေယာက္ခမ က အေမရိက ကေန ပို႕ေပး ရွာ တယ္ေလ။

Ruy ကလည္း အနုပညာ သမား ပီပီ ၊ စိတ္ ေတြက လြင့္လြင့္ပါးပါး။ မိသားစု အေပၚ မွာ တာ၀န္ မေက် နိင္ ေပမဲ့ ၊ သူဘာမွ မတတ္နိုင္။ သူ လုပ္ခ်င္ တာေတြပဲ ဆက္ လုပ္ ေန ခဲ့သည္။ လို အပ္ ရင္ တိုးရစ္စ္ မေတြ နဲ႕လည္း သူ အိပ္သည္။ သူ တီးခ်င္ ဆို ခ်င္တာပဲ သိသည္။ သူ႕ေခါင္း ထဲမွာ Havana မွာ သူတို႕ လုပ္ဖိုု႕ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ concert ေလာက္ တျခား ဘာမွ အေရးမၾကီး။ ဒါေပမဲ့ သူက သူ႕ နိုင္ငံ ေလး ကို ေတာ့ ၊ ရူးရူးမူးမူး ခ်စ္ သူ။

တဖက္ မွာ Tito ကေတာ့ ၊ ကိုလိုနီ အၾကြင္းအက်န္ အထည္ ၾကီးပ်က္ ဘ၀ မွာ ၾကီးျပင္းေနထုိုင္ သူ။ တခ်ိန္က နံမယ္ေက်ာ္ က်ဴးဘား အဆို ေတာ္ တေယာက္ ျဖစ္ ခဲ့ျပီး ခုေတာ့ အရက္စြဲ ေန တဲ့ ၊ သူ႕ အဘြားက ၊ စႏၵရားတီး သင္တန္းေလး ဖြင့္ ရင္း ၊ ေျမးအဘြား ၂ ေယာက္ ၊ ဂီတ ကို ဆက္လက္ ရူးသြပ္ ေန ၾက တုန္း။ ဒီေနရာမွာ Tito ရဲ႕ ေခတ္ေဟာင္း ခ်က္ဗလက္ ကားစုတ္ အနီေလး က ၊ ဒီ ရုပ္ရွင္ ရဲ႕ အဓိက ဇတ္ပိုု႕ ေပါ့ ။ Tito ကေတာ့ ၊ ဒီ ကၽြန္း အစုတ္ ေပၚ မွာ မေန ခ်င္ေတာ့။ သူ႕အိမ္က ဖံုးအစုတ္ကိုၾကည့္မရ။ သူ႕ကားအစုတ္ ကို ၊ စိတ္မရွည္။ စႏၵရား ကလည္း သူ႕အတြက္ ၊ အစုတ္။ သူတို႕အိမ္ၾကီးက ေရခ်ိဳးကန္ အစုတ္ ေတြ ကို လည္း စိတ္ကုန္ ေနျပီ။ သူ႕ အသက္ ၂၈ ႏွစ္ ရွိျပီ။ သူတေန ရာ ရာ ကို သြား ခ်င္ ျပီ။ အခု စပိန္က ထုတ္လုပ္သူ နဲ႕ ခြင္ တဲ့ ရင္ သူ ဒိုး ေတာ့မည္။

ျပသာနာက ထုတ္လုပ္သူ အမ်ိဳးသမီးက Ruy မွ Ruy ။ Ruy ကေတာ့ ၊ ထံုးစံ အတိုင္း ဒီ အမ်ိဳးသမီး နဲ႕ ရင္းႏွီးခြင့္ ရ ဖို႕ အတြက္ ၊ ဘာမွ လက္မေႏွးခဲ့။ အမ်ိဳးသမီး ဟားဗားနား မွာ ရွိ ေနတုန္း ၊ သူ တို႕ အစမ္း ပြဲ ေတြ လုပ္ၾကည့္သည္။ ၾကိဳက္သည္။ တခ်ိဳ႕ က်ဴးဘန္း စတိုင္ ဘာသာစကား ေတြ ကို ျပင္ ေပး ပါ ဆို လည္း ၊ ဒီလိုပဲ မေက်နပ္ ေက် နပ္ နဲ႕ ပဲ ျပင္ ေပး လိုက္ သည္။ ျပသာနာက စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ ေတာ့မွ ။ စာခ်ဳပ္ သက္တမ္း ၃ ႏွစ္ မွာ စပိန္ မွာ သူတို႕ အားလံုး ေနရမည္။ သူတို႕ အသံုးစရိတ္ ကလြဲ လို႕ ဘာမွ အက်ိဳးအျမတ္ မရ။ ထားေတာ့။ ဒါေပမဲ့ သူတို႕ တီး ၀ိုင္းဟာ ၊ ဘာနံမယ္ မွ မရွိ ေသးတဲ့ အရိုင္းေလး ေတြ လို ေန ရ မည္။ ျပီးရင္ နိုင္ငံေရး ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ နည္းနည္းက်ဥ္းက်ဥ္း ပါတဲ့ documentary လုပ္ ရမည္။ အဲဒါ ကို အျပင္းအထန္ ကန္႕ကြက္သူက Ruy ပဲ ။ 

သူ႕အတြက္ အနုပညာက အနုပညာပဲ။ မလိုအပ္ ပဲ သူ႕နိုင္ငံ ကို မေကာင္းေျပာ ျပီး ၊ သူတို႕ လုပ္စား ရ မွာ တဲ့ လား။ သူတို႕ တိုင္းျပည္ ထဲ ကို ၊ ျပန္ ၀င္ခြင့္ မရ ေတာ့ရင္ ဘယ္လို လုပ္ ရ မလဲ . . . ။ သူေပါက္ကြဲ ေတာ့ ၊ ေငြရွင္ က အေမရိကန္ တေယာက္ မို႕ ၊ အမ်ိဳးသမီးက သူ လည္း မတတ္နိုင္ ၊ စီးပြါးေရး က စီးပြားေရး ပဲ လို႕ ဆို လာသည္။ ဒီလို နဲ႕ Ruy တေယာက္ စာခ်ဳပ္ ကို ဆြဲ ျဖဲ ျပီး ၊ သူ႕အိမ္မက္ ေတြကို သူ႕လက္ နဲ႕ပဲ ဖ်က္ဆီး ျပစ္ လိုက္ ေတာ့ သည္။

သူတို႕ တဖြဲ႕လံုး တေယာက္ တေပါက္ ျငင္းခံု ေပါက္ကြဲ က် သည္။ Ruy အျပင္ ထြက္ လာေတာ့ ၊ ကားစုတ္ နီ ေလး ေပၚ မွာ ထိုုင္ေစာင့္ေနတဲ့ Tito တေယာက္ ၊ မေက်နပ္ ျခင္း ေတြ ေဒါသ ေတြ တစစ္စစ္ နဲ႕ ၊ သူ႕အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ ခ်င္း ကို ေပါက္ကြဲ ေအာ္ဟစ္ ျပစ္ လိုက္ သည့္ အခန္း သည္ ၊ စကားလံုုး ေတြ နွင့္ ထိမိ လွသည္။

` ဒါ ငါတို႕ကို သက္သက္ အျမတ္ ထုတ္ တာပဲ ထုတ္လုပ္သူ ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိ တယ္… ငါတို႕ ဆက္ ၾကိဳးစား ၾကမယ္ လို႕ Ruy က ေခ်ာ့ေတာ့..

There are so many musicians in Cuba. Success is not by talent , but by chance... လို႕ ၊ Tito ေပါက္ကြဲ ခဲ့ တဲ့ စကား က ၊ တကယ္ မွန္ေလသလား လိုု႕ ဆက္ ေတြး ၾကည့္ ေန မိတယ္။ 

ငါတို႕က စပိန္ မွာ ၃ ႏွစ္ ကၽြန္ခံ ေပး ရမွာ ေလ . . . လို႕ သူ႕အေတြး နဲ႕ သူ ေခါင္ ေနတဲ့.. Ruy ကို ၊ Tito က စိတ္ တို ေနတဲ့ ၾကား က ၊ လမ္းေဘး ၀ဲယာ အသာ ျဖန္းကနဲ ၾကည့္ လိုက္ ျပီး ၊ ခပ္ ေၾကးေၾကး အံၾကိတ္ သံ နဲ႕.. " Whose slaves are we here " လို႕ ခပ္ဆတ္ ဆက္ ေမး လိုက္ တဲ့ အခန္း ဟာ ၊ က်ဴးဘား ရဲ႕ နိုင္ငံေရး ရာသီ ဥ တု ကို လွလွ ေလး သေရာ္ လိုုက္တာ ပဲေလ ။

တကယ္ ေတာ့ ၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ၾကီး နဲ႕ အေတာ္ကို အလားသ ဏၭန္ တူ တဲ့ ၊ ဟားဗားနား ဟာ ၊ ကိုလိုနီ လက္ရာ အၾကြင္းအက်န္ အေဆာက္ အဦ ႏြမ္းဖတ္ ဖတ္ ၾကီး ေတြ ကို ေနာက္ခံ ထား ရင္း ၊ သူ႕ရဲ႕ ညေန ေစာင္း ေတြ ဟာ၊ ျငီးစီစီ ျဖစ္ ေန ခဲ့ တာ ၾကာ ပါ ျပီ။ အဲဒီ ညေန ေစာင္း ေတြ ကိုပဲ ၊ ကမၻာ့ အထူးဆန္း ဆံုး ေန ရာ တခု အျဖစ္ ၊ နိုင္ငံျခား ခရီးသြား ဧည့္သည္ ေတြက ၊ လာ ၾကည့္ ၾကသည္ ။ အဲဒီလို နဲ႕ Ruy ရဲ႕ ကေလး ၂ ေယာက္ လည္း ၊ နိုင္ငံျခားသား ေတြကို ေရာင္း တဲ့ ၊ သူတို႕ အေမ ရဲ႕ လမ္းေဘးက လက္မူ ပုတီး ဆိုင္ ေလး ေဘး မွာ ၊ Cuban Rap ကို ေပ်ာ္ရႊင္ စြာ ဆို ရင္း ၊ နိုင္ငံ ျခားသား ေတြ ဆုခ် တဲ့ ၊ မုန္႕ဘိုး ေလး ေတြ ကို ေမွ်ာ္ တတ္ လာတယ္။ တခါတေလ လည္း မိသားစုု လိုုက္ ဆိုု ၾကေပါ့ ။

ေနာက္ဆံုး ေတာ့ Caridad တေယာက္ သူ႕ကေလး နွစ္ ေယာက္ နဲ႕ အတူ ၊ အဖမ္း အဆီးမ်ား ၊ မိေက်ာင္းထူ လွ တဲ့၊ ဖေလာ္ရီဒါ ေရ လက္ ၾကား ေလး ကို ျဖတ္ ျပီး ၊ မိုင္ယာမီ က အေမ ဆီ လိုက္ ဖို႕ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ သည္ ။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ ခ်င္း ေတြ ကို ႏွဳတ္ ဆက္ တဲ့ ည မွာ ၊ သူတိုု႕ သီခ်င္းေတြ ဆိုု ၾက သည္။ လြမ္းလြမ္းဆြတ္ ဆြတ္ ၊ နာနာက်င္က်င္ ၊ ျပီးေတာ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ။ သူ တို႕ နွစ္ ေယာက္ အခ်စ္ျပယ္လိုု႕ လမ္းခြဲ ၾကတာ မွ မဟုုတ္ေလပဲ ။ ဒါေပမဲ့ အခ်စ္ ဆို တာ ကလည္း ၊ သူတို႕ ဆို ေနတဲ့ သီခ်င္း ေတြ လိုပဲ ၊ စည္းခ်က္ အနိမ့္ အျမင့္ ၊ စာသား အျပင္း အနု ၊ သံစဥ္ ညက္ေညာ လွိုင္းထ မူ တခု နဲ႕ တခု.. တခ်ိန္ နဲ႕ တခ်ိန္ မတူ ၾက သလို ပါပဲ ေလ။ ဘာပဲ ေျပာ ေျပာ အဲဒီည မွာ Ruy တေယာက္ ခ်စ္သူ ဘ၀ က ပုိးခဲ့တဲ့ သီခ်င္း ေလး ကို ျပန္ တီး ျပရင္း သူတို႕ ၂ ေယာက္ လံုး ရဲ႕ ႏွလံုး သား ေတြ ကို ေနာက္ဆံုး အေန နဲ႕ ေႏြး ေထြး ေစခဲ့ တယ္။

ပြဲ သိမ္း မွာ ၊ အေျပာင္အပ်က္ သီခ်င္း ေလး တပုုဒ္ ကို ခပ္ ၾကမ္းၾကမ္းေလး တီး ခတ္ ရင္း အားလံုး လိုက္ ဆို ၾက ေတာ့ ၊ ရန္ကုန္ ျမိဳ႕ ရဲ႕ မီးပ်က္ ည ေတြ နဲ႕ လြတ္ သြား တဲ့ ကိုရီးယား ကား ေတြ ကို သတိရ မိ ေတာ့ တယ္။

မီးေတြ ပ်က္ျပီ ဆိုုရင္

အဖြား ရဲ႕ ပြစိ ပြစိ ေတြစျပီ 

ဒါ အစိုုးရ ေၾကာင့္ ေပါ့

အဖိုုးကေတာ့ ဒါေတြဟာ နယ္ခ်ဲ႕ စနစ္ ေၾကာင့္

OPEC ေၾကာင့္ Free Trade ေၾကာင့္ လိုု႕ ေျပာလိမ့္မယ္ 

အခ်စ္ရယ္.. ငါ့ကိုု ဖေယာင္းတိုုင္ေလးေတြ ကမ္းလိုုက္စမ္းပါ

ငါေတာ့ တီဗြီ ဇာတ္လမ္းတြဲ လြတ္ အံုုးမယ္ တခါ

ေရခဲေသတၱာ လဲ ပိတ္ေပါ့. . . အရည္ေတြ ေပ်ာ္အံုုးမယ္ တခါ

ငါ့ရဲ႕ လ ွ်ပ္စစ္ ဂစ္တာ ၾကီးကိုု ဘာလုုပ္ရ ပါ့

မီးေတာက္ကေလးေတြ နဲ႕ သာ ငါ က ခ်င္ေတာ့တယ္

အခ်စ္ပံုုျပင္ ေတြ နဲ႕.. ငါ့ကိုု အလင္းေပးစမ္းပါ ကြာ

မီးေတြ ျပန္မလာခင္ ဘလူးစ္ သီခ်င္းသာ ဆိုုျပပါေတာ့....

ေနာက္ဆံုုးေတာ့ ၊ Caridad တို႕သား အမိ ေတြ ၊ ညေမွာင္ ေမွာင္ ေခ်ာင္ရိပ္ ေအာက္က ၊ လူ ခိုး သြင္း တဲ့ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ေလး ေပၚ ကို ၊ စိုးရိမ္ စိတ္ ေမာ တြယ္ တက္ရင္း ၊ ဒီ ကၽြန္း ၾကီး နဲ႕ ဒီခင္ပြန္း ကို ေနာက္ ဆံ ေတြ ငင္ ေန ရွာ ေလ မလား။ ေရွ႕မွာ ေတြ႕ ရမဲ့ ၊ မေရ ရာ တဲ့ ဘ၀ အသစ္ အတြက္ ေရာ ရင္ေမာ ေန မလား။ ဒီ ဇတ္၀င္ ခန္း ေလး ထဲမွာ ၊ မိန္း မ နဲ႕ကေလး ေတြကို ၊ ေမာ္ေတာ္ေပၚ ပင့္တင့္ ေပး ေနတဲ့ Ruy ရင္ ထဲ မွာ ေရာ ေၾကကြဲ မူ ေတြ ဘယ္ေလာက္ ထိ ေရာျပြန္း ေနမလဲ ။

ဒါေတြဟာ ဘာ ေၾကာင့္လဲ ။ ၾကပ္တည္း လြန္းတဲ့ စီးပြားေရး ေၾကာင့္လား ။ Ruy အိမ္ေထာင့္တာ၀န္ မေက်ပြန္္ လို႕လား ။ အခ်စ္ေတြ ကို ဘ၀ အေမာ ေတြ က ညွင္းသတ္ လိုက္ လို႕လား ။ အေျဖ အတိ အက် မေတြ႕ ရပါ။ ဒီ ရုပ္ ရွင္ မွာ ေတြ႕ ရ တာက ၊ ကိုယ့္လမ္း ကို ေလွ်ာက္ ေန ၾကတဲ့ လူ ေတြ သာ။ ကိုယ္ ေနသာသလို ၊ ယံု ၾကည္ သလို ၊ အေျခ အေန ေပးသလို ၊ ေရြ႕လ်ား ေန ေသာ ဘ၀ မ်ား သက္သက္ သာ။ ဘာ moral မွ နမူနာမေပး ထား သလို ၊ ဘာ morale မွ လည္း သင္ခန္းစာ ခ်န္ မထားခဲ့။ ဆို ဦး ေတာ့ ဒီ ဇတ္လမ္း ထဲ မွာ ၊ ျမင့္ျမတ္ တည္ၾကည္ ရိုးသား တဲ့ လူ ဆို တာ ေတာင္၊ တေယာက္ မွ မပါခဲ့။ လူသား ဆန္စြာ မိုက္မဲတဲ့ ၊ ဇြတ္တိုး တဲ့ ၊ ကိုယ့္ အတၱ ကို ေရြးတဲ့ ၊ လူစစ္စစ္ ေတြ ကိုသာ ျပ သြား ခဲ့ သည္။

ခုေတာ့ ၊ Tito လည္း ထုတ္ လုပ္သူ အဖြဲ႕ နဲ႕ စပိန္ ကို သြား ဖို႕ ၊ ေလယဥ္ ၾကီး ေပၚ ကို တက္သြား ေပ ျပီ။ တေယာက္ နဲ႕ တေယာက္ သိပ္ ခ်စ္ ၾကတဲ့ ၊ သူငယ္ ခ်င္း ၂ ေယာက္ ႏွလံုးသား ရွိ ရာ ယာဖက္ ရင္အံု ေတြကို ၊ လက္သီး ဆုတ္ ျခင္း ထိ ခတ္ လို႕ ၊ တိတ္ ဆိတ္စြာ အခ်က္ ျပ လိုက္ ရင္း ၊ ဘယ္ေတာ့ မ်ား မွ ျပန္ ဆံု ၾက ေတာ့ မလဲ။ 

ဟားဗားနား ရဲ႕..  ခ်ိဳင့္ခြက္ အျပည့္ နဲ႕ လမ္း ေပၚ မွာ ၊ Ruy တေယာက္ တည္း ၊ သူ႕ဂစ္တာ ေလး ကို ေက်ာပိုး ရင္း စက္ဘီး ေလး ကို စီး လာသည္။ အနားက ကပ္ ျဖတ္သြား တဲ့ ခ်က္ဗလက္ ကား နီ ေလး ကို ေတြ႕ လိုက္ မိ ေတာ့ ၊ ေရွ႕ မွာ Taxi ဆိုုတဲ့ ဆိုုင္းဘုုတ္ ကေလး နဲ႕ ။ ေ၀းသြားတဲ့ ကားနီ ေလးကိုု လွည့္ ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္ လုုပ္ရင္း ၊ တလိမ့္ျခင္း လိမ့္ေနတဲ့ စက္ဘီး ေလး နဲ႕ အတူ Theme Song ဇာတ္သိမ္း သီခ်င္းေလး တပုုဒ္ ေမ်ာေရြ႕ လာ သည္။ 

မဒရစ္ မွာ နယူးေယာက္မွာ ၊ ဟာဗားနား ဟာ ေနရာတိုုင္းမွာ

ဘာလိုု႕ ဆိုု နင္နဲ႕ အတူ ေခၚသြားခဲ့လိုု႕ ေပါ့

နင့္ရဲ႕ ဇစ္ျမစ္ကို ေတာ့ ၊ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖတ္ပစ္လိုု႕ မရ ။

ကုုန္းေျမတိုုင္းမွာ နယ္နိမိတ္ေတြ ရွိတယ္

ဒါေပမယ့္ ငါတိုု႕ အားလံုုးဟာ 

ေနတစင္း နဲ႕ လတမင္း ရဲ႕ အလင္းေရာင္ နဲ႕သာ ရွင္သန္ေနၾကတယ္

ငါေလ နင့္ကိုု ေန႕တိုုင္းရွင္သန္မူ ေပးတဲ့ 

သီခ်င္းေတြဆိုုတဲ့ မနက္ခင္းေလးပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။

လမ္းေၾကာင္းေတြက နင့္ကိုု တသီးတျခားခြဲ ထုုပ္လိုုက္တယ္

ဘာသာစကား နဲ႕ အယူ၀ါဒ ေတြရဲ႕ 

အက်ဥ္းသား အျဖစ္ လ ွ်ိဳ႕၀ွက္ထားလိုုက္တယ္

ဘယ္ေတာ့မွ သူတိုု႕ အက်ဥ္းသား မျဖစ္ေစနဲ႕ 

နင္ ေႏြးေထြးမူေတြ လိုုအပ္တဲ့ အခါ 

ငါ - နင့္ရဲ႕ အေႏြးထည္ ျဖစ္ပါ့မယ္

နင္ ၾကင္နာမူေတြ လိုုအပ္တဲ့ အခါ 

ငါ - နင့္ရဲ႕ အသိုုက္အျမံဳ ေလး ျဖစ္ပါ့မယ္

နင္ ဘယ္သြားသြား 

ငါဟာ အျမဲတမ္း နင္နဲ႕ အတူ ရွိေနတယ္

ငါဟာ နင့္ေရွ႕ မွာ

ငါဟာ နင့္ေရွ႕ မွာ 

ဟားဗားနား ဟာ Ruy ရဲ႕ ေရွ႕ မွာ ရွိေနေလတယ္။ Tito ရဲ႕ ေရွ႕ မွာေရာ ။ Caridid ရဲ႕ ေရွ႕မွာေရာ ။ တကယ္ေတာ့ အားလံုုးရဲ႕ ေရွ႕ မွာ ကိုုယ္ခ်စ္တဲ့ ကိုုယ့္ဇာတိ နိုုင္ငံ ေတြ ရွိနွင့္ ေနခ့ဲ ျပီ ေကာ။ 

ေကသြယ္

နွင္းဆီျဖဴ ဂ်ာနယ္ အတြဲ ၂ ၊ အမွတ္ ၆ ၊ ဇြန္လ ၂၀၁၆

◦

Havana Blues

သမိုုင္း နွင့္ ရင္ၾကားေစ့ ျခင္း

ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီး ျပီးဆံုုးခဲ့တာ နွစ္ေပါင္း ၇၀ ေတာင္ ရွိ ခဲ့ ျပီ တဲ့ ။

လူသား သမိုုင္း မွာ ၊ အျပင္းထန္ အဆံုုး၀ါးဆံုုး အနုုျမဴဗံုုးၾကီး က်ဲခ် ခံရတဲ့  ဟီရိုုရွီးမား နွစ္ပတ္လည္ အေၾကာင္းအရာ ေတြ ၊သတင္း မီဒီယာ မွာ သိပ္မျမင္ရေတာ့ ။ ေမာ္ကြန္း မွတ္တမ္းေတြ မွာ ၊ အရက္စက္ဆံုုး လိုု႕ ၊ ေရးထိုး ခဲ့ ၾကတဲ့ ၊ နာဇီ အက်ဥ္းေထာင္ အဆိပ္ေငြ႕ခန္း ေတြက ၊ လြတ္ေျမာက္ ရွင္သန္ က်န္ရစ္သူေတြ လည္း ၊ သက္ရွိ ထင္ရွား  ရွိဖိုု႕  မလြယ္ေတာ့ ။

ျပီးခဲ့တဲ့ လ ထဲက ၊ ၾသစေၾတလ် SBS တီဗြီ အစီအစဥ္ တခု ျဖစ္တဲ့ Insight မွာ ၊ Bloodline ဆိုုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ နဲ႕  ေဆြးေႏြးျငင္းခံုု ပြဲ ေလး တခုု ကိုု ၾကည့္ လိုုက္ရတယ္။ ဒီအစီအစဥ္ က ၊ အပတ္စဥ္ ဆိုုသလိုု ၊ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအလိုုက္ ပင္တိုုင္ေဆြးေႏြးသူေတြ ဖိတ္ေခၚျပီး ၊ အားလံုုး ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးၾက တာမိုု႕ ၊ စိတ္၀င္စားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ဆိုုရင္ အျမဲ ၾကည့္ ျဖစ္သည္ ။ အဲဒီ အပတ္က ေတာ့ ၊ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ နွစ္ ၇၀ အထူး အစီအစဥ္ ဆိုုေတာ့ ၊ မျဖစ္မေန ပဲ ေပါ့ ။ ၾကည့္ ေနရင္း မွ ၊ ပိုုျပီး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလာတာက ၊ အစီအစဥ္မွာ ပင္တိုုင္ ပါ၀င္ ေဆြးေႏြး ၾကတဲ့ သူေတြဟာ ၊  ဒုုတိယကမၻာစစ္ၾကီးတုုန္းက အဓိက က်ခဲ့တဲ့  ဇာတ္ေကာင္

ၾကီးေတြ ရဲ႕ ၊ ေသြးမ်ိဳးဆက္ ေတြ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖစ္ေန တာပဲ ။

ဟစ္တလာ ရဲ႕  လက္ရံုုးတဆူ ျဖစ္ သလိုု ၊  ပိုုလန္ က်ဴးေက်ာ္မူ မွာ တာ၀န္ခံ  စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္လည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၊ Hans Frank ရဲ႕ ၊ သားအငယ္ဆံုုး  Niklas Frank ဆိုုသူ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ အဘိုုးၾကီး က၊ သူ႕မိသားစုု မွာ တဦးတည္း ေသာ ၊ အသက္ရွင္ ေနေတာ့တဲ့ သူ ျဖစ္သလိုု ၊ ဂ်ာနယ္လစ္ စာေရးသူ တေယာက္ အျဖစ္၊  သူ႕အေဖ နဲ႕ တကြ နာဇီေတြ ရဲ႕  သမိုုင္းေတြကိုု လူသိရွင္ၾကား ထုုတ္ေဖာ္ ေရးသား ေနသူလည္း ျဖစ္သည္။ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ က ၊ ရွင့္ အေဖကိုု ဘယ္လိုု ျမင္သလဲ ဆိုုတဲ့ ၊ ေမးခြန္းကိုု  ၊  ငါ သူ႕ကိုု စက္ဆုုပ္မိ

တယ္ လိုု႕ ေျဖးေျဖးေလးေလး ၾကီး ေျပာခ် လိုုက္ေပမဲ့ ၊ ေ၀၀ါး ေရာေထြးေနတဲ့ သူ႕ ခံစားခ်က္ ေတြကိုုလည္း တစြန္းတစ ျမင္ရ ျပန္တယ္။ ပရိသတ္ ေတြထဲ မွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ၊ သူ႕ နဲ႕ အသက္ မတိမ္းမယိမ္း အဘိုုးၾကီး 

တေယာက္က ၊ ပိုုလန္ ကိုု နာဇီ ဂ်ာမန္ ေတြ သိမ္းပိုုက္ တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ အရြယ္ ကေလး

တေယာက္ အျဖစ္ ကံသီ လိုု႕ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ေပမယ့္ ၊ သူ႕ တမိသားစုု လံုုး  အလုုပ္စခန္းေတြမွာ ေသဆံုုးက်န္ ခဲ့တဲ့  အေၾကာင္း ပ်က္ပ်က္ထင္ထင္ ျပန္ေျပာျပ ေနတာေတြ ကိုု ၊ ဆိတ္ဆိတ္ နားေထာင္ ေနခဲ့တယ္ ။

ဆစ္ဒနီ မွာ ရွိတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ ရဲ႕  စစ္သမိုုင္းျပတိုုက္ တခုု ကိုု သြားၾကည့္ရင္း၊ ၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္မူ ေတြ နဲ႕  အရုုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ေနတဲ့  သူ႕ ကိုု ၊ လိုုက္ျပ တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က  အားေပး နွစ္သိမ့္ ေနတဲ့ ဗီြဒီယိုု ကုုိ ၊ ျပန္ျပ ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ   ၊ မ်က္လံုုး ေတြကိုု အသာ ပိတ္ ထားခဲ့ တယ္။ အဲ့ဒီ ျပတိုုက္ တေနရာမွာ ေရး

ထြင္း ျပသ ထားတဲ့ ၊ ဂ်ဴးေတြ အားလံုုးကိုု ငတ္ျပီး ေသေစဖိုု႕ ငါတိုု႕ ဆံုုးျဖတ္ထားတယ္ ဆိုုတဲ့ ၊ စာတန္း ရဲ႕ 

ေအာက္မွာ Dr. Hans Frank ဆိုု တဲ့ ျမင္ကြင္း တခုုု ေပၚလာျပန္တယ္။ အဲဒီ ဟာကိုု ေရာ အရင္က ျမင္ဖူးလား လိုု႕ ထပ္ေမး ျပန္ ေတာ့ ၊ Niklas Frank ဟာ ၊ေခါင္းကိုုပါ ငံုု႕ ခ် လိုုက္ရင္း ၊ အျပစ္မဲ့တဲ့ လူေတြ .. 

 ပိုုလန္ေတြ ဂ်ဴးေတြ ကုုိ သတ္ျပစ္ခဲ့တာ လံုုး၀ ၾကင္နာမူ ကင္းမဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးပဲ လိုု႕  သာ ညည္းျငဴ ေနရွာ တယ္။ 

 ျပခန္း မွာ လိုုက္ျပ ခဲ့တဲ့  အမ်ိဳးသမီး ဟာ ၊ ဒီအစီအစဥ္မွာလည္း ကပ္ရပ္ခံုု က ေနျပီး ၊ နင္က  အရမ္းကိုု စာနာတတ္တဲ့ ဂ်ာမန္ တေယာက္ ေလ လိုု႕ ၊ လွမ္းျပီး အားေပး ရ ျပန္တယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီး ဟာ ၊ 

တကယ္ေတာ့  ဇနီး နဲ႕ ကေလး ကိုု ျပန္ရွာမေတြ႕ နိုုင္ေတာ့ တဲ့ နာဇီ အက်ဥ္းစခန္းျပန္  အဘိုုးျဖစ္သူ ရဲ႕  ေျခာက္အိပ္မက္ေတြကိုု အေမြရ ထား တဲ့သူ တေယာက္။

သမိုုင္းရဲ႕  အရိပ္ေတြ ေအာက္မွာ၊ မုုန္းတီး နာက်င္မူေတြက ခပ္နည္းနည္း ၊ နားလည္ စာနာမူ ေတြကသာ မ်ားမ်ား ျမင္ေတြ႕ ေနရတဲ့  ေဆြးေႏြးခန္း မွာ ၊ တမူထူးျခား စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းစြာ ပါ၀င္လာတဲ့ ေနာက္တေယာက္က ၊ ဆိုုဗီယက္ ယူနီယံ ၾကီးကိုု ၊ နွစ္ေပါင္း ၃၀  အုုပ္ခ်ဳပ္သြားခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ သံမဏိလူသား

ၾကီး Joseph Stalin ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူ   Jacob Jughashvili ။ သူက လူကိုုယ္တိုုင္ မလာပဲ  ၊ဗီြဒီယိုု ကေနျပီး ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးသလိုု ၊ အသြင္အျပင္ ေလသံ ယူဆခ်က္ ေတြကပါ ၊ တျခားသူေတြ နဲ႕ လံုုးလံုုး မတူ  တမူ ကြဲ လ်က္ ။  ပုုဂၢိဳလ္ေရး ကိုုးကြယ္ျခင္း ကိုု အၾကီးအက်ယ္ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ၾကီး စတာလင္ ရဲ႕  မ်ိဳးဆက္ အျဖစ္ ထင္ထင္ရွားရွား မေနထိုုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၊ သူ႕ ရဲ႕  မ်ိဳးရိုုးနာမယ္ကိုု ေတာ့ စတာလင္ ရဲ႕  မူလ မ်ိဳးရိုုးနာမယ္ အတိုုင္း ဆက္ျပီး ယူထားေလတယ္။ ဆိုုဗီယက္ နဲ႕ ယူကရိန္း မွာ လူေပါင္း တသန္းေလာက္ ပ်က္စီး

ေသေက် ခဲ့ရတဲ့ တာ၀န္ရွိမူေတြ ကိုု ၊ စတာလင္ရဲ႕ ေျမးက လက္မခံ ။ သူ႕ အေဘးဟာ  ျပည္သူ႕  ၀န္ထမ္း

ၾကီး  လိုု႕ သာ တြင္တြင္ ေျပာသည္။ ပရိသတ္ထဲ က ၀င္ေဆြးေႏြးတဲ့ သမိုုင္းပညာရွင္ ေတြ ရဲ႕ စကားေတြကိုု မဲ့ရြ႕ဲ ျပစ္သည္။ ေကြးေကာက္ ျပစ္သည္။ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီး မွာ ၊ ဟစ္တလာ ကိုု အေပးအယူ လုုပ္ဖိုု႕ ၾကိဳးစား ေပမယ့္ ၊ ေနာက္ဆံုုးမွာ ဆိုုဗီယက္ တပ္နီေတာ္ ဟာ နာဇီ ေတြကိုု အနိုုင္ တိုုက္ျပစ္ လိုုက္ရတဲ့  ၊ 

သမိုုင္းေတြ ကိုုသာ ၊ ဇမ္းတင္ ေျပာေန ခဲ့ ျပီး ၊ စစ္ၾကီးအျပီး အာဏာစက္ ပိုုျပီး ျပင္းထန္ခဲ့တဲ့ ၊ သူ႕ အေဘး ဟာ ၊ တကယ္ေတာ့ တကိုုယ္ေတာ္ အာဏာရွင္ မဟုုတ္ ၊ ကြန္ျမဴနစ္ ဗဟိုုေကာ္မီတီ ၀င္ေတြ အားလံုုး 

စုုေပါင္း ဆံုုးျဖတ္ လုုပ္ကိုုင္ ခဲ့ၾကတာလိုု႕ ၊ ေခ်ပ သည္။ သူ႕ အေဘး တေယာက္ျဖစ္ေနျခင္း ထက္ ၊ စတာလင္ ဆိုုတဲ့ လူအျဖစ္နဲ႕  ၾကာေလ ေလးစားေလ ပဲ လိုု႕  ေတာင္ ၊ မခိုုး မခန္႕ ေျပာေသးသည္။

အေဖ ျဖစ္သူ နာဇီၾကီး အတြက္ ၊ အရမ္း စိတ္ပ်က္ေနသူ နဲ႕ ၊ အေဘး ျဖစ္သူ ကြန္ျမဴနစ္ အာဏာရွင္ၾကီး 

အတြက္ ၊ တမင္ ဂုုဏ္ယူျပေနသူ ၊ မ်ိဳးဆက္ နွစ္ေယာက္ ။ သူတိုု႕ ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ အစြန္း ေတြ ကိုု  ၊ ၾကားခံ ပရိသတ္ ေတြ ရဲ႕   ထင္ျမင္ သုုံးသပ္ခ်က္ေတြက ၊  ထိန္းညွိ ေပး ေနလိုု႕ သာ ။ ပရိသတ္ေတြ ထဲက ပါ၀င္ 

ေဆြးေႏြးသူ ေတြ ထဲ မွာလည္း ၊ ပညာရွင္ေတြ ၊ နိုုင္ငံေရးသမားေတြ ၊ နာဇီပါတီ နဲ႕ နီးစပ္ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့ 

တျခား မ်ိဳးဆက္ေတြ ၊ စတာလင္ကိုု  ေလးစား ယံုုၾကည္ ခဲ့သူေတြရဲ႕  ေသြးသားေတြ ၊ စစ္ၾကီး အတြင္းမွာ 

မိသားစုု ပ်က္ ၊ စိတ္ခံစားမူေတြ ခံစား ခဲ့ ရတဲ့ ၊ သိမ္းပိုုက္ခံ နယ္ေျမစံုု က  သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြ ၊ အေတာ္ပင္ စံုုလင္ လွသည္။

ေဆြးေႏြး၀ိုုင္း ရဲ႕ ဒုုတိယပိုုင္း  က ၊ အေရွ႕ဖက္ စစ္မ်က္နွာကိုု ဖြင့္ ခဲ့တဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ  နဲ႕ ၊ စစ္ၾကီးကိုု အဆံုုးသတ္ဖိုု႕ ဆိုုျပီး ၊ ဟီရိုုရွီးမားကိုု အနုုျမဴဗံုုး က်ဲ  ခဲ့တဲ့  ၊ အေမရိကန္ သမၼတ ထရူးမင္း  ရဲ႕  မ်ိဳးဆက္ နွစ္ေယာက္ အလွည့့္ ဆိုုေတာ့ ၊ အေနာက္ဖက္ စစ္မ်က္နွာျပင္က လူၾကမ္းၾကီးေတြ ထက္ ၊ ကိုုယ္နဲ႕ နီးနီးစပ္စပ္  အေရွ႕ဖက္ စစ္မ်က္နွာက ၊ ဇာတ္လိုုက္ၾကီးေတြ ရဲ႕  အေၾကာင္းေတြကိုု  ပိုုျပီး စိတ္၀င္စား မိ 

ရ သည္။

ေက်ာင္း စ တက္တဲ့ ေန႕ မွာပဲ  ဆရာမ က ၊  မင္းက သမၼတ ထရူးမင္း ေျမးလား လိုု႕ ေမးေတာ့၊ သူ ဘာမွန္း ေသခ်ာ မသိတဲ့ အေၾကာင္း ၊ Clifton Truman Daniel က   ရီရႊင္စြာ ေျပာျပ နိုုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၊  Hidetoshi Tojo ကေတာ့ ၊ ငယ္ဘ၀ တေလ ွ်ာက္လံုုး ေက်ာင္းမွာ အမ်ားရဲ႕  အာရံုုစိုုက္ ခံ ရျပီး ၊ ၾကီးျပင္းခဲ့ တာကိုု ၊ စိတ္ပ်က္ ခဲ့ ရတယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ အတြင္းက ၊ ဂ်ပန္ စစ္တပ္ၾကီးရဲ႕ ဖက္စစ္ က်ဴးေက်ာ္မူ ေတြ နဲ႕  အတူ ၊ စစ္ရွံဳးခဲ့သူ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ ရဲ႕  အမည္ ဟာ ၊ ဂ်ပန္နိုုင္ငံ မွာ  ၊ မေျပာသင့္ တဲ့ အရာ ၊  အညင္းပြားစရာ တခုု အျဖစ္  ေတာက္ေလ ွ်ာက္ ရွိေန ေသးေပမယ့္ ၊ ခုု အခ်ိန္မွာ ေတာ့ ၊ သူဟာ  သူ႕  ရဲ႕  မ်ိဳးရိုုး

နာမယ္ အေၾကာင္းကိုု ၊ ပိုုျပီး စဥ္းစား မိ လာသလိုု ၊ သူ႕သား ကိုုလည္း  သူ႕လိုုပဲ ဆက္ျပီး စဥ္းစား ေစခ်င္

တယ္ လိုု႕ ၊ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူ က ၊ ဂ်ပန္ ဘာသာစကား နဲ႕  ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာသည္။

ဂ်ပန္ စစ္ ရွံဳး ျပီမိုု႕ ၊  အေမရိကန္ စစ္ေကာင္စီ အဖြဲ႕ က  အိမ္ကိုု လာ ၀ိုုင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ တိုုဂ်ိဳ ဟာ အရင္ဆံုုး သူ႕ ရဲ႕  ဆုုတံဆိပ္ ေတြ အကုုန္လံုုးကိုု မီးရွိဳ႕ ဖ်က္စီး ခဲ့ေပမယ့္ ၊ မိသားစုု ေဆြစဥ္ မ်ိဳးဆက္ ဇယား ၾကီး ကိုုေတာ့  ၊ အေသအခ်ာ ဆက္ထိန္းထားဖိုု႕  မိသားစုု ကိုု အေသအခ်ာ မွာ ခဲ့တယ္ လိုု႕ ၊ ေျပာေျပာ ဆိုုဆိုု ၊ သူ႕ ကုုတ္

အက်ီ ၤ အိတ္ထဲမွာ ထဲ့ ယူလာတဲ့ ၊ ခန္းၾကီး စကားလံုုးေတြ နဲ႕ စာရြက္လိပ္ၾကီး တလိပ္ကိုု အားလံုုး ရဲ႕ ေရွ႕ မွာ ေျဖ ခ် ျပေလတယ္။  အာရွ ပစိဖိတ္ ေဒသ က  ဂ်ပန္စစ္တပ္ ၾကီး ရဲ႕  ၊ ၾကမ္းတမ္း ရက္စက္ မူ ေတြ အတြက္ ၊ သူ႕ အေဘး မွာ  အျပစ္ ရွိ - မရွိ ဆိုုတာ ထက္ ၊ နာက်င္ ထိိခိုုက္ခဲ့ ရတဲ့ လူေတြ အားလံုုးကိုု ၊ ေတာင္းပန္ 

ေၾကာင္းသာ ၊ ယဥ္ေက်း စြာ ေျပာသြားခဲ့သည္ ။ သူ႕ရဲ႕ ေရွ႕ က  ဖန္သားျပင္ မွာ  ဗီြဒီယိုု က တဆင့္ ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးေနတဲ့  ထရူးမင္း ရဲ႕  ေျမး ဒဲနီယဲလ္ ကိုု လည္း ၊  အျပင္မွာ လူျခင္း ေတြ႕ ဆံုု ျပီး ၊ အနာဂါတ္ အတြက္ လမ္းမွန္ေတြ ေပၚ ေအာင္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ လိုု ေၾကာင္း ေျပာ သည္။

ဒဲနီယဲယ္ ကေတာ့ ၊  အရင္တုုန္းက သူဟာ မ်ိဳးရိုုး ဆိုုတာထက္ သူ႕ ကိုုယ္ပိုုင္ဘ၀ နဲ႕ သာ ေနလိုုခဲ့ ေပမယ့္  ၊ အနုုျမဴ ဗံုုး ဒဏ္သင့္ မိန္းကေလး တေယာက္ရဲ႕  စာအုုပ္ ကိုု  ဖတ္ခဲ့ရျပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ၊  ဟီရိုုရွီးမား သမိုုင္း 

မွတ္တိုုင္ ရွိရာကိုု ၂၀၀၄ ခုုနွစ္ မွာ ၊ အေရာက္ လာ ၾကည့္ ခဲ့ တယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ အနုုျမဴ တားစီးေရး 

အတြက္ ၊ ေရွ႕ေဆာင္ ေဆာ္ၾသ သူ တေယာက္ ျဖစ္လာ ခဲ့တယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။ အနုုျမဴ ဗံုုး က်ဲဖိုု႕  ဆံုုးျဖတ္ 

အမိန္႕ ေပး ခဲ့တဲ့ သူ႕ အဘိုုး မွာ  တာ၀န္ ရွိ မရွိ ဆိုုတာထက္ ၊ အနုုျမဴဗံုုး ဒဏ္ ခံ ခဲ့ရတဲ့ သူေတြ အတြက္ ၊ တခုုခုု ဆက္လုုပ္ေပးဖိုု႕ ေတာ့၊  သူ႕ မွာ တာ၀န္ ရွိတယ္ လိုု႕ ခံစားရ ေၾကာင္း အေလးအနက္ ေျပာ ေလသည္။

၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ ဂ်ာမန္ နာဇီၾကီးရဲ႕ သား ကိုု ၊ သူ႕ေဘးမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ၊ ဂ်ဴးအက်ဥ္းသား တေယာက္ ရဲ႕  ေျမးျဖစ္သူ က ၊ ခြင့္လႊတ္ နားလည္စြာ  အားေပး နွစ္သိမ့္ ခဲ့သလိုုပဲ ၊ အခုု ဒုုတိယ ပိုုင္း မွာ လည္း ၊   

စစ္အတြင္းတုုန္းက  ဂုုဏ္သတင္း ထင္ရွား ခဲ့ တဲ့  ဆရာ၀န္ၾကီးလည္း ျဖစ္ ၊ ထိုုင္း ျမန္မာ မီးရထားလမ္း ေခၽြးတပ္ စခန္းမွာ ၊ သတၱိေျပာင္ေျမာက္စြာ နဲ႕  ရပ္တည္ ရွင္သန္ ခဲ့ သူလည္း ျဖစ္တဲ့ ၊   ၾသစေၾတလ်လူမ်ိဳး စစ္သံုု႕ပန္းၾကီး  Sir Edward Dunlop ရဲ႕  သား ျဖစ္သူ John Dunlop က ၊ ဂ်ပန္ စစ္သား ေတြ ရဲ႕ ၊ ၾကမ္းတမ္း

ရိုုင္းစိုုင္းမူ ေတြ အေၾကာင္း  တဆင့္ျပန္ ေျပာျပ ေနတာကိုု ၊ ကပ္ရပ္ ခံုု မွာ ထိုုင္ေနတဲ့  ဂ်ပန္ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူက ၊  တည္တည္ ျငိမ္ျငိမ္  နားေထာင္ ေပး ေန ခဲ့ သည္။

တကယ္ေတာ့ ၊ ဒီ စကား၀ိုုင္း ဟာ   ၾကားနာပြဲ တခုု နဲ႕  တူေနေပမယ့္ ၊ အမွား အမွန္ ဆိုု တဲ့ ဒိုုင္လူၾကီး 

မရွိေပ ။  တာ၀န္ ယူ မူ ဆိုု တဲ့ ၊ ျပစ္ဒဏ္ သတ္မွတ္ မထားေပ ။ အားလံုုး ဟာ မတူညီ တဲ့ အမ်ိဳးသားေရး 

ေနာက္ခံ ေတြ ကေန လာၾက သည္။  ကြဲ ျပား တဲ့  အယူ ၀ါဒ ေတြ ရွိ မည္။  မေျပာျပ နိုုင္တဲ့ ၊ သီးသန္႕ 

ယုုံၾကည္ခ်က္ ေတြ ရွိ ေကာင္း ရွိ မည္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုုး ရဲ႕  ဆံုုမွတ္  လက္ခံ နိုုင္တဲ့ အေန အထား တခုု 

ေရာက္ေအာင္ ၊ ေျပာၾက ဆိုုၾက နားေထာင္ေပး ၾကတယ္။ ( စတာလင္ ရဲ႕  ျမစ္ က လြဲ လိုု႕ ေပါ့ေလ ) အပိုုင္း နွစ္ပိုုင္း ခြဲျပီး ၊ သံုုး နာရီ ေလာက္ ၾကာေအာင္ ေျပာၾက ဆိုုၾက ေဆြးေႏြး ေျဖေလ်ာ့ ၾကတဲ့ တေလ ွ်ာက္လံုုးမွာ ၊ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ျခင္း ရဲ႕   အေငြ႕ အသက္ေတြ ကသာ ခပ္မ်ားမ်ား လႊမ္းျခံဳ ေန ခဲ့တယ္။

တကယ္ ဆိုုေတာ့ လည္း ၊ သူတိုု႕ေတြဟာ တာ၀န္ယူ ရမယ့္ သူေတြ မွ  မဟုုတ္ေလ တာ ။ အမွား အမွန္ကိုု ရင္ဆိုုင္ ရမယ့္ ၊ ကာယကံ ရွင္ ေတြ လည္းမွ မဟုုတ္ တာ ။  အမွား အမွန္ တာ၀န္ ေတြ အတြက္ ၊ ဟစ္တလာ လည္း ၊ သူ႕ ဖာသူ အဆံုုး စီရင္ သြား ခဲ့ ျပီ ။ ဂ်ာမန္ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ဟန္႕စ္ လည္း ၊  နဴရင္ဘတ္ ခံုုရံုုးကေန ၊ ၾကိဳးေပး ကြပ္ျမတ္ ခံ ခဲ့ ရ ျပီ ။ ဂ်ပန္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ လည္း ၊  နိုုင္ငံတကာ အေရွ႕တိုုင္း စစ္ခံုုရံုုးကေန ၊  ေသဒဏ္ ေပး ခံ ခဲ့ ရ ျပီ ။ လုုပ္ေဖာ္ ကိုုင္ဖက္ ေပါင္း မ်ားစြာကိုု ၊ စေတး ျပစ္ခဲ့တဲ့  ဆိုုဗီယက္ အာဏာရွင္ၾကီး  စတာလင္ လည္း ၊ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ အဆိပ္မိ သလိုုလိုု နဲ႕  ၊ ကိုုယ္တိုုင္ စေတးခံ ခဲ့ ရသည္။ အေမရိကန္ သမၼတၾကီး ထရူးမင္း လည္း ၊ အနုုျမဴ ဗံုုးၾကီးဟာ ၊  လူေတြ ရဲ႕ အသက္ကိုု ကယ္ဖိုု႕   ၊ စစ္ၾကီးကိုု အျပီးသပ္ဖိုု႕ လိုု႕ ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ  အေၾကာင္း ျပျပ ၊ ဒီေလာက္ ဆိုုး၀ါး ျပင္းထန္ ခဲ့တဲ့  အျဖစ္ၾကီး အတြက္ ၊ သူ႕လိပ္ျပာ က  အေတာင္ မခတ္ပဲ ေတာ့ ေနခဲ့ မွာ မဟုုတ္ ။ လူေတြရဲ႕ အသက္ေတြကိုု ကယ္ဖိုု႕ ၊ လူေတြကိုုပဲ သတ္ျပစ္ခဲ့ ရ သတဲ့လား ။ တကယ္ဆိုု ၊ ခံုုရံုုး တကာ့ ခံုုရံုုး ေတြ ထဲ မွာ ၊ လိပ္ျပာခံုုရံုုး က ၊ ရင္ဆိုုင္ေျဖရွင္း ဖိုု႕  အခက္ခဲဆံုုး  ျဖစ္မွာပါ ။

ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ အနွစ္ ၇၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အထူး အစီအစဥ္  ကိုု ၾကည့္ျပီး သြားေတာ့ ၊ ထံုုးစံ အတိုုင္း ၊ အေတြးေတြ ထဲ  နစ္ ရင္း ၊ မနွစ္ ဆီ တုုန္းက ၊ ၾကည့္ျဖစ္ လိုုက္တဲ့ ၊  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ ေနာက္ခံ  အျဖစ္မွန္ ရုုပ္ရွင္ကားေလး တခုု ကိုုပါ သတိရ သြား မိသည္။

ရုုပ္ရွင္ ဆုုေပါင္း မ်ားစြာ ဇကာတင္ အေရြးခံ ရ တဲ့ ၊ The Railway Man ဆိုုတဲ့ ၊ ရုုပ္ရွင္ဟာ ၊ Lomax ဆိုုတဲ့ အဂၤလိပ္ စစ္အရာရွိငယ္ တေယာက္ ရဲ႕  ကိုုယ္ေတြ႕ အျဖစ္မွန္ေတြ ကိုု အေျခခံ ျပီး  ေဟာလိ၀ုုဒ္ အေက်ာ္

အေမာ္ ေတြ နဲ႕  ရိုုက္ကူးထား တာပါ ။ အေရွ႕ ဖက္ စစ္မ်က္နွာ မွာ ၊ စင္ကာပူ ခံတပ္ၾကီး က် သြားေတာ့ ၊ 

အဂၤလိပ္ စစ္သံုု႕ပန္း ေတြကိုု ၊ ထိုုင္း ျမန္မာ မီးရထားလမ္း ေဖာက္ဖိုု႕  ေခၽြးတပ္ အျဖစ္  အသံုုးခ်သည္။ 

အဂၤလိပ္ စစ္ဗိုုလ္ ေလး ဟာ ၊  ေခၽြးတပ္ အလုုပ္စခန္း မွာ ၊ ေကာက္ရ တဲ့  ေရဒီယိုု အစုုတ္ ကေလး တလံုုး နဲ႕ အလုုပ္ရွဳပ္ ရင္း ၊ သူလ ွ်ိဳ သတင္းေပး လိုု႕ စြပ္စြဲခံ ရျပီး ၊ ဂ်ပန္ ကင္ေပတိုုင္ စံုုေထာက္ ေတြရဲ႕ ၊ ဖမ္းဆီး နွိပ္စက္ ျခင္းကိုု ၊ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံရတယ္။ သူ႕ကိုု စစ္ေဆး နိွပ္စက္ တဲ့ အခါတိုုင္း ၊ နည္းေတြေျပာင္း လူေတြ

 ေျပာင္း ေပမယ့္ ၊ မေျပာင္းလဲ တဲ့ တေယာက္တည္းေသာ စကားျပန္  ဂ်ပန္ စစ္ဗိုုလ္ ကိုု ၊ သူ အသဲစြဲ ေအာင္ မွတ္မိ ေနခဲ့တယ္ ။ စစ္ၾကီး ျပီး လိုု႕ ၊ အသက္မေသ က်န္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ၊ သူတိုု႕ ေတြ အားလံုုး ၊ စိတ္အနာတရ ေတြ အျပည့္ နဲ႕ ၊ က်န္ရွိေနတဲ့ ဘ၀ သက္တမ္း ကိုု ေျခာက္အိပ္မက္ေတြ ၾကားထဲ ျဖတ္သန္း ေန ခဲ့ ၾက ရ တယ္။  သူ႕ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က ေတာ့ ၊  ေကာက္ကာ ငင္ကာ သတ္ေသ သြားသည္ ။ စစ္ၾကီး ျပီး  ၄၅ နွစ္ ေလာက္ အၾကာ ၊ သတင္းစာ တေစာင္ မွာ ပါလာတဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္ျပန္အဘိုုးၾကီး တေယာက္ ရဲ႕  ပံုု ကိုု ၊ တျခား သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က လာျပေတာ့ ၊ သူ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိ သည္။ စပိုုင္ လိုု႕  မေျဖ မခ်င္း  သူ႕ ပါးစပ္ထဲကိုု ေရေတြ ပံုုး လိုုက္ ေလာင္းခ် ခိုုင္းတဲ့   ဂ်ပန္ စကားျပန္ တာကာရွီ က ၊ ထိုုင္း နယ္စပ္ မွာ ၊ စစ္အက်ဥ္းတိုုက္ ျပခန္း တခုု  ဖြင့္ ထားတယ္ ဆိုု ပါေပါ့ ။

သူ႕ တကိုုယ္လံုုးမွာ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ေတြ ျပည့္နွက္ ေနခဲ့ ရ တဲ့ ၊ ထုုိင္းျမန္မာ နယ္စပ္ ကိုု  စိတ္ဒဏ္ရာေတြ အျပည့္ နဲ႕  သူ အေရာက္ ျပန္လာခဲ့ တယ္။ တာကာရွီ ရွိ ေနတဲ့ ၊ စစ္သံုု႕ပန္း ျပတိုုက္ ထဲကိုု  တေယာက္

တည္း ၀င္သြား တယ္။ သူ အရမ္း မုုန္းတီး ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ စကားျပန္ၾကီး ေရွ႕မွာ ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄၅ နွစ္က ၊  ျပခြင့္ မရ လိုုက္တဲ့  ေဒါသ နဲ႕  အမုုန္းေတြ ကိုု ၊ အကုုန္ သြန္ခ်  ျပစ္လိုုက္တယ္ ။ ျပခန္း ရဲ႕ ေရွ႕မွာ ပံုုစံတူ ျပန္လုုပ္ထားတဲ့ ၊  ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ အစာငတ္ခံ ေနပူလွန္း ခံ ခဲ့ရတဲ့ ၊ ေခြးအိမ္ ပုုပုုေလး ထဲ ကိုု ၊ ဂ်ပန္ အဘိုုးၾကီး ကိုု ဆြဲ ေခၚ လာျပီး ၊ ပိတ္ေလွာင္ ထားလိုုက္တယ္။  သူ႕ အမုုန္းေတြ ကုုန္ခ်င္ မွ ကုုန္ သြားေပမယ့္ ၊ သူ႕  ခါးသက္မူ ေတြ ေတာ့ ၊ သက္သာသြား ခဲ့သည္ ထင့္ ။

တာဂါရွီ ဟာ၊ သူ႕ အျပစ္ေတြကိုု ေျဖနိုုင္ ဖိုု႕ အတြက္ ၊ ထိုုင္းနိုုင္ငံကိုု အၾကိမ္ေပါင္း ၆၀  လာ ေရာက္ခဲ့ ျပီး ၊ ဒီ

ျပခန္း ကိုု သူ႕ကိုုယ္ပိုုင္ ေငြ နဲ႕ ဖြင့္လွစ္ ခဲ့တယ္။  အဲ့ဒီ ေနာက္ပိုုင္းမွာ   တာကာရွီ မေသဆံုုးမီ ၂၀၁၁ ခုုနွစ္ထိ ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ ဟာ ၊ မိတ္ေဆြ ရင္း ေတြ ျဖစ္သြား ၾကတယ္ လိုု႕ ၊ စာေတြ မွာ ဖတ္ ရသည္။ ခါးသက္တဲ့ အတိတ္ေတြထဲက ေနျပီး ၊ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ၾကဖိုု႕ ဆိုုတာ ၊ ေမ့ျပစ္လိုုက္ယံုု နဲ႕ မျပီးဘူး ။ သည္းခံ လိုုက္ယံုု နဲ႕ မရဘူး ။ ခြင့္လႊတ္လိုုက္ယံုု နဲ႕ လည္း မျဖစ္နိုုင္ဘူး ။ မုုန္းတီးနာက်င္မူ အရွိတရား ေတြကိုု ၊ အရွိအတိုုင္း

ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးမွသာ ရင္ၾကားေစ့ နိုုင္တာ လိုု႕ ၊ ဒီ ရုုပ္ရွင္ေလးက ၊ ေျပာျပ ေနသလိုုပဲ ။ တကယ္ ဆိုုေတာ့  ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ဟာ ၊ စစ္ ရဲ႕ သားေကာင္ ေတြ ထဲက သားေကာင္ ေလးေတြ ပဲေလ  ။ တိုုဂ်ိဳ တိုု႕ ဟစ္

တလာ တိုု႕ လိုု ၊ စစ္ၾကီးတပြဲ ကိုု ၊ ဖန္တီး ဦးေဆာင္ ဆံုုးျဖတ္ သူေတြ  မဟုုတ္ေပဘူးကိုုး ။

ေသြးမ်ိဳးဆက္ စကား၀ိုုင္း ထဲက  စတာလင္၀ါဒီ မိသားစုု ၀င္ တေယာက္က ေတာ့ ၊   သူေသ ကိုုယ္ေသ စစ္ပြဲ ၾကီးေတြ ၊ အာဏာလုု ပြဲ ၾကီး ေတြမွာ ၊  လူေတြဟာ လူစိတ္ တျခမ္း ေပ်ာက္ကုုန္ တတ္ ၾက တာပဲ လိုု႕ ၊  

ဆင္ျခင္ျပ သည္။  တမိသားစုု လံုုး ေပ်ာက္ဆံုုး သြား တဲ့ ၊ ပိုုလန္ အဘိုုးၾကီး ကေတာ့ ၊  တေယာက္ အမွား  တေယာက္ ၀န္ခ် ျပီး ၊ တေယာက္ စကား တေယာက္ နားေထာင္ ေပး တာဟာ ၊ အေကာင္းဆံုုး ကုုစား 

နည္း ပါပဲ လိုု႕ ၊ မ်က္ရည္၀ဲ ေနတဲ့ မ်က္လံုုးေတြ နဲ႕  ေျပာ သည္ ။ သူ႕ အေဖ နာဇီ ၾကီးကိုု မုုန္းတီး စက္ဆုုပ္

တယ္ ဆိုု တဲ့ ဂ်ာမန္ ၾကီးကလည္း ၊ သူ႕ အိပ္ကပ္ ထဲ မွာ အျမဲ ထဲ့ ထားတဲ့ ၊  ၾကိဳးစင္ထက္က ဓါတ္ပံုု ကိုု  

ထုုပ္ျပ ျပီး ၊ သူ႕ အေဖ ေသသြားျပီ ဆိုုတာ ကိုု တခါတေလ မယံုုနိုုင္ဘူး လိုု႕   ေခါင္းခါ သည္ ။ စတုုတၱမ်ိဳးဆက္ ဂ်ပန္ၾကီးကိုု ၾကည့္ရတာေတာ့ ၊ စစ္အတြင္းက ဂ်ပန္ စစ္သားေတြ ရဲ႕ ၊ ရိုုင္းစိုုင္း ၾကမ္းတမ္းမူ ေတြ ကိုု၊ လက္ခံ ေတာင္းပန္ လင့္ ကစား ၊ သူ႕အဘိုုး စစ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ တိုုဂ်ိဳ ဟာ ၊ စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္ တေယာက္ အစား ၊ စစ္ရွံဳးသူ တေယာက္ အျဖစ္သာ ၊ လက္ခံခ်င္ ပံုု ရသည္။ အာရွကုုန္းေျမ ၾကီးေပၚက အေနာက္တိုုင္းသား အုုပ္စိုုးမူေတြ ကိုု ဖယ္ရွားေပးမယ့္ ၊ အာရွတိုုက္ သာတူညီမ ွ် ေကာင္းစား ေရး ၀ါဒ ကိုု ကာကြယ္ ခ်င္ေသး ပံုု ရသည္။ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီးကိုု အမီွျပဳ ျပီး ခ်မ္းသာ လာတဲ့ အေမရိကန္ ကေရာ ၊ အဲ့ဒီတုုန္းက တကယ့္ကိုု မဟာမိတ္  သက္သက္ပဲ လား ။ တရားေသာ စစ္ ဆိုုတာ တကယ္ ရွိ နိုုင္ပါ့ မလား ။

သမိုုင္းက ရွဳပ္ေထြးလွ သည္။ အျပစ္ေၾကြး သံသရာေတြ က ရွည္လ်ား ခ်င္စရာ ။ ဒါေပမယ့္ ၊ လက္ရွိ ကမၻာ့

နိုုင္ငံေရး အေျခအေနေတြက ေတာ့ ၊ ကေျပာင္း ကျပန္ ျဖစ္ေနေလျပီ။

ဂ်ပန္ ေတြကိုု တိုုက္ထုုပ္ဖိုု႕ ၊ တရုုတ္အကူအညီ ယူခဲ့ ရဘူး တဲ့ ၊ အေမရိကန္ မဟာမိတ္ ေတြ က ၊ အခုုေတာ့  ဂ်ပန္ နဲ႕  မဟာမိတ္ျပန္ ျပဳျပီး ၊ တရုုတ္ ကိုု အားျပိဳင္ေနရ ေလျပီ ။  စစ္ရွံဳးစာခ်ဳပ္အရ၊ အေမရိကန္ ရဲ႕ ဖိအား

ေၾကာင့္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငုုတ္လ ွ်ိဳး ေနခဲ့ရတဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္တပ္ၾကီးကိုု၊ ေဒသတြင္းမွာ ျပန္လည္ သက္၀င္ အင္အားရွိလာ ဖိုု႕ ၊ အေမရိကန္ ကပဲ ျပန္ျပီး အားေပး လာရသည္။  ေခတ္သစ္ တရုုတ္ျပည္ ၾကီးကလည္း ၊ 

အနွစ္ ၇၀ ၾကာ မွ ၊ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ ၾကီး အတြင္းက ၊ အေမ့ေလ်ာ့ခံ  မဟာမိတ္ အျဖစ္ ၊ အေနာက္ ၀င္ရိုုး

တန္း နိုုင္ငံေတြ နဲ႕ အျပိဳင္ ၊ သမိုုင္း တေနရာ ယူဖိုု႕  ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ျပ လာ သည္။ အနွစ္ ၇၀ အတြင္း ၊ တခါဖူး မွ မလုုပ္ခဲ့ တဲ့ ၊ ဂ်ပန္ကိုု ေအာင္နိုုင္ျခင္း အခမ္းအနားၾကီးကိုု ပထမ ဆံုုး အၾကိမ္ ၀ွဲခ်ီးက်င္းပရင္း  ၊ စစ္အင္အား ဗလေတြ ထုုပ္ျပ လာ သည္။ အျမဲတမ္း ရန္သူ ၊ အျမဲတမ္း မိတ္ေဆြ မရွိ ဆိုုတဲ့  အယူအဆ ကိုု ၊ နိုုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး ေတြ မွာ ၊ ပိုုျပီး ခံတြင္း ေတြ႕ လာ ၾကသည္ေပါ့ ။ တကယ္ဆိုုေတာ့ ၊ ဗမာျပည္က ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ 

ေအာင္ဆန္း သည္ပင္ ၊ အဲ့ဒီတုုန္းက ဂ်ပန္ နဲ႕ ေပါင္း ျပီး အဂၤလိပ္ကိုု ေတာ္လွန္ ၊  ၂ နွစ္ အတြင္း အဂၤလိပ္ နဲ႕

ျပန္ေပါင္းျပီး ဂ်ပန္ကိုု တိုုက္ထုုတ္ ဆိုုတဲ့  အလွည့္ အေျပာင္းကိုု ၊ အားလံုုး အံ့ၾသရေအာင္ ကစား ျပ သြား ခဲ့ သည္ပဲ ။

တခါတေလ ေတာ့ လည္း ၊ သမိုုင္းထဲက အျဖစ္ေတြသည္၊ အမွား အမွန္ မရွိပဲ ၊ ယူဆခ်က္ ေတြ အျဖစ္နဲ႕သာ ၊ အဆံုုးသပ္ သြားတတ္ၾက သည္။  သူ႕ ေခတ္ သူ႕ အေျခအေနက အဆံုုးအျဖတ္ ေတြသည္ ၊ ယခုုေခတ္ ယခုု အေျခအေန နဲ႕  အံ၀င္ စံကိုုက္ ဖိုု႕ ဆိုုတာလည္း ၊ သိပ္ မျဖစ္နိုုင္ ဘူး မဟုုတ္လား ။ နည္းလမ္းက ဘယ္လိုုပဲ

ျဖစ္ျဖစ္  ရလာဒ္ သည္ သာ အဓိက ဆိုုတဲ့  ဗ်ဴဟာ သည္ ၊ စစ္ေရး နိုုင္ငံေရး ေတြမွာ ၊ လက္ေတြ႕ က် တဲ့  ေရြးခ်ယ္မူ တခုု ျဖစ္လာေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။  အဲဒီလိုု ေရြးခ်ယ္ ၾက တဲ့ အခါ  ၊ တခ်ိဳ႕ေတြ အတြက္ေတာ့ ၊ အမ်ိဳးသားေရး - နိုုင္ငံေကာင္းစားေရး ဆိုုတာေတြကိုု မ်က္နွာမူ ျပီး ၊ ကိုုယ့္အလံ ေတြကိုု ရုုတ္သိမ္းလိုုက္ ၾက ရတာမ်ိဳးေတြ ရွိမည္ ။ အမ်ား သေဘာ ေၾကာင့္ ၊  ကိုုယ့္ မူ- အယူအဆ ေတြ ကိုု ၊  ျမွဳပ္နွံ ျပစ္ လိုုက္ ရတာ မ်ိဳးေတြ လည္း ၊ အမ်ားၾကီး  ရွိခဲ့ ေပမည္ ။ သမိုုင္း ဆိုုတာကိုု တဦး တဖြဲ႕  တအုုပ္စုုက မူပိုုင္ ျပဳ လိုု႕ မရ နိုုင္ေပ

မယ့္ ၊ သမိုုင္း မတင္ တဲ့ သမိုုင္းက်န္ ေတြ ကေတာ့ ရွိဆဲ ရွိျမဲပင္ ။

စစ္ဖက္ျခင္း ရန္ဖက္ျခင္း ၊ ဗ်ဴဟာေကာင္းလိုု႕ ၊ စားပြဲေပၚမွာ ပူးေပါင္း သင့္ျမတ္ သြားၾကျပီ ဆိုုရင္ ေတာ့၊ ဟိုုး

ေအာက္ဆံုုးက  အစေတး ခံရသူ တဦးျခင္း ၊ မ်ိဳသိပ္ခဲ့ ရသူ တေယာက္ျခင္း ၊ နစ္နာရသူ မ်ိဳးဆက္ တခုုျခင္းစီ အတြက္ ၊ သမိုုင္းက်န္ေတြ ထဲ မွာပဲ ၊ ကိုုယ့္သမိုုင္း နွင့္  ကိုုယ္ ရင္ၾကားေစ့ ၾကရဖိုု႕သာ ။ တကယ္ေတာ့လည္း ကိုုယ့္လိပ္ျပာ နဲ႕ ကိုုယ္ ရင္ၾကားေစ့ နိုုင္ဖိုု႕ ကသာ ၊ အေရးၾကီးဆံုုးပဲ မဟုုတ္လား ။

(ကိုုးကား-  Bloodline. Insight Program at SBS. Australia.)

ေကသြယ္

၆ -  ၁၈  စက္တင္ဘာ ၂၀၁၅

Weekly Eleven 29-09-2015

◦

သမိုုင္း နွင့္ ရင္ၾကားေစ့ ျခင္း

အိပ္မက္ေတြ စီးျပီး သြားတဲ့ ခရီး

ေကာင္မေလး နဲ႕ ေက်ာင္းသား တခ်ိဳ႕  ေန႕လည္စာ ဘားထဲ ၀င္လာျပီး ခပ္သြက္သြက္ပဲ ခံုုေတြမွာ ေနရာယူလိုုက္ၾကတယ္။ လူတခ်ိဳ႕ အံ့ၾသျပီး ေၾကာင္ၾကည့္ေန တယ္ ။ မိန္းမၾကီး တေယာက္က ဒါ နင္တိုု႕စားတဲ့ဆိုုင္မဟုုတ္ဘူးလိုု႕ ေျပာတယ္။ သူတိုု႕ ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ ဆက္ထိုုင္ေနတယ္။ ခ်က္ျခင္းပဲ တဆိုုင္လံုုးရဲ႕ အၾကည့္က သူတိုု႕ ဆီ ေရာက္လာတယ္။ တေယာက္တေပါက္ သံေတြ ဆူညံလာတယ္။ သူတိုု႕ ကေတာ့ ၊ ေရွ႕တဲ့တဲ့က ေကာင္တာကိုုပဲ ၾကည့္ျပီး ၊ ငါတိုု႕ကိုု ၀န္ေဆာင္မူေပးပါ လိုု႕ ေျပာတယ္။ လူတခ်ိဳ႕ ဆိုုင္ထဲကေန..ဆဲဆိုု ျမည္တမ္းျပီး ထြက္သြားၾကတယ္။ သူတိုု႕ အသံကိုု ထပ္ျမွင့္တယ္။ ဆိုုင္ထဲက လူေတြ ၀ိုုင္းလာၾကတယ္။ တေယာက္က ငရုုတ္ဆီပုုလင္းကိုု ယူျပီး ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္နွာ ကိုု ပက္လိုုက္တယ္။ ေနာက္တေယာက္က အခ်ဥ္ေရေတြ ေခါင္းေပၚ ေလာင္းခ်တယ္။ မ်က္ခြံေတြ အလိုုအေလ်ာက္ ဖ်ပ္ကနဲ ပိတ္လိုုက္ တာကလြဲလိုု႕ တုုတ္တုုတ္မွ မလွဳပ္ဘူးၾကဘူး ။ တေယာက္က တံေတြးနဲ႕ ေထြးလိုုက္တယ္။ စိုုရႊဲ ညစ္ပတ္ေနတဲ့ မ်က္နွာေအာက္က ေကာင္မေလး ရဲ႕ မာခ်င္ခ်င္ မ်က္လံုုးေလးေတြက  ပိုုျပီး ေတာက္ေျပာင္လာတယ္။ ၾကံ႕ခိုုင္ဟန္ရွိတဲ့ ေမးရိုုးေလးေတြ ပိုုျပီး ေထာင္လာတယ္။ ေကာင္မေလး ရဲ႕ ဆံပင္ကိုု ေဆာင့္ဆြဲျပီး ခံုုေပၚက ဆြဲခ်တယ္။ ေကာင္မေလး အသံကုုန္ ေအာ္လိုုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေနာက္ျပကြက္ တခုု ျဖစ္သြားခဲ့ျပီ။ 

သူ႕ထိုုင္ခံုု ေရွ႕က ျမင္ကြင္းက်ဥ္းက်ဥ္း တီဗီြ မ်က္နွာျပင္ေလးကိုု ၾကည့္ရင္း အသက္ရွဳ က်ပ္လာတယ္။ သက္ျပင္းတခုု ၀၀ ရွဳသြင္းခ် လိုုက္ရင္း တီဗြီေလးရဲ႕  လမ္းေၾကာင္းျပ ခလုုတ္ကေလးကိုု ေျပာင္းနွိပ္လိုုက္တယ္။ သူတိုု႕ ေလယဥ္ၾကီးက ပစိဖိတ္ သမုုဒၵရာ ၾကီးကိုု ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ျဖတ္ျပီးေနျပီပဲ ။ ေလယဥ္ခရီးရွည္ စီးရတဲ့ ညဖက္ အခ်ိန္ေတြမွာ သူ စိတ္ခ် လက္ခ် အိပ္မေပ်ာ္တတ္ပါ ။ ရုုပ္ရွင္ေတြ တကားျပီး တကားၾကည့္လိုုက္ စာဖတ္လိုုက္ တေရးငိုုက္လိုုက္ သာ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ရုုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္ဖိုု႕ ေရြးေတာ့ ၊ အခုု ကိုုယ္သြားလည္မဲ့ နိုုင္ငံရဲ႕  လူမူသမိုုင္းေၾကာင္း နဲ႕ ဆက္စပ္ တာကိုု သာ ေရြးမည္လိုု႕ ေပါ့ ။ ေျပာေတာ့လည္း ၊ ကမၻာမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕  ၾကည့္ရွဳ အသံုုးေတာ္ ခံ ၾကတဲ့ ရုုပ္ရွင္ဇတ္ကား ဆိုုတာေတြကလည္း ၊ အဲဒီ အေမရိက နိုုင္ငံ ၾကီးကပဲ ထုုတ္လုုပ္ျပီး အဲဒီ အေမရိကနိုုင္ငံ ေနာက္ခံ ေတြသာပဲ ခပ္မ်ားမ်ား မဟုုတ္လား။ 


အခုု ၾကည့္ေနတဲ့ The Butler ရုုပ္ရွင္ကလည္း ၊ အေမရိကန္ သမၼတ ခုုနွစ္ဆက္ တာ၀န္သိသိ သစၥာရွိရွိ ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ အေမရိကန္ အာဖရိကန္ လူမည္း ၾကီး တေယာက္ရဲ႕  အိမ္ျဖဴေတာ္ မီးဖိုုေခ်ာင္က လက္ဖက္ရည္ဆက္သ တဲ့ အလုုပ္နဲ႕  သားၾကီး ျဖစ္သူရဲ႕  အသားအေရာင္ခြဲျခားမူ တိုုက္ဖ်က္ေရး civil right လွဳပ္ရွားမူ ေတြၾကားက ၊ လိပ္ျပာတိုုက္ပြဲ အေၾကာင္း ။ တကယ့္ အျဖစ္မွန္ ကိုု အေျခခံထားတယ္ ဆိုုေပမဲ့ ၊ ရုုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း တိုု႕ ရဲ႕ ထံုုးစံ လုုပ္ဇာတ္ ထိုုးကြက္ကေလးေတြ လည္း ပါမည္ေပါ့ ။ အထူးသျဖင့္ အိမ္ျဖဴေတာ္ အထက္တန္းလႊာ လူျဖဴေတြ ကိုု အထင္ၾကီး စိတ္၀င္စားရင္း တဖက္ကလည္း  ခြဲျခားကန္႕သတ္ခံ ဘ၀တူ လူမည္းေတြ အတြက္ မခံခ်င္ ၊ ခင္ပြန္း နဲ႕ သား အၾကား ဗ်ာမ်ားရတဲ့  ဘတ္တလာ ၾကီးရဲ႕ မိန္းမ ေနရာမွာ ထူးထူးျခားျခား ထဲ့ရိုုက္ထားတဲ့ နာမယ္ေက်ာ္ တီဗြီအစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ ေအာ္ပရာ ၀င္းဖေရး ေၾကာင့္လည္း ဒီဇာတ္ကား ကိုု ၾကည့္ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုုပါေတာ့။

ဒရာမာ ပီပီ ၊ ေလးတြဲ႕တြဲ႕ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ေတြၾကား  တခ်က္ တခ်က္ အိပ္ငိုုက္သြားေပမဲ့ ၊ အိမ္ျဖဴေတာ္က  ဘတ္တလာရဲ႕ သား ကိုု လွဳပ္ရွားမူေတြထဲ ပါလာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ စည္းရံုုးခဲ့တဲ့ ခ်စ္သူ လူမည္းမေလး ရဲ႕  သရုုပ္ေဆာင္ကြက္ကေလး ေတြက၊ တမ်ိဳး ၾကည့္လိုု႕ ေကာင္းလွသည္ ။  sit-in  လွဳပ္ရွားမူ လိုု႕ ေခၚတဲ့  သူတိုု႕ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းသား အဖြဲ႕ ေတြရဲ႕ ၊ လူမည္းမ၀င္ရ ဆိုုင္ေတြထဲကိုု အတင္း၀င္ထိုုင္ၾကတဲ့ အခန္း ျပီးသြားေတာ့ ၊ အေတြးေတြက ဟိုုဟုုိဒီဒီ။

ခြဲျခားကန္႕သန္႕မူ ဆိုုတာ အသားအေရာင္တင္ မကပါဘူး . . ဘယ္အတြက္မွ မရွိသင့္တာ ။ ကိုုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ေလ ဘယ္သူ ခြဲျခားကန္႕သတ္ခံရသူ ျဖစ္ခ်င္မလဲ ။ တကယ္ဆိုု အေမရိကန္ အသားအေရာင္ခြဲျခားမူ ျပည္သူ႕ အခြင့္အေရး လွဳပ္ရွားမူေတြ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ေနခဲ့တဲ့ ၁၉ ၅၀-၆၀ ဆိုုတဲ့ နွစ္ကာလေတြက ဘာမွ သိပ္ေ၀းလွေသးတဲ့ သမုိင္း မဟုုတ္။ ခုုေတာ့ အေမရိကန္သမၼတပင္ လူမဲ အႏြယ္ထဲက ျဖစ္လာခဲ့ျပီ မိုု႕ ၊  ဘတ္တလာၾကီး လည္း ေသေပ်ာ္ျပီေပါ့ ။ 

အေမရိက ကိုု သြားၾကမယ္ ဆိုုေတာ့ သူက အဲ့ဒီလိုု သမိုုင္းေၾကာင္း နက္ရွိဳင္းခဲ့တဲ့ အေရွ႕ဖက္ျခမ္း ျပည္နယ္ေတြဆီ သြားျပီး ေျခရာခံၾကည့္ခ်င္သည္။ ေဒသခံ တိုုင္းရင္းသားေတြ ရဲ႕ ၀ိညဥ္ေတြ ခိုုတြယ္ရာ အင္ဒိစ္ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ အနား ေ၀့သီ ၾကည့္ခ်င္သည္။ ဒါေပမဲ့ အခြင့္မသာ ။ သူတိုု႕  ဦးတည္ရာ က၊  အေနာက္ဖက္ျခမ္းကမ္းေျခေဒသ က ျမိဳ႕ျပတခ်ိဳ႕ဆီ ။ “ေက” ဒီဖက္ လာနိုုင္ရင္ အရမ္း စိတ္၀င္စားမွာပဲ ဒီမွာ မာတင္လူသာကင္း ဂ်ဳနီယာ ရဲ႕  အမွတ္တရ ေနရာေတြ ရွိတယ္ ဆိုုတဲ့ အတၱလန္တာ မွာ ေနတဲ့ မခ်ိဳရဲ႕ ဖိတ္ေခၚသံ ကိုု ဖုုန္းထဲမွာ ပဲ ေမ့ေပ်ာက္ပစ္လိုုက္ရသည္။ 

ခရီးက တ၀က္က်ိဳးလာေပမဲ့ ေလယဥ္ပ်ံ ဦးတည္ရာ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ ကိုု ေရာက္ဖိုု႕ ေနာက္ထပ္ ၆ နာရီ ေလာက္ လိုုေသးသည္။ ရုုပ္ရွင္လည္း ဆက္မၾကည့္ခ်င္ ။ စာဖတ္မယ္ဆိုုျပီး  Kindle ေလးကိုု ဖြင့္သည္။   စာအုုပ္က ၊ နိုုဘယ္ဆုုရွင္ အေမရိကန္စီးပြားေရးပညာရွင္ ဂ်ိဳးဇက္စတစ္ဂလစ္ဇ္ ရဲ႕ The Price of Inequality ။ ဖတ္လတ္စ မွတ္ထားတဲ့ ေနရာက ပထမဆံုုး အခန္း ျဖစ္တဲ့ America’s 1 percent Problem .

xxxxxxx

တကယ့္တကယ္ ေျမာက္အေမရိက တိုုက္ၾကီးေပၚကိုု ေျခခ်မိေတာ့ ၊ သူ႕  အေတြးအာရံုုေတြထဲ ေလာေလာလတ္လတ္ ေရာက္ေနတဲ့၊  ျပည့္သူ႕ အခြင့္အေရး တိုုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ မာတင္လူသာကင္း တိုု႕ လူမဲအဖြဲ႕ေတြ ကိုုလည္း မေတြ႕ရ ။ ေခါင္းေပၚမွာ သိမ္းငွက္အေမြးအေတာင္ေတြ တလူလူ ေထာင္ေနတဲ့ ၊ ေလးျမွားတလက္ နဲ႕  လူနီအုုပ္စုု ေတြကိုုလည္း မျမင္ရ ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ရွာေဖြ ဖတ္ရွဳေနမိတဲ့   Wall Street ေပၚက တစ္ရာခိုုင္နွဳံး ေသာ လူျဖဴ ဆိုုတာေတြက ေတာ့ ေ၀းေပါ့။ ဒါေပမဲ့  လူ၀ါ၀ါ ေတြကိုုေတာ့ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေတြ႕ ရပါရဲ႕ ။ ေသခ်ာတာေတာ့  အျပင္က လာလည္တဲ့ သူတေယာက္ အေနနဲ႕ အမ်ိဳးအမည္ အေရာင္ ခြဲျခားလိုု႕ မတတ္နိုုင္တဲ့ ၊ အေရာင္ပ်ယ္ ေနတဲ့ သူေတြ ကသာ အမ်ားစုု ။ ဒါကိုုက အေမရိက ရဲ႕  အမွတ္အသား တခုု လိုု႕ ဆိုုသည္။ 

ဒီ့ထက္ ထူးျခားတာက၊ အေရာင္ပ်ယ္ယံုု ပ်က္ယံုုတင္မက ညစ္ထပ္ ႏြမ္းဖတ္ေနတဲ့ လူ ေတြကိုု  အေမရိက ရဲ႕ လမ္းဆံုု လမ္းခြ တိုုင္း မွာ ေတြ႕ရတာပဲ ။ သူေတာင္းစားေတြ အလွဴခံေတြ ေပါပါတယ္ဆိုု တဲ့ ကိုုယ္တိုု႕ ျမန္မာျပည္ၾကီး ေလာက္ နီးနီး ၊ စာရြက္ကေလးေတြေထာင္ ၊ ခြက္ကေလးေတြခ် ျပီး ၊ ေတာင္းစားေနတဲ့ အိုုးမဲ့ အိမ္မဲ့ ဆိုုတဲ့ လူတန္းစား တရပ္ကိုု ၊ အေမရိကမွာ မေမ ွ်ာ္လင့္ပဲ ၊ အေျမာက္အျမား ေတြ႕ ေနရသည္။ စတစ္ဂလစ္ဇ္ ေျပာတဲ့ Inequality ရဲ႕ အထင္ရွားဆံုုး သက္ေသ ေတြပဲလား ။ လုုပ္ခ လစာ အတြက္ ဆႏၵျပေနတဲ့ အလုုပ္သမားအဖြဲ႕ တခ်ိဳ႕ကိုုလည္း  ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က နာမယ္ၾကီး ဆိုုင္ၾကီးေတြ ေရွ႕မွာ ေတြ႕ေနရတယ္။

ကိုုယ္တိုုင္က လူ၀ါ  မိုု႕ ၊ အနီးအပါး သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြ အကုုန္ ၀ါတာတာ ျဖစ္ေနတာ မဆန္းေပမဲ့လိုု႕ ၊ ပထမ ဆံုုး ေရာက္သြားတဲ့ ဆန္ဖရန္စၥကုုိ ေဘးဧရိယာမွာ ၊ အဘိုုးအဘြားက စလိုု႕  တူ-တူမ ေတြအထိ ၊ စားရင္း၀င္ျပီး ျဖစ္ေနတဲ့ ၊ ျမန္မာျပည္ေပါက္ တရုုတ္အႏြယ္ ေတြ  ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုု  အေျခတက် ျဖစ္ေနၾကတာ ေတြ႕ေတာ့ အံ့ၾသေနမိတယ္။ အမ လိုုလည္း ျဖစ္ ၊ ဆရာမ လည္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေဒၚနီနီလြင္ ရဲ႕  sun set က အခန္းေလးမွာ ခဏ တည္းခိုုေနတုုန္း ၊ မနီက.. အန္းမ လိုု႕ ေခၚတဲ့ မ်က္နွာခ်င္းဆိုုင္ အခန္းက တိုုက္ပိုုင္ရွင္ အေဒၚၾကီး တိုုင္ခ်ိ ကစားဖိုု႕  ေအာက္ဆင္းတာနဲ႕  တေခါက္ နွစ္ေခါက္ ၾကံဳသည္။ ေနသာတဲ့ မနက္ခင္းေတြမွာ Sun set ကမ္းေျခတေလ ွ်ာက္မွာ နဂိုုအေရာင္ပ်ယ္ေနတဲ့ သူေတြ ေတာက္ပတဲ့ အေရာင္အသစ္ေတြနဲ႕ လမ္းေလ ွ်ာက္သူက ေလ ွ်ာက္၊ အပမ္းေျဖသူက ေျဖ ။ 

တညေနေတာ့ ဘူမိက ဆရာဦးကိုုကိုုသန္႕က  ကားနဲ႕ လာေခၚျပီး Twin Peaks လိုု႕ ေခၚတဲ့ ေတာင္ထိပ္ရွဳခင္းသာ ကိုု လိုုက္ပိုု႕သည္။ ဒီေနရာက ေန၀င္သြားျပီးကာစ အခ်ိန္မွာမွ အလွဆံုုးလိုု႕ ဆိုုသည္။ အလင္းေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေတာင္ထိပ္မွာ ကိုုယ္ေတြလိုုပဲ ေန၀င္ခ်ိန္ကိုု  ေစာင့္ၾကည့္ေနၾက တဲ့ ၊ အေရာင္ပ်ယ္လူတစုု ကိုု ေတြ႕ရသည္။ ဆရာ က ဟိုုးခပ္လွမ္းလွမ္းက တံတားၾကီး တခုု ကိုု လက္ညိွးထိုုးျပျပီး ၊ အဲဒီေဘးက ေဖာင္ေဒးရွင္းေတြ ငါတိုု႕ လုုပ္ခဲ့တာေပါ့ကြာ လိုု႕  ေျပာသည္။ ဆရာ့ မ်က္နွာကိုု လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေန၀င္ျပီးကာစ ညေနေရာင္ ေအာက္မွာ မသဲမကြဲ။  ၾကည့္ေနရင္းပဲ  ျပာရီရီ ညဦးေကာင္းကင္ ရဲ႕ ေအာက္မွာ ၊ ဆန္ဖရန္စၥကိုု ျမိဳ႕ ၾကီးက မီးေရာင္ေတြ ျပိဳးျပိဳးျပက္ျပက္ နဲ႕  အသြင္ေျပာင္းသြားေတာ့သည္။ 

.

တကယ္ေတာ့ အခုု ခရီးစဥ္မွာ ဆန္ဖရန္စစၥကိုု မပါခဲ့ ။ အမ်ိဳးသားရဲ႕  အလုုပ္ကိစၥ နဲ႕  Utah ျပည္နယ္ထဲက Salt Lake City ကိုုလာဖိုု႕က အဓိက ။ ျပီးရင္ေတာ့ တေထာက္နားရာ LA မွာပဲ လည္ျပီးျပန္ၾကမည္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႕ကိစၥက မကၠစီကိုုထိ ေရာက္သြားေလေတာ့ တေယာက္ထဲ ဆန္ဖရန္ ဆင္းလည္ရဖိုု႕ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့ တာ။ ဆန္ဖရန္မွာ ေတြ႕မယ္လိုု႕ ခ်ိန္းထားသူေတြထဲမွာ  မနီ ကလြဲလိုု႕  တေယာက္မွ အျပင္မွာ အေသအခ်ာ ဆံုုဖူးထားတာ မဟုုတ္။ ဒါေပမဲ့ ၊ ေတြ႕လိုုက္ၾကေတာ့လည္း ၊ ဘယ္အခ်ိန္တည္းက မိတ္ေဆြရင္းေတြလိုု ျဖစ္ေနခဲ့မွန္းလည္း မသိ ။  လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အြန္လိုုင္းမီဒီယာေတြ မက်ယ္ျပန္႕လွခင္ အခ်ိန္ေတြတည္းက ၊တစိုုက္မတ္မတ္ အားေပးလာခဲ့တဲ့ မိုုးမခ မိသားစုု နဲ႕ လည္း ေတြ႕ခ်င္သည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ စိန္ပန္း နဲ႕ ကံ့ေကာ္ စာအုုပ္ကေလး ေၾကာင့္ ၊ အမ်ိဳးျပန္စပ္ျဖစ္သြားတဲ့ အင္းလ်ားညီအမ မျမတ္မိုုး တိုု႕ မိသားစုု ကလည္း စင္ကာပူကေန ၊ အေမရိက ကိုု ေျပာင္းေရႊ႕ လာကာစ - မိုုးမခ နဲ႕ နီးစပ္သူေတြ ။ မိုုးမခ ကိုုရစ္ ရဲ႕ အမ်ိဳးသမီး မေမသန္းေဌး နဲ႕ မနီ ကလည္း ရခိုုင္သူျခင္းေတြ ။ အားလံုုး ဆက္စပ္ လိုုက္ေတာ့ ၊ ဒီ အ၀န္းအ၀ိုုင္းထဲကခ်ည္း ။ ဒီၾကားထဲ အမ ျဖစ္သူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း မမိစံ ၾကီးကလည္း မအားတဲ့ ၾကားက အိပ္ေရးပ်က္ခံျပီး တရက္ လိုုက္လည္ျပီး မုုန္႕ေကၽြးသည္။ အဲဒီမွာ ထူးထူးျခားျခား ေက်းဇူးတင္ရမွာက၊ လူျခင္း နာမယ္ျခင္း တခါမွ မဆံုုဘူး မၾကားဘူးခဲ့ေပမဲ့ ၊ ေဆြမ်ိဳးသားျခင္း တေယာက္လိုု ဂရုုတစိုုက္ အလည္လိုုက္ပိုု႕ ေပးၾက တဲ့ ၊ မနီ ရဲ႕  ဘာသာေရးမိတ္ေဆြ ျမန္မာတရုုတ္ အမ်ိဳးသမီးၾကီးေတြ ။ သူတိုု႕ ေကာင္းမူေၾကာင့္ ဆန္ဖရန္ ကိုု ေတာ္ေတာ္စံုု သြားတဲ့ အျပင္ ၊ ျပတိုုက္ သံုုးခုု စလံုုးရဲ႕  လက္မွတ္ကိုုေတာင္ လက္ေဆာင္ရလာေအာင္  နွံ႕စပ္ အေပါင္းအသင္းဆန္႕လွသူေတြ ။

 မထင္မွတ္ထားပဲ အားလံုုးက သိုုက္သိုုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ ျဖစ္ေနသည္။ ဒါေတာင္ ၃ နာရီေလာက္ ေမာင္းရတဲ့ ျမိဳ႕က ဘေလာ့ဂါ ညီမေလး ေရႊဂ်မ္းကလည္း သူ႕ဆီကိုု ေရာက္ေအာင္လာဖိုု႕ ေခၚေနေသးသည္။ တက္စီေမာင္းေနတဲ့ ေက်ာင္းတုုန္းက သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က လည္း ၊ အျပန္ ေလဆိပ္လိုုက္ပိုု႕မယ္လိုု႕ ဖုုန္းလွမ္းဆက္ထားသည္။ ဆန္ဖရန္စစၥကိုု မွာ ေနတဲ့ တပတ္က ဘယ္လိုု ကုုန္သြားမွန္းပင္ မသိလိုုက္။ ေတာင္ကုုန္းေလးေတြ အတက္အဆင္း ၊  အိမ္ေလးေတြ အနိမ့္အျမင့္ နဲ႕ ၊ အလွဆံုုး ျမိဳ႕ေလးကိုု ေျခလ်င္ပင္ ေလ ွ်ာက္မၾကည့္လိုုက္ရ ။ 

ဒါေပမဲ့  ဂိုုးဒင္းဂိတ္ တံတားၾကီး ေပၚမွာ ေျခလ်င္ျဖတ္ေလ ွ်ာက္ဖိုု႕ကိုုေတာ့ မေမ့ခဲ့ပါ။  တံတားနီနီၾကီး ေပၚကေန၊  ေကာင္းကင္ျပာျပာ ေအာက္က ညိုု႕တိုု႕တိုု႕ ပင္လယ္ေအာ္ၾကီးကိုု ေငးရင္း လူျဖဴေတြ မေရာက္လာခင္တုုန္းက ဒီေနရာေတြဟာ နတ္ျပည္လိုုမ်ား ျဖစ္ေနမလားလိုု႕ ေတြးခ်င္ရာေတြး ၾကည့္သည္။ တံတား လက္တန္းၾကီးေတြကိုု ခ်ည္(မ) ထားတဲ့ လက္ေမာင္းေလာက္ သံၾကိဳးနီနီ ၾကီးေတြကိုု ပြတ္သပ္ၾကည့္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ နွစ္တရာေလာက္က ၊ ဟိုုး .. ထိပ္က သံယက္မ စင္ၾကီးေတြေပၚမွာ ထိုုင္ေနခဲ့တဲ့ ေဆာက္လုုပ္ေရး အလုုပ္သမားၾကီးေတြရဲ႕ ၊ ကမၻာေက်ာ္ ဓါတ္ပံုုတပံုုကိုု ျပန္အသက္သြင္းၾကည့္ေနမိတယ္။ 

ပါးစပ္ ကလည္း မျမတ္မိုုး နဲ႕ စကားေတြ ေျပာလိုု႕ မကုုန္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ညက ကိုုတိုုးလြင္ ဆီ သြားရင္း ေရာက္ခဲ့တဲ့ ခြပ္ေဒါင္းအလံၾကီး နဲ႕ အန္အယ္ဒီ LA ရံုုးခန္းေလး အေၾကာင္းက စလိုု႕ ၊  အန္အယ္ဒီ ပါတီၾကီးရဲ႕ သမိုုင္းအေဟာင္းေတြ အထိ ၊ သူတိုု႕မွာ ေျပာစရာေတြ တူေနၾကသည္။ ေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုုင္မူ ေတြနဲ႕ အတူ၊ ေျပာင္းေရြ႕ ေနၾကရတဲ့  အလုုပ္အကိုုင္ ဘ၀ အာမခံခ်က္ေတြ အေၾကာင္းလည္း ပါသည္။ အန္အယ္ဒီ LA က ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္မွာ မဟုုတ္ပဲ ဘယ္လိုုလုုပ္ ဆန္ဖရန္ ေရာက္ေနတာလဲလိုု႕ ပင္ ေနာက္မိေသးသည္။  အခုုေတာ့ အန္အယ္ဒီ အတြက္လည္း လြတ္ေျမာက္နယ္ေျမ မလိုုအပ္ေတာ့ဘူး မဟုုတ္လား။  ကိုုတိုုးလြင္ တိုု႕ပင္ ျမန္မာျပည္ကိုု ျပန္ ျပီး ေရႊ႕ေျပာင္း ေနထိုုင္ၾကေတာ့မည္ လိုု႕ ဆိုုသည္။ တံတားၾကီးရဲ႕ ဟိုုမွာဖက္ဆီ ၊ ပစိဖိတ္ လမ္းေၾကာင္းေပၚက ျဖတ္ေက်ာ္ ပ်ံသန္းသြားတဲ့  ေဆာင္းခိုု ငွက္တအုုပ္ ကိုု ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ေနမိသည္။ ျပီးေတာ့လည္း ငွက္အုုပ္ထဲက ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တဲ့ ငွက္ နွစ္ ေကာင္လိုုပဲ ၊ အစာေရစာ ရွာေဖြစားေသာက္လိုု႕ ေကာင္းတဲံ အရပ္ေဒသ ေတြ အေၾကာင္း တက်ိက်ိ နဲ႕ ဆက္ေျပာၾကျပန္။ 

တံတား တခုု ကိုု ဆံုုးေအာင္ ေလ ွ်ာက္ျပီးေတာ့ လူေတြဘာလုုပ္တတ္ၾကသလဲ ။ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ၾကမွာေပါ့ ။

 ေနမြန္းတည့္ရဲ႕  အေတာက္ပဆံုုး ေကာင္းကင္ျပာျပာၾကီးေအာက္ က  ဂိုုးဒင္းဂိတ္ တံတားၾကီးက ၊ ဂရိပံုုျပင္ေတြထဲက ေစာင္းအနီၾကီး တလက္လိုု တူရိယာၾကိဳးေတြနဲ႕  ေကြးညြတ္ ညွင္းႏြဲ႕ ေနပံုုက ဂီတသံစဥ္ကိုုပင္ ၾကားလာေနရသလိုု ။ တေလာကလံုုးကလည္း အပူအပင္ကင္းမဲ့ေနဟန္။ အနည္းဆံုုးေတာ့့ ၊ ဒီတေန႕တာ ဒီ မနက္ခင္းအတြက္ေတာ့ျဖင့္ ၊  အပူအပင္ ကင္းမဲ့လွပါသည္။ 

တံတားၾကီးက အျပန္ ညေနက်ရင္  ကိုုေမာင္ရစ္ အလုုပ္လုုပ္တဲ့ ေက်ာင္းကိုု သြားလည္ ျပီး  ၂ နာရီ နီးပါး ေမာင္းရတယ္ဆိုု တဲ့ ရစ္ခ်္မြန္ က  သူတိုု႕ အိမ္ကိုု လိုုက္လည္ ၾကအံုုးမည္။ မိုုးမခ ရဲ႕  စာေတြအေၾကာင္း စာအုုပ္ေတြ အေၾကာင္း ၊ အားပါးတရ ေျပာၾကရအံုုးမည္။ 

xxxxxxx

Salt Lake City ကို ေရာက္ေတာ့ ၊ အမ်ိဳးသားက ကြန္ဖရန္႕စ္ နဲ႕ အလုုပ္ရွဳပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ၊ မိုုးလင္းရင္ ဟိုုတယ္က ထြက္ျပီး ဟန္းဖံုုး ေျမပံုု လမ္းညႊန္ နဲ႕  ျမိဳ႕ ထဲ တေယာက္ထဲ ေလ ွ်ာက္ပတ္သည္ ။ ေရခဲေတာင္ေတြ ပတ္ပတ္လည္ နဲ႕  ေဆာင္းရာသီ အိုုလံပစ္ က်င္းပရာ ျမိဳ႕ၾကီး ျဖစ္သည္မိုု႕  ဧည့္သည္ေတြ အ၀င္အထြက္ အေတာ္မ်ားပံုုရေပမဲ့ ၊ ကုုန္းတြင္းဖက္ က်တဲ့ ျမိဳ႕ပီပီ ၊ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ နဲ႕  အေမရိကန္ ပိုုဆန္သည္ပဲ ေျပာရမလား။ ၾကီးမားလွတဲ့ မိုုမြန္ ဘုုရားရွိခိုုးေက်ာင္းၾကီး နဲ႕ ျပတိုုက္ၾကီးေၾကာင့္ ၊ ေရွးရိုုးစြဲ လူျဖဴေတြ အေတာ္မ်ားမည္လိုု႕ ခန္႕မွန္းရနိုုင္သည္။ အင္ေဖာ္ေမးရွင္း စန္တာက ေျမပုုံေတြထဲမွာ ၊ ဒီကေနဆိုု  ဂရင္းကန္ညြန္ ေက်ာက္ေတာင္ၾကီးေတြ ကိုုေတာင္ သြားလို႕ရေနျပီ . . . နီးေနျပီ ဆိုုေတာ့ ၊ ေက်ာက္ေတြ ေတာင္ေတြကိုု သံေယာဇဥ္ရွိသူမိုု႕  စိတ္က ၀င္စားေနမိျပီ။ 

ဂရင္းကန္ညြန္ ေခ်ာက္ၾကီးရဲ႕ ေတာင္ကမ္းပါးယံ မွာ ေနတဲ့ သိမ္းငွက္ၾကီးေတြကိုု ၾကည့္ခ်င္သည္။  ေဒသခံ တိုုင္းရင္းသားေတြရဲ႕  ၀ိညဥ္ေတြကိုု ေတာင္ထိပ္က ေလေတြ ထဲမွာ ရွာ ၾကည့္ခ်င္ေသးသည္ ။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ဖရန္စ္က အျပန္ လည္ဖိုု႕ရက္က သိပ္မက်န္ေတာ့။ ေလာ့စ္အိန္ဂ်လိစ္ မွာ ေစာင့္ေနတဲ့  မမိုုးခ်ိဳသင္း က ၊ “ေက” ေရ.. ဂရင္းကန္ညြန္က ေရာက္လဲ ေကာင္းတယ္ . . . မေရာက္လဲ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုု ကေတာ့ လည္သင့္တယ္ေနာ္  လိုု႕  ဆိုုသည္။ အမ်ိဳးသား ကလည္း ၊  ယူက ဆန္ဖရန္စစၥကိုုမွာ ၀ေအာင္ လည္ျပီးျပီ. . . ငါက ျမိဳ႕ေပၚမွာ မလည္ရေသးဘူး . .  လိုု႕  - ဆိုုလာေတာ့ ၊ စိတ္ကိုု ဒံုုးဒံုုးခ် လိုု႕ ၊ အေမရိက ရဲ႕ အန္တာတိမ္းမန္႕ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ ေရာက္သြားရေတာ့သည္။  

တန္းမတ္ ယံုုတင္ မက၊ တဲ့တဲ့ပါ တိုုးခ်င္ေတာ့ ၊ သူတိုု႕ ေရာက္သြားတဲ့ ရက္ေတြက ၊ ေဟာလိ၀ုုဒ္ တရပ္ကြက္လံုုး  ေအာ္စကာ ဆုုေပးပြဲ အတြက္ ၊ ရြစိေတြ ထိုုးေနတဲ့ အခ်ိန္။ ေဘးက တေယာက္လည္း ရြစိ ရြစိေပါ့။ ကိုုယ္ ကေတာ့ ဘာကိုု ရြစိ ရမွန္းကိုု မသိနိုုင္ပဲ ၊ ကိုုယ့္ ကိုု ကိုုယ္ ေတာင္ ေပ်ာက္ေနခဲ့သည္။ သူတိုု႕ တည္းတဲ့ ဟိုုတယ္က သဘက္ခါ ေအာ္စကာေပးမဲ့ ေဒၚလဘီ သီေရတာ နဲ႕ ကပ္ရပ္မိုု႕  ဟိုုတယ္ အ၀င္အထြက္ေတာင္ အစစ္အေဆးေတြ စလုုပ္ေနသည္။ 

Hard Rock Café – Hollywood ဆိုုင္ထဲ ၀င္ျပီး ကေလးတေယာက္လိုု ေပ်ာ္ေနတဲ့ ေဘးက ပုုဂၢိဳလ္ေတာ္ကိုု ၾကည့္ျပီး ၊ နားမလည္နိုုင္သလိုု ၊ သူကလည္း ငံုုးတိတိ လုုပ္ေနတဲ့ ကိုုယ့္ကိုု နားမလည္နိုုင္ ျဖစ္ေနတာမိုု႕ ၊ ဘဲစားဘဲေခ် လုုပ္ျပီး မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္၊ ဟိုုေငး ဒီေငး လုုပ္ေနလိုုက္သည္။ တေယာက္တည္း တီရွပ္ေတြ ေရြးလိုုက္ ၊ ဦးထုုပ္ေတြ ေဆာင္းၾကည့္လိုုက္ ပ်ာယာခပ္ေနတဲ့ သူက ၊ သူေျပာသလိုုဆိုု ဘရန္း ေတြကိုု  တန္ဖိုုးမထား ကပ္စည္းနဲ  မနာလိုု မရွဳဆိမ့္တတ္တဲ့ ကိုုယ့္ဆီက နိုုး လိုု႕ ေျပာမယ္ဆိုုတာ ၾကိဳသိေနေတာ့ ၊ မွန္ေတြေနာက္က အယ္လ္ဗြီ အိတ္ေတြကိုု ေမးေငါ့ျပရင္း ယူမလား လိုု႕ ၊ လာကလိ ေနေသးသည္။ ဒီၾကားထဲ အေမရိက သြားမယ္ဆိုုလိုု႕ အိတ္ မွာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ လည္း ရွိေသးသည္။ အိတ္ေတြ အေၾကာင္း သူ ထပ္ မေျပာခ်င္ေတာ့ ။ ေတာ္ျပီ။ Hollywood Boulevard လမ္းမၾကီး ေဘးတဖက္တခ်က္ကေန မင္းသားမင္းသမီးေတြ အလာကိုု ရူးသြပ္ တိုုးေ၀ွ႕ ၾကမဲ့ သူေတြ အေၾကာင္း ျငင္းခံုုရင္း  ရန္ျဖစ္ရ အံုုးမည္။ 

ကိုုယ္ေတာ္ေခ်ာ ကေတာ့ ဆန္းေဒး ေအာ္စကာဆုုေပးပြဲ ေန႕က် ၊ ဒီေနရာကေန လာေခ်ာင္းအံုုးမတဲ့ ။ ေနာက္ေန႕ Hard Rock Café ဘားမွာလည္း  တေယာက္တည္း ထပ္လာထိုုင္အံုုးမတဲ့ ။  ကိုုယ့္ အတြက္ကေတာ့ ၊ ရုုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ  နွစ္သက္တဲ့ ေမာ္ဂန္ဖရီးမင္း ၾကီးကိုု အျပင္မွာ ေတြ႕ လည္း ၊ ေတြ႕တယ္ပဲေပါ့ ။ အတင္းေတာ့ လိုုက္တိုုးေ၀ွ႕ မၾကည့္ခ်င္ပါဘူး။ အဲ့လိုုဆိုုေတာ့ ငယ္ငယ္တုုန္းက အျဖစ္တခုု သြားသတိရသည္။  နယ္ကေန ရန္ကုုန္ကိုု အျမန္ရထားၾကီး စီးလာရင္ မနက္ ၅ နာရီဆိုု ဘူတာၾကီးကိုု ေရာက္တယ္ေလ ။ တခါေတာ့ ျခင္းေတြ အိတ္ေတြ ဆြဲလိုု႕  လူၾကီးေတြေနာက္က လိုုက္ရင္း ၊ စမ္းေခ်ာင္းကိုု ဘက္စကားစီးသြားဖိုု႕  ၃၈ လမ္းထဲက အျဖတ္ ၊ မနက္ေစာေစာစီးစီး အိပ္မွဳန္စံုမႊားပံုုနဲ႕ ဟာသသရုုပ္ေဆာင္ ကြမ္းသီး ကိုု ေတြ႕ေတာ့ ၀မ္းသာအားရ လက္ညွိဳးထိုုးျပီး ေအာ္မိခဲ့ဘူးတယ္။ အခုုလည္း ရပ္ဆဲလ္ခရိုုး ေလာက္ မဟုုတ္ေတာင္ ေဟာလိ၀ုုဒ္ ကြမ္းသီးေလာက္ေတာ့ ေတြ႕ခ်င္ ေတြ႕မွာေပါ့လိုု႕ ။ 

ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုု ထဲမွာ အက္ဒီမာဖီ ကိုု ေတြ႕ဖူးတယ္ ဆိုုတဲ့ မခ်ိဳသင္းက ေတာ့ ၊ သူေျပာထားတဲ့ အတိုုင္းပဲ ၊ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုုကိုု အက်အန ကိုု လိုုက္ပိုု႕ေလေတာ့သည္။ တနွစ္စာကဒ္တင္မက.. တသက္စာ ကဒ္ပါ ၀ယ္ထားပံုု ရတဲ့ မခ်ိဳသင္း တိုု႕ ေမာင္နွံ ကိုု ၊ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ၊ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုု ရဲ႕ တိုုင္တလံုုး ေတာင္ ရွယ္ယာ ပါေနျပီ လိုု႕ ေနာက္ၾကသည္။  ခဏခဏ ေရာက္မွာေပါ့ေနာ္ ဆိုုေတာ့..တနွစ္ကိုု ဆယ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ေရာက္မလားပဲ လိုု႕  ဇေ၀ ဇ၀ါ နဲ႕ ေျဖသည္။ ေအးေလ မခ်ိဳသင္း တိုု႕ ဆီမွာ ၊ ဆရာၾကီး တင္မိုုး ရွိကတည္းက ၊ စာေပ မိတ္ေဆြ နိုုင္ငံေရး မိတ္ေဆြ .. ျမန္မာဧည့္က ျပတ္တယ္မွ မရွိပဲ ။ အခုုေတာင္ တိုုက္တိုုက္ဆိုုင္ဆိုုင္ နယူးေယာက္က မေခ်ာအိသိမ္း ပါ  အလည္ ေရာက္ေနေတာ့ ၊ မခ်ိဳသင္းရဲ႕ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုု တိုုးရ္ က ၊ လူပိုုစံုု ျပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တနွစ္မွာ တရက္ နွစ္ရက္သာ မိုုးရြာတယ္ဆိုုတဲ့  အယ္ေအ မွာ ဒီေန႕ မွ မိုုးေတြက လည္း ေစြလိုု႕ ။ အိမ္ရွင္ နွစ္ေယာက္ကလည္း ဒီေန႕က သူတိုု႕ရဲ႕ ၁၈ နွစ္ျပည့္ မဂၤလာ နွစ္လည္တဲ့။ ကဲ ဒီေန႕ မွ ထူးထူးျခားျခား မေပ်ာ္ရရင္ ၊ ဘယ္ေန႕ ကိုု ေရြးအံုုးမလဲ။ တကယ္ကိုုပဲ ၊ ကေလးဘ၀တုုန္းကလိုု  မိုုးရြာထဲမွာ မိုုးကာေတြ ၀တ္ျပီးေတာ့ကိုု ၊ တေန႕လံုုး ေလ ွ်ာက္ပတ္ၾကေတာ့တာ ။ 

သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႕ ျခံ ထဲ လာကစားလိုု႕ ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကေလးေလး တေယာက္လိုု ၊ မခ်ိဳသင္း တေယာက္ ၊ တေတာက္ေတာက္ နဲ႕   ဒါက ေဟာက္စ္ေအ့ဖ္ ေဟာ္ရာ  သရဲေျခာက္တာပါပဲ… ဟိုုးမွာ ကင္းေကာင္ သရီးဒီ  . . . လာလာ..ဒါက ရွာ့ခ္ ဖိုုးဒီ  ၀င္ၾကမယ္ေနာ္ ဆိုု သူတိုု႕ လိုုက္၀င္ၾကေပါ့။ ကိုုေက်ာ္၀ဏၰ ကေတာ့ ေနာက္မွာ ( ျပံဳးျပံဳး) ၂ နဲ႕ ။

4D ကလည္း Sherk မိုု႕လိုု႕သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ျမည္းၾကီး တံေတြးေထြးလည္း တံေတြးစင္ . . . ေတာ္ၾကာ ဂုုပ္ေပၚ ပင့္ကူေတြ ျပဳတ္က်လာလိုုက္ နဲ႕   အက္ရွင္ကားသာ 4D ၾကည့္ရရင္ေတာ့ ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲ က်န္မွာ လိုု႕ ေျပာျပီး ၊ သူတိုု႕ ရီ ၾကျပန္ ။ 4D တင္မက 5D  6D  7D ေတြကိုုပါ.. မခ်ိဳသင္းက  ျပေသးသည္။ ကိုုေက်ာ္၀ဏၰ နဲ႕ မေခ်ာအိ ကိုု ေကာ္ဖီဆိုုင္ထဲမွာ ထားခဲ့ျပီး ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ကိုု ၊  Jurassic Park ကိုု သြားမယ္ေနာ္. . . စီးလိုု႕ ေကာင္းတယ္ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ .. တဲ့ ။ ဘာကိုု စီးရမယ္မွန္း သူ ေသခ်ာမသိ ။ ပါ့ခ္ ဆိုုေတာ့လည္း ေအးေအးေဆးေဆး ဟုုတ္မွာပဲ ေပါ့ ။ ကားထြက္ခါစ ၊ ပန္းေလးေတြ ေရတံခြန္ေလးေတြကိုု ျမင္ေတာ့ . . . ေတြ႕လား သူက သာသာယာယာေလးရယ္ လိုု႕ လုုပ္ေသးတယ္။ တေအာင့္ေနေတာ့မွ၊  လက္ကိုုင္ေလး ကိုုင္ထားေနာ္ ဆိုုတဲ့ စကားလည္း ဆံုုး.. တခါတည္း ဒိုုင္မန္းရွင္းေတြ ၉  ေက်ာ္သြားလိုုက္တာ ။ ျပန္အထြက္က်မွ ဓါတ္ပံုု ရိုုက္ထားတာ ေရြးလိုု႕ရတယ္ ဆိုုတဲ့ ကြန္ျပဴတာ မ်က္နွာျပင္မွာ ရွာ ၾကည့္ေတာ့ . . . အိုု႕ အိုုး  သူ႕မ်က္နွာက ငရဲအိုုးထဲ ေဇာက္ထိုုးက်တဲ့ မ်က္နွာလိုု ။ မခ်ိဳသင္းကေတာ့ ေအးေဆးပဲ ျပံဳးလိုု႕ ။ မ. . . အဲဒါေတြ ဧည့္သည္ လိုုက္ပိုု႕တိုုင္း စီးလားလိုု႕ အံ့ၾသတၾကီးေမးေတာ့ ၊ တခိခိ နဲ႕  Mummy ရွိေသးတယ္ သြားစီးၾကမယ္ တဲ့ ။

ရုုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္ေတြ ထဲ့ တဲ့ ၊ ရွိဳးကိုုေတာ့ အားလံုုး ၾကိဳက္ၾကသည္။ ၾကည့္လိုု႕ အေကာင္းဆံုုးကေတာ့ တကယ္လက္ရွိ အသံုုးျပဳေနတဲ့ ရုုပ္ရွင္ရိုုက္ကြင္းေတြထဲကိုု  ကားနဲ႕ ျဖတ္ေမာင္းျပတဲ့  တကယ့္ စတူဒီယိုု တိုုး  ပဲ ။ ၾကားထဲမွာ အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္ေတြ လည္း ပါသည္။ 

ကားေပၚထိုုင္ေနရင္းက  ဒိုုင္နိုုေဆာၾကီး ထြက္လာလိုုက္ . . . မုုန္တိုုင္းေတြၾကီး ေရေတြ လ ွ်ံ လာလိုုက္ . . . ဘူတာရံုုထဲေရာက္ ရထားေတြ တိုုက္လိုုက္ . . .  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္က ေလယဥ္ၾကီး ပ်က္က် လာလိုုက္ . . . နယူးေယာက္ ကိုု ေရာက္သြားလိုုက္ . . . ဥေရာပ ကိုု ေရာက္သြားလိုုက္ . . . အိပ္မက္ထဲက ျပကြက္ေတြလိုု အဆက္အစပ္မရွိ တခုုျပီး တခုု ေျပာင္းသြား သည္။  တကမၻာလံုုးက လူေတြကိုု ေဟာလိ၀ုုဒ္ ရုုပ္ရွင္ေတြက အဲဒီလိုု ဖမ္းစားထား ခဲ့တာကိုုး ။

ရုုပ္ရွင္ ဆုုိတာ အိပ္မက္ေတြကိုု ေရာင္းတဲ့ လုုပ္ငန္းလိုု႕ ဆိုုၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္နူးစရာ ေတြတင္မက ၊ ေလာကရဲ႕ အနိဌါရံုု အက်ပ္အတည္း အခက္အခဲေတြ ထဲလည္း ၊ အလည္အပတ္ ဆင္းၾကည့္ခ်င္ၾကေသးသည္ ။ တခါတေလ လည္း ရုုပ္ရွင္ထဲမွာလား ... အိပ္မက္ထဲမွာလား … တကယ့္ဘ၀ လား …. ခြဲျခားဖိုု႕ ခက္ေနတဲ့ စိတ္နယ္လြန္ သိပၺံ ဆန္းက်ယ္ ဇာတ္လမ္းတခုု ထဲမွာ ကိုုယ္တိုုင္ ဇာတ္ေကာင္ ေတြ ျဖစ္လိုု႕ ။ ငယ္ငယ္တုုန္းကဆိုု  တအားၾကီး မေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ အျဖစ္ေတြနဲ႕  ၾကံဳတဲ့အခါ အိပ္မက္ ေတြကိုု အားကိုုးမိ တာကိုု သတိရသည္။ ဒါ အိပ္မက္ၾကီးပဲ . . . အိပ္မက္က နိုုးရင္ မိုုးလင္းျပီး ေကာင္းခ်င္ ေကာင္းသြားမွာ လိုု႕  ဆႏၵအေတြးေတြနဲ႕ စိတ္သာသာရာ ရွာဘူးသည္။

အခုုလည္း ညေန က်ရင္ေတာ့ တိတ္သြားမွာပဲ လိုု႕ ထင္ထားတဲ့ မိုုးေတြက ပိုုလိုု႕ေတာင္ သဲလာ သည္။ ဒီ မိုုး ရြာတာ လည္း အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္ပဲ လားမသိ လိုု႕  ေျပာျပီး ရီၾကေတာ့ ၊ ေကာ္ဖီခြက္ေပၚက အေငြ႕ေတြ  သူတိုု႕ မ်က္နွာေရွ႕ ျဖတ္ေျပးသြားၾကသည္။ မိုုးက ေအးသေလာက္ သူတိုု႕ ရင္ထဲမွာ ေႏြးေထြးေနၾကသည္။ မိုုးေရေတြတစြပ္စြပ္နဲ႕  တေန႕လံုုး လည္ပတ္ထားတဲ့ သူ တိုု႕ ေျခေထာက္ေတြ လိုုပဲ ၊ သူတိုု႕ နွလံုုးသားေတြလည္း အေပ်ာ္စိတ္ေတြနဲ႕  နူးအိ လိုု႕ ေနေတာ့သည္။

xxxxxxxxxx

ခရီးတခုုကေတာ့ျဖင့္ ၊ အဆံုုးသပ္ျပီ။ အိမ္ျပန္ျပီေပါ့ ။ 

လူေတြ ဘာလိုု႕ ခရီးသြားၾကသည္လဲ ။ တခ်ိဳ႕ အတြက္က ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ ။ တခ်ိဳ႕အတြက္က နိစၥတဓူ၀ ။ တခ်ိဳ႕က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ။ တခ်ိဳ႕က ျငီးျငီးေငြ႕ ေငြ႕ ။ ဘာကိစၥ ေတြ နဲ႕ ခရီးသြားေနၾကသည္လဲေတာ့မသိ ။ ေလဆိပ္တိုုင္းမွာ လူေတြ အျပည့္ ။ ေလယဥ္အတက္အဆင္း စာရင္းမွာ တစင္း ဆင္းလိုုက္ . . . တစင္း တက္လိုုက္ ။ လူေတြက အေရာင္စံုု လူမ်ိဳးစံုု ဘာသာစကားမ်ိဳးစံုု ။ကမၻာၾကီးရဲ႕ ဟိုုဖက္ကေန ဒီဖက္ကိုု လာလိုုက္ . . . ဒီဖက္ကေန ဟိုုဖက္ကိုု သြားလိုုက္ ။ ဟိုုးေရွးေခတ္တုုန္းက ဥေရာပ ခရီးသြားကုုန္သည္ၾကီးေတြ ျဖစ္တဲ့ မာကိုုပိုုလိုု တိုု႕ ၊ ဗက္စကိုုဒဂါးမား တိုု႕  ရြက္သေဘာၤၾကီးေတြ နဲ႕ နွစ္ေပါက္ေအာင္  ခရီးသြားခဲ့ၾကရေပမဲ့ ၊ အခုုေတာ့ ညထြက္ မိုုးလင္းေရာက္ ။ ဘယ္လိုုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူတိုုင္းကေတာ့ ၊ ခရီးစဥ္ေတြ အားလံုုးကိုု ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ ေမြ႕  လံုုလံုုျခံဳျခံဳသာ ျဖစ္ခ်င္ၾကေပမည္ ။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ၊ အျပန္ခရီးမွာ အလယ္ ေလးခံုုတြဲ ၾကီးရဲ႕  နွစ္ခံုု က လြတ္ေနသည္မိုု႕ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ လက္တန္းေတြ တင္ျပီး ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ အိပ္စီးယံုု ။ ေလယဥ္၀န္ထမ္းက ညစာ စားတဲ့ ခြက္ေတြ လာသိမ္းျပီးသြား ေတာ့ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္မည္လိုု႕  ေလ ွ်ာက္ရွာသည္။ ေလာေလာလတ္လတ္ ေအာ္စကာ ရထားတဲ့  12 years a Slave ကိုု ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလား ။ လာတုုန္းကလည္း လူမဲကား ။ ခုုလည္း လူမဲကား ျဖစ္ေနျပီ ။ ဒီလိုု ကားမ်ိဳးကိုု ေနာက္မွ ရံုုၾကီးမွာ သြားၾကည့္ဖိုု႕ ေဆ့ဖ္ ထားလိုုက္မည္။  Gravity ကိုု  နွိပ္ၾကည့္သည္။ မင္းသား မင္းသမီးေတြက ၀ါရင့္ေတြမိုု႕ ၾကည့္လိုု႕ ေကာင္းပါရဲ႕ ။ ဒါေပမဲ့  ယူနီဗာဆယ္စတူဒီယိုု က Special Effects Show မွာ အာကသ ၀တ္စံုု န႕ဲ သရုုပ္ေဆာင္တာကိုု ဟာသ လုုပ္ျပတာ ၾကည့္ခဲ့ရေတာ့ ၊ စန္ထရာဘူးေလာ့ကိုု ၾကည့္ရတာ ေနာက္ေနတယ္လိုု႕ပဲ ထင္ေနမိသည္။ ေနာက္ထပ္ ေဟာလိ၀ုုဒ္ကားတခုု  ေျပာင္းၾကည့္ေတာ့လဲ ၊ ယူနီဗာဆယ္ စတူဒီယိုုထဲက ရိုုက္ကြင္းၾကီးေတြသာ ျမင္ေနေတာ့ . . .ခက္ျပီ ။  သူနဲ႕က်မွ ၊ ယူနီဗာဆယ္ နာမယ္ပ်က္ရေတာ့မည္။ သူက အခုုေခတ္ ဗီြစီဒီ ဇတ္လမ္းေတြရဲ႕ ေနာက္မွာ ပါေလ့ ရွိတဲ့ ၊ behind the scenes ဆိုုတာမ်ိဳးေတြကိုု မၾကိဳက္သူ ။ ၾကည့္ခဲ့သမ ွ် ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အရွိန္ကိုု ျပန္ဖ်က္လိုုက္သလိုုပဲ လိုု႕ ထင္သည္။ အျပင္ေလာကၾကီးမွာ လည္း၊ ကန္႕လန္႕ကာ ေနာက္ကြယ္ကိုု  မၾကည့္မိေအာင္ ေနရမည့္ အေနအထားေတြ ၊ ေပါမ်ားလွသည္ေလ ။ 

Wolf of Wall Street တဲ့ ။ ဟုုတ္ျပီ ။ မေရာက္ခဲ့တဲ့ ေ၀ါလမ္းမၾကီး ကိုု အခုု သြားၾကည့္ရမည္။ ဒီကားနဲ႕  ေအာ္စကာ ဇကာတင္ပါခဲ့တဲ့ လီယိုုနာဒိုု လည္း  Catch me if you can ကတည္းက သူ႕ ဇာတ္ရုုပ္က အတည္ေပါက္နဲ႕ လိမ္စားတဲ့ ရုုပ္ ထြက္သြားခဲ့တာ ။ ေဟာလိ၀ုုဒ္ ကား ကေတာ့ ေဟာလိ၀ုုဒ္ ဆန္တယ္ပဲ ေျပာရမလားမသိ ။ ဒီရုုပ္ရွင္ကိုု လည္း တကယ့္အျဖစ္  ဆိုုျပီး နာမယ္ေတြ ၾကီးေအာင္ ေၾကာ္ထား ေလွာ္ထား ေညွာ္ထားလိုုက္တာ ။ ခုုၾကည့္ေတာ့ျဖင့္ သူ႕စိတ္ထဲ ဘာမွ တြန္းတြန္း တိုုက္တိုုက္ ျဖစ္မလာ။ Wall street ေပၚက လက္ညွိဳးတေခ်ာင္း ၊ ဖုုန္းတလံုုး နဲ႕ ၊ ထိုုင္ရာကမထ ၊ လက္တလံုုးျခား ကုုလားဖန္ ထိုုးစားေနတဲ့ လူတန္းစား ေတြ ကိုု ပိုုျပီး စိတ္ကုုန္လာတာပဲ ရွိတယ္။ ေငြရွင္စနစ္ ရဲ႕ မတည္ၾကည္မူ လက္၀ါးၾကီးအုုပ္မူ ကိုု ပိုုျပီး စိုုးရြံ႕လာတာပဲ ရွိတယ္။ ဒါေတြကပဲ ၊  သူ႕ကိုု တြန္းတိုုက္သြားတယ္လိုု႕ ေျပာရမွာေပါ့ေလ။ ေနပါအံုုး ။ ဒီရုုပ္ရွင္ရဲ႕ တကယ့္အျပင္က ဇာတ္လိုုက္ ၀ံပုုေလြေကာင္က.. သူ လိမ္စား လူလည္က်ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကိုု ဇာတ္ညႊန္းလုုပ္ျပီး ေရာင္းစားေတာ့ လည္း ၊ ၾကည့္လိုုက္ၾကတာ ၀က္၀က္ကြဲ ။ သန္း နဲ႕ ခ်ီျပီး လုုပ္စားသြားျပန္တာပဲ မဟုုတ္လား ။ 

ေဟာလိ၀ုုဒ္ေတြ ေတာ္ပီ... ျပင္သစ္ကား တကားေလာက္ ၾကည့္မယ္လိုု႕ စိတ္ကူးျပီးကာမွ ၊ Kindle ေလးကိုုသာ ဖြင့္လိုုက္မိသည္။ နိုုဘယ္ဆုုရွင္ ၾကီး စတစ္ကလစ္ဇ္ က ျဖင့္ အခန္းတစ္က.. မေက်ာ္ေသး ။ အေမရိက ရဲ႕  တစ္ရာခိုုင္နွံဳး သူေဌးၾကီးေတြကျဖင့္ တုုတ္တုုတ္မ ွ် မလွဳပ္ေသး ။ ၉ ၉  ရာခိုုင္နွံဳး ျပည္သူေတြ ရဲ႕  အေရးကိစၥကိုု ေျဖရွင္းဖိုု႕ အခန္းေတြ မေရာက္ေသး ။ 

ဒီ စာအုုပ္က ေတာ္ေတာ္ ေတာ့ ၊ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းသည္။ Price of Inequality ကိုု ဘယ္သူေတြက ေပးေနရသည္လဲ . . . American Dream ဆိုုတာ ေရာ တကယ္ရွိသလား လိုု႕  အညြန္းမွာ ကတည္းက ေရးထားသည္။ အေမရိက မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ သူ႕ မိတ္ေဆြေတြကိုုေတာင္ ၊ ဒီေမးခြန္းေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ မေမးခဲ့ရ ။ ေမးစရာလည္း လိုုမည္မထင္ ။ ေလာကအရာေတြက ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေတြးေတာ့ ေရးေတာ့လည္း စာတေစာင္ ေပတဖြဲ႕ ေပါ့ ။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပံဳးၾကည့္ေတာ့လည္း ၊ အေမရိကန္ ဒရင္းမ္ ဆိုုတာ အေမရိကန္ ေဟာလိ၀ုုဒ္ ရုုပ္ရွင္ေတြ ထဲမွာ ျမင္ေနရသည္ပဲ ။ အိပ္မက္ ဆိုုတာကေတာ့ အေမရိက မွာမွ မဟုုတ္။  ဘ၀ မွာ အိပ္မက္ မပါတဲ့ ျပကြက္မရွိ ။ အိပ္မက္ နဲ႕ အားယူ ။ အိပ္မက္နဲ႕  ေျဖေလ်ာ့ ။ အိပ္မက္နဲ႕ လွည့္ဖ်ား ။ အိပ္မက္ေတြ နဲ႕  ဇာတ္၀င္ခန္းေတြ ေျပာင္းၾကည့္လိုု႕ မွ မရရင္ ၊ ဘ၀ ၾကီးက ဘယ္ေလာက္ ညီးေျငြ႕ ဖိုု႕ ေကာင္းေလမလဲ ။ ဘယ္ေလာက္ မြန္းက်ပ္ဖိုု႕ ေကာင္းေလမလဲ ။ 

အခုုနတည္းက နည္းနည္း ခုုန္ ခ်င္ေနတဲ့ ေလယဥ္ၾကီးက ပိုုျပီး တုုန္ခါေနသလိုု ။ (တင္) ကနဲ ၊ ခါးပတ္ မီးေလး နီသြားေတာ့ ေက်ာထဲ စိမ့္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ အမ်ိဳးသား ကေတာ့ နွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီ ။ ေအာက္ကိုု နွိမ့္ဆင္းေနတဲ့ ခံစားမူကိုု တခ်က္ တခ်က္ ရ သည္။ Kindle ေလးကိုု ပိုုက္ျပီး မ်က္စိကိုု အသာ မွိတ္လိုုက္သည္။  ခဏ ေတာ့ ေလယဥ္ၾကီး ျငိမ္သြားျပန္သည္။ ( တင္) ကနဲ..ခါးပိတ္မီးေလး စိမ္းသြားျပီ  ။ ဟူး ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ။ ဒါလည္း ဇာတ္၀င္ခန္း တခုုရဲ႕ အထူးျပဳလုုပ္ခ်က္ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မွာ လိုု႕ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ ဟာသ လုုပ္ျပီး စိတ္ကိုု ေဖာ့ၾကည့္သည္။  ေလယဥ္တစင္းလံုုးလိုုလိုု  စိတ္ေအး လက္ေအး အိပ္ေမာက်ေနၾကဆဲ ။ သူ႕ေခါင္းေပၚက မီးေလးကိုု ပိတ္လိုုက္ရင္း ၊ သူလည္း ၾကိဳးစားျပီး အိပ္ေတာ့မည္။ ကိုုယ္ဘာမွ မတတ္နိုုင္တဲ့ အေျခအေနတခုုမွာ ၊ စိုုးရိမ္ပူပန္ ေနလိုု႕လည္း အပိုုပင္ ။ ငယ္ငယ္တုုန္းကလိုုပဲ ၊ အိပ္မက္ကိုု အားကိုုးရမည္။ အိပ္မက္ ထဲမွာ သူ ေပ်ာ္စရာေတြ ေတြ႕ခ်င္ ေတြ႕နိုုင္မည္။  ေသခ်ာတာေတာ့ အိပ္မက္က နိုုးရင္ ၊ မနက္ခင္းကိုု ေတြ႕ ရမည္။  ကာလယႏၱယားၾကီးထဲမွာ ၊ အိပ္မက္ေတြကိုု စီးျပီး အခက္အခဲ အၾကပ္အတည္းေတြေပၚက ျဖတ္ေက်ာ္ သြားနိုုင္တယ္ ဆိုုတာ၊ လူတိုုင္း သိပါ့မလား ။ 

ေကသြယ္

၂၄ -  ၂၇ /၀၃/၂၀၁၄

◦

အိပ္မက္ေတြ စီးျပီး သြားတဲ့ ခရီး