အတူ

ကမၻာေက်ာ္ ဥေရာပ သံစံုဂီတ အဖြဲ႕ တခု ရဲ႕၊  တီး၀ိုင္း ေခါင္းေဆာင္ၾကီး တေယာက္ ဟာ၊ သူ႕မိန္းမ မွာ ကင္ဆာ ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ ၊ ဆြစ္ဇာလန္ ရဲ႕ အသက္ေသခန္း တခု မွာ သြားျပီး ၊ နွစ္ေယာက္ အတူတူ ၊ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း  အဆံုးစီရင္ သြားတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္း ကို၊ အံ့ၾသျခင္း ၾကီးစြာ နဲ႕ ၊ အမွတ္ထင္ထင္ ရွိ ေနခဲ့ သည္။

Die in Dignity ဆိုတဲ့ ကိစၥ ကို  နားမလည္ နိုင္သလိုမို႕ အမ်ားၾကီး ဆက္မေတြး ၾကည့္ နိုင္ခဲ့ေပ။  ဒါေပမဲ့ ဇနီးေမာင္နွံ နွစ္ေယာက္ ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ဆိုတဲ့ ကိစၥၾကီး ကိုေတာ့.. နားမလည္ နိုင္ ရက္ နဲ႕ပဲ.. အခု ထက္ထိ ၊ ေတြး ေန မိ ခဲ့ သည္။ 

တေလာက၊ ဖတ္လိုက္ရ တဲ့ ၊ အင္တာဗ်ဴးေလး တခု ေၾကာင့္ အဲဒီ အေတြး ေတြ ကို ပိုျပီး ဆန္႕ထြက္ လာ ေစ ျပန္တယ္။

တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ ၊ Die in Dignity အတြက္ ေရွ႕ေဆာင္ ျပီး လုပ္ကိုင္ ေနတဲ့၊ Dr Peter Goodwin ဆိုတဲ့ ၊ ဆရာ၀န္အိုၾကီး ကို တိုင္းမ္ မဂၢဇင္း ေမးခြန္း ဆယ္ခု က႑ မွာ ေနာက္ဘ၀ မွာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္ခ်င္ပါ သလဲ  လို႕ေမးေတာ့..ေနာက္ဘ၀ တခု ရွိခဲ့ရင္ ၊ သင္ၾကားစရာ ေတြ အမ်ားၾကီး ဆက္သင္ ခ်င္ေသးတယ္... ျပီးေတာ့ က်ေနာ့္ မိန္းမ နဲ႕ ျပန္ဆံု ခ်င္ပါတယ္  တဲ့။ ေျပာျပီး သိပ္မၾကာ ဘူး၊  အဲဒီ ဆရာ၀န္ၾကီး ကိုယ္တိုင္ သူ႕ကိုယ္သူ ေဆးထိုးျပီး ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ အသက္ေသျပ သြားခဲ့သည္။ အခုအခ်ိန္ဆို သူ႕မိန္းမ နဲ႕ ေတြ႕ေန ျပီလား။

ေသတပန္ သက္တဆံုး ဆိုတဲ့ ၊ အဲဒီ အမ်ိဳးသားၾကီး နွစ္ေယာက္လံုး ရဲ႕ ၊ ရင္ထဲမွာ တည္ ရွိ ေန ခဲ့ တဲ့ အရာ ဟာ၊ သူသူငါငါ အလြယ္တကူ ေျပာဆို ေနၾကတဲ့၊ စြဲလန္းတပ္မက္ တဲ့  အခ်စ္မ်ိဳး ေတာ့ ဟုတ္မည္ မထင္။ ဒါဆိုရင္  အဲဒီ စြဲလန္း တပ္မက္ တဲ့ တဏွာ အခ်စ္ ေတြ ကို ျဖတ္သန္း ေက်ာ္လြန္ လာတဲ့ ၊ ေလးနက္ တည္ၾကည္ တဲ့ ေမတၱာအခ်စ္ စစ္စစ္ ေတြ လား ။ 

ေသခ်ာတာ ေတာ့ ၊ အခ်စ္ ဆိုတာကို ဘ၀ ေတြ ထဲ ၊ အရူးအမူး ဆြဲယူ လာ တတ္ၾက ေပမဲ့ ၊ ေမတၱာ ဆိုတာကိုေတာ့ ဘ၀ ေတြထဲ မွာ ျမတ္ျမတ္နိုးနိုး ထိမ္းသိမ္း ထားနိုင္သူ သိပ္ အမ်ားၾကီး ရွိမည္ မထင္။ 

++++++

မဂၤလာ နွစ္ပတ္လည္ ဆယ့္တစ္နွစ္ အတြက္ ၊ တခုခု လုပ္ၾကရ ေအာင္ လို႕ သူက စေျပာလာ ေတာ့၊ ေအးေလ လုပ္ၾကတာေပါ့ လို႕ သေဘာတူ လိုက္ ေပမဲ့၊ နွစ္ေယာက္လံုး  ဒီေလာက္ၾကီး လည္း ၊ တက္တက္ ၾကြၾကြ ၊ ရွိ မ ေန လွ တာ၊ အျခင္းျခင္း သိေန ၾက သည္။  ေအးေလ.. ဆယ့္တစ္နွစ္ ေတာင္ ရွိ ခဲ့ ျပီပဲ…ဘာမ်ား တက္ၾကြ ရ အံုးမလည္း လို႕ တေယာက္တည္း ရယ္သြမ္းေသြး ခ်င္ မိ ေသး သည္။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္  ေန႕ေရာ ရက္ပါ တထပ္တည္း ျပန္ က် တဲ့ ၊ စေန မနက္ခင္းေလး မွာ ၊ မနက္ခင္း ေကာ္ဖီ ျပီးလို႕၊ အခါတိုင္းေန႕ ေတြ လိုပဲ၊ ေဆးေၾကာ ရွင္းလင္း ဖို႕ လုပ္ေန တုန္း၊ သီခ်င္းသံ တခု ထြက္လာေလ သည္။ 

 This is the day that the Lord hath made , And I’m so glad He made you....

အဲဒီ သီခ်င္းေလး ကို၊ အဲဒီတုန္းက သူကိုယ္တိုင္ ေရြးခဲ့သလို ၊ အခုလည္း သူကိုယ္တိုင္ပဲ  သတိတရ ျပန္ဖြင့္ေန ျပန္ ေလသည္။   ေနေရာင္ ေႏြးေႏြး ျဖာက် ေနတဲ့ ၊ အိမ္ေရွ႕က ျမက္ခင္းေပၚမွာ ၊ ငွက္ကေလး နွစ္ေကာင္ အတူ နားေန ၾက သည္။   ၾကည္နူး စရာ ေကာင္းတဲ့ မနက္ခင္း ေလး တခု ေပါ့။

တကယ္ပဲ အဲဒီေန႕ ကို ၊ ဘုရားသခင္ လုပ္ခဲ့ေလ သလား ။

ေသခ်ာတာေတာ့၊ က်မ ကိုယ္တိုင္ လုပ္ခဲ့ ျခင္း ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ 
 

++++++

ေကမလုပ္ဘူး ဆိုေတာ့… လို႕ ေမးခြန္းထုတ္ ဖို႕ ခက္ေန တဲ့၊ ညီမ ကို ၊ ျပံဳး ျပ လိုက္ရင္း၊ ညည္း အမ အေၾကာင္းကို ညည္း  မသိ ဘူးလား .. ဘယ္အရာကို မဆို  .. နိုး လို႕ လည္း ျပတ္ျပတ္ သားသား မျငင္းဆန္ တတ္ သလို ၊ ရက္စ္ လို႕ လည္း လိုလိုခ်င္ခ်င္ မလိုက္ေလ်ာ တတ္ တဲ့ သူေလ … ဆိုေတာ့ ၊ ညီမ ရဲ႕ မ်က္လံုးေလး ေတြ ၊ ဖ်ပ္ကနဲ ၊ ေထာင့္ကပ္သြားသည္။

သူသိတာေပါ့။ ဒီ ညီမ တေကာင္ သူ႕ေရွ႕ကို ခု ဘာလို႕ ေရာက္လာတာ လည္း သူ ေကာင္းေကာင္း သိေနတာပဲ။

သမီး ..သူ႕ကို လက္မထပ္ခ်င္ ေတာ့ ဘူး.. ဘာလုပ္ရမလဲ လို႕၊ မ်က္စိ မ်က္နွာ ပ်က္ေနတဲ့..ညီမ ကို ၊ ဘာမွ လုပ္မေနနဲ႕ မဂၤလာပဲ ေဆာင္ လိုက္ လို႕… ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေျဖ ရင္း ၊ မိန္းမ ေတြ ရဲ႕ ရီစရာ ေကာင္း တဲ့ သေဘာသဘာ၀ အေၾကာင္း ၊ နွစ္ကိုယ္ၾကား တေယာက္ တလွည့္ ရင္ဖြင့္ ေပး ယံုက လြဲ လို႕၊ ဘာမ်ား ဒီ့ထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ အၾကံ ေပး နိုင္ ေတာ့ မွာ လဲ ။

ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ရဲ႕ စာသင္ခန္း ေတြ ထဲမွာ၊ ခင္မင္ ရင္းႏွီး ခဲ့ ၊ ေနာက္ဆံုး နွစ္ မွာ ခ်စ္သူ ေတြ ျဖစ္ခဲ့၊ တရပ္ တေျမ ကို ထြက္ ျပီး၊ ဘြဲ႕လြန္တန္း ေတြ တက္ေတာ့လည္း၊ အတူတူ ၊ ေက်ာင္းေတြျပီး လို႕ ၊ အလုပ္လုပ္ ၾကေတာ့ လည္း၊ တရုံးတည္း ၊ ေဘးခ်င္းကပ္  ဒီလို ေနလာခဲ့ ၾကတဲ့ တရက္မွာ ၊ လက္ထပ္ၾကရေအာင္ လို႕ သူက စ ေျပာလာေတာ့ ၊ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္း လဲ မသိပဲ၊ စိတ္လွဳပ္ရွားမူ ေတြ ေပ်ာက္ဆံုး ေန ခဲ့ သည္ ။ တပတ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ ၊ ကိုယ့္ဖာ ကိုယ္ ၊ အေသအခ်ာ ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီ ေပါ့-  ဆိုျပီး ၊ ခပ္တည္တည္ နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ လက္ထပ္ခြင့္ ကို ျငင္းဆန္ လိုက္တယ္။

 မယံုနိုင္ေလာက္ေအာင္ သူ အၾကီးအက်ယ္ ေအာ္ဟစ္ ေပါက္ကြဲ ခဲ့ သလို ၊ ကိုယ္လည္း မိုးေရေတြထဲ ေျပးထြက္ရင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရွာမေတြ႕နိုင္ေတာ့သလို သည္းသည္းထန္ထန္ ငိုေၾကြး ေန ခဲ့ မိ တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့.. ဘယ္သူ မွ လည္း လိုက္မေခ်ာ့ ၊ ဘယ္၀ါ ကမွ ၊ လာျပီး အတင္း မတိုက္တြန္းပါပဲ နဲ႕ ၊ အေသအခ်ာ ဆံုးျဖတ္ထားပါတယ္ ဆိုတဲ့ “ နိုး” ၾကီး ကို ၊ ဟိုးအေ၀း ၾကီး ကို လႊင့္ျပစ္လိုက္ မိ ေတာ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ ေတာ့..  “ရက္စ္ အိုင္ဒူး ”ဆိုတဲ့ ၊ ကိုယ္နဲ႕ မကၽြမ္း၀င္ တဲ့ စကားလံုး အေျပာအဆို ေတြ ကို ၊ စျပီး ၊ ေလ့က်င့္ ျပင္ဆင္ ရ ေတာ့ တာ ပဲ ေလ။

++++++

ဟင္- လက္မထပ္ခ်င္ ေတာ့ ဘူး ဆို တဲ့..ၾကီးေဒၚ.. လို႕  မၾကားတၾကား ကလိ ေတာ့ ၊ အဲဒီ ညီမ အစုတ္ပလုပ္ ဟာ ၊ ခုေတာ့ လည္း တဟီးဟီး နဲ႕ ။ လုပ္လိုက္ေသးတယ္။ ရွဴး..တိုးတိုး တဲ့ ။

ခုေတာ့ ၊ လြန္႕လြန္လြန္း ျပီ၊ သတို႕သမီး ၀တ္စံု က၊ ျမန္မာ၀တ္စံု တင္ ၊ အေရာင္ နွစ္ေရာင္ ။ ရန္ကုန္ ကို ျပန္မွာ ရ တဲ့ ၊ ေရႊေျခက်င္း၊ ကတၱီပါပံုေတာ္၊ ပု၀ါ မွာ စီးကြင့္စ္ ထိုးတာ ၊ လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံ မဟုတ္လို႕ ၊ ပြစိ ရတာ တမ်ိဳး။ စင္ကာပူ မွာ ၊ သူတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကား ေခတ္စား ေနတဲ့၊ ပရီ ၀ဒ္ဒင္း ဆိုျပီး ဓါတ္ပံု ရိုက္တာ က လည္း၊ ဂါ၀န္ က ေရာင္စံု ။ သြားလိုက္ရတဲ့ ေနရာ ေတြ လည္း စံုလို႕။ စန္တိုဇာ ၊ စကိုင္းပါ့ခ္ ခ်ိဳင္းနိစ္ ဂါးဒန္း ေနပူ ၾကီးထဲမွာ သူတို႕ၾကည့္ ျပီး ကိုယ္က ေမာ လို႕ ။

ေမာ မေနနဲ႕.. အဲဒီတုန္းက သူျဖင့္ ဘာမွ မစီစဥ္ပဲ၊ သတို႕သမီး အက်ီ ၤေလး တထည္ေတာင္ ပိုက္ဆံ သေျမာ လို႕၊ ကိုယ့္ဖာကိုယ္ ခ်ဳပ္တာ မဟုတ္လား.. တဲ့။ 

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မွာ တင္ထားတဲ့ ၊ ညီမ ရဲ႕ မဂၤလာပံုေတြ ထိုင္ၾကည့္ ေန ၾက တုန္း၊  သူက ရန္စ သည္။

ေၾသာ.. သူ႕ဖာသူ ေရွ႕က လုပ္ခ်င္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေတာ့ ၊ က်ဳပ္က ေနာက္က ၊ အစ အန မထြက္၊ အေလ အလြင့္ မရွိေအာင္ ၊ လုပ္ရတာ မဟုတ္လား။

ဘာပဲေျပာေျပာ ၊ အဲဒီတုန္းက ၊ ကိုယ့္သတို႕သမီး ၀တ္စံု ကို ၊ ကိုယ့္ဖာသာ ခ်ဳပ္ျဖစ္ ခဲ့တာ၊ အခုထိ ေတြးတိုင္း၊ ေက်နပ္ ေနမိတယ္။  အကုန္အက် သက္သာလား မသက္သာ လားေတာ့ မသိ ။ Bugis , Arab street  မွာ ပိုးေတြ ဇာေတြ သြားေရြး၀ယ္ ၊ ဂါ၀န္ ကားကားၾကီးေတြ မၾကိဳက္ေတာ့ ၊ ျမန္မာလည္း ဆန္ မဲ့ ၊ ဒီဇိုင္း ေလး ေတြ Spot Light မွာ သြား ရွာ ၊ ဟိုဟာေလး ဒီဟာေလး ေတြ နဲ႕ ရတဲ့  ပိတ္ရက္ကေလး ေတြ မွာ၊ အခ်ိန္လု လုပ္ရတာ နဲ႕တင္ ကိုယ္က ေမာေနျပီ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ၊ သူက ၊ အခိ်န္ ၊ ေနရာ၊ အေကၽြးအေမြး၊ ဖိတ္စာ ၊ ျမန္မာျပည္ကေန ပင့္ဖိတ္ရမဲ့ ဆရာ က အစ ၊ ဖြင့္မဲ့ သီခ်င္း တီးလံုး  အကုန္လံုး သူ ေရြးခ်ယ္ စီစဥ္ ေန ခဲ့ သည္ေပါ့။ လစာ ၂ လစာ ၾကိဳ ထုတ္ျပီး ၊ C.H.I.J.M.E.S  လို ေနရာမ်ိဳး ကို ေရြးလာ ေတာ့ ၊ ကိုယ္က သိပ္သေဘာမက်  ။ ခမ္းခမ္းနားနား သိုက္သိုက္၀န္း၀န္း ၾကီးေတြ ကို၊ ဘာလို႕လည္း မသိ၊ ရြံတြံ႕တြံ႕ ရယ္။ အေကာင္း မၾကိဳက္တဲ့ သူ လို႕ သူ အျမဲ ေျပာ သည္ ေလ ။ သူတို႕ ဘုရားေက်ာင္းက ဆရာ ကလည္း ၊ ဒါမ်ိဳး ဆိုတာ တသက္မွာ တခါ မို႕ လူေရွ႕ ဘုရားေရွ႕ မွာ ေသေသခ်ာခ်ာ က်က်နန လုပ္သင့္ တဲ့ အေၾကာင္း ၊ ၾသ၀ါဒ ေတြ လာေခၽြ ေသး တယ္။ အခမ္းအနား အစီအစဥ္ ကို ၾကိဳတိုက္ရ ဖို႕ ဆိုတာလည္း ရွိေသး သည္။ ဘာေတြမွန္းေတာ့ မသိ ၊ လူက..ေခါင္းက အေတာ္မူး ေနျပီ။ ရက္ကလည္း ကပ္ေနျပီ။ ကိုယ္တာ၀န္ ယူထား တဲ့ အက်ီ ၤေတာင္ လက္စ မသပ္နိုင္ေသး။ လက္ထပ္ပြဲ မွာ တက္ပို႕ေပး မဲ့ အေဒၚလုပ္သူ က.. သတို႕သမီး ၀တ္စံု ပံုမေပၚေသး လို႕ ၊ စိတ္ပူ စ ျပဳေနျပီ။ သူ႕ဖက္ကေတာ့ ၊ ျမန္မာျပည္က သူ႕အေဖ ကို လွမ္း ေခၚျဖစ္ေပမဲ့ ၊ ကိုယ့္ဖက္ကေတာ့ ျမန္မာျပည္က မိဘ ေတြကို၊  တကူးတက မေခၚ နိုင္ ၊ မေခၚ ျဖစ္ ေတာ့ ေပ။ လမ္းၾကံဳ တာနဲ႕ သေဘာၤ ေပၚက ခဏ ဆင္းလာတဲ့ ခဲအို အကိုၾကီး  ကလြဲရင္၊ က်န္တာက..စင္ကာပူ မွာ ရွိတဲ့ အေဒၚ နဲ႕ ၀မ္းကြဲေမာင္နွမေတြ၊ အတူေန သူငယ္ခ်င္း ေတြ သာ။ နက္ဖန္ မဂၤလာပြဲ ဆို ၊ ဒီေန႕ လို ညေနခင္း မွ၊ မျပီးမျဖစ္ ျပီးသြားရ တဲ့ သတို႕သမီး ၀တ္စံု မွာ၊ ေအာက္နားကို ပန္းေတြ တပြင့္ခ်င္း လက္ခ်ဳပ္နဲ႕ အသည္းအသန္ လိုက္ကပ္ ေပး ရ တဲ့၊ သူငယ္ခ်င္း ကို၊  သတိရ မိ သည္။ 

အဲဒီ သူငယ္ခ်င္း ကေတာ့ အခုထိ အပ်ိဳၾကီး ။ သူနဲ႕ အျပိဳင္ လုရင္း  ပန္းစည္း ရ သြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေနာက္တေယာက္ ကေတာ့၊ အခု အတူေန ခ်စ္သူ နဲ႕။ 

++++++

ေလာကမွာ တေယာက္တည္း ေနျခင္း ၊ လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း ၊ လက္မထပ္ ပဲ အတူ ေနျခင္း ၊ ဘာေတြမ်ား ကြာျခားလို႕ လည္း  လို႕ ၊ စကားေတာက္ လာ တဲ့ မိတ္ေဆြ  တေယာက္ ကို ၊ အျပင္ပန္းအားျဖင့္ ေတာ့ ကြားျခားေကာင္း ကြာျခားေပမဲ့ .. အတြင္းထဲမွာေတာ့ တေယာက္တည္း ဆိုတဲ့ အတၱက .. ဒီ အတိုင္းပဲေနမွာပါေလ..   လို႕ မွတ္ခ်က္ေပး ခဲ့ ဖူး သည္။ 

အဲဒီ မိတ္ေဆြ ကေတာ့..သူေျပာတဲ့ အရာ ေတြ အားလံုး ကို က်က်နန ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ ျပီး လို႕ ၊ ကြာရွင္းျပတ္စဲ ျခင္း ဆိုတာ ကိုေတာင္၊  ေအာင္ျမင္စြာ ေဆာင္ရြက္ ျပီးေျမာက္ ခဲ့ တဲ့ သူ။ 

အဲဒီတုန္းက သူတို႕ စကား၀ိုင္း မွာ ၊ အခ်စ္ နဲ႕လက္ထပ္ထိမ္းျမားျခင္း ကို ယုံယံုၾကည္ၾကည္ လိုက္ရွာ ေနတဲ့ ၊ အပ်ိဳၾကီး ေပါက္စနေလး တေယာက္လည္း ရွိေန ခဲ့သည္။ ေလးေလးလံလံ စကား ေတြ ကို နားေယာင္သြားမွာ စိုးတဲ့ အလား ၊ သူ႕နဲ႕ ေ၀းလံ လြန္းသလို ၊ ျငိမ္ျပီး နားေထာင္ ေန ခဲ့တယ္။ သိပ္မၾကာ ပါဘူး ။ သူေလး လည္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၊ အခ်စ္ဆံုး ခ်စ္သူ တေယာက္ နဲ႕ လက္ထပ္သြား ေလ သည္။ သူတို႕ အားလံုးကို  ဖိတ္စာနဲ႕ အတူ ပို႕လိုက္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္ ကေလး မွာ-  ဆီမီးေကာ္လာ အစက္ ကေလး နွစ္စက္  ေနာက္မွာ လက္သဲကြင္း ေလး ခ် လို႕… သူလက္ထပ္တာ ေနာက္ေတာင္က်သြားတယ္.. တဲ့ေလ ။ 

တေလာတုန္းက  တခါ၊  သူတို႕ ရဲ႕ ၂ နွစ္ေျမာက္ မဂၤလာ နွစ္လည္ မွာ ၊ သတိတရ ဆက္သြယ္လာ ျပန္တယ္။ သူ႕အမ်ိဳးသား တပတ္ေလာက္ ခရီးထြက္သြားတာ ေတာင္ သူ႕မွာ မေနတတ္ ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ တဲ့ ။ ဒီဖက္ကေန ျပီး၊ အျပံဳး အၾကီးၾကီး တခု သာ ၊ တိတ္တိတ္ကေလး ျပံဳးေန ခဲ့ရတယ္။ 

အဲဒီလို ရူးသြပ္ တမ္းတ မူ မ်ိဳး ရွိခဲ့ဖူး သလား လို႕ ၊ ကိုယ့္ ဖာသာ အတိတ္ေတြ ဖုန္ခါ ၾကည့္ လိုက္ေသး တယ္။

ခ်စ္သူ ေတြ ျဖစ္ကာစ က၊ သူ နိုင္ငံျခားကို စထြက္ တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ သစ္ပင္ပန္းပင္ ေတြ အကုန္ အေရာင္အဆင္း ကင္းမဲ့ သြားခဲ့ဖူး တာမ်ိဳး ကို ေတာ့ ၾကံဳဖူးသည္။ အဲဒီ ေနာက္ ေတာ့ ၊ သူတို႕ ၂ ေယာက္ ၊ အၾကာၾကီး ေ၀း ေနဖို႕ အေၾကာင္း မၾကံဳ ေတာ့။ တခါတေလ သူ ခရီးထြက္ တဲ့ အခ်ိန္ေတြ မွာ၊ အိမ္မွာ တေယာက္တည္း ပ်င္း တတ္တာက လြဲ လို႕၊ ကိုယ္တိုင္ ခရီးထြက္ရ တဲ့ အခါ က်ရင္ေတာ့၊  သူ႕ကို သိပ္ သတိရ မေနမိ ေတာ့ ။ သူ မနွစ္က မိသားစု ကိစၥ နဲ႕ ျမန္မာျပည္ ျပန္ေတာ့ ၊ သံေတာင္ၾကီး မွာ ေတာင္ တက္ၾကဖို႕ ေခၚတာကို မလိုက္ပဲ ေနခဲ့ သတဲ့။ ျပန္လာေတာ့ ေျပာျပ တယ္။ အတူသြားဖို႕  save လုပ္ထားတာ တဲ့ ေလ ။ အင္းေနာ္ .. ဒါဆို ကိုယ္လည္း သူ႕အတြက္ ၊ ဘယ္ေနရာ ဘာအစီအစဥ္ ကို မ်ား save လုပ္ရ ရင္  ေကာင္းမလဲ ။ 
 

+++++++

သူတို႕ ေနတဲ့ ေျမနီနီ ျမိဳ႕ကေလး မွာ၊ စပ္မိ စပ္ရာ ျမန္မာ အသိုင္းအ၀ိုင္းေလး က ၊ ေျပးေရ ၾကည့္ လိုက္ မွ ၊ လက္ ဆယ္ေခ်ာင္း မျပည့္ဘူး ။ အားလံုး ကလည္း သက္လတ္ပိုင္း အရြယ္ေတြ နဲ႕ အိမ္ေထာင္ မိသားစု ဘ၀ ေတြ ကို ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ႕ သယ္ေဆာင္ လို႕ ။ မၾကာခဏ စု မိ ဆံုမိ ၾကရင္း တေယာက္ အေၾကာင္း တေယာက္ လည္း ေကာင္းေကာင္းၾကီး ေတြ ကို သိေနၾကတာေပါ့  ။ ၀ိုင္ကေလးေတြ ဘီယာကေလးေတြ  ေထြလာျပီ ဆိုရင္ ၊ အမ်ိဳးသား ေတြက ၊ အိမ္ေထာင္ေရး ကို ကြန္ထရက္ စာခ်ဳပ္ နဲ႕ ခိုင္းနွိဳင္း ျပီး ၊ အျခင္းျခင္း စ ေနာက္ ေလ့ ရွိတယ္။ သူတို႕ အမ်ိဳးသားေတြ စိတ္ထဲမွာ တကယ္ ျဖစ္လာ တတ္ တဲ့ ၊ ျငီးေငြ႕မူ လား လို႕ ေတာ့၊ တခါတခါ  သံသယ နဲ႕ စိတ္၀င္စား မိသည္။

 မ်ားေသာအားျဖင့္၊   ျမန္မာေတြ မွာ၊ အိမ္ေထာင္ေရး တခု သိပ္ အဆင္မေျပဘူး ဆိုရင္ လည္း ၊ သားသမီး ေတြ မ်က္နွာ ၊ ဘာညာ နဲ႕ ဒီလိုပဲ တသက္လံုး ေနသြားၾက ရတာပဲ .. လို႕ တေယာက္က ေျပာေတာ့ ၊ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးခဲ့ ေပမဲ့  ျမန္မာ့ ထံုးစံ ဓေလ့ ေတြ နဲ႕ လံုး၀ ေ၀းေနခဲ့ ျပီ ျဖစ္တဲ့ တျခား တေယာက္က ၊ အေတာ္ အံ့ၾသ ေန တယ္။

ဟာ..ဒါ အဓိပၸါယ္ မရွိတာပဲ .. တဲ့။

အဲဒီ တေယာက္က ၊ ဒီနိုင္ငံသူ တေယာက္နဲ႕ အေၾကာင္းပါ ၊ ကြဲကြာ ျပီး လို႕ မွ ၊ ကေလး နွစ္ေယာက္ နဲ႕ စင္ဂဲလ္ ဒယ္ဒီ ေတာင္ျဖစ္ေန ခဲ့ ျပီ ။ သူ႕အတြက္ေတာ့ သစၥာ သမာဓိ နဲ႕  အနစ္နာခံမူ ဆိုတာ ေတြ ထက္ ၊ တကိုယ္ေရ လြတ္လပ္မူ ကိုသာ ပိုျပီး အေလးထား လိမ့္မယ္.. နားလည္ နိုင္မယ္ ဆိုတာ ၊ အံ့ၾသ စရာေတာ့ မရွိေပ။ သားေတြ သမီးေတြ ဆိုတာ ကလည္း ၊ ဒီနိုင္ငံ ေတြ မွာ ၊ အရြယ္ေတြ ေစာေစာ စီးစီး ေရာက္လို႕ ၊ ေပါက္ခ်င္ရာ ေပါက္ တက္ ၾကတာ မဟုတ္လား။ အဲဒီ လူ ကိုယ္တိုင္ လည္း ၊ သူ႕ တကိုယ္ေရ လြတ္လပ္မူ ဆိုတာၾကီး နဲ႕ အတူ ၊ ေရာက္ခ်င္ရာ ေရာက္.. ေပါက္ခ်င္ရာ ကို ေပါက္ .. လို႕ ။ သူတို႕ အတြက္ ၊ အခ်စ္ ဆိုတဲ့ ကိစၥ ဟာ ၊  လူ နွစ္ေယာက္ ၾကား မွာ ရွိလာတတ္ တဲ့  ပ်င္းျပ တဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ သက္သက္ပဲ လား ။ 

+++++++

အခ်စ္ဆိုတာ တကယ္ မရွိဘူး  ပါ့ပါ … လို႕  ရုတ္တရက္ ေျပာလိုက္ေတာ့ ၊ သူ နည္းနည္း ေၾကာင္သြားတယ္။ 

မဂၤလာ နွစ္ပတ္လည္ မွာ ၊ မိတ္ေဆြ တခ်ိဳ႕ကို ဒင္နာ ေကၽြးမလို႕ ၊ ျပင္ဆင္ေနတဲ့ ၊ သူက ၊ အနားမွာ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ကူ ရင္း ၊ ထံုးစံ အတိုင္း ေတြးခ်င္ရာ ေတြး ျပီး ၊ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာလိုက္တဲ့ ကိုယ့္ကို မ်က္ေမွာင္ ၾကံဳ႕သည္။

“ သိလား.. ေရွာလမုန္သီခ်င္း ေတြ ဘာလို႕ က်မ္းစာ ထဲ ေရာက္ေနတယ္ ဆိုတာ တို႕ စိတ္အ၀င္စား ဆံုးပဲ .. လက္ခံ နိုင္စရာ အေကာင္းဆံုး ဖြင့္ဆိုခ်က္ တခု က… လူသားေတြ ရဲ႕ အေသြးအသား နဲ႕ စပ္ဆိုင္တဲ့ အာရံုခံစားမူ ေတြ၊ အဲဒီ က တဆင့္ ၊ အခ်ည္းနွီး စြဲလမ္း တမ္းတ မူေတြ နဲ႕ စိတ္ပ်က္ စရာ ေတြ ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ျပ ထားျခင္း ျဖစ္တယ္ တဲ့…  ျပီးေတာ့ အဲဒီ ဆုေက်းဇူး ေတြ အပါအ၀င္ အရာရာ ကို အျပည့္အ၀ ခံစား နိုင္ေအာင္ ဘုရားသခင္က ဖန္ဆင္းေပး ထား တာ ျဖစ္တယ္ တဲ့ ..ဟုတ္လား ..ဘယ္လို သေဘာ ရ သလဲ …”

 အာ..က်မ္းစာ ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖတ္နိုင္တာပဲ.. ၀တၱဳလို ဖတ္တဲ့သူ၊ သမိုင္းလို ဖတ္တဲ့သူ ၊  ကိုးကြယ္ခ်င္လို႕ ဖတ္တဲ့သူ ၊ ေ၀ဖန္ခ်င္လို႕ ဖတ္တဲ့သူ   အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိနိုင္တာပဲ ၊ ဖတ္တဲ့ အခါတိုင္း လည္း ၊ ရဗေလးရွင္း က အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းေန ခ်င္ ေနမွာေပါ့... လို႕ သူက.. ၊ ပုဇြန္ခြံ ေတြ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ခြါေန ရင္း ၊ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျဖတယ္။

“ အင္း..ေရွာလမုန္ ဘုရင္ၾကီး အရြယ္ေကာင္း တုန္း မွာ ၊ ဘ၀ တဏွာ ေတြ အျပည့္အ၀ ခံစား ျပီး ေရးခဲ့တဲ့ ေရွာလမုန္သီခ်င္းေတြ ကို ဖတ္ျပီး ၊ အိုမင္းမစြမ္း တဲ့ အခ်ိန္ ၾကမွ ေရး သြားခဲ့တဲ့ ေဒသနာ က်မ္း ကို ဖတ္လိုက္ ေတာ့ အားလံုး ရွင္းသြားတာပဲ ..”

သူက ၊ ပုဇြန္ေတြ ေပၚ ကေန အာရံု လႊဲ  ျပီး  ေမာ့ ၾကည့္ လာ တယ္။ တခုခု ရွင္းျပ ေတာ့ မလို ၊ ဟန္ျပင္ျပီး မွ ၊ ကိုယ့္မ်က္နွာ ကိုု အၾကာၾကီး   စိုက္ၾကည့္ေနသည္ ။ ျပီးေတာ့မွ  -

ဧည့္သည္ေတြ လာမွာေလ..ဆံပင္ မဆိုးေတာ့ဘူးလား တဲ့။

ၾကည့္အံုး..ဘာမ်ား ေျပာမလို႕ လဲ...လို႕ ။

အို.. ကိုယ္လူျခင္းေတြပဲ .. မဆိုးပါဘူး ..ဒီေလာက္ၾကီးလည္းမွ မဟုတ္ပဲနဲ႕ …ယူ သာ ထိပ္ပိုေျပာင္လာတာ လို႕  အတင္းၾကီး သူ႕ကို ျပန္ မွ်ားဦးလွည့္  ျပစ္ လိုက္မိ ေတာ့တယ္။

ဘာမွလည္း မဆိုင္ဘူး လိုု႕ သူက..တဟားဟား နဲ႕ ရယ္ေတာ့ ၊ ဆိုင္တာေပါ့ လို႕ ရွက္ရွက္ နဲ႕ ျပန္ရယ္ ရင္း၊ လူက  ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အလိုလို ေရာက္သြား သည္။ 

ျပီးေတာ့  မွန္ ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ ပံုရိပ္ တခု ကို အေသအခ်ာ စိုက္ၾကည့္ရင္း -
Love comes and goes but kindness remains  
ဆိုတဲ့ ေဒၚစု ေျပာတဲ့ စကား ေလး ကို ခပ္ဖြဖြ ရြတ္ရင္း ၊ အားတင္း ေန မိတယ္။ 

ေက

၁၄ ဧျပီ  - ၁၇ ဧျပီ ၂၀၁၂

◦

အတူ

နာမည္ေတြ ထဲ့ထားတဲ့ ဗံုး

အိပ္ယာ က ရုတ္တရက္ နိုး သြား ပံု က.. တမ်ိဳး တပါး ၾကီး...

ဘယ္အခ်ိန္ ရွိျပီ မို႕လည္း။ မနက္ေတာ့ လင္းေန ျပီ။

ဒါေပမဲ့..ဒီအခ်ိန္ အိပ္ယာ ထ ေလ့ရွိတဲ့ အခ်ိန္ မွ မဟုတ္တာ။
ေစာင္ကို ရင္ဘတ္ ေပၚ ျပန္ ဆြဲ တင္ ေတာ့.. ရင္ဘတ္ ေပၚက..တခုခု ေလွ်ာက် သြားသလို...
လက္ မွာ  ေစးထန္းထန္း ျဖစ္သြားတယ္..

ဘာေတြ ပါလိမ့္…

ေစာင္ေပၚမွာ.... လက္ထဲ မွာ..

ကမန္းကတမ္း ေဘး နွစ္ ဖက္ကို စမ္းၾကည့္ေတာ့..လည္း 

ဘုရားေရ….

နာမယ္ ေတြ …
နာမည္ ေတြ .. အမ်ားၾကီး ရယ္..

Correction pen on paper  by icn2

အိပ္ယာ ေပၚ မွာ.. ပ်ံ႕က်ဲ ေန လိုက္ ၾကတာ
ေခါင္းအံုး ေပၚ မွာ လည္း ေလးငါး ဆယ္ ခု..
ေခါင္းအံုး နဲ႕ ဆံပင္ ၾကားမွာ ညပ္ေနတဲ့..နာမယ္ တခု  ကို.. ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆြဲ ဖယ္ လိုက္ေတာ့.. အဲဒီ နာမည္ ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး စာလံုး ေပၚ မွာ.. ဆံပင္ နွစ္ေခ်ာင္း  ကၽြတ္ပါ သြားတယ္။

ခါးေအာက္  မွာ  ခိုးလိုးခုလု ျဖစ္ေန တဲ့ နာမည္ တခု ကို.. ဆြဲထုတ္ ၾကည့္ေတာ့..ခပ္ဆန္းဆန္း နာမည္ တခု.. တခါ မွ လည္း မၾကားဖူး ဘူး။

ၾကည့္ စမ္း..
မနက္ခင္း ရဲ႕ အလင္းေရာင္ တန္း ေတြ..ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တိုး၀င္ လာ ေန တဲ့.. ျပတင္း ေပါက္ ယင္းလိပ္ ေတြ ၾကားထဲ မွာ လည္း..နာမည္ ေတြ တို႕လို႕ တြဲ ေလာင္း ရွိ ေန ၾကပါလား ။ တခ်ိဳ႕.. ေနေရာင္ ေအာက္ မွာ.. ေရာင္ျပန္ဟပ္ ေနပံုက ..အိပ္ခ်င္ မူးတူး မ်က္စိ ထဲ မွာ ..စူးစူး ရွရွ။

အဲဒီ အလင္းေရာင္ ေတြ ေၾကာင့္ မ်ား နိုး သြား တာ လား ။

 တရႊပ္ ရႊပ္ နဲ႕ ..ျမည္ေနတာေတြ ကေရာ..
ေၾသာ..ျပတင္း ယင္းလိပ္ ေတြ ၾကားမွာ ေလတိုး ေတာ့.. နာမည္ ေတြ အျခင္းျခင္း ခပ္တိုးတိုး ပြတ္တိုက္ ေန တဲ့ အသံ..။

ဟိုး မ်က္နွာက်က္ မွာ ကပ္ေနတဲ့..နာမည္ ၾကီးက ေတာ့ .. ေၾကက္စရာ ..အသည္းယား စရာ ၾကီး...  ျပဳတ္က် ေတာ့ မဲ့ အတိုင္း.. တျခမ္းက..ေအာက္ကို တြဲေလာင္း ၾကီး က် လို႕..။

ဒီေလာက္ မ်ား တဲ့ နာမည္ ေတြ ဘယ္က ေရာက္လာ ၾက တာ ပါလိမ့္...

ရင္ဘတ္ ေပၚ မွာ တင္ ေနတဲ့ နာမည္ သံုးေလး ခု  ကို ကိုင္ၾကည့္ ေတာ့.. ခုေလးတင္ မက္လိုက္ တဲ့  အိပ္မက္ ထဲ က.. သူငယ္ခ်င္း ေတြ ျဖစ္ေန ေပါ့ ။ တကယ္ေတာ့..အဲဒီ အိပ္မက္ေၾကာင့္ နိုးသြားတာ ပဲ ျဖစ္မည္..။

ထူးထူးဆန္းဆန္း .. အိပ္မက္ ကလည္း..မက္ေနက် ဟာမ်ိဳး တခု ပါပဲ ။ တကယ္ဆို...အိပ္မက္ တမ်ိဳးမ်ိဳး က.. လူတေယာက္ေယာက္ ဆီ မွာ.. ခဏ ခဏ လာ စြဲကပ္ တတ္တာ..ထူးဆန္းတာ  ပဲ မဟုတ္လား..။

အဲဒီ ေနရာ ပဲ။ အဲဒီ အခ်ိန္ကာလ ပဲ။ ျပီးေတာ့.. အဲဒီ လို ခံစားခ်က္ မ်ိဳး ပဲ..
တခါတေလ လူေတြ အမ်ားၾကီး..။ တခါတေလ တေယာက္စ နွစ္ေယာက္စ …
 ည က အိပ္မက္ မွာ ေတာ့... တခါမွ မျမင္ဘူး တဲ့ လူ  တေယာက္ ပါလာ တယ္ ..


စာေတြ တလံုး မွ မက်က္ရ ေသး  ပဲ.. စာေမးပြဲ ခန္း ထဲ ေရာက္သြား တာ တဲ့..

 စိတ္ညစ္ညစ္ နဲ႕  ေတာင္ငူ ကန္တင္းန္ ကို ျဖတ္.... ရာမည ေပါက္ ဖက္ က ေန..ျပည္လမ္းကို ေက်ာ္ ျပီး.. အေနာ္ရထာ အိမ္ယာ ၀င္း  ထဲက ေန အထြက္ မွာ.. အင္းစိန္ လမ္းမ ဖက္ဆီ ..ေမာင္းလာတဲ့ ဘက္စကား ၾကီး တစီး က.. ရပ္မေပး တဲ့ အျပင္.. ကားေပၚ က..လူ တေယာက္က.. သူ႕ကို လက္ညွိဳးထိုး ျပီး ခြက္ထိုးခြက္လန္ ရီ သြားလိုက္တာ…

အဲဒါ… ဘယ္သူ ပါ လိမ့္…ျပန္ပံုေဖာ္ၾကည့္တယ္.... မေပၚဘူး..... ၀ါးတားတား နဲ႕…

ေနအံုး..အိပ္မက္ က.. အေရာင္နဲ႕ လား… အျဖဴ အမဲ လား…

အဲဒါလည္း ျပန္ေတြးလို႕ မရ ဘူး

အိပ္မက္ထဲ မွာ…စကားေျပာခန္း ေတြ ေရာ ပါသလား…

ဟင့္အင္း..မသိေတာ့ဘူး

သူငယ္ခ်င္း ေတြ ရဲ႕ နာမည္ ေတြ ထဲ မွာ ေရာ ေနတဲ့.. အဲဒီ လူရဲ႕ နာမည္ ကို.. ေကာက္ကိုင္ ျပီး...အသံ ထြက္ ဖတ္ ၾကည့္ တယ္။ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ေနာ္။

နာမည္ ေတြ ကို ကိုင္ထားတဲ့ လက္ေခ်ာင္း ေတြက... အခုန စာေမးပြဲ ခန္းထဲက..လက္ေခ်ာင္း ေတြ မ်ိဳး လည္း မဟုတ္ဘူး။ ရင္ေခါင္း ထဲ မွာ က်ေတာ့..အခုန စာေမးပြဲ ခန္း ထဲက..ခံစားခ်က္ အတိုင္း ပဲ ..  ေအာင့္ေတာင့္ေတာင့္   ေမာေတာေတာ ၾကီး။ စာေမးပြဲ ခန္းထဲ မွာ   ရေနတဲ့  ေနာင္တ ေတြ နဲ႕.. ေဇာေခၽြး ေတြ က..ခုထိ ေစာင္ ရဲ႕ ေအာက္ မွာ..ေႏြးေနတုန္းပဲ ။

 ေနာင္တ ဆိုတာ..ေနာက္က် မွ ရ တတ္သတဲ့.....

ခိုင္ထူး သီခ်င္းက.. အေတြးထဲ အလိုလို ေရာက္လာတယ္။  ေနာက္က် နဲ႕ ေနာင္တ က..ဘာလို႕.. အသံထြက္ျခင္း သိပ္ နီးစပ္ ေနတာလည္း လို႕..ေတြး ရင္း.. ေလးလံ လြန္း ေနတဲ့ ေစာင္ ၾကီး ကို တြန္းလွန္ ျပစ္ လိုက္တယ္။ ေတာ္လွန္ တယ္ ဆိုတာ က.......

ေစာင္ေပၚက..နာမည္ တခ်ိဳ႕.. ကုတင္ ေအာက္ကို.. ဒလိမ့္ ေကာက္ေကြး က် ကုန္တယ္။ 

 ဒုတ္..ဒုတ္..ဒုတ္  ဆိုတဲ့ အသံ က တခ်က္ နွစ္ခ်က္ ရယ္..( ဖုတ္ ဖုတ္) ....(ဖုတ္  ဖုတ္) ဆိုတဲ့ အသံ က မ်ားတယ္။ ငံု႕ၾကည့္ေတာ့..ဆယ့္ေလး ငါးခု ေလာက္ ရွိမလားပဲ။

ကုတင္ ေအာက္ကို ေျခေထာက္ ခ် လိုက္ ေတာ့ မွ.. ပို ဆိုးပါေလေရာ..

ဇြိ ကနဲ.. ပဲ 

 ေပ်ာ့စိစိ နာမည္ တခု ကို တက္နင္း လိုက္ မိ  ျပီ။

ေျခေထာက္မွာ.. ေပက်ံ သြားတဲ့ အမ်ိဳးအမည္ မသိ တဲ့ အရည္ ေတြ ေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးခန္း ထဲကို ျမန္ျမန္ ေျပး၀င္ လိုက္ ရတယ္။

ေရပန္းကေန  တလေဟာ  က် လာတဲ့  ေရပူ ေတြ  ေအာက္ မွာ.. ဟို နား ဒီနား ကပ္ ေနတဲ့..နာမည္ တ၀က္တပ်က္ ေတြ ..အရည္ ေပ်ာ္ ျပီး.. ညစ္တစ္တစ္ ေရေတြ အျဖစ္နဲ႕ .. ေရဆိုးေပါက္ထဲ   ေမ်ာသြားတာ လိုက္ၾကည့္ ေနမိ တယ္။ ဘာမွ လည္း မဟုတ္ဘူး.. ျပီးေတာ့လည္း ေပ်ာက္သြား တာ ပါ ပဲ ေနာ္... ဟင့္အင္း.. တရားရ တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလွ်ာက္ေတြး ၾကည့္ ရ တာကို ၾကိဳက္တာ။   ၾကိဳက္တယ္ ရယ္ ေတာင္ မဟုတ္ဘူး ထင္တယ္.. ေတြးကို ေတြးမိ သြား တတ္တာ..  တခါတေလ.. ဘာလို႕မ်ား သိပ္ေတြး လြန္း ေနမိသလည္း လို႕  ကိုယ့္ဖာ ကိုယ္ ျပန္ေတြး မိရင္း..  သိပ္မေတြး နဲ႕ လို႕  ခဏခဏ  အေတြးထဲမွာ   သတိ ေပး ေန ရ တယ္.. ။ တကယ္ဆို  ေတြးတယ္ ဆိုတာ...

နားထဲမွာ  ေရ ၀င္ ေနသလိုပဲ..

နာမည္ တခုခု မ်ား  ၀င္သြား သလား..

နားထဲ နာမည္ ၀င္သြားရင္ေတာ့ ခ်က္ျခင္း ျပန္ထုတ္ဖို႕ မလြယ္ဘူး...

ထားလိုက္ ယံုေပါ့.. အခ်ိန္တန္ အေတြး ေတြ နဲ႕ ျပန္ထြက္ သြားလိမ့္မယ္..

ေရစို ေနတဲ့.. ဆံပင္ေတြ ကို.. တဘက္ နဲ႕ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း  သုတ္ ျပီး ခါ ျပစ္ လိုက္ ေတာ့...ဆံပင္ ေတြ ၾကားမွာ  ညပ္က်န္ ေနတဲ့..နာမည္ တခ်ိဳ႕.. မွန္ေပၚမွာ ကပ္ သြားတယ္။   ၾကည့္ပါအံုး.. မွန္ေပၚမွာ  တင္ေနတဲ့.. နာမည္ ေတြ က.. ေျပာင္းျပန္ ၾကီး ေတြ။ ဖတ္လို႕ လည္း မရ... ရီခ်င္စရာ

 မွန္ထဲ မွာ ခန္႕မွန္းရ ခက္တဲ့ မ်က္နွာ နဲ႕...အမ်ိဳးသမီး တေယာက္ ကို ခပ္၀ါး၀ါး ျမင္ ရတယ္။ သူ႕လည္တိုင္ နား မွာ..နာမည္ တခု..။ အဲဒီ နာမည္ ကို ေတာ့..ေျပာင္းျပန္ ျဖစ္ေနေပ မဲ့..ဖတ္လို႕ ရ ေနတယ္။

“ေတြး” တဲ့

“ေတြး”  ဆိုတာ..နာမည္ မွ မဟုတ္တာ

“ေထြး”  လား မသိ

ဘာလို႕ “ေတြး”  မျဖစ္ နိုင္ ရ မွာ လည္း  

မွန္ထဲက..အမ်ိဳးသမီးက.. ဇေ၀ ဇ၀ါ ျဖစ္ေန တဲ့ အထင္ ကို..စိတ္မရွည္ ဟန္..
ျပီးေတာ့.. ဒီေန႕.. ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၉ ေနာ္ တဲ့..။  သတိေပး သလိုလို  နဲ႕။

ရက္ထပ္ နွစ္ မွာ တရက္တိုး ေဖေဖာ္၀ါရီ နွစ္ဆယ့္ကိုး လို႕.. သံေယာင္လိုက္ ၾကည့္တယ္။  အဲဒီေတာ့ ဘာလုပ္ရမွာ မို႕လည္း.. ေလးနွစ္မွာ  တခါ ၾကံဳ ေတာ့..  ရွစ္နွစ္မွာ  နွစ္ခါ ၾကံဳမွာ ေပါ့ ...။

အခ်ိန္ကို မနာခံ ခ်င္တဲ့ သူတေယာက္ဟာ..ျပကၡဒိန္ ေတြ ကိုပါ ၾကည့္မရ တာ..ဘာမ်ား ဆန္းလို႕လည္း..

အဲဒီလို... တစံုတေယာက္က.. သတိေပး သလို.. လိုက္ေျပာ ေနတာ မ်ိဳး ...ေတာ္ေတာ္ပဲ..မနွစ္ျမိဳ႕ခ်င္ဘူး။

ဆယ္နာရီ ထိုးေတာ့မယ္..

ရထား ဆိုက္ကာနီးျပီ...

ဒင္နာ ေနာက္က် ေတာ့မယ္..

အဲလို အသံ ေတြ ကို ေတာ္ေတာ္ မုန္း တယ္။   နာမည္ ေတြ လိုပဲ... ျပဴးျပဴးျပဲ ျပဲ နဲ႕။ 

အမုန္းဆံုး တခု ရွိေသးတယ္...

အသက္ေတြ ၾကီးလာျပီ ေနာ္.. ဆိုတဲ့ ဟာ..

ဒါဆိုလည္း ေနခ်င္သလိုသာ ေနေပါ့

မွန္ထဲက အမ်ိဳးသမီးက.. ရြဲ႕သည္။  ျပီးရင္ေတာ့..ထိုက္တန္ တဲ့ အတိုင္း ျဖစ္လာမွာေပါ့ ...တဲ့

ဒါက ေရာ..သတိေပး တာ ပဲ လား

 ေနပါအံုး.. ဘယ္သူ တေယာက္က.. သူ ဘာနဲ႕ ထိုက္တန္ တယ္ လို႕ .. ဘယ္လို ေျပာနိုင္ မွာ လည္း... လူေတြ ဆိုတာ..ကိုယ္နဲ႕ ထိုက္တန္တယ္လို႕  ထင္တဲ့ဟာ တခုခုကို..ေစာင့္ရင္း..ေစာင့္ရင္း နဲ႕.. ေနာက္ဆံုး မေစာင့္နိုင္ေတာ့ တဲ့ အခ်ိန္အထိ ေတာင္..သူတို႕ ဘာနဲ႕ ထိုက္တန္တယ္ ဆိုတာ..သိသြားမွာ မွ မဟုတ္တာ...

စိတ္ေပါက္ေပါက္ နဲ႕..မွန္ထဲကို စိုက္ၾကည့္ေတာ့.. ထူးထူးဆန္းဆန္း..အမ်ိဳးသမီးက..တျဖည္းျဖည္း ျပံဳးလာ တယ္။ ဒါေပမဲ့.. ျပံဳးတဲ့ပံုက.. ေလွာင္သလိုလို..

ဒါဆို..နင္က.. ကုိယ္ ဘာနဲ႕ ထိုက္တန္မွန္း မသိ တဲ့ အျဖစ္နဲ႕ ထိုက္တန္ တာေပါ့..

ေတာ္စမ္းပါ..

အမ်ိဳးသမီးကို မ်က္နွာလႊဲ ျပီး မွန္ေရွ႕ကေန..လွည့္ထြက္ ခဲ့တယ္။

အခန္းထဲက..နာမည္ ေတြ ကို.. ပံုး ထဲ ျပန္ထဲ့ လုိက္အံုး ေနာ္.. လို႕.. အမ်ိဳးသမီးက..ေျပာျဖစ္ေအာင္ ..လွမ္းေျပာ လိုက္ ေသးတယ္။

သူေျပာသလိုဆို.. ခုန အခန္းထဲ မွာ ပ်ံ႕က်ဲ ေနတဲ့..နာမည္ ေတြက.. ပံုး တလံုး ထဲက ထြက္လာတာ ေတြေပါ့...

အခန္းေထာင့္က..ပံုး တလံုး ကို.. အိပ္ယာ မ၀င္ခင္ ကေတာ့.... ဖြင့္ ၾကည့္ လိုက္မိေသး သည္

ေသခ်ာ ျပန္ပိတ္ဖို႕..ေမ့ ခဲ့ တာျဖစ္မည္...

 ၾကည့္လိုက္ တုန္းကေတာ့..သမန္ကာ လွ်ံကာ ပဲ..

တေယာက္ေယာက္ ..အခန္းရွင္းရင္း..လႊင့္ပစ္ရမွာ သေျမာ လို႕....ခဏ  သိမ္းထားတဲ့.. ေရာင္စံု မဂၢဇင္း အေဟာင္းေတြ   စုျပံဳ  ထိုးထဲ့ ထား သလိုလို…

အခုေတာင္.. အခန္းထဲ မွာ.. ပ်ံ႕ကဲ် ရွဳပ္ပြ ေနတဲ့..နာမည္ ေတြ ကို..တခု ျခင္း လိုက္ေကာက္ ေနရင္း .. ကိုယ့္နာမည္  ကိုယ္  မနည္း ျပန္ ေတြးယူ ေနရ သည္ ။

ကိုယ့္ ဖာသာ သိပ္သေဘာ မက် လွ တဲ့..နာမည္ တခု ။

ဘယ္တတ္ နိုင္ မွာ လည္း...

ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ နာမည္ တခု ကိုယ့္ဖာသာ ေျပာင္း ျပီး တပ္ထား တဲ့.. နာမည္ ေတြကို ... စိတ္၀င္စား မိသည္။

ေဟာဒီမွာ .. တခု...ပန္းေရာင္ကေလး..

တခ်ိဳ႕နာမည္ၾကီးေတြက ေတာ့ .. အေရာင္အေသြး မပါ.. ညီးေငြ႕စရာ။

သံေခ်း ေရာင္လို ညိဳညစ္ညစ္ နာမည္ တထပ္ .. ။ မနည္း မ ယူ ရ သည္။  ထိုက္ထိုက္တန္တန္ နာမည္ ေတြ ပဲ လို႕..ခပ္ေင့ါေငါ့ ေတြးရင္း.. ပံုး ထဲ ျပစ္ ထဲ့ လိုက္ သည္။

စိတ္၀င္စား ဖို႕ ေကာင္းတာက..တခု နဲ႕ တခု အေတာ္နီးစပ္ တဲ့ နာမည္ မိ်ဳးေတြ...

 ဥပမာ.. ေရွ႕ နာမည္ တလံုးက.. ဟိုဖက္က..ေနာက္နာမည္ တလုံုး နဲ႕ သြားတူ ေနတာ မ်ိဳး..။

ၾကည့္စမ္း.. ဒီ နာမည္ နွစ္ခု ဆို တထပ္တည္း..တသံတည္း..။ နာမည္ေတြ တူေနရင္ က် ေတာ့ ေရာ..ဘာလို႕..တရားမစြဲ ၾက တာ ပါလိမ့္..

သတိထား မိ ေနတာ တခု က... နာမည္ ေတြ အားလံုး..တခု မွ..အနံ႕ မရွိ ၾက..။

ငယ္ နာမည္... မိသားစု နာမည္..

ကေလာင္နာမည္... မူရင္းနာမည္

အနုပညာ နာမည္... လူဆိုး နာမည္

ေျပာင္းထားတဲ့ နာမည္.. ေျပာင္ထားတဲ့ နာမည္..

ျမန္မာဆန္ဆန္ နာမည္.. ဘိုလို ဖက္စပ္ ထားတဲ့ နာမည္

နာမည္ၾကီး

နာမည္ေက်ာ္

နာမည္ပ်က္

နာမည္ဆိုး

ပံုးထဲ မွာ နာမည္ေတြ ျပည့္ေနျပီ..။  ျဖစ္သလို  ျပန္ထိုးသိပ္ ထဲ့ ထားတဲ့..ပံုးကို.. တိပ္နဲ႕ ခပ္ျမန္ျမန္ ပိတ္ လိုက္ သည္။  တခ်ိဳ႕ ေကာ္ေဇာ ေပၚ ကပ္ ေနတဲ့.. ကပ္သီး ကပ္သတ္ နာမည္ ေတြ.. ေပ်ာ့တိ ေပ်ာ့ဖတ္ နာမည္ ေတြ ကိုေတာ့.. ေလမွဳတ္စက္ နဲ႕ ထိုး ျပစ္လိုက္ သည္။ အခု...  အခန္း ထဲ မွာ..ဘာနာမည္ မွ မရွိ ေတာ့...။ နာမည္ေတြ အျပည့္အသိပ္ နဲ႕ ပံုမက် ပန္းမက် ပံုးတလံုး သာ ..အခ်ိန္မေရြး ထ ေပါက္ကြဲ နိုင္တဲ့.. ဗံုးတလံုး လို..အခန္းေထာင့္မွာ..။

ခဏ ေနရင္.. ဘာနာမည္ မွ မပါ တဲ့.. အျဖဴ အမဲ ..အသံတိတ္ ရုပ္ရွင္ ကား တကား ၾကည့္ မည္။

အဲဒီကား .. ေတာ္ေတာ္ နာမည္ ၾကီး ေန သည္ ။

.........

ေက
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၉ ၂၀၁၂

◦

နာမည္ေတြ ထဲ့ထားတဲ့ ဗံုး

၀ွက္ဖဲ (အခန္း ၄)

 ++++++++

အခန္း(၄)-

ေၾကာင္တေကာင္ 

ကမၻာ့ ဥတုု ရာသီ ေတြ ေျပာင္းလဲ လာ ေန သည္ ။  ေဆာင္းဦး ရက္ေတြ မကုုန္ေသး ေပမဲ့…ေန႕တာ ေတြ တိုုစ ျပဳလာ ေန ျပီ။

ရုုတ္ျခည္း ဆိုု သလိုု ညိဳက် သြားတဲ့… ညေနေစာင္း တခုု ရဲ႕  ေလထုု ထဲ မွာ.. မီးခိုုး နံ႕ ေလး ေတြ သင္း လာ သည္။ အိမ္ အေဟာင္း ေလး တလံုုး ရဲ႕.. ေခါင္မိုုး ေပၚ က…မီးခိုုး ေခါင္း တိုုင္ ေလး မွာ.. မီးခိုုး ေလး ေတြ တလူလူ  ျမင္ေန ရ သည္။ 

မီးလံုုး ေလး ေတြ လင္းစ ျပဳ လာတဲ့.. လမ္းမီးတိုုင္ တခ်ိဳ႕  က ေတာ့.. သူတိုု႕ အေပၚက..အုုပ္မိုုး ေနတဲ့.. သစ္ပင္ ျမင့္ျမင့္ ၾကီး ေတြ ေၾကာင့္…. ရွိ သင့္ တာ ထက္ ပိုုျပီး ေသးေကြး ေမွးမိွန္ ေန သေယာင္..။ 

လမ္း ရဲ႕ တဖက္ ျခမ္း က.. ၀ရန္ တာ အျဖဴ ေရာင္ နဲ႕.. အိမ္ ကေလး ထဲ မွာ.. မီးေရာင္ တပြင့္ နွစ္ပြင့္.. လင္း လာ ျပီး.. မွန္ျပတင္း ေနာက္က လွဳပ္ရွားမူ  ေတြ ဆီက.. ၀ရန္တာ ေပၚ ကိုု.. အသံ တခ်ိဳ႕  လြင့္ က် လာ သည္။ 

...

“   ၀ရန္တာ ကိုု ဘာလိုု႕ အျဖဴေရာင္ ၾကီး သုုတ္တာလည္း.. ဒယ္ဒီ ”

..

ထူးထူး ျခားျခား ... ဆံပင္ ေတြ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖီးသင္ ထား ျပီး   မုုတ္ဆိတ္ က်င္ဆြယ္ ေတြ တိတိ ရိရိ ရိတ္ျဖတ္ ထား တဲ့..အမ်ိဳး သား က.. အနက္ နဲ႕ မီးခိုုးရင့္ ေရာင္ စပ္ထား တဲ့… ဂ်ာကင္ အက်ီ ၤ အိတ္ ထဲ က..စီးကရက္ တလိပ္ ထုုတ္ ျပီး မီး ညိွ သည္။ သူ႕ ဆံပင္ ေတြ ရဲ႕ အေရာင္ နဲ႕.. ဂ်ာကင္ ရဲ႕ အေရာင္က … လိုုက္ဖက္ ေန သည္။ စီးကရက္ မီး ကိုု..တခ်က္ ရွိဳက္ ယူ လိုုက္ရင္း…

“ အင္း.. မင့္ မာမီ ေရြးတာပဲေလ… .. ” 

...

ေကာင္ေလး က.. ၀ရန္တာ ေလွခါး လက္ရန္း ေပၚကိုု ျဖတ္ကနဲ တက္ထိုုင္ လိုုက္ ျပီး မွ.. ဘာ ဆက္ လုုပ္ ရမွန္း မသိ သလိုု..ခ်က္ျခင္းပဲ.. ျပန္ဆင္း လိုုက္ သည္။ သူ ငယ္ငယ္ က.. ေလ ွ်ာတိုုက္ စီး ေနက်.. ေနရာ ေလး မိုု႕.. ေယာင္ျပီး အက်င့္ ပါ သြား ျခင္း လည္း ျဖစ္နိုုင္ သည္။ ေမွာင္ရီ ရီ အလင္း ေရာင္ ေအာက္ က… နွင္းဆီ ပန္း ရံုု ေတြ နဲ႕.. ဒန္း ျဖဴျဖဴ ေလး ကိုု အတန္ၾကာ ေအာင္ လက္ပိုုက္ ျပီး ၾကည့္ ေန ေသး သည္။ ျပီးေတာ့ မွ..အိမ္ ထဲ ကိုု ျပန္ လွည့္ ၀င္  လာ သည္။ 

မီးဖိုု ေပၚ က.. အေငြ႕ ေတြ တေထာင္းေထာင္း ထ ေန တဲ့.. အိုုး ကိုု.. ဇြန္းတခုု နဲ႕ ေမႊ ေနတဲ့.. အမ်ိဳးသမီး ရဲ႕ မ်က္နွာ က.. အခါတိုုငး္ ထက္ ပိုု ျပီး ထူးျခား ေန သည္။ ေပ်ာ္ေန သည္ လား.. စိတ္လွဳပ္ရွား ေန သည္ လား…။ အမူ အရာ အသြင္ အျပင္ က လည္း.. ပိုု- ပိုု ျပီး ေတာ့ သာ.. နုုနယ္ လန္းဆန္း ေန သည္။ ညေန မေစာင္းခင္ ေလး ကမွ.. အေရးေပၚ  ေစ်း ေျပး၀ယ္ ျပီး…ျပန္လာ ကတည္း က.. လဲလွယ္ ေသး ဟန္ မတူ တဲ့.. လည္ရွည္ သားေရ ဖိနပ္ အျမင့္ က.. စကပ္ ၀တ္ ထားတဲ့..သူမ ကိုုယ္လံုုး ခပ္ေသးေသး ေလး ကိုု အေနေတာ္ ေလး ၾကည့္ ေကာင္း ေန ေစ သည္။ 

 ....

...

“ မာမီ့ ကိုု ၾကည့္ရ တာ ပိုု လွ ေန ပါလား… ”

“ အိုုး..သန္႕ခ္ယူ ဆြိတီ… အဲဒီလိုု မေျပာ လည္း.. မာမီ က.. သား ၾကိဳက္တဲ့.. ဂဏန္းလံုုး ေတြ.. အမ်ားၾကီး ထဲ့ ေပး မွာ ပါကြာ… ငါ့သား ေလး အိမ္ ျပန္လာ တုုန္း….”

....

...

၀ရန္တာ နဲ႕ ကပ္လ်က္... ထမင္းစားခန္း .. နားေနခန္း..အားလံုုး.. နီးနီးကပ္ကပ္ တဆက္စပ္ တည္း ျဖစ္ ေန တဲ့.. ဧရိယာ ေလး မွာ.. ဟိုုဖက္ သြား လိုုက္..ဒီဖက္ သြား လိုုက္ .. လုုပ္ေနေသာ.. ေကာင္ေလး က လြဲ ရင္..အရာ အားလံုုး.. အခါတိုုင္း ေန႕ ေတြ ကလိုုပင္…သူ႕ ေနရာ နဲ႕ သူ ေနသားတက် ျငိမ္ျငိမ္ သက္သက္  ရွိ ေန ေလ သည္။ မီးဖိုု နား မွာ အလုုပ္ရွဳပ္ ေနတဲ့.. အမ်ိဳးသမီး နဲ႕.. မီးဖိုု ေပၚက.. စားခ်င့္ စဖြယ္ အေငြ႕ အသက္ တခ်ိဳ႕   က လည္း .. နည္းနည္း ေတာ့.. စိတ္ လွဳပ္ရွား စရာ ေကာင္း ေန သည္ ေပါ့…။ ေၾသာ္.. ျပီး ေတာ့.. နားေနခန္း ထဲက.. တီဗီြ ဖန္သား ျပင္ ေပၚ မွာ လည္း.. အေရာင္ ေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ေျပာင္း ေန ေသး သည္ ေလ။

ေကာင္ေလး ကေတာ့..သူ တခါမွ မေရာက္ဖူး တဲ့ ေနရာ တခုု လိုု..မီးဖိုု ေဘးနား က.. အမ်ိဳးသမီး လွီးခၽြတ္ ထား တဲ့…ဟင္းရြက္ ေတြကိုု သြား  ကိုုင္ ၾကည့္ လိုုက္… တီဗီြ ေရွ႕က ခုုံ မွာ ညေနပိုုင္း သတင္းစာ တေစာင္ ၾကည့္ ေနတဲ့.. အမ်ိဳးသား ရဲ႕ အနား သြား လုုိက္  နဲ႕… စိတ္ လွဳပ္ရွား ေန ဟန္…။ ေကာင္ေလး ရဲ႕.. အရပ္ က ခပ္ရွည္ရွည္..။  သူ႕ ဖခင္ နွင့္ ပိုုဆင္ ေလ သည္။ 

..

အခန္းေထာင့္ စာအုုပ္ စင္ ေလး နား ေရာက္သြား ျပန္ သည္။

..

“ ရာ… ဒါ.. မာမီ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မွာ တင္ထား တဲ့ စာအုုပ္ မဟုုတ္လား…. ျပီးသြား ျပီလား..အထူၾကီးပဲ…. ဘာေတြ မိုု႕ လည္း … 

F… R… E…E… D…O…M 

ေကာင္ေလး က.. စာအုုပ္ ကိုု ကိုုင္ ျပီး တလံုုး ျခင္း ေျဖးေျဖး ေအာ္ ဖတ္ သည္။ ျပီး ေတာ့.. ခ်က္ျခင္း ဆိုုသလိုု… က်ေနာ္ အိမ္မွာ ေနမလိုု႕ ျပန္လာတာ..  လိုု႕.. အဆက္အစပ္ မရွိ ခပ္ျမန္ျမန္ ေျပာ ခ် လိုုက္ သည္။

အသင့္ ျဖစ္ေန ျပီ ျဖစ္တဲ့…အစား အေသာက္ ေတြ ကိုု.. ထမင္း စားပြဲ ေပၚ မွာ.. တခြက္ျခင္း စီစဥ္ ေနရာခ် ေန တဲ့.. အမ်ိဳး သမီး ရဲ႕  လက္ အစံုု သည္ .. တုုန္႕ ကနဲ ျဖစ္ သြား သည္။

“ ဘာ ေၾကာင့္ ရယ္ မဟုုတ္ပါဘူး.. အျပင္မွာ လည္း အဆင္ေျပ ပါတယ္..  ”

..

ေကာင္ေလး က.. ဘယ္သူ႕ ကိုု မွ…ဦးတည္ မေျပာ သလိုု..ဘယ္သူ႕ ကိုု မွ လည္း ၾကည့္ မေန ပဲ.. ထမင္း စားပြဲ ၀ိုုင္း မွာ ပိုုင္ပိုုင္ နိုုင္နိုုင္ ထိုုင္ခ် လိုုက္ သည္။

ညေနစာ စား ဖုုိ႕.. စားပြဲ ဆီ ထ လာ တဲ့.. အမ်ိဳး သားက.. နံရံ ေပၚ က.. ပန္းခ်ီ ကား ၾကီး ကိုု တခ်က္ လွမ္းၾကည့္ ျပီး …. သူ႕ မ်က္လံုုး ကိုု မွိတ္လိုုက္သည္။

တေလ ွ်ာက္လံုုး… မီးဖိုု ေဘး..သူ႕ သခင္မ  အနား မွာ ၀ပ္ ေန တဲ့ ေၾကာင္၀ါၾကီး က .. ေခါင္းကိုု ေထာင္ လိုုက္ သည္။   မ်က္စိ နွစ္လံုုး ကိုု အလည္ေခါင္ နွာ နုု အထိ ေရာက္ေအာင္ ရွံဳ႕တြ ျပီး ပိတ္ခ် ျပစ္ လိုုက္ ေတာ့.. နွဳတ္ခမ္းေမြး ေတြ ေကာ့ ျပီး ေထာင္ တက္ သြား သည္။ ျပီးေတာ့မွ.. ပ်င္းေက်ာ ဆြဲ သလိုု.. ေျခေထာက္ နွစ္ေခ်ာင္း ကိုု..စံုုကန္ ျပီး.. ထ လိုုက္ရင္း .. ၀ရန္တာ ဖက္ ဆီ အသာအယာ ထြက္ လာ  သည္။ သူ႕ လည္ပင္း က.. ျခဴသံ က..သူ႕ အတြက္ သိပ္ ေန သား မက်ေသး။

၀ရန္တာ အေပါက္နား ေရာက္ေတာ့.. တခ်က္ ျပန္လွည့္ ၾကည့္ သည္။ ထမင္းစားပြဲ ၀ိုုင္း ေလး မွာ.. လူ သံုုးေယာက္ ေခါင္းငံုု႕ ျပီး .. လက္ျခင္း ဆုုပ္ကိုုင္ လ်က္.. တစံုု တရာ မွာ ျငိမ္သက္ ေန ၾက သည္ ။ စားပြဲ ေနာက္ဖက္ နံရံ ေပၚက.. ခမ္းခမ္း နားနား ပန္းခ်ီ ကားၾကီး ထဲ မွာ လည္း...အစား အေသာက္ ေတြ တင္ထား တဲ့ စားပြဲ ရွည္ၾကီး အနား မွာ… လူတစုု ၀ိုုင္းထိုုင္ရင္း… တစံုု တရာ မွာ ရပ္တန္႕ ေန ၾကသည္။ 

အျပင္ဖက္ ၀ရန္တာ က.. ငွက္ေလွာင္အိမ္ ေလး ခ်ိတ္ဆြဲ ထား ေလ့ ရွိ တဲ့.. ထုုတ္တန္း ေလးကိုု   ၾကည့္ျမဲ အတိုုင္း လွမ္းၾကည့္ လိုုက္ ေပမဲ့  .... တဖ်ပ္ဖ်ပ္ အေတာင္ခပ္ သံ မၾကား ရ ေတာ့ ေပ။

...

မ်က္လႊာ ကိုု ခ် ျပီး.. ၀ရန္တာ အျပင္ဖက္ ညေန ညိဳရီ ထဲ ဆီ အၾကည့္ လႊဲ လိုုက္သည္။ ထိုုင္ေန က်.. ၀ရန္တာ လက္တန္း ေလးေပၚ..ျဖတ္ကနဲ ခုုန္ တက္ လိုုက္ ေတာ့.. ျခဴသံ ခပ္ ျပင္းျပင္း ျမည္ သြား သည္။  လမ္းတဖက္ ျခမ္း သစ္ပင္ ၾကီး ေတြ ေပၚက.. အိပ္တန္း ျပင္ ေနမဲ့.. ငွက္ ကေလး ေတြ မ်ား .. လန္႕ သြား ေလ မလား.. ။

+++++++++

(ျပီး) 

အေမရိကန္ စာေရးဆရာ Jonathan  Franzen  ၏ Freedom ၀တၱဳအား ကိုုးကား  ခံစား ၍.. ေခတ္တေခတ္ နဲ႕   လူ မ်ား အေၾကာင္း ၾကိဳးစား ေရးဖြဲ႕ ထား ျခင္း ျဖစ္သည္။

 

◦

၀ွက္ဖဲ (အခန္း ၄)

၀ွက္ဖဲ (အခန္း ၃)

အခန္း(၃)-

သူ

ေနအံုုး…ေ၀ၚလတာ ဆိုုတဲ့ ေကာင္ က..ဘာျဖစ္ လိုု႕.. ဒီ  Nameless lake  ဆိုုတဲ့.. ေတာအိမ္ ေလး မွာ တေယာက္ တည္း ျဖစ္ ေန  ရ တာ လည္း

ခုု..သူ ဖတ္ေန တဲ့ အထဲ ေတာ့.. ေ၀ၚလတာ ရယ္.. အိမ္ေနာက္ေဖး ေတာအုုပ္ ထဲက..ငွက္ေတြ ရယ္.. ေဘးအိမ္က.. ေၾကာင္ၾကီးရယ္.. ေၾကာင္ပိုုင္ရွင္ ခပ္စြာစြာ အိမ္နီးခ်င္း မိန္းမ ရယ္ သာ…။

ေရွ႕ဖက္ အခန္း ေတြ ကိုု နည္းနည္း ျပန္လွန္ ၾကည့္ သည္။ 

ေၾသာ.. ဒီေကာင္က.. သူ႕လက္ေထာက္မ.. နဲ႕.. အၾကီးအက်ယ္ ဇတ္လမ္း ျဖစ္ ခဲ့ တာပဲ…။ ပယ္ပယ္ နယ္နယ္ ေရး ထားတဲ့.. အခ်စ္ ခန္း ေတြကိုု ဖတ္ရင္း.. ဒါေၾကာင့္..ဒီ၀တၱဳ ဒီေလာက္ ထူ ေနတာ ျဖစ္မည္ ဟုု ေတြးရင္း ျပံဳးမိ သြား သည္။

ေရွ႕ ဖက္က အခန္း မွာ ေတြ႕ လိုုက္တဲ့.. အခ်စ္ဆံုုး အခန္းေဖာ္..ငယ္သူငယ္ခ်င္း ရစ္ခ်ဒ္ က ေရာ.. ဘယ္ လိုု ျပန္ပါ မွာ တဲ့ လည္း…

စာအုုပ္ကိုု တဖ်ပ္ဖ်ပ္  ေလ ွ်ာက္လွန္ရင္း….Mistake was made ဆိုုတဲ့.. ေခါင္းစဥ္ အခြဲ ေလး ကိုု စိတ္၀င္စား သြား သည္။ ပတ္တီ ဆိုုတာ..သူ႕ မိန္းမ ျဖစ္မည္….အဲဒီ အမ်ိဳးသမီး  ေနရာ က ေန .. ေရးထား တဲ့.. ကိုုယ္တိုုင္ေရး ၀န္ခံခ်က္ ဆိုု ပါလား…။

..

..

..

“ အမယ္.. ၀တၱဳ ၾကီးကိုု ေကာက္ဖတ္ လိုု႕ ပါ လား.. ဘယ္ က ဘယ္လိုု စိတ္၀င္စား ေတာ္ မူ သြား သလဲ ..”

စာအုုပ္ကိုု ပိတ္ျပီး ေဘးမွာ ခ် လိုုက္ရင္း.. သူ႕ ဇနီး ကမ္းေပး လာ တဲ့.. ႏြားနိုု႕ ခြက္ ကိုု.. ယူ လိုုက္ သည္။ ဒီည ေတာ့.. ကြန္ျပဴတာ ေစာ ေစာ ပိတ္ ျပီး.. သူ႕ အနား မွာ လာထိုုင္ လိုု႕ ပါလား..။ ေၾကာင္၀ါ ၾကီး က လည္း သူမ အေနာက္မွာ ကပ္လ်က္…။ အျမီး ၾကီး ကိုု ေထာင္လိုု႕….။

“ အင္း ေပါ့.. မင္းက.. အသဲ အသန္ ဖတ္ျပီး.. ပါးစပ္ ကလည္း ေျပာေျပာ ေန ေတာ့.. ဘာေတြ မ်ား ဘယ္ေလာက္ ေကာင္း လိုု႕ လည္း လိုု႕.. ေလ ွ်ာက္လွန္ ၾကည့္ တာပါ.. ”

စာၾကည့္ခန္း ထဲက.. ဆိုုဖာ ၾကီး သံုုးလံုုး ကိုု ၾကည့္ရ တာ.. ခုု တေလာ.. သိပ္ ၾကီး ျပီး.. ဘာမွ အသံုုးမ၀င္ သလိုု ခံစား ေန ရ သည္။ သား ရွိ တုုန္းက ေတာ့.. ဒီ အခန္း ထဲ မွာ သူ႕   ရက္ပ္ သီခ်င္းေခြ ေတြ .. ရက္ပါ ကိရိယာ အသံုုးအေဆာင္ ေတြ နဲ႕ ဆူညံ ရွဳပ္ပြ ေန ခဲ့ သည္။  သား ဖိုု႕ တီဗီြ ခန္း သပ္သပ္ လုုပ္ေပး ဖိုု႕ ပူဆာ လွ ေသာ သား အေမ လည္း ခုု တေလာ .. စာဖတ္ခန္း မွာ ပင္ သိပ္မထိုုင္ ေတာ့ ဘူး မဟုုတ္လား…။

“ အဲဒီ ေတာ့.. ဘာေတြ ေတြ႕ လည္း.. ေလ ွ်ာက္လွန္ ယံုု နဲ႕ ေတာ့.. ဘာ သိ မလည္း..”

…

“ အိုုး.. အေသးစိပ္ ေတြ မလိုု ပါဘူးကြာ.. စာအုုပ္ တအုုပ္ကိုု.. ေရွ႕ ဆံုုး စာမ်က္နွာ ရယ္.. ေနာက္ဆံုုး စာမ်က္နွာ ရယ္ ဖတ္ လိုုက္ ရင္ …ငါ့ အတြက္ လံုု ေလာက္ ျပီ…မင္းသာ.. ကိုုးရက္ ဆယ္ရက္ အခ်ိန္ကုုန္ ခံ ဖတ္ ေနတာ.. ဟတ္လား.. ဟဟ..

….

ျပီးေတာ့..ဒါေတြက.. တကယ္ေတာ့… ေဟာလိ၀ုုဒ္ က ရုုပ္ရွင္ ေတြ လိုုပဲ..  ဘေလာ့ ဘက္စတာ ေတြ ပါ ပဲ ကြာ.. ရုုပ္ရွင္ ဆိုုရင္ေတာင္.. နွစ္နာရီ ေလာက္ နဲ႕ ကိစၥျပတ္ တယ္…”

“ ေၾသာ.. ရွင္က မွ …ရသ  ေတြ မၾကိဳက္တာ.. မဖတ္ တတ္ တာ… ရသ ၀တၱဳ တပုုဒ္ ကိုု.. အစ နဲ႕ အဆံုုးပဲ ဖတ္ျပီး ေတာ့ ---- ေတာ့.. အဲလိုု မေ၀ဖန္ ပါ နဲ႕ ကြယ္ … ပူစီ ရယ္.. ေနာ.. ေျပာလိုုက္စမ္း.. ”

“ ေနာက္တာပါ ကြာ.. ငါ.. ေနာက္ဆံုုး က..အခန္း တခန္း ဖတ္ လိုုက္တာ.. မဆိုုးဘူး.. စြဲေဆာင္မူ ရွိ သားပဲ…ေ၀ၚလတာ က.. ဇတ္လိုုက္ လား..

သူ႕  ေနရာ ကေန ေရး ထား တဲ့.. အခန္း ..

သူတိုု႕ ေႏြရာသီ အိမ္ ကေလး ကိုု..သူ တေယာက္ ထည္း ျပန္လာျပီး..  ေနေတာ့.. သူ႕ ေတာအုုပ္ေလး ထဲ က..ငွက္ေတြ နဲ႕.. ေဘးအိမ္က.. ေၾကာင္ ၾကီး ရဲ႕ အႏၱရယ္ အေၾကာင္း ေလး ေရး ထားတာ ေတာ့… သေဘာ က် သား … 

....

ဘာလဲ.. အဲဒီ ေၾကာင္ၾကီး ကိုုက္သတ္ ထားတဲ့ ငွက္ ေသ ေတြကိုု တပံုုခ်င္း ဓါတ္ပံုု ရိုုက္ ျပီး..  ရပ္ကြက္ ထဲက.. အိမ္ေတြ မွာ လိုုက္ေ၀ တဲ့ ဟာ.. ျပီးေတာ့.. ေၾကာင္ေတြကိုု အိမ္ထဲ မွာ ပဲ ထား ဖိုု႕ နဲ႕.. အျပင္ထုုတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ.. ျခဴ ဆြဲ ဖိုု႕ ဆိုုတဲ့.. ဥပေဒ ကိုု... ေလာ္ဘီ လုုပ္ တဲ့ အေၾကာင္း ေလး.. ရီ ရ တယ္..အမယ္.. မေျပာနိုုင္ဘူး ကြ.. ဒါ .. အေမရိက က.. အူေၾကာင္ၾကား ဥပေဒ ေတြ ကိုု သေရာ္ တာလဲ ျဖစ္နိုုင္ တယ္..

….

ေအး.. စကားစပ္ လိုု႕.. မင့္ ေၾကာင္ ၾကီး လည္း.. မနက္က.. ျခံ ထဲက.. အေကာင္ တေကာင္ ခုုတ္ ျပီး တက္လာ တာ ေတြ႕ လိုုက္ တယ္..… သတိ ထား အံုုး…ျခဴေလး ဘာေလး တပ္ေပး ထား ေလ ကြာ.. ”

“ ရွင့္ငွက္ ကေလး ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး မဟုုတ္လား.. ”

…

“ အိုု.. ငါ့ ငွက္သာ ဟုုတ္လိုု႕ ကေတာ့ လား.. မင့္ေၾကာင္ ဟင္းအိုုးထဲ ေရာက္သြားမယ္ မွတ္..ဟတ္လား.. ေဟ့ေကာင္.. ”

ဘုုတ္ထိုုင္းထိုုင္း ပံုုစံ ၾကီး နဲ႕.. သူ႕သခင္မ ေပါင္ေပၚ တက္ထိုုင္ ေနတဲ့..ေၾကာင္၀ါ ၾကီး က ေတာ့.... သူ ေျခေထာက္ နဲ႕.. မထိ တထိ လွမ္း ကန္ ျပီး စ တာ ေတာင္.. တခ်က္ မလွဳပ္...။ 

သူ႕ မိန္းမ ေၾကာင္ခ်စ္ ပံုု ကိုု လည္း .. သူ ..ထူးျပီး စိတ္ မပ်က္ ေတာ့ ေပ…။ ျပီးတဲ့ တနွစ္ ..နွ နွစ္ ေလာက္က မွ.. ဘယ္ကမွန္း မသိ တဲ့.. ဒီေကာင္ ၾကီး အိမ္ေပၚ တက္လာရင္း.. ခုုေတာ့.. သူမ အသဲေက်ာ္ ျဖစ္ေန ေလ သည္။ သူ ကလည္း ဘယ္လိုု ျဖစ္ျပီး ေတာ့ ကိုု .. ေၾကာင္ေတြ ကိုု မခ်စ္ တတ္ မွန္း ကိုု မသိ…။ ေ၀ၚလတာ ကေတာ့... ေၾကာင္ေတြ ကိုု မုုန္းပင္ မုုန္းတီး လွ သည္ ဆိုု ၏။  ေနာက္ဆံုုး..အင္မတန္ စည္း ရွိ ေသာ..ဥပေဒ လိုုက္နာ ေသာ သူ  ျဖစ္လ်က္ နွင့္ ေတာင္.. . သူ႕ ျခံ ေတာအုုပ္ ထဲက ငွက္ကေလး ေတြ ေဘးကင္း လံုုျခံဳ ဖိုု႕ အတြက္.. ေဘးအိမ္က.. ရန္သူ ေတာ္ ေၾကာင္ ၾကီးကိုု.. တိတ္တိတ္ ကေလး လက္စ ေျဖာက္ ျပစ္ လိုုက္ သည္ အထိ….။ ခုုန သူ သေဘာက် ေသာ စာေလး တေၾကာင္း ေတြ႕ လိုုက္ မိသည္။ စာအုုပ္ ကိုု ျပန္ ဖြင့္ ရင္း.. လွန္ ရွာ ေတာ့….

“ ၾကည့္.. ဒီ စာေၾကာင္း ေလး .. ငါ သိပ္ သေဘာ က် တယ္… 

He’d never seen anything in a cat’s face but simpering incuriousty and self interest: you only had to tease one with a mouse-toy to see where its true heart lay. 

 အဲဒါ .. ေၾကာင္ပဲ ကြ… ေၾကာင္ဆိုု တဲ့ အတိုုင္း .. ေၾကာင္ ကိုု ေၾကာင္တာ..ကိုုယ့္ ကိုု ကိုုယ္ ပဲ စိတ္၀င္စား တာ.. သူတိုု႕ နွလံုုးသား မွာ ၾကြက္ နဲ႕ ငွက္က လြဲ လိုု႕ ဘာမွ မရွိဘူး.. မင့္ ေကာင္ၾကီး ကေတာ့.. မဆိုုးပါဘူး.. အနည္းဆံုုး ေတာ့..သူ႕ သခင္မ ကိုု..ဘယ္လိုု အေဖာ္လုုပ္ေပး ရ မလည္း ..ခၽြဲရ မလည္း ဆိုုတာေတာ့..ေကာင္းေကာင္း သိပံုု ပါပဲ.. ဟတ္လား… ဟမ္ ”

..

“ အိုုး.. က်မ ကေတာ့.. အဲဒီ အခန္းကိုု..ဖတ္ရ တာ အပ်င္းဆံုုးပဲ….

....

ဒီလူၾကီး ကလည္း ငွက္ ေတြ ကိုု ဘာလိုု႕ မ်ား ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စား တာလဲ မသိပါဘူး… .သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္း တာ က..ဟုုတ္ပါျပီ… ဒီ ငွက္ တမ်ိဳး  နွစ္မ်ိဳး အတြက္ နဲ႕ ေတာ့.. အဲဒီေလာက္ ျဖစ္ေန စရာ မလိုု ပါဘူး.. အဲဒါေၾကာင့္..  လဲလီသာ .. က ျပန္ ေျပာတာ.. သဘာ၀ ၾကီး မွာ ကိုု က.. “constant killing”  ပဲ တဲ့..ဒီ ငွက္ ကေလး ေတြ ကလည္း.. ပိုုးေကာင္ ေလး ေတြ.. ေဘာက္ဖတ္ ကေလး ေတြ ကိုု နွဳတ္သီး နဲ႕ ေဖာက္ သတ္ စား ေနၾက တာပဲ တဲ့…အဲဒါ ေတာ့ အမွန္ပဲ..”

“  လဲလီသာ  ဆိုုတာ.. သူ႕လက္ေထာက္ ကုုလားမ ေလး လား.. ”

“ အင္းေလ.. အေမရိကန္ ေပါက္.. မိုုင္ဂရန္႕ ကုုလား ေပါ့…သူ႕ကိုု အရမ္း ေလး စား.. အတင္း လိုုက္ ကပ္  ေနတာ .. အသက္က.. တ၀က္ေလာက္ … အဲဒါေၾကာင့္ .. အဲလိုု ေတြ ျဖစ္ကုုန္ တာေပါ့.. ဒါေပမဲ့.. ေနာက္ေတာ့…အဲဒီ ကုုလားမေလး ကိုု စာေရးဆရာက.. ကားေမွာက္ ျပီး သတ္ျပစ္ လိုုက္ တယ္.. ”

...

“ ဟ.. သူ႕မိန္းမက.. ဟိုု..သူ႕  သူငယ္ခ်င္း ေရာ့ကာ  နဲ႕.. ျဖစ္တာ ၾက ေတာ့ ေရာ…အသြား ရွိ လိုု႕ အျပန္ရွိ တာ ပါကြာ.. ”

....

သူ႕ ဇနီး က.. တီဗြီ ရမုုတ္ ကိုု ယူျပီး လိုုင္း ေျပာင္း လိုုက္ ေတာ့.. သူ လည္း... စာအုုပ္ ထူ ၾကီး ကိုု ျပန္ေကာက္ ကိုုင္ ဖတ္ ေန လိုုက္ သည္။ 

ဘာပဲ ေျပာေျပာ.. သူ႕ စိတ္ ထဲ မွာ ေ၀ၚလတာ ကိုု နားလည္ သလိုု ရွိ သည္။ သူ ဖတ္ရ သေလာက္.. စာေရး ဆရာ ၀င္စား ပံုုေဖာ္ ထား ေသာ ေ၀ၚလတာ  သည္.. အျပင္ပန္း အားျဖင့္.. ညီးေငြ႕ စရာ ..အနည္းငယ္ ေကာင္းလွ ေပမဲ့.. သူ႕ အတြင္း စိတ္ သည္.. တည္ၾကည္ သည္.. စည္းစနစ္ ရွိ သည္.. တာ၀န္ သိ သည္။ 

.

စာေရးဆရာ ဆိုု တဲ့ ေကာင္ က.. သူ ကိုုယ္တိုုင္ လည္း ေတာ့္ ေတာ့္ ကိုု self conscious ျဖစ္ပံုု ရ သည္။  ေ၀ၚလတာ က.. ငယ္ငယ္ ေလး ထဲက.. အိမ္မွာ အလတ္ ျဖစ္ရင္း..မိသားစုု ေမာင္နွမ ေတြ ရဲ႕.. တာ၀န္ ပ်က္ကြက္ မူ ေတြ ကိုု.. မသိစိတ္ က.. ရြံမုုန္း ေန ခဲ့ သူ လိုု႕.. တစြန္း တစ သူ ေတြ႕ လိုုက္ သည္။ ဒါကပဲ.. ေလာက လူမူ ေဆာင္တာ ေတြ ကိုု.. အစီအစဥ္ တက် ေဆာင္ရြက္ ခ်င္ သူ တေယာက္ ျဖစ္လာ ေစ တာ ျဖစ္မည္ ။ ဒါဆိုု သူ႕ လက္ေထာက္မေလး နဲ႕ မွ.. ဘယ္လိုု ျဖစ္ သြား သလည္း..။ 

....

သူ သိ သည္။ ဒါ.. ထိမ္းခ်ဳပ္မူ တခုု ရဲ႕… အဆံုုးစြန္ တန္ျပန္ သက္ေရာက္ မူ…။ ဒါမွ မဟုုတ္.. ျငီးေငြ႕ မူ တခုု ရဲ႕.. ယိုုစိမ့္ ညစ္ညမ္းမူ….ပိုုျပီး ေသခ်ာ နိုုင္ တာ ကေတာ့.. ျငင္းဆန္နိုုင္ စြမ္း မရွိ တဲ့.. လူသားဆန္မူ….။

 

ျပီးေတာ့.. စာေရးဆရာ ရဲ႕ ငွက္ေတြ နဲ႕ ပတ္သတ္ တဲ့.. ခံစားခ်က္ ကိုု… သူ႕  ဇနီး နားမလည္ နိုုင္ ေပ မဲ့…ပတ္တီ  နားမလည္ နိုုင္ေပမဲ့… လဲလီသာ  နားမလည္ နိုုင္ ေပမဲ့… သူ ေတာ့..နားလည္ ေန မိ သည္။

Constant killing.. ။ ဟုုတ္ တယ္…။ ဒါေပမဲ့.. ငွက္ကေလး ေတြ ရဲ႕… killing မွာ.. ေခ်ာင္းေျမာင္း ဖမ္းဆီးမူ  မပါ.. ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ မူ မပါ.. အလိုုေလာဘ ေတြ မပါ.. သဘာ၀ ရဲ႕  အလိုုက္သင့္ အတိုုင္းသာ…။ ျပီးေတာ့.. သူတိုု႕ မွာ..ေၾကာင္တေၾကာင္ လိုု ပ်င္းရိ ျငီးေငြ႕မူ မရွိ.. ေအးစက္ ထုုန္ထိုုင္းမူ မရွိ.. လိုုတ ယုုယ ခံလိုု စိတ္ မရွိ…။ 

.

ၾကည့္ေလ….

ငွက္ေတြ ရဲ႕.. အသံ လိုု သာယာ နာေပ်ာ္ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ အသံ..ဘယ္ တိရိစါၦန္ မွာ  ရွိသလဲ…

ငွက္ေတြ ရဲ႕… ေရႊ႕ ေျပာင္း ပ်ံသန္း မူ လိုု.. တိက် ေသခ်ာ တာ.. ဘယ္ လူသား ကမၻာ မွာ ရွိသလဲ…
ငွက္ေတြ ရဲ႕… ဖိုု-မ တရား လိုု.. လွပ ရိုုးရွင္း တာ.. ဘယ္ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာမွာ မ်ား ရွိနိုုင္  လိုု႕ လဲ.…

..

သူလည္း ငွက္ေတြကိုု ခ်စ္သည္

...

သူ႕ ေလွာင္အိမ္ ထဲက.. ငွက္ျပာေလး က ေတာ့.. တေကာင္ တည္း … ပ်ံသန္းမူ ေတြ ကင္းမဲ့ လိုု႕….။  ေလွာင္အိမ္ ထဲက.. သူ႕ အသံ ေလး က ေရာ.. ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္နူး ေနတာ ျဖစ္နိုုင္ ပါ့ မလား…။

....

တကယ္ေတာ့… ဒီ ငွက္ကေလး ကိုု…သူ ဘာလိုု႕  ေလွာင္အိမ္ထဲ မွာ ထဲ့ ျပီး ေမြးထား မိ သလည္း ဆိုုတာ.. သူ႕ ဇနီး ေကာင္းေကာင္း မသဲ ကြဲ သလိုု… သူ ကိုုယ္တိုုင္ လည္း....အေသအခ်ာ.. နားမလည္  ခဲ့ ပါ…။

+++++

(ဆက္ရန္)

 

◦

၀ွက္ဖဲ (အခန္း ၃)

၀ွက္ဖဲ (အခန္း ၂)

အခန္း(၂)- 

သူမ

ကြန္ျပဴတာ ပိတ္သြားေအာင္ ေစာင့္ေန ရင္း.. ခါးေက်ာ ကိုု ဆန္႕ လိုုက္သည္။ 
..

 အျပာခံ  ေပၚ မွာ ပန္းပြင့္ အျဖဴ ေလး ေတြ ခပ္က်ဲက်ဲ ေဖာက္ထားတဲ့… ည၀တ္ အက်ီ ၤ လက္ေမာင္း ေအာက္က.. သူမ လက္ ေတြ သည္..ကြန္ျပဴတာ ကီးဘုုတ္ ေပၚ မွာ ရွိေန ေသးသည္။ လိုုးရွင္း တခုုခုု စြဲစြဲ ျမဲျမဲ လိမ္းဖိုု႕ လိုု ျပီလား လိုု႕.. သူမ ရဲ႕ လက္ေခ်ာင္း ေလး ေတြကိုု.. တေခ်ာင္းျခင္း ေကြးခ်ည္ ဆန္႕ ခ်ည္ လုုပ္ လိုုက္ ရင္း.. ကြန္ျပဴတာ ေနာက္က.. စားပြဲတင္ မွန္ေသးေသး ေလး ထဲ ကိုု လွမ္းၾကည့္ လိုုက္ မိသည္။  ၄၆ နွစ္ ဆိုုေသာ မ်က္နွာ သည္.. လူတကာ ေျပာသည့္ အတိုုင္း.. အသက္ထက္ မ်ားစြာ နုုပ်ိဳ  ေနပါေသးသည္ ေလ…။ အခုုေလး တင္.. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မွာ သူမ  တင္လိုုက္ ေသာ.. ပံုုကိုု..သူငယ္ခ်င္း ေတြက..၀ိုုင္း ေျမွာက္ ေန ၾက သည္။ မေန႕ ကမွ.. အျပင္သြား ဖိုု႕ လွတ ပတ ၀တ္စား ထားတုုန္း.. ရိုုက္ လိုုက္ သည့္ ပံုု။ ခုုတေလာ..ဓါတ္ပံုု ခဏ ခဏ အရိုုက္ခံ ခ်င္ ေနတဲ့ သူမ ကိုု  သူ ကေတာ့ သိပ္ ျပီး ေတာ့… စိတ္ရွည္ ပံုု မရ။

ကုုတင္ ေပၚ မွာ ေရာက္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့.. သူ႕ကိုု မသိမသာ လွမ္းၾကည့္ ေတာ့..စာအုုပ္တအုုပ္ ေဘးခ် ျပီး..တီဗီ ၾကည့္ေန သည္။ ဘာ အစီအစဥ္ လည္း.. ။ အဂၤလိပ္ ကားေဟာင္း တခုု ။

“ အင္တာနက္ သံုုး တာ မျပီး ေသးဘူးလား.. ဆယ္နာရီ ေတာင္ ေက်ာ္ေနျပီ…”

ကုုတင္က.. ကြန္ျပဴတာ စားပြဲ နွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္း မွာ မိုု႕.. ကုုတင္ ေပၚက.. သူ႕ မ်က္နွာ ရိပ္ ကိုု.. ေသခ်ာ စြာ မျမင္ လိုုက္ ရေပမဲ့.. သူ႕ အသံ မွာ ေတာ့.. မေက်ပ္နပ္ မူ က.. အတိုုင္းသား။  ေျပာေျပာဆိုုဆိုု .. ကုုတင္ ေျခရင္းက.. တီဗီ ကိုု.. ရမုုတ္ နဲ႕  လွမ္းပိတ္ လိုုက္ရင္း… သူ႕ ေခါင္းရင္းက.. စားပြဲတင္ မီးကိုု ပါ ပိတ္ ခ် ျပစ္ လိုုက္ သည္။

ဆယ္နာ ရီ ေတာင္ ေက်ာ္သြား ျပီ လား…သူမ ထိုုင္ေနတာ.. ထမင္းစားျပီး ကတည္းက…။ ဟုုတ္တယ္.. ပုုဂံ ေတြ ေဆးေၾကာ သိမ္းဆည္း ျပီးေတာ့ ပဲ.. ၈ နာရီ ခြဲ.. ။ အီးေမးလ္ ဖြင့္ လိုုက္ ေတာ့.. အီးေမးလ္ ထဲ ၀င္ေနတဲ့.. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ က.. ကြန္မန္႕ ေတြ ကိုု ဖြင့္ရင္း.. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ထဲ ေရာက္သြား ခဲ့ သည္။

“ မဟုုတ္ဘူး.. သိလား.. ေဖ့စ္ဘြခ္ မွာ ဟိုုေကာင္ ေတြ နဲ႕  ျပန္ေတြ႕ ျပီး.. ေလ ွ်ာက္ ေနာက္ ေန ၾကတာ.. မေတြ႕ ၾကတာ နွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ရွိ ၾက ျပီလဲ…ဘာပဲ ေျပာေျပာ ၀မ္းသာ စရာ ပဲ… ရွင့္ကိုု ေတာင္ ေမးေန ေသးတယ္..ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မသံုုး ဘူး လား တဲ့.. ရွင့္ ဓါတ္ပံုု ေတာ့ ျပ လိုုက္ တယ္..”

.....

“ ေပ်ာ္တာလည္း ေပ်ာ္ ေပါ့…တိုု႕  ပံုု ေတြ ေတာ့..သိပ္ ေလ ွ်ာက္ မတင္ နဲ႕.ကြ... ငါက..ေဖ့စ္ဘြခ္ ကိုု အယံုု အၾကည္ ကိုု မရွိဘူး…လူေတြ ကိုု ေကာင္းေကာင္း manipulate  လုုပ္ေနတာ.. အေမရိကန္ ေတြ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုးေပၚ လက္နက္ ပဲ.. အဲဒါ မွ..WMD အစစ္.. ေအး destructive ေတာ့ မဟုုတ္ဘူး…world mass distraction ေတာ့ အေသအခ်ာ  ပဲ.. .. ”

......

“ ဘင္လာဒင္ နဲ႕ ဘာေတာ္ပါလိမ့္.. မုုတ္ဆိတ္ေမြးခ်င္း ေတာ့ တူသလိုု ပဲ..”
.... 

“ ဟုုတ္တယ္ေလ… စီအန္အန္ မွာ မေတြ႕ဘူးလား... ရိုုးရိုုး သတင္း ေၾကျငာ တာ နဲ႕ ေတာင္ မလံုုေလာက္ ဘူး လား မသိ.. သတင္း တခုု ျပီးတိုုင္း ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ပါ.. တြီတာ ပါ နဲ႕.. ပရိုုမိုုးရွင္း လုုပ္ေနတာ.. လြန္လြန္း တယ္.. အီဂ်စ္ ေတာ္လွန္ေရး ကိုုေတာင္.. ေဖ့စ္ဘြခ္ ေတာ္လွန္ေရး လိုုလိုု.. ပံုုဖ်က္ ျပီး ၀ါဒ ျဖန္႕ခ်င္ ေန ၾကတယ္…စဥ္းစား ၾကည့္စမ္း..တကမၻာလံုုးက.. ေခါင္း ေတြ… မ်က္နွာ ေတြ….စီအိုုင္ေအ စားပြဲေအာက္ ကိုု အလုုအယက္ ကိုု ..တိုုးေ၀ွ႕ ၀င္ ေန  ၾကတာ.. ”
...

“ ေအာ္..ဒုုကၡပါပဲ ကြယ္ .. ရွင္ကလည္း.. မေကာင္းပဲ ျမင္ေန ေတာ့ တာပဲ…က်မ နဲ႕ စီအိုုင္ေအ နဲ႕ အေ၀း--- ၾကီး… ရွင့္ နဲ႕ မွ နည္းနည္း နီးစပ္ အံုုးမယ္..

ဟင္----

တဆိတ္ေလာက္.. ေဟာဒီ ရွင့္မ်က္မွန္ ၾကီး ခၽြတ္ျပီး.. ေခတ္ၾကီးကိုု အရွိ အတိုုင္း ၾကည့္ ပဲ- ၾကည့္ပါအံုုး ေတာ့ လား…ဟင္…”

မ်က္မွန္  ၾကီးကိုု ဆြဲ ခၽြတ္ လိုုက္ရင္း..ခပ္ျမဴးျမဴးေလး ေျပာ လိုုက္ ခါ မွ.. သူ႕ မ်က္လံုုး ထဲက.. အေလးအနက္ ျဖစ္မူ ေတြ က.. သူမ မ်က္နွာ ေပၚ ကိုု.. တိုုက္ရိုုက္ က် လာ ေလ သည္။

“   ေဟ့….. ဒီမွာက.. သားကိုုလည္း ေစာင့္ ၾကည့္ ေန ရလိုု႕ပါ ကြယ္…ေဟာဒီက ယဥ္ေက်းမူ ေတြ ထဲ မွာ.. မက်က္တက်က္ နဲ႕ ၁၈ နွစ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မျပည့္ ေသးပဲ.. ဖရီးဒမ္း ေတြ.. စေပ့စ္  ေတြ ေျပာလာ ေနတဲ့.. ရွင့္သား ကိုု.. ရွင္ ဒီ အတိုုင္း ျပစ္ ထား မလား…အနည္း ဆံုုး.. က်မ တိုု႕ မ်က္စိ ေအာက္ မွာ မေန ေတာ့ ရင္ ေတာင္ မွ.. သူ ..ဘာေတြ လုုပ္ေနသလဲ..ဘယ္သူ ေတြ နဲ႕ ေပါင္းသင္း ေနသလဲ.. သူ႕ လွဳပ္ရွားမူ ေလး ေတြ  ျမင္ရ သိရ တာေပါ့.. ”

အင္း ..ခုုမွ သတိရ သည္။ ခုု တေလာ.. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မွာ သား ကိုု မေတြ႕ တာ ၾကာျပီ။ အရင္ တုုန္း က ဆိုုရင္.. ဟိုုင္း..မာမီ.. ဘာညာ ေလာက္.. လုုပ္ တတ္ တာ.. ခုု တေလာ သူမ ကိုုယ္တိုုင္ ပင္ သားကိုု ေမ့ ေန မိ ေလ သလား..  သား ကပဲ.. ကိုုယ့္ ကိုု ျပန္ ေစာင့္ ၾကည့္ ေန ေလ သလား....ဒါမွ မဟုုတ္.. သူ႕ အေဖ လိုုပဲ .. နားလည္ရ ခက္.. တဲ့.. ေယာက်္ား ၾကီး တေယာက္ ျဖစ္ေန  ျပီ လား..။

“ ေအး.. ေအး .. ေအး…

…. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ က.. မင့္ စာရင္း ထဲမွာ မင့္ သား နာမည္ ရွိေန တာနဲ႕.. မင့္ သား ကို ျမင္ေန သိေန လိမ့္မယ္ လိုု႕ မင္း ထင္သလား.. ခုုေခတ္ ကေလး ေတြက.. မင့္ တိုု႕ ငါ တိုု႕ ထက္ လည္တယ္.. စမတ္ က် တယ္..

..

တေန႕က.. မင့္ ကြန္ျပဴတာ ပြင့္ ေနတုုန္း.. မင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ကိုု ငါ ၾကည့္ လိုုက္ ပါတယ္…ဟိုုေကာင္ ေတြ အုုပ္စုု လည္း ငါ ေတြ႕ လိုုက္ ပါတယ္ ကြာ .. ဘာေတြ မွန္း လည္း မသိ ဘူး… အကုုန္လံုုး က ..ကိုုယ့္ဟာ နဲ႕ ကိုုယ္ေတာ့ ဟုုတ္ေနၾက တာပဲ..… Narcissism epidermic  ဆိုုတာ..အဲဒီ မွာ တကယ္ ကိုု ျဖစ္ေန တာပဲ ကြ ..

…..

....

ေအးပါေလ ….ငါ့မိန္းမ ကေတာ့.. ေဖာ္၀ဒ္ ေမးလ္ ေတြ မဖတ္ တဲ့ သူ .. ဆိုု ရင္ ေတာ့..သိပ္ စိတ္မပူ ပါဘူး ကြာ.. ရည္းစားေဟာင္း  နဲ႕  ျပန္ေတြ႕ ရင္ ေတာ့..သတိ ထားေပါ့…ဟတ္လား… ဟ ”

ေအာင္မယ္ ေလး ေတာ္ .. ဒီ အသက္အရြယ္ ၾကီး ေတြ ေရာက္ ေနမွ… လိုု႕  ရီသြမ္း ေသြး လိုုက္ရင္း…အိပ္ယာ ေပၚ မွာ အသာ လွဲ ခ် ျပီး..ေစာင္ကိုု ဆြဲ ျခံဳလိုုက္ သည္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ မွာ.. သူ ဘာေတြမ်ား ေတြ႕ သြား ပါ လိမ့္…

အိပ္ယာ ေဘး စားပြဲ ေပၚက.. ဖတ္လက္စ စာအုုပ္ ထူ ၾကီး ကိုု.. ေကာက္ ကိုုင္ ျပီး.. ေနရာ မွတ္ထားတဲ့.. ကဒ္ျပားေလးကိုု ဖယ္လိုုက္သည္…။  ေခါင္းရင္းက မီးတိုုင္ ကိုု.. ဟိုုဖက္ အလင္း အရမ္း မစူး ေအာင္ အုုပ္ေဆာင္းကိုု နဲနဲ နွိမ့္ ေပး မွ…။

“ သိလား.. ဒီ ၀တၱဳ ထဲက.. လင္မယား မွာ လည္း.. သိပ္ဆိုုး တဲ့.. သား တေယာက္ ရွိတယ္… ၁၆ နွစ္ နဲ႕.. ေဘးအိမ္က..ေကာင္မေလး နဲ႕  သြား အိပ္ျပီး အတူ ေန ေနတာေလ…အေမ က..အရမ္း စိတ္ပူ ေလ.. သားက.. ရြဲ႕ေလ..အေဖ က..စိတ္တိုု ေလ… ဖတ္ေန ရင္း နဲ႕ ကိုုယ္ ေတြ ကိုု မ်ား ေျပာေန သလား ေအာက္ေမ့ ရ ေလာက္ ေအာင္ ပဲ…။ ၀တၱဳ ၾကီးကလည္း အဲဒီေလာက္ ၾကီးရွည္ မွ ေတာ့.. အ ကုုန္လံုုးကိုု-- ပါ ေအာင္ ဆြဲ ျဖန္႕ ေရး နိုုင္ လိုုက္တာ.... မိသားစုု ဇတ္လမ္း ေလး တပုုဒ္ ကိုု  အဲဒီ လူၾကီး မိုု႕.. အေသး စိတ္ အေၾကာင္းစံုု ေအာင္ ခ်ဲ႕ ေရး နိုုင္တာ..

..

…

…

ေဟး.. အိပ္ေပ်ာ္ ျပီလား..

 သိလား ..ရီပက္ပလစ္ကန္ …နဲ႕..ဒီမိုုကရက္ အားျပိဳင္ တာ ေရာ…အီရတ္ စစ္ပြဲ ေရာ.... ရီပက္ပလစ္ကန္ သူေဌး ေတြ ရဲ႕  စစ္ကန္ထရိုုက္  လုုပ္ငန္း ေတြေရာ.. အစံုုပဲ.. ေခတ္တေခတ္ မွာ ျဖစ္ေန တာ ေတြ ကိုု အကုုန္ တိုု႕ ထိ ျပီး ေရး ထားတာ..နိုုင္ငံေရး..လူမူေရး..နည္းပညာ အစံုုပဲ . ေနာက္ဆံုုး ကြာ.. ဘေလာ့ဂ္ ေတြ.. အင္တာနက္ ေတြ ထိ ေရာ ပဲ ”

“  …….. ဒီ စာအုုပ္  ေရးတဲ့ အခ်ိန္တုုန္းက.. ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ေတြ သိပ္ ေခတ္မစား ေသး လိုု႕ ျဖစ္ မွာ ေပါ့ .. ”

သူ- မေက် မနပ္ ျဖစ္ေန တာ ကိုု.. စကားလႊဲ လိုု႕ မရ မွန္း သိ လိုုက္ ျပီ..။ တခုုခုု ဆိုု.. သူ က.. အခဲ အမဲ ၾကီးသူ.. အစြဲ ၾကီး သူ..။ ေ၀ၚလတာ လိုု လူမ်ိဳး …။ ေတာ္ျပီ..ကိုုယ့္ ဖာ ကိုုယ္ ပဲ..အသာ  ျငိမ္ ျပီး စာ ဆက္ ဖတ္ ေန လိုုက္ သည္။

Walter  နဲ႕  Patty…။ အသက္ နွစ္ဆယ္ ေက်ာ္..တကၠသုုိလ္ မွာ တည္းက..ခ်စ္ခဲ့ ၾကသူေတြ...။ အသက္ ေတြ ေလးဆယ္ ေက်ာ္ လာ ခါ မွ.. သူတိုု႕ အခ်စ္ ေတြ…ဘ၀ ေတြ ထဲကိုု ဘာေတြ ၀င္လာ  ၾက သလည္း …။ 

စာေရး ဆရာ က လည္း ေလ… တေယာက္ခ်င္း ရဲ႕ ဘ၀ ေတြ.. အတြင္းစိတ္ ေတြ ကိုု.. အနုုစိပ္ ရုုပ္လံုုးၾကြ လာ ေအာင္.. တိုုး၀င္ ေဖာက္ထြက္ သြားေအာင္ ေရး နိုုင္ လိုုက္တာ..။  အိမ္ေထာင္ တခုု ရဲ႕.. ရင္ခုုန္သံ အနိမ့္ အျမင့္.. ဆက္ဆံေရး အတက္ အက်.. မိသားစုု ျပသာနာ.. ေရြ႕လ်ားမူ တခုု စီ တိုုင္း က ကမၻာေပၚမွာ ရွိ - ရွိ သမွ်.. အိ္မ္ေထာင္ ေတြ ရဲ႕ .. ေသြးေၾကာ ေတြ ကိုု..လိုုက္စမ္း ေန သလိုု.. ။

ဘာပဲ ေျပာေျပာ.. သူမ က.. ၀တၱဳ တပုုဒ္ ကိုု ေတာ့.. နက္နက္ ရွိဳင္းရွိဳင္း ဖတ္ တတ္ သူပါ..။ ျပီးေတာ့.. စာေရးဆရာ ရဲ႕ ေသြးေၾကာ ေလး ေတြ ကိုု လည္း ျပန္ ရွာ တတ္သူ ပါ။ စာေရး ဆရာ ရဲ႕ ေသြးေၾကာ နဲ႕ သူမ ေသြးေၾကာ ေတြ.. ခဏ ခဏ လာထိမိ ေနတဲ့..ဒီ ၀တၱဳကို လည္း ..အေတာ္ေလး  အံ့ၾသ ေန မိသည္ ။

အခုု..သူမ ဖတ္ေန တဲ့ အခန္း က.. Therapist  ဆီကိုု  ဦးတည္ ျပီး ေရး ထားတဲ့.. ပက္တီ ရဲ႕.. ေျဖာင့္ခ်က္ စာတမ္း ။ သူမ ရဲ႕ စိတ္ေတြ ကိုု ျဖန္႕ေျဖ ခ် နိုုင္ ဖိုု႕ .. ေရးခိုုင္း လိုုက္ တဲ့… ကိုုယ္တိုုင္ေရး ဘ၀ ဇတ္ေၾကာင္း။

ေက်ာင္းသူ ဘ၀ …ေ၀ၚလတာ … နဲ႕  ခ်စ္ေနစ အခ်ိန္မွာပဲ…ေ၀ၚလတာ ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုုး အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း.. ရစ္ခ်က္ ရဲ႕ ကားၾကံဳ  နဲ႕ ညအိပ္ ခရီးရွည္ ၾကီး ကိုု သူမ လိုုက္သြား  ခဲ့ ဖူး သည္။

ရစ္ခ်က္ က.. မိန္းမ ရွဳပ္သူ.. ဘ၀ ကိုု.. အစီအစဥ္ မက် ေနခ်င္သူ.. ။ ေ၀ၚလတာ က.. စည္းစနစ္ ရွိသူ.. ေစာင့္ထိန္း သူ။ ျပီးေတာ့ သူမ ခ်စ္သူ။  သူမ… ေ၀ၚလတာ နဲ႕ လက္ထပ္ခဲ့ သည္။  ဥပေဒ ဘြဲ႕ရ  ေ၀ၚလတာ ရဲ႕  အိမ္ရွင္မ တေယာက္ အျဖစ္ နဲ႕  သမီး တေယာက္ သားတေယာက္ ကိုု ေကၽြးေမြး သုုတ္သင္ ရင္း.. အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ ၾကာ မွ.. Richard Katz ဆိုုတဲ့..  အဆိုုေတာ္ ေတးေရးဆရာ  ေရာ့ကာ ၾကီးက .. သူ႕ အခ်စ္ဆံုုး သူငယ္ခ်င္း ေ၀ၚလတာ နဲ႕ ျပန္ ဆံုုမိ ၾက ရင္း.. သူတိုု႕ ဘ၀ ထဲ ျပန္ေရာက္ လာ ခဲ့ သည္။ ရစ္ခ်က္ က.. ေက်ာ္ၾကားမူ ေနာက္ မလိုုက္ ေပ မဲ့..သူ႕ သီခ်င္း ေတြက..ေပါက္ သည္။  အထူး သျဖင့္ သူတိုု႕ ရဲ႕  ေႏြရာသီ မိသားစုု အိမ္ေလး မွာ.. လာ ေရာက္ တည္းခိုု ခဲ့ တုုန္း စပ္ ခဲ့ တဲ့..Nameless lake   ဆိုု တဲ့ သီခ်င္း ေၾကာင့္.. လူသိ ပိုု မ်ား လာ သည္။ သဘာ၀ ေရကန္ ေလး တခုု ေဘးက.. ေတာအုုပ္ ေလး ေတြ ေက်းငွက္ေလး ေတြ နဲ႕… တိတ္ဆိတ္ ေအးခ်မ္း ေနတဲ့.. အဲဒီ အိမ္ကေလး ရဲ႕ အမည္ ကလဲ… Nameless lake  ။ ဒီ သီခ်င္း ထဲ မွာ.. စိတ္ခံစားမူ  ျပင္းအား ေတြ ဘယ္ေလာက္ ပါ၀င္ ခဲ့ဲ လိုု႕ … ဘယ္ေလာက္ ထိရွ ခဲ့ သလဲ ဆိုုတာ ကိုု ေတာ့... ရစ္ခ်က္ နဲ႕  ပတ္တီ  သာ အသိဆံုုး ျဖစ္ေပ မည္။

ပတ္တီ ေျပာေျပာ ေန သလိုု.. poor Walter က ေတာ့.. တကၠသိုုလ္ တက္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့..သမီးၾကီးကိုု ေက်နပ္ စိတ္ခ် လ်က္.. ၁၈ နွစ္ မျပည့္ခင္ အိမ္ေပၚက..ဆင္းသြား တဲ့..သားငယ္ ကိုု ေမ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ ထားလ်က္.. စိတ္မခ် ရ တဲ့..သူ႕ အခ်စ္ဆံုုး သူငယ္ခ်င္း အေၾကာင္းကိုု ေကာင္းေကာင္း သိ လ်က္ နွင့္ ပင္.. သူ႕ ရဲ႕  Cerulean Mountain Trust  ဆိုုတဲ့ ငွက္ ေတြ ရဲ႕.. သဘာ၀ ေနထိုုင္မူ စနစ္ ေစာင့္ေရွာက္ေရး  လုုပ္ငန္း အေပၚ မွာ.. စိတ္ေရာ ကိုုယ္ ပါ… နွစ္ ျမွဳပ္ ထား ခဲ့ သည္။

ဒီအခန္း ရဲ႕ စာမ်က္နွာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေပၚ မွာ ပတ္တီ ရဲ႕.. တေက်ာ့ ျပန္ ရင္ခုုန္သံ ေတြ.. မူမမွန္ စြာ ေျပးလႊား ေန ခဲ့ သည္။ ရူးသြပ္မူ ေတြ ေဆာက္တည္ရာ မရ စြာ မုုန္တိုုင္း ထန္ ေန ခဲ့   သည္။ ျပီးေတာ့.. ေ၀ခြဲ နားလည္ရ ခက္မူ ေတြ…။ စာေရး ဆရာ သံုုးသလိုု ဆိုု.. Mr. Nice  နဲ႕   Mr. Cool … ။ ပတ္တီ ရဲ႕ အသိစိတ္ နဲ႕ မသိစိတ္….။

တျဖည့္း ျဖည္း နဲ႕ …၀တၱဳ ထဲက ဇတ္ေကာင္ ေတြ သည္.. သူမ ရဲ႕ အသိစိတ္ ထဲ မွာ .. ရွင္သန္ သထက္ ရွင္သန္ လာ ေန ၾက ရင္း သူမ ရဲ႕ မသိစိတ္ ေတြ ထဲ ကိုု လည္း.. ထိုုးေဖာက္ ေမႊေနွာက္ ေန ၾက ေလ ျပီ။

တကယ့္ တကယ္ က် ေတာ့…တကၠသိုုလ္ ဘက္စကတ္ေဘာလ္ လက္ေရြးစင္ေဟာင္း ပတ္တီ  ရဲ႕  အနိုုင္ယူ လိုု စိတ္ ေတြ က.. အရွံဳးေတြ ထဲ ကိုုသာ တိုုး၀င္ မိ တဲ့.. အျဖစ္ပါလား…။

အကယ္လိုု႕သာ  ေ၀ၚလတာ ရဲ႕ လက္ေထာက္ .. ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္ သြက္သြက္ လက္လက္.. အသားညိဳညိဳ နဲ႕  ကုုလားမေလး   Lalitha  - သာ မပါ ခဲ့ ရင္.. ဒီဇတ္လမ္း က.. ဒီလိုု ျဖစ္လာ ခဲ့ မည္ လိုု႕.. သူမ…  မထင္..။

 

++++++++

( ဆက္ရန္)

◦

၀ွက္ဖဲ (အခန္း ၂)