Dancing with the Daffodils

August 24th is the Daffodil day in Australia. This is charity movement for Cancer Patients that internationally recognized since many years ago.  But I didn’t know that.

I just walked in to the Woolworths to buy grocery and et cetera.   All of a sudden, heaps of beautiful yellow flowers make me stopped. Then I learnt that  it is Daffodil , to be precisely -  Daffodil of Wordsworth.  As irony would have it, I have encountered Wordsworth’  Daffodil in the Woolworths  store.  I amused myself.  

One bunch costs 6 $ and  written in a folder that every 1$ goes to Cancer foundations.  Six dollars is  affordable compare with other flowers posy.  I grab one and went home with a light heart.

In the next day, I flipped over the local newspaper and found out the story behind these yellow flowers which now stand and hang in my vase. All these daffodils are symbol of arrival of Spring and just came from nearby  beach town, is called Esperence  for this very day of Daffodil , now happened to be yesterday. 

I make a glimpse to the corner where they stand. They look different to me now. They are no more just another yellow  beautiful flower.  More so, their bell -shaped orange bulbs  are giving Hope…their disc-like yellow petals  are showing new beginning, as it is written in the newspaper.  I should have known their integrity, dignity and humble tribute to nature.  At least I could have captured their image of being with me.  Why not – I simply  took  photo opportunity.

HOPE

Fortunately, one of my friend who greatly fond of classic literature (possibly of her legacy ) have seen  this picture and asked me if it is Wordsworth’s. 
What a nice coincidence ! 

OK ! Ma J.. let’s recall Wordsworth to recite his Daffodil……

"Daffodils"

I wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.

Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:
I gazed--and gazed--but little thought
What wealth the show to me had brought:

For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils. 

                                                 -(William Wordsworth)-

How soothingly our minds are weaving and dancing along these wild flowers. I promise I will definitely try to get chance ( not even opportunity) to see them in next spring as if it would be in their own posture, blossoming in a wild and a vast, like Wordsworth had had.

Kay
(3:47 pm, 28 August 2012)

New Beginning

to Junior Win-  

◦

Dancing with the Daffodils

လက္တေလာ စာအုပ္မ်ား (၂)

ဒီေန႕ စာတိုက္ ဗံုး ေလး ကို ဖြင့္ လိုက္ ေတာ့.... Dr Seagrave ရဲ႕..The Life of Burma Surgeon စာအုပ္ ကေလး.. ေရာက္ ေန ပါ ျပီ ေကာ..။

ၾကည့္ေတာ့..စာ အိတ္ ကေလး က.. ေသး ေသး ေလး ဆိုေတာ့.. စာအုပ္ ကေလး က ဘယ္အရြယ္ေလး ပါ လိမ့္ ..ဆိုျပီး..အျမန္ အျမန္ ဖြင့္။ ဒါေတာင္ အထဲ မွာ စကၠဴ ကဒ္ထူ ၂ ခ်ပ္ ခံ ထား ေသး တယ္ ဆိုေတာ့.. အို.. စာအုပ္ ကေလး က..တကယ့္ မွ.. ေရွးေဟာင္း ပစၥည္း ေလး ကိုး။ 

ေထာင့္ ကေလး ေတြ မွာ ေတာင္..ပိုးကိုက္ ထား တဲ့.. လက္တ၀ါး သာသာ စာအုပ္ ငယ္ ကေလး..။ ဒါေပမဲ့..အထဲ ကေတာ့.. စာရြက္ ေပါ့ေပါ့ ေလး ေတြ မွာ..စာလံုးေလး ေတြ ခပ္ေသးေသး နဲ႕..မထင္ ရ ေလာက္ ေအာင္...မ်ားျပား တဲ့..စာမ်က္နွာ ေတြ..။  ငယ္ငယ္ က..အိမ္က..ေဖေဖ့ စာအုပ္ ဘီရို ထဲ မွာ ေတြ႕ ရ တတ္ တဲ့.. ၁၀ ျပား တန္..အဂၤလိပ္ ၀တၱဳ စာအုပ္ မ်ိဳးေလး ပဲ..။ အဲဒီ ေခတ္ ကေတာ့..အဲလို အရြယ္ ေလး ေတြ ပဲ ထုတ္ ဟန္ တူ ပါ ရဲ႕..။ အခု လည္း..စာ အုပ္ ကေလး ရဲ႕ ထိပ္မွာ.. 50 c  တဲ့..။  ငါးမူး တန္ ေပါ့..။ ၁၉၆၀ ခု နွစ္ က ထုတ္ တာ ဆို ေတာ့...ကိုယ့္ ထက္ အသက္ အေတာ္ ၾကီး ေန ျပီ ျဖစ္ တဲ့..စာအုပ္ ကေလး ကို.. ကပ္ထူ ေလး ေတြ ဖယ္ ျပီး တယု တယ ခပ္ဖြဖြ ေလး ကိုင္ ၾကည့္ ေန မိတယ္။ အခါ တိုင္း စာအုပ္ ေတြ လို.. ဆြဲ ဖြင့္ ဖတ္ မ လို႕..လက္ နွစ္ ဖက္ နဲ႕ အေသ အခ်ာ လွန္ လိုက္ ေတာ့.. ကၽြပ္ ေနတဲ့..စာ ရြက္ ညိဳညိဳ ေလး ေတြက.. ခပ္တိုးတိုး..ညည္း ရွာ တယ္။

စာအုပ္ နဲ႕ အတူ ပါ လာ တဲ့.. စာရြက္ ငယ္ ကေလး မွာ..description ကို ေရးထား တာ ကို လည္း ၾကည့္ ပါ အံုး..။

 Pages brown with age, covers scuffed and edgeworn with some large & small chips.  တဲ့..။

တကယ္ကို..စာရြက္ ကေလး ေတြ ညိဳ ေန တဲ့.. စာအုပ္ အေႏွာင့္ ေလး ေတြ ေဆြးျပီး ေၾကြ ေန တဲ့.. စာအုပ္ ေဟာင္း ကေလး မွ..တကယ့္ အေဟာင္း ေလး..။

ဘာလို႕ လည္း မသိ.. အဲဒီ ေလာက္ ေဟာင္းႏြမ္း အိုမင္း ေနတဲ့..စာအုပ္ ကေလး ကို.. ရ လို႕..ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေန မိ တယ္။ တကယ္ပဲ.. ေဒါက္တာ စီးဂေရာ့ဗ္ ၾကီး ကိုယ္တိုင္ ..အနား ေရာက္ လာ သလို လို...။

ပန္းဆိုးတန္းက..စာအုပ္ အေဟာင္း တန္း ေလး ေတြ ကို လည္း..ခ်က္ျခင္း ေျပး သတိ ရ မိ တယ္။

မိတ္ေဆြ ေလး တေယာက္ က ေျပာတယ္.. အမ.. အဲဒီ စာရြက္ ေဟာင္း ေလး ေတြ ရဲ႕ ..အနံ႕ က ..သိပ္ ၾကက္သေရ ရွိ တာ တဲ့..။ ဟုတ္ လိုက္ ေလ..။ သူ ေျပာ မွ ပဲ.. စာအုပ္ ကေလး ကို လက္ တဖက္ တည္း နဲ႕...ခပ္ရြရြ ေလး ကိုင္ ရင္း.. စာရြက္ ေဟာင္း နံ႕ ေလး ကို.. ျဖည္း ျဖည္း ခ်င္း ပင့္သက္ ရွဳ ၾကည့္ မိ တယ္။

ကဲ .. စာအုပ္ ထဲ က..အေၾကာင္း ေတြ က ေတာ့.. ေနာက္ မွ ေပါ့ ေနာ္..။ စာအုပ္က ျဖင့္ မဖတ္ နိုင္ ေသးဘူး။ ထံုးစံ အတိုင္း..ၾကြားခ်င္ တာ နဲ႕...ကင္မရာ ထုတ္ ျပီး ဓါတ္ပံု ရိုက္ ေန ရ တာ ။ မထူး ပါဘူး.. ေလာေလာ လတ္ လတ္ အနား ေရာက္ ေနတဲ့..စာအုပ္ ကေလး တခ်ိဳ႕ပါ.. အတင္း ပို႕စ္ ေပး ခိုင္း လိုက္ တယ္။  သနား ပါတယ္ း)

ခုရက္ ထဲ..နားေထာင္ ျဖစ္ ေန တဲ့..ခင္၀မ္း သီခ်င္း နဲ႕..ခင္၀မ္း ဘ၀ ပံုရိပ္ စာအုပ္ ကေလး ျဖစ္တဲ့.. ခရမ္းနုေရာင္နွင္း....။ ေအာင္ေ၀း ေရး ထား တဲ့..စာအုပ္ ကေလး ကို.. ခ်စ္အမ ၾကီး မခင္မင္းေဇာ္ ..ခ်င္းမိုင္ ကေန ပို႕ေပး ထား တာပါ..။


ေနာက္ တအုပ္ ကေတာ့.. တေလာ ကမွ....ကိုခင္ေအာင္ေအး  ပို႕ေပး လိုက္ တဲ့... ေပ်ာ္ရႊင္ဘြယ္ေရးျခစ္ျခင္းမ်ား..။ 

လတ္တေလာ စာအုပ္ေတြ (၁)

◦

လက္တေလာ စာအုပ္မ်ား (၂)

My Flower..My Color..My Pleasure

မုန္လာဥနီ ေစ်းအလြန္ေပါ ေသာ ေၾကာင့္ carrot cake ဖုတ္စားပါသည္။

မီးဖို ထဲက ထြက္လာ ေသာ..ကိတ္မုန္႕ သည္ အတန္ငယ္ ၾကည့္ေကာင္း ေနေသာ ေၾကာင့္..ဓါတ္ပံု ရိုက္ မိ ပါသည္။

ကင္မရာ ကို ..ကြိကြိ ကြကြ ကလိ ျပီး ရိုက္ေသာ ေၾကာင့္ .. ပံုကေလး မ်ားက..အတန္အသင့္ လွပ ေန ပါသည္။

ဘေလာ့ တလံုး လံုးၾကီး ရွိေန ေသာ ေၾကာင့္.. ပံုမ်ားကို ဘေလာ့ ေပၚ တင္မိ ပါ ေတာ့ သည္။ း)



Reward Myself







Red + Brown = Orange

 

◦

My Flower..My Color..My Pleasure

ငွက္ ေတြ အေၾကာင္း ဓမၼဓိဌါန္

ငွက္ေတြဟာ.. သူတိုု႕ အေတာင္ ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေလးေလး..သြားေလရာ သယ္သြား ၾကတယ္။

ငွက္တေကာင္က.. သူ႕ အေတာင္ေညာင္းရင္.. တျခား ငွက္တေကာင္ရဲ႕ အေတာင္ နဲ႕ ခဏ ငွါးျပီး ပ်ံသန္း ခ်င္လိုု႕ ရမလား..။ ( မရဘူး )

က်ီးကန္းတေကာင္လိုု အရုုပ္ဆိုုးတဲ့ ငွက္တေကာင္က.. ေဒါင္းတေကာင္လိုု လွပ တင့္တယ္ တဲ့ ငွက္တေကာင္ အေယာင္ေဆာင္ရင္း..စကားပံုု တခုု ေပၚေပါက္လာ သတဲ့။

ဥၾသတေကာင္ ရဲ႕ အလုုပ္က..လူေတြ ကိုု..လြမ္းေဆြးေစဖိုု႕ သက္သက္ပဲ ျဖစ္သလိုု.. လဒ တေကာင္ ရဲ႕ အလုုပ္ကလည္း..လူေတြကိုု ေဆြးေျမ႕သြားေစဖိုု႕ပဲ ျဖစ္တယ္။

ၾကက္တူေရြး တေကာင္ နဲ႕ သာလိကာ တေကာင္ အလုုပ္ျပိဳင္ေလ ွ်ာက္တဲ့ အခါ.. ဘယ္အရည္အခ်င္းကိုု.. အဓိက ထားျပီး ေရြးခ်ယ္ ခန္႕ထား ဖုုိ႕ မ်ားနိုုင္သလဲ..။ ( ေလာဂ်စ္)

ဆက္ မေျဖ တတ္ေတာ့ဘူးရယ္။။

..

Blue Jay, Ruby Throat

နိုုင္ငံျခား မ်ိဳးရင္း ငွက္မ်ား

ဘလူးေဂ်း တိုု႕..ရူဘီသရုုတ္ တိုု႕ ဆိုုတာေတြကိုု မၾကားဖူး မသိဖူး ရင္ ထားလိုုက္။ ေလ ွ်ာက္ မေရႊ နဲ႕..။ ငါ့အတြက္...စာကေလး တေကာင္ ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ ၾကီးတယ္ ဆိုုတာေတာ့..သိရင္ ေတာ္ျပီ။


တခါတေလ ေတာ့ လည္း ဇရက္ နဲ႕ ခ်ိဳးက.. မကြဲျပား တတ္ဘူး။ ဒါကိုု သတိရွိရမယ္။

ခိုုေတြ အေၾကာင္း ညည္းဖြဲ႕  ဖိုု႕ အေတာင္ခတ္ လိုုက္သူ ဟာ..ခိုု တေကာင္ပဲ ျဖစ္ေတာ့ မေပါ့။
ဒါေပမဲ့... ကံဆိုုးလိုုက္တာ လိုု႕.. ညည္းေနတာ..ခိုုတေကာင္ မဟုုတ္ဘူး..။ ငံုုးတေကာင္။ ခပ္တံုုးတံုုး ငံုုး လိုု႕ ပဲ ဆိုုၾကပါစိုု႕ ရဲ႕  ။ သူ႕ ေျခေထာက္ ေနာက္တေခ်ာင္း ကိုု ..ဘယ္လိုု တဲ့တဲ့ မွန္မွန္ အသံုုးခ် ရ မွန္း ေတာင္..မသိနားမလည္ တတ္လိုုက္ပံုု။  ဒါေပမဲ့...သူ ငံုုးစူ တာ ကိုုေတာ့..လူတကာ သိေစခ်င္ ။

ဇီးကြက္ ေတြ လိုု ညမွာ မအိပ္တဲ့ သူေတြ.. မ်ားသထက္ မ်ားလာ ေနေတာ့.. ည ေတြမွာ လမသာ ေတာ့ တာ..မဆန္းေတာ့ ဘူးေပါ့..။

ဇရက္ တေကာင္ ေတာင္ပံ က်ိဳးသြားျပီ ဆိုုရင္ေတာ့.. ခံတြင္း ပ်က္ ေနတဲ့ ေၾကာင္ တေကာင္ အတည္ၾကံ ခံရဖိုု႕ ထက္ ပိုုျပီး.. ဘာမွ ေမ ွ်ာ္လင့္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။

ပူပင္စရာေတြနဲ႕ မေသခ်ာလြန္း တဲ့ ေလာကၾကီး ထဲမွာ.. တစ္တီတူး ေတြ..စိတ္ေအးလက္ေအး ေမွာက္ခံုု အိပ္နိုုင္မဲ့… ယူတိုုပီးယား တခုုအေၾကာင္း စိတ္ကူး ယဥ္ေနတုုန္း… တစ္တီတူး တေကာင္..စူးစူးရဲရဲ ေအာ္ျပီး ငါ့မ်က္နွာကိုု အေတာင္နဲ႕ ျဖတ္ရိုုက္သြား တယ္။ ငါကိုုက.. အ လြန္းပါတယ္ေလ..။ 

ဇာမဏီ ဆိုုတာ..ဖီးနစ္ ငွက္လား.. ဘာသာစကား နဲ႕  အက်ယ္ခ်ဲ႕ မူ မ်ား အေၾကာင္း ။ 
ပံုုျပင္ေတြ ထဲမွာေတာ့.. အရာအားလံုုးက.. အားတက္စရာ ေတြ ခ်ည္း။   

ဟသာၤာ ကိုုးေသာင္း ရွိခဲ့ဖူး ..ပ်က္ခဲ့ ဖူး တဲ့.. အေၾကာင္း ... အေတာင္မပါ တဲ့ ငွက္မ်ိဳးရင္း သန္း ၆၀ ေလာက္ ရွိတဲ့.. ေျခရာဗြက္ ကေလး ထဲ ကေန.. ဘယ္လိုု ေတြး ၾကည့္ နိုုင္မလဲ။  ပံုုျပင္ တပုုဒ္ သိုု႕မဟုုတ္ ျပဇတ္တထုုတ္။

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ေခတ္  ပံုုျပင္လက္သစ္ မွာ ေတာ့..ကိႏၵရီ ကိႏၵရာ  ..  ခုုႏွစ္ ရက္ နဲ႕.. အငိုုတိတ္ေစ ရမည္ လိုု႕… ထိုုးဇတ္တခုု ထပ္ထဲ့ လိုုက္။ အင္း..သူတိုု႕က ငွက္ ဆိုုတာ ေသခ်ာရဲ႕ လား။

ငွက္ေတြ မွာ..အခ်စ္ မရွိဘူး လိုု႕ ထင္တယ္။ အခ်စ္မွ မရွိရင္..သစၥာ နဲ႕ တန္ဖိုုးထား မူ ဘယ္လိုု ရွိ မလဲ။ ဒါဆိုု ေသခ်ာတယ္.. ကိႏၵရီ ကိႏၵရာ ေတြဟာ ငွက္မဟုုတ္ဘူး။  ငွက္ က်င့္၀တ္ မွာ ဖိုု-မ တရား ကိုုပဲ လိုုက္နာတယ္။ ငွက္မ တေကာင္ဟာ .. သူ႕ ဥ ေတြ အေၾကာင္း. မွတ္တမ္း တင္ မထား ဘူး။  နာမည္ ေတြ မေပး ထားဘူး။ ဒါေပမဲ့..သူ႕ ဥ ေတြကိုု ခင္ တယ္။ အဖိုုေကာင္က..၀ပ္က်င္း ထဲကိုု အစာေတြ လာလာ ခ် ေပး တယ္။ ငွက္ဘ၀ မွာ..အဲဒါ ထက္ ဘာမ်ား ထပ္ လိုုအပ္ လိမ့္ ဦးမလဲ။

ဆိုုပါေတာ့.. ဥ.. မ ဥ တဲ့ ငွက္မ တေကာင္ ဟာ..သူဘာမွား ေနလဲ လိုု႕..သူ႕ ဗိုုက္ကိုု ခဏခဏ ခြဲ ၾကည့္ ရ မတဲ့လား...။သူ႕ ဗိုုက္ထဲ မွာ ေ၀၀ါးမူ ေတြ နဲ႕.. ကုုန္လြန္ သြားျခင္း ေတြပဲ ေတြ႕ ရ မွာေပါ့။

ဒီကမၻာၾကီး တခုု စာ ငွက္ေတြ ေတာင္ ေန႕စဥ္ အသက္ေမြးေလာက္ ေသာ  အစာ ကိုု ေပးတဲ့ ဘုုရားသခင္…

ေရႊလင္းယုုန္ လိုုသာ.. ၾကီးရင့္ ျခင္း နဲ႕ အတူ.. စူးရွ ထက္ျမ ျခင္း မ်ား..ေလးနက္ တည္ၾကည္ျခင္း မ်ား.. အသစ္ အသစ္ ျဖစ္ေစ ေတာ္မူပါ..။

Photo- Kay

 

◦

ငွက္ ေတြ အေၾကာင္း ဓမၼဓိဌါန္

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား

ခုတေလာ.. ဘေလာ့ဂ္ ေလာက သားေတြ လည္း.. ဖဘ ေပၚ ေျပာင္းကုန္ ၾက သလား.. သံုးျဖတ္ တကံုး..အလံေတာ္ အသစ္ ရဲ႕ မဂၤလာၾကက္သေရ မွာ..မွင္သက္ သြားၾက သလား .. နာဂစ္ ဂီရိ ေတြ နဲ႕.. စိတ္ပန္း လူပန္း ျဖစ္ကုန္ ၾကျပီလား.. ဒါမွ မဟုတ္.. ၇ ရက္ေန႕ နီးလို႕.. စိတ္လွဳပ္ရွား.. ေန ၾက ေလ သလား.. လား ေပါင္း မ်ားစြာ ၾကားမွာ..ေသခ်ာ တာေတာ့..ဘေလာ့ဂ္ ရြာၾကီး တခု လံုး တိတ္ဆိတ္ ေျခာက္ကပ္ ေန ေလ သည္။

ဘယ္သူ ေတြ ဘာပဲ ေျပာေျပာ..ဘေလာ့ဂါ ေတြ ကေတာ့.. ေပ်ာ္ရႊင္စြာ..ခ်စ္ခင္စြာ.. ႏွုတ္ခြန္း ဆက္ ၾကရင္း.. တဂ္ ျခင္း လို႕ ေခၚတဲ့..ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာ ေလး ေတြ ေဖာ္ထုပ္ ၾကရင္း.. တခါတေလ ..ေလးေလး နက္နက္.. တခါတရံ ေတာ့လည္း.. ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး.. နဲ႕.. ဘေလာ့ဂါ ပီသ ျခင္ ၾက ပါေသး သည္။


ျပီးတဲ့ တပတ္က.. အီးေမးလ္ ထဲကို..သူငယ္ခ်င္း ေတြ..အဆင့္ဆင့္ ပို႕ ရင္း.. သီခ်င္းေလး တပုဒ္ ေရာက္ လာ ေလသည္။ သီခ်င္း နာမည္ က.. “ဘူမိေက်ာင္းေတာ္သား”  တဲ့။ စပ္တဲ့သူက.. တတန္းထဲသား..ေက်ာ္ေက်ာ္မင္း ဆိုတဲ့..သူငယ္ခ်င္း ပါ။ တကယ္ေတာ့..သူနဲ႕ ေက်ာင္းမွာ တုန္းက..သိပ္မခင္လွ.။ သူက.. ေအာနပ္စ္ ေက်ာင္းသား.. စာေတာ္ ေသာ ၊ ...ဘူမိေဗဒ ကို.. အေလးအျမတ္ထား...သင္ယူ ေလ့က်က္ေသာ..ေက်ာင္းသား တေယာက္။ ျပီးေတာ့...ရန္ကုန္ ျမိဳ႕ထဲက တက္တဲ့..ေန႕ေက်ာင္းသား။ ဥပဓိ ေကာင္းေကာင္း နဲ႕ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ေနတတ္ တာ ကိုေတာ့.. သတိ ထားမိ သည္။ ဂီတ ဘာညာ လိုက္စား တာ ..တီးတတ္ မွဳတ္တတ္ တာ ကိုေတာ့.. field ဆင္း..ကြင္းထဲ ေရာက္မွ.. သိဖူး ၾက သည္။ ေက်ာင္းေတြ ျပီး.. လမ္းခြဲ အသီးသီး ဆက္ေလွ်ာက္ ၾက ေတာ့ .ေက်ာင္းမွာ..ဆရာ လုပ္ျပီး က်န္ခဲ့တယ္ ဆိုတာပဲ.. သိ လိုုက္ သည္။ ျပီးခဲ့ တဲ့..ေလး ငါး ေျခာက္ ႏွစ္ ေလာက္ ကေတာ့.. ဌါန ကေန..ဆရာ ငယ္ေတြ..အစိုးရ စေကာ္လာ လႊတ္ ဖို႕.. ယွဥ္ျပိဳင္ ၾက.. ေရြးခ်ယ္ ၾက တာမွာ.. သူ႕ကို.. ဘာသာေရး..လူမ်ိဳးေရး အေၾကာင္းျပ ခ်က္ နဲ႕.. ကန္႕သတ္ ခံရ လိုက္ လို႕.. စိတ္နာ နာ နဲ႕ အလုပ္ထြက္ သြားတယ္ ဆိုတာ .. ေနာက္ေတာ့... အျပင္ မွာ.. ဂစ္တာတီး..သီခ်င္းဆို ေနတယ္ ဆိုတာ ရယ္ ..ခပ္သန္႕သန္႕ ၾကားခဲ့ ရ သည္။  ခု..ဒီ သီခ်င္း ေလး ကို.. သူ..ဘယ္ ႏွစ္ ဘယ္အခ်ိန္ ေလာက္က..ဘယ္လို ခံစားခ်က္ နဲ႕.. ဖန္တီး တီးခတ္ ထား လဲ ေတာ့..မသိေပ။ အဆက္အသြယ္ အျမဲ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ေမးၾကည့္ ေတာ့ လည္း.. သူတိုု႕ အားလံုုး..ခုုမွ သာ ၾကားဖူး ျပီး..ဘယ္တုုန္းက စပ္ ခဲ့ သလဲ... ဘယ္ရာက္ေန သလဲ... မသိ ၾကေပ..။

ခ်စ္စရာ ေကာင္း တဲ့ သီခ်င္း ေလး ကို..ဒီ အတိုင္း မထားခ်င္ တာ နဲ႕.. ရွိတဲ့ ပံုေလး ေတြ နဲ႕..ဗီဒီယို ကလစ္ ေလး လုပ္ျပီး.. အမွတ္တရ.. တင္ လိုက္ပါတယ္။ အလုပ္မအား တဲ့ ၾကားထဲက.. အဲဒီ ဗစ္ဖိုင္ ကို..ကလိ ရေတာ့.. အကုန္ လုပ္ျပီးမွ.. Evaluation copy ဆိုတာ ၾကီး ေပၚ ေနတာလဲ..ျပန္ မျပင္ခ်င္ ေတာ့ဘူး။ software application က..အလကားပဲ သံုးနိုင္တာ ကိုး။ း) ေကာင္းပါတယ္။ လူပံု ေတြ ကိုလည္း..နဲနဲ ေလး ကြယ္လိုက္ သလို ျဖစ္သြား တာေပါ့.။ ပံုေတြ ထဲ မွာ ပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြ အေနနဲ႕.. သိပ္ေပၚလြင္ ေနရင္.. ၾကိဳက္ခ်င္ မွ ၾကိဳက္မွာ ေလ..။ 

ဓါတ္ပံု အေဟာင္း ေတြ ျပန္ရွာ.. စကန္ ဆြဲ နဲ႕.. ေတာ္ေတာ္ ေတာ့..အလုပ္ရွဳပ္သြားသား။ မႏွစ္က..စိန္ပန္း ကံ့ေကာ္ ေရးတုန္းက.. သံုးထား ျပီးသာေလး ေတြ လည္း ရွိ ေနေတာ့..အေတာ္ပါပဲ..။ပံုအေဟာင္းေလး ေတြ ျပန္ၾကည့္ရ တာ လည္း..ဘယ္လို အရသာ ရွိမွန္းကို မသိတာ။ ဓါတ္ပံုေတြက..ၾကာေလ တန္ဖိုး ရွိေလ ပါပဲ...။

“ ဟယ္..အဲတုန္းက.. သူ..ပိန္ပိန္ေလး ေနာ္.. မထင္ရဘူး ...”....
“ ဟယ္ေတာ့....အဲဒါ ၾကီးက..နင္..ရီဖိုု႕ ေကာင္းလိုုက္တာ ဟယ္..” 

အဲဒီလို... ေပ်ာ္ရႊင္ ရယ္ျမဴးရင္း.. အရသာ ရွိ လွ ေပ သည္။ ေနာက္ျပီး.. ေခတ္တေခတ္ ရဲ႕..၀တ္စား ဆင္ယင္ ပံု ေလး ေတြ ျပန္ျမင္ ရ တာလည္း.. စိတ္၀င္စား စရာ တမ်ိဳး ေကာင္းသည္ ။ ဓါတ္ပံု တပံု ၾကည့္လိုက္လို႕.. အ၀တ္ အစား ဖက္ရွင္ကို ျမင္တာ နဲ႕..ဘယ္ႏွယ္ ခုႏွစ္ ေလာက္...ဘယ္ကာလ ေလာက္ ဆိုတာ ကို မွန္း ရ တာ လည္း.. ရုပ္ရွင္ဖြက္ တမ္း..ကစား နည္း တခု လို..ေပ်ာ္စရာ ေကာင္း တယ္ ေရာ...။ 

ကဲ.. ဒီပံု ေတြ ကေတာ့.. ဖြက္ စရာ မလုိပါဘူး.. အတိ အလင္း ေျပာထားျပီးသား..။ ၁၉၉၄-၉၅ ကာလ မ်ား ဆီက...။





အေတာ္ပဲ.. ဘေလာ့ဂ္ ရြာ ၾကီး ေျခာက္ကပ္ ေနတုန္း.. ကစား လိုက္ အံုး မည္။

တကၠသိုလ္ တုန္း က.. ဒါမွမဟုတ္..ဘ၀ တကၠသိုလ္ တုန္းက.. အဲဒီလို ပံုေဟာင္း အုပ္စု ပံုေလး ေတြ.. ၾကည့္ခ်င္ပါေၾကာင္း.. အနည္းငယ္ ၀ါးထား နိုင္ပါေၾကာင္း.. ေက်ာက္ေမာင္ႏွမ မ်ား နဲ႕ တကြ.. ေအာက္ပါ..ဘေလာ့ဂ္ မိတ္ေဆြ မ်ားကို.. တဂ္ လိုက္ပါသည္။   ရုပ္ရွင္ဖြက္တမ္း ..ဓါတ္ပံု ဖြက္တမ္း ေပါ့.။ 

“ သူက.. ဒါပဲ ျဖစ္ရမယ္..”
“  အင္း..သူ႕စာေတြ အရ ဆို..ဒီဖက္ အစြန္က..ဆံပင္အရွည္ေလး ျဖစ္ရမယ္.. ” 

အဲဒီလို မ်ိဳး...။

ကိုၾကီးေက်ာက္.. ( စိတ္ေျပ လက္ေပ်ာက္.... ကြင္းထဲက..အလန္းပံုေလး ေတြ ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္..)  ( ေရးျပီး)
ကိုေအာင္သာငယ္.. ( စိတ္ေျပ လက္ေပ်ာက္.. အဲ.. ေယာင္ သြားလို႕..  း)  ( ေရးျပီး )
မမိုးခ်ိဳသင္း.. ( ဘူမိ ကြင္း ပံုေလးေတြ ထုတ္ျပပါ.. ကြင္းဆင္းတုန္းကလို႕ ေျပာတာ )

ေက်ာက္ေမာင္ႏွမ ေတြထဲ.. ေအးေအးေဆးေဆး ေျဖးေျဖး ျခင္း.. ဘေလာ့ဂ္ ေရးတဲ့.. ေအာင္ပန္းသား.. ကိုုစိုုင္းေမာ္ခမ္း  ကိုုလည္း ထဲ့ စာရင္းတိုု႕ပါ ရေစ။ ( ေရးျပီး)

က်မ မသိေသးတဲ့.. လူေတြလည္း ရွိအုုန္းမယ္ ထင္ပါတယ္။

 ျပီးေတာ့ကာ...

မေမျငိမ္း ( အေတာ္ပဲ.. အမ .. အတိတ္ေတြဆီ ျပန္ေရာက္ ေနတုန္း.. )
မခင္မင္းေဇာ္
မခင္ဦးေမ
 ( ဟန္းဖုန္း က ပံုေတြထက္ ပို ၀ါးပေစ.. )
မအယ္ဇီ
မမီးငယ္ ( ဘေလာ့ဂ္ မရွိရင္..ရွိတဲ့ေနရာကို လွမ္းတင္ ေပး ) း)
မသီတာ  ( ေရးတုံး)
မသိဂီ ၤ ႏြယ္
မမြန္ (သုႏွင္းဆီ)
မတန္ခူး
မေရႊစင္ဦး ( ေရးျပီး)

တီတီဆြိ  (ေရးျပီး)
မခ်စ္ၾကည္ေအး   (ေရးျပီး)
မသက္ေ၀  ( ေရးျပီး)
ပန္ဒိုရာ
မေနာ္
အိျႏၵာ
ခြန္ျမလွိဳင္ (ေရးျပီး)

မေနာ္ေဖာ
မေမဒါ၀ီ
မေလး ( အိမ့္ခ်မ္းေျမ့)  (ေရးျပီး)

ကိုပီတိ ( ေတာင္တက္တာေတြ တင္ဖူးတယ္.. ခု..ဘေလာ့ဂ္ မေရးတာၾကာေတာ့.. ျပန္ ႏွိဳးေပးတာ ) း) ေရးျပီး

ကလူသစ္     
(ေရးျပီး)
ကိုုလူေထြး
ကိုေပါ ( တေလာက တည္းက ပံုေတြ တေထာၾကီး ျပထားျပီးသား.. မက်န္ခဲ့ေအာင္ ထဲ့လိုက္တယ္ ) း) 

ကိုေအာင္   (ေရးျပီး)
ကိုတင္မင္းထက္

ကိုခ်စ္ေဖ  (ေရးျပီး)

အားလံုးကို... စပ္စု စိတ္၀င္စား စြာ ျဖင့္..တဂ္ပါသည္။ တျခား စိတ္၀င္စားတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားၾကီး က်န္ေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ အသက္မွန္းမရ တဲ့..လွ်ိဳ႕၀ွက္တတ္သူေတြေပါ့..။ ဒါေပမဲ့..သိပ္မ်ားေနမွာ စိုးလို႕.... ကိုယ့္ နဲ႕.. ေခတ္ျခင္းသိပ္မကြာလွ ဟု ထင္သူမ်ားကိုသာ.. တဂ္ လိုက္တာပါ။ ဘယ္သူေတြ ရိွအံုးမလဲ..?????
၇ ရက္ေန႕ မတိုင္ခင္ ေနာ္။ 

၇ ရက္ေန႕ မွာ.. အိမ္ထဲက.အိမ္ျပင္ မထြက္ပါ... ( ေၾကာက္လို႕ ) း)

ဆက္စပ္ ဖတ္ရန္-

• ဒိုင္ယာရီေဟာင္းရဲ႕ စာမ်က္ႏွာ
• စာမ်က္ႏွာ လက္က်န္တခ်ိဳ႕ 

◦

ပံုရိပ္ေဟာင္းမ်ား

လမ္းေဘးက..အီရန္ လွဳပ္ရွားမူ

ျပီး တဲ့ အပတ္က..တူအရီး ႏွစ္ေယာက္ ေစ်းလယ္ ( ေစ်း၀ယ္ မဟုတ္) ထြက္ရင္း.. ပါ့သ္ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ ေရွာ့ပင္း စင္တာ ၾကီးေတြ ၾကားမွာ..လူေတြ စုစု .. အသံေတြ စိုးစီ.. ျမင္ရ ၾကားရ တာနဲ႕.. အေျပး သြား စပ္စု လိုက္တယ္။

အစိမ္းေရာင္ ေခါင္းစည္း ေတြ ျမင္တာနဲ႕..ဒါ..နိုင္ငံေရး ပြဲ တခုခုပဲ ဆိုျပီး..ကပ္သြား မိေတာ့..သူတို႕က..သိမ္းေတာင္ ေနပါျပီ..။ အီရန္ ေက်ာင္းသား လွဳပ္ရွားမူ အတြက္..အင္အားျပ ပြဲ တရပ္ ျဖစ္ေနတယ္..။ အဲဒါ နဲ႕..ဟို ၾကည့္ ဒီၾကည့္.. ဟိုရိုက္..ဒီရိုက္..

ပြဲသိမ္း နဲ႕ တိုးေန လို႕..အားမရ တာ နဲ႕.. အနားက..လူၾကီး ကို.. လက္မွတ္ထိုး စာအုပ္ မရွိဘူးလား လို႕..ေမးေတာ့မွ.. ေၾသာ..ဘယ္နိုင္ငံ ကလဲ ဆိုျပီး..သိမ္းလိုက္ ျပီ ျဖစ္တဲ့..စာအုပ္ တအုပ္ ျပန္တင္ ေပးတယ္။ ေဘာပင္ ေတာင္ မနဲ လိုက္ရွာ လိုက္ ရေသးတယ္။ ဘာရမလဲ.. တခုခု ေတာ့.. တို႕ရမွ.. ဘေလာ့ဂါ ေလ..အက်င့္ က..ပါ ေနျပီ..။

လမ္းေဘးက.. နိုင္ငံေရး လွဳပ္ရွားမူ ပြဲ ေလး ဆိုေတာ့လည္း..အားလံုးကို ၾကည့္ရတာ.. ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး ပါပဲ... ။ အစိမ္းေရာင္ လွဳပ္ရွားမူ ၾကီးထဲမွာ.. အသက္ေပး ခဲ့ ၾကတဲ့.. လူေတြ ရယ္..လွလွ ပပ က်ဆံုးရင္း..မီဒီယာ ေတြ မွာ..လူသိမ်ား ခဲ့တဲ့....တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူ မ လွလွ ေလး ကို ျမင္ေယာင္ ရင္း.. သက္တန္႕ ေရာင္စံု ေတာ္လွန္ေရး ေတြ..ဘယ္ေလာက္ ေတာင္ အေရာင္စံု ခဲ့ ျပီ လဲ... လို႕....

အေတြး ေတြ နဲ႕.. ျပန္ေလွ်ာက္ လာေတာ့..ခပ္လွမ္းလွမ္း မွာ.. ထိုင္ေစာင့္ က်န္ ခဲ့တဲ့..တူမ ကို.. အဲဒါ..ဘာညာ ..ဘာညာ ေပါ့ လို႕ ရွင္းျပ ရင္း...အီရန္ အစိမ္းေရာင္ လွဳပ္ရွားမူ အေၾကာင္း သိသလား လို႕.. ေမးေတာ့..အင္း.. အဲဒီ တိုင္းျပည္က..သမၼတၾကီး ရုပ္ကို ၾကက္သေရ မရွိ လို႕..မွတ္ေတာ့ မွတ္ မိတယ္.. ေသခ်ာ ေတာ့ မသိဘူး တဲ့..။

အင္း....အဲေလာက္ ဆို လည္း..မဆိုးပါဘူးေလ.. သူေျပာခါ မွပဲ.. ၾကက္သေရ မရွိတဲ့.. သမၼတေတြ..၀န္ၾကီးေတြ..ေခါင္းေဆာင္ဆိုသူ ေတြ ကို.. တန္းစီ ျပီး..ျမင္ေယာင္ လာလိုက္တာ..

◦

လမ္းေဘးက..အီရန္ လွဳပ္ရွားမူ

Scenery of Switzerland(2)

◦

Scenery of Switzerland(2)

Scenery of Switzerland (1)

◦

Scenery of Switzerland (1)

ခရီးေပၚက..အနုပညာ လက္ရာတခ်ိဳ႕..

Bad Ragaz ဆိုတဲ့.. Spa Village ေလးမွာ..တျမိဳ႕လံုး..အနုပညာ လက္ရာေတြ ျပည့္ ေနတာပါပဲ။ လမ္းေဘးမွာ..ပန္းျခံေတြထဲမွာ.. ေစ်းနားက ဆိုင္ေတြနားမွာ..ဘူတာရံု မွာ.. အိမ္ျပတင္းေတြမွာ..ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္..စိတ္ၾကည္နူး စရာ သာယာ ေနတယ္။
အေတာ့္ကို အနုပညာ ဖန္တီးနိုင္သူ ေတြလို႕ ေျပာရမလား..သူတို႕ဘ၀ နဲ႕ သူတို႕ အနုပညာ ခံစားမူေတြကို..အကန္႕အသတ္မဲ့.. အေႏွာင္အတြယ္မဲ့.. အပူအပင္ကင္းကင္း စိတ္ၾကိဳက္ ဖန္တီးနိုင္ ေနေအာင္..ဘ၀ အက်ိဳးေပး ေကာင္းတဲ့ သူေတြလို႕ပဲ..ေျပာရမလား…

စိတ္ကူးေပါက္သလို..ဓါတ္ပံု ရိုက္ခဲ့ မိတာေလး တခ်ိဳ႕ပါ။

+++++++

ဒီ ေနာက္ဆံုး ၃ပံုကေတာ့..ဂ်ီနီဗာ က.. ကုလရံုးခ်ဳပ္ၾကီး ေရွ႕က..ခံု အက်ိဳးၾကီး နဲ႕.. ေရွးလက္ရာ.. ေၾကးရုပ္ တခ်ိဳ႕...

( ဒီရက္ထဲ..စာမေရးျဖစ္ေသးပဲ.. အလည္အပတ္ နဲပါအံုးမည္။

သြားလာ ႏွုတ္ဆက္ ေနာက္ေျပာင္ေနက်..မိတ္ေဆြ မ်ား..ထံမွာ..ေခတၱခဏ ႏွုတ္ဆိတ္ ေနပါ အံုးမည္။ )

◦

ခရီးေပၚက..အနုပညာ လက္ရာတခ်ိဳ႕..

ကဗ်ာမသိတဲ့ ကဗ်ာ

ကဗ်ာေတြမ်ား..

သီးလိုက္ၾကတာ..

ပြင့္လိုက္ၾကတာ..

စာမ်က္ႏွာေတြ .. အေလ့က်ေပါက္တဲ့ၾကား ..
ခံစားခ်က္ေတြ.. မိုးေကာင္းလြန္းလို႕လား..
ပါရမီေတြ..ေျမဆီျပည့္ ၾကတာလား..
အနုပညာေတြ.. ဒီေလာက္ေတာင္ မ်ိဳးပြားေနမွေတာ့..

ကဗ်ာရွင္တို႕ေရ..
ကဗ်ာဆိုတာ..
အေျဖမရွာတဲ့..
ေ၀ဒနာ ေၾကျငာျခင္း မ်ားလား..
ကဗ်ာရွင္ တေယာက္ေယာက္ အခ်ိန္ရရင္ ေျပာျပေပးပါ။

◦

ကဗ်ာမသိတဲ့ ကဗ်ာ

ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ျပတိုက္ မ်ား

 

ခန္႕ညား၀င့္ထယ္ လွတဲ့ တိုင္လံုးၾကီးေတြ နဲ႕ ေရာမဟန္ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့၊ လန္ဒန္ျမိဳ႕ရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္ ျပတိုက္ ၾကီး ထဲကို  ၀င္ဖို႕၊  ေလွကားက်ယ္ၾကီး ေတြ ေပၚ အရင္ မတက္နိုင္ေသးပဲ၊ အေရွ႕က ေနျပီး၊ ေမာ့ၾကည့္ေနမိ သည္ ။ ဒီေနရာၾကီး ကို ေရာက္ဖူးခ်င္ ေန ခဲ့တာ ေလ။

ျပတိုက္၊ ျပခန္း ေတြ ကို၊ ၾကည့္ခ်င္၊ ၾကည့္တတ္ လာခဲ့သည္ မွာ၊ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ ခ်ည္း သက္သက္ ေတာ့ မျဖစ္နိုင္။ သမိုင္း ေတြ ကို၊ စိတ္၀င္စား လာ လို႕ လည္း ၊ ျဖစ္နိုင္သည္။ ေနရာ အသစ္ တခု ကို ေရာက္ျပီ ဆိုတာနဲ႕၊ အဲဒီ ေဒသ ေနရာ အရပ္က ၊ ျပတိုက္ ကို၊ သြားၾကည့္ ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ဖို႕က၊ တာ၀န္ တခု လို ျဖစ္လာသည္။ အဲဒါမွ၊ ဒီေဒသ ၊ ဒီလူေတြ ရဲ႕ ေနာက္ခံ ဇစ္ျမစ္ကို သိရွိ နားလည္ နိုင္မွာ မဟုတ္လား။ 

အခု ျဗိတိသွ် ျပတိုက္ၾကီးကေတာ့၊ ဒီေဒသ ဒီနိုင္ငံ အတြက္ တင္ မဟုတ္ပဲ၊ တကမၻာလံုးက၊ လူသား ၀န္းက်င္ သမိုင္း ျဖစ္စဥ္ အေထြေထြ ကို၊ စုေဆာင္း ခင္းက်င္း ထား ေလ တာ မို႕၊ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္၀င္စား ရင္ခုန္ ဖို႕ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာ၊ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေပေတာ့။

အသက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း ရွဳ လိုက္ရင္း၊ လူေတြနဲ႕ ျပည့္က်ပ္ ေနတဲ့၊ ၀င္ေပါက္ ၾကီး ဆီ၊ ေလွခါးထစ္ ေတြေပၚ၊ ခပ္ျမန္ျမန္ တက္လိုက္သည္။ ဟုတ္သည္။ ျမန္မွ ျဖစ္မည္။ အၾကာၾကီး မွင္သက္ ေငးေမာ ေနလို႕ မျဖစ္။ လန္ဒန္ ကို ၀င္လည္ ခြင့္ ရတဲ့၊ အခ်ိန္ေလး တရက္ ႏွစ္ရက္ ထဲမွာ...လက္ညိဳးထိုးမလြဲ၊  ၾကည့္စရာ ရွဳစရာေတြ ၊ သြားစရာ လာစရာေတြ ကို၊ အခ်ိန္ဇယား ဆြဲ ေတာ့၊ လန္ဒန္ျပတိုက္ ၾကီး အတြက္၊ သံုးနာရီ ေလာက္ ပဲ အခ်ိန္ ရသည္။ အဲဒီေတာ့ “အိုေက..အီဂ်စ္ နဲ႕ အာရွ ပဲ ၾကည့္ၾကမယ္လို႕..” အခ်ိန္ဇယား ကို ထပ္ခ်ံဳ႕ရသည္။ ေနာက္မို႕သာဆို၊  သူတို႕ အဆို အရ ၊ ဒီျပတိုက္ မွာ၊ လက္ရာပစၥည္းေပါင္း ၆ သန္းခြဲ ရွိျပီး၊  တခုကို  စကၠန္႕ ၆၀၊ တမိနစ္ေလး ပဲ ၊ ၾကည့္ဦးေတာ့၊  မနားတမ္း ဆက္တိုက္ ၾကည့္ရင္ေတာင္၊  ၁၂ ႏွစ္ ၾကာသြားနိုင္တယ္တဲ့ ေလ။

အာရွ ကိုေတာင္၊ အေရွ႕ေတာင္ အာရွ နဲ႕ တင္၊ အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ ေပး ရသည္။ အေရွ႕ေတာင္အာရွ မွာေတာင္၊ ျမန္မာ ပစၥည္းေတြ အနားမွာ က၊ ခြါမရ ။ ၀င္၀င္ခ်င္း မွာကို ထီးထီးမားမား ေတြ႕လိုုက္ ရတဲ့၊ ရတနာေတြ စီျခယ္ထားတဲ့၊ ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ဗမာ့ ဆြမ္းအုပ္ၾကီး နဲ႕တင္၊ ေက်နပ္ ပီတိ ေတြက၊ တသိမ့္သိမ့္။ ဘာေတြကို သိမ့္ေန မိပါလိမ့္။ တကယ္ဆို ဒီ ဆြမ္းအုပ္ၾကီးက၊ ျမန္မာျပည္က အမ်ိဳးသားျပတိုက္ မွာ ရွိေနသင့္တာမဟုတ္လား ဆိုရင္ေတာ့၊ ကိုယ္တိုင္ လည္း အေသအခ်ာ ညင္းခ်က္ မထုတ္နိုင္။ ဒါေတြက စစ္သိမ္း စစ္နိုင္ ပစၥည္းေတြ ။ ရခိုင္က စစ္သိမ္း လာ တဲ့၊ မဟာျမတ္မုနိ ဘုရားၾကီးေတာင္၊ မႏၱေလး ျမို႕လည္မွာ၊ တင့္တယ္ စံပါယ္ ေနသည္မွာ၊ ႏွစ္ေတြ ကာလေတြ ဘယ္ေလာက္ ၾကာခဲ့ျပီလဲ။ အခု ဒီမွာ လည္း၊   ေလာ့ဒ္ေမာင့္ဘတ္တန္ သာ၊ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ျပန္မေပး ခဲ့ရင္၊  သီဟာသန ပလႅင္ၾကီး ဘယ္ေနရာ မွာ ရွိေနလိမ့္ မလဲ လို႕၊ အေတြးပို ၾကည့္ ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ လိုက္ေသးသည္။

တေနရာမွာေတာ့၊ လွိဳက္ကနဲ ျဖစ္သြားပံုက၊  ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္း တေယာက္ကို မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေတြ႕လိုက္ရ သလို ။ ေတြ႕လိုက္ရတာက၊ မုန္ဗံုး ထဲ မွာ ေဘာင္ခတ္ ထဲ့ ထားတဲ့ ၊ ၀ိုင္း၀ိုင္းစက္စက္ ျမန္မာ စာလံုးေလး ေတြ ။ ေရးထားတဲ့ စာ ကလည္း၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက၊ က်က္မွတ္ ရြတ္ဆို အလြတ္ရ လာခဲ့တဲ့၊ ျမန္မာ ေရွးကဗ်ာေလး။ အိႏၵိယ ရဲ႕ ပင္ရင္း အကၡရာ စာလံုး မ်ား ဆိုတဲ့ အုပ္စု ေအာက္မွာ၊ ယွဥ္တြဲ ျပီး ျမင္လိုက္ ရတဲ့၊ ၀န္း၀န္း ၀ိုင္း၀ိုင္း အခက္ အလက္ အစံု နဲ႕၊ အေရွ႕တိုင္း အကၡရာ ေလး ေတြ။  ဘင္ဂါလီ၊ တိဗက္၊ တမီးလ္၊ ဆင္ဟာလိ ၊ ျမန္မာ။ ေနပါအံုး.. ထိုင္း စာ အကၡရာ ေတြ လည္း၊ အဲဒီလို ၀န္း၀န္း ၀ိုက္၀ိုက္ ကေလး ေတြနဲ႕ ပါဌိပါဥ္သား ေတြ သံုးတာပဲ မဟုတ္လား ။ ဘာလို႕ မပါသလဲ  မသိ ။ ထားေတာ့။ ကိုယ္ နားလည္ တဲ့ ပညာရပ္ ေတြ မဟုတ္။

 ျမကန္သာ၊ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတး

ေရ၀င္ေျပးလွည့္၊ ေရေအးၾကည္စြာ

ကန္ပိုင္မာလ်က္၊ ၾကာေပါင္းထံုထံု

ငွက္မ်ိဳးစံုသည္၊ ဘံု၀တိ ံ သာ

နႏၵာေပေလာ၊ တူစြဟုတၱာ။ 

ကဗ်ာေလးကို၊ ျပန္ရြတ္ဆို ၾကည့္မိသည္။ ရိုးရွင္းသေလာက္ ၊ ခမ္းနားေသာ ေရွးျမန္မာကဗ်ာကေလး။ စပ္တဲ့သူကို၊ အမည္မသိ။ ေခတ္က၊ ၁၁ ရာစု ဆိုေတာ့၊ ပုဂံေခတ္ ထဲ က၊ က်က်န္ခဲ့ေသာ၊ စာတို ကေလး ျဖစ္မည္ေပါ့။ မွန္နန္းရာဇ၀င္ ထဲမွာ ပါတဲ့၊ တူရြင္းေတာင္ေျခ က၊ ျမကန္ ပဲ၊ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေဘးက ကပ္ရပ္ အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ ကေရာ.. ဘယ္သူ ျပန္ဆို ထားသည္ လည္းမသိ။

-Emerald lake- 

fed by a mountain stream, 

the waters enter running,

and circle cool and clear,

within unbreachable banks,

water lilies are fragrant

and all types of birds abound.

This is so like Nanda

that is in the heavens,

is this perhaps the self-same Nanda lake?

Unknown

11th century

အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ကေလး ကို ဖတ္ေနရင္း၊ အေတြး မွတ္ညဏ္ တခ်ိဳ႕၊  ျဖပ္ကနဲ လင္းလာသည္။ ဒီအဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ကေလး သည္၊  ျမန္မာျပည္ အိမ္က၊  စာအုပ္စင္ေပၚမွာ ရွိတဲ့၊  စာေရးဆရာၾကီး ဦး၀င္းေဖ(ျမဇင္) ရဲ ‘ ျမကန္သာ’ အဂၤလိပ္ ဘာသာျပန္ ကဗ်ာ ေပါင္းခ်ဳပ္ စာအုပ္ ကေလး ထဲက၊ မဟုတ္လား။ ၊ ဒါေတြ ဟာ၊ တကယ္ေတာ့၊  ျမန္မာ ေရွးကဗ်ာ စာေပ ေတြ ကို၊ ခက္ခက္ခဲခဲ ထဲထဲ ၀င္၀င္ ၊ ဘာသာ စကား ဆင့္ပြား ျပန္ဆို ခဲ့ ၾကတဲ့၊ ျမန္မာ စာဆို ပညာရွင္ၾကီးေတြ ရဲ႕၊ နရီ ကာရန္ အသံ ဖလွယ္မူ ဘာသာစကား အလွ ေတြပဲ ။ ဦးေဖေမာင္တင္၊ ေမာင္ျဖဴး၊ ေမာင္ထင္၊ မင္းသု၀ဏ္၊ ေဇာ္ဂ်ီ က စလို႕ ၊ အခု ဦး၀င္းေဖ တို႕ ပါရဂူ တို႕လို  ဘာသာစကား ကၽြမ္းက်င္ပိုင္နိုင္ တဲ့ စာဆို ပညာသည္ေတြ အထိ ... သူတို႕ေတြ၊ ၀တ္မွံဳ ထံုကူး လက္ဆင့္ကမ္း ခဲ့ ၾကရင္းနွင့္ပင္၊  ရွင္မဟာ ရဌသာရ၊ လက္၀ဲသုႏၵရ၊ နတ္သွ်င္ေနာင္၊ ျမ၀တီဦးစ ၊ မျမကေလး ၊ လွိဳင္ထိပ္ေခါင္တင္ စတဲ့၊ နန္းသံုးေတာ္၀င္ ေရွးျမန္မာ ကဗ်ာ စာဆိုေက်ာ္ ေတြ ရဲ႕ ၊  ျမန္မာ စာလံုး ၀န္း၀န္း ၀ိုင္း၀ိုင္း ေလး ေတြ သည္၊ ဘာသာေဗဒ စည္းေဘာင္ကို လြန္ေျမာက္ နိုင္ခဲ့ ၾကသည္။ တဂိုး လို စာဆိုၾကီးေတြရဲ႕ ဘဂၤါလီ အကၡရာ စာလံုး သြယ္သြယ္ယြန္းယြန္း ေတြ က၊ ျမန္မာအကၡရာစာလံုး ေတြ အျဖစ္၊ ျပည့္ျပည့္ ၀န္း၀န္း ထြန္းလင္း ခဲ့ ရသည္။ လယ္တီဆရာေတာ္ လို၊ ဦးေဖေမာင္တင္ လို ပညာရွိ ေတြ ေၾကာင့္၊ အနတၱလကၡဏာက်မ္း လို မွန္နန္းရာဇ၀င္ လို ၊ ပါဠိ စာေပ ၊ သင္သက္ကရိုက္ အကၡရာ ေတြက ၊ ေရာမအကၡရာ အဂၤလိပ္စာ ေတြ အျဖစ္၊ က်ယ္ျပန္႕ခဲ့ရသည္။

စာေပ အကၡရာ သေကၤတ ေတြ ဆိုတာ၊ အသံ ဘာသာ စကား ထက္ ပိုျပီး ထူးျခားေနတဲ့ အျပင္၊  အျမဲ တြဲလ်က္ လည္း မရွိ နိုင္ဘူး ဆိုတဲ့  အေၾကာင္းရင္း ေတြ ကို၊ ေစ့ငု ေနမိသည္။ အၾကမ္းဖ်င္း အားျဖင့္ေတာ့၊ ယဥ္ေက်းမူ လူ႕သမိုင္း တခု ရဲ႕ အက်ယ္အေျပာ အတိမ္အနက္ ကို ခ်င့္တြက္ ၾကည့္ နိုင္သည္ မဟုတ္လား။ ဒါဆုိရင္ ၊ သမိုင္း ဆိုတာ၊ စာေပပညာရွင္ေတြက ေဖာ္ညႊန္းခဲ့ တာလား.. စစ္ေသနာပတိ ၾကီး ေတြက ပံုေဖာ္ ခဲ့တာလား... ရွင္ဘုရင္ အၾကီးအမွဴး ေတြက ၾကံစည္ ခဲ့တာလား..အနုပညာသည္ ေတြ ၀န္းရံ တည္ေဆာက္ ခဲ့တဲ့ ယဥ္ေက်းမူ ေတြ ပဲ လား...။ ယဥ္ေက်းမူ နဲ႕ သမိုင္း  ဆိုတာ ...ခြဲျခားလို႕ မွ မရတာပဲ။

အဲဒီလို..ယဥ္ေက်းမူ နဲ႕ သမိုင္း ေတြ ဆင့္ေလာင္း ေပါင္းစပ္ ထား တဲ့၊ အမ်ိဳးသားယဥ္ေက်းမူ သမိုင္း ျပတိုက္ၾကီး ေနာက္တခု ကို ၊ မႏွစ္ေႏြ ကပင္၊ ေရာက္ခဲ့ ေသး သည္မဟုတ္လား...။

++++++++ 
 ျပည္လမ္း ေပၚမွာ ရွိတဲ့၊ ျပတိုက္သစ္ ၾကီး ရဲ႕ အေရွ႕က၊ ၀င့္ၾကြားဟန္ပို လွ တဲ့၊ ေယာင္တေစာင္း နဲ႕ အရုပ္ၾကီး သည္၊ ဓါးၾကီးကို ခါးၾကားခ်ိတ္လ်က္... ျမန္မာ့ အမ်ိဳးသား ယဥ္ေက်းမူ ေတြကို ၊ ေစာင့္ေရွာက္ ေန ေလဟန္...။

သူကသာ ဓါးၾကီး ခါးၾကားခ်ိတ္ေစာင့္ ေနေပမဲ့.. ျပတိုက္ကို လာသူက၊  ေလာေလာဆယ္၊ အ၀င္ေပါက္မွာ..ကိုယ္ တေယာက္ထည္း..။ အထဲမွာေတာ့..မိန္းကေလး တအုပ္ ကို လွမ္းျမင္ လိုက္သည္။ ေျခာက္ေသြ႕ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့..ေႏြေန႕လည္ခင္း တခု ေအာက္မွာ..သက္ေတာင့္ သက္သာ ထိုင္ရင္း စကားေျပာေနၾကတဲ့ အေစာင့္ ၀န္ထမ္း သံုး -ေလးေယာက္ ရဲ႕  ခပ္အုပ္အုပ္ ရီေမာသံက လြဲလို႕ သစ္ရြက္ ေျခာက္သံ ေတြ သာပဲ   ခပ္ရွဲရွဲ ။ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတာက  အထဲကို ကင္မရာ သယ္ခြင့္မရ ။ ဘာဆို ဘာမွ မသယ္ရ တဲ့ ။ အဲဒီေတာ့လည္း  ၀င္ေၾကး ၅၀၀ က်ပ္ေပးျပီး လက္ဗလာ  မ်က္စိကင္မရာ နဲ႕သာ  ရိုက္ ရ ေတာ့ သည္ ။ 

၀င္၀င္ခ်င္း အခန္းမွာ၊  မွန္ေဘာင္အသီးအသီး ခတ္ျပီး ခ်ိတ္ဆြဲ ျပသ ထားတဲ့ ၊ ေခတ္ေႏွာင္း ၊ ေခတ္ေဟာင္း၊ ေခတ္ေပၚ၊ ေခတ္ျပိဳင္ စာေရးဆရာ တခ်ိဳ႕ ရဲ႕ ျမန္မာ စာ လက္ေရးမူ ေတြက၊ ၀န္းပံု ၀ိုက္ပံု အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဆြဲပံု သတ္ပံု အျခားျခား ။ မွတ္ခ်က္ စာတို ေလး ေတြ တခုစီ နဲ႕။ အဲဒါေတြ အားလံုး ရဲ႕ ၾကားထဲ မွာ၊ ထင္ထင္ရွားရွားၾကီး ရွိေနတဲ့ ၊ ဆရာၾကီး ဦးေဖေမာင္တင္ ရဲ႕ ေၾကးရုပ္တု က၊  ျမန္မာ့စာေပ ကို ၊ ဘာသာေဗဒ အခ်ဳပ္အေႏွာင္က ၊ ေျဖလႊတ္ နိုင္ခဲ့ ျခင္း ရဲ႕ အစ ေပ ပဲ လား ။  

အဲဒီအခန္း နဲ႕ ကပ္ရပ္ ၊ ၀ါညိဳညိဳ အလင္းေရာင္ ခပ္မွိန္မွိန္သာ ေပးထားတဲ့  အခန္းၾကီးထဲကို ေရာက္သြားေတာ့၊ ေက်ာထဲမွာ စိမ့္တက္သြား သည္။  နီက်င္က်င္ ဟသၤာျပဒါး ေတြ ေပၚမွာ၊ ေရႊေရာင္ေတြ  လြင့္ပ်ယ္စ ျပဳေနတဲ့  သီဟာသန ပလႅင္ၾကီး က၊ ခန္းလံုးျပည့္ ။ လန္ဒန္ျပတိုက္ၾကီး ဆီ သယ္ယူ သြားျပီး မွ ၊  ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ျပီး ၊ လက္ေဆာင္ ပို႕ေပး ခဲ့တဲ့၊ ဘိလပ္ျပန္ ပလႅင္ၾကီးေလ။ သီေပါဘုရင္ စစ္မရွံဳးခင္က ေတာ့ အာဏာ စက္ ေတြ ထက္ရွ ခဲ့မဲ့ ၊ ထိုင္ခံ ၾကီးေပါ့။   ဒီ ရာဇပလႅင္ၾကီးေပၚကေန   ေတာင္စြယ္ေနကြယ္မွာ သတ္ေစ... လို႕ ၊ အသက္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေသခဲ့ ၾကရ မလဲ ။ ဒီပလႅင္ၾကီးရဲ႕ ေအာက္ကေန ၊  အသနားခံေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ ၊  ျပံဳးေပ်ာ္ေက်နပ္ေနမဲ့ ခ်ီးျမွင့္ ေျမွာက္စားမူေတြ ၊ကြယ္၀ွက္ ဖံုးဖိ ျမိဳသိပ္ထားတဲ့ ရြံရွာ စက္ဆုပ္မူေတြ ၊ ေမာ္ဖူးေနတဲ့ အလိမ္အညာ လက္စံုမိုး ေတြကို  ျမင္ေယာင္ ခံစားၾကည့္ ေတာ့.... သမိုင္း ရဲ႕ အရသာ ဆိုတာ  ဒါပဲ ထင္ပါရဲ႕။

ေနအံုး .. အာရံုထဲမွာ စြဲထင္က်န္ ေနခဲ့တဲ့ ၊ ဒီလို ပလႅင္ၾကီး ေနာက္တခု ရွိေသးသည္။ အဲဒီ တရုတ္နိုင္ငံ ပီကင္းျမိဳ႕ေတာ္ က၊ ပလႅင္ၾကီးဆီ ကိုေတာ့၊ လူကိုယ္တိုင္ ေရာက္ခဲ့ ျခင္း မဟုတ္။ ေနာက္ဆံုးဧကရာဇ္ကေလး ပုရီ က၊  အျမင္အာရံုေတြက တဆင့္ ေခၚသြားခဲ့ ျခင္းသာ။ စစ္တင္မက၊ စနစ္ပါ ရွံဳးသြားခဲ့တဲ့၊ တရုတ္ ပေဒသရာဇ္ ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ဘုရင္ ကေလး ခမ်ာ၊ သူ ထိုင္ဖူး ခဲ့တဲ့၊ ပလႅင္ၾကီးဆီကို၊ စက္ဘီးကေလးစီးျပီး ၊ မၾကခဏ လာၾကည့္ တတ္သည္။ လူလစ္တဲ့ အခ်ိန္  ပလႅင္ၾကီးေပၚကို တက္ ၾကည့္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနတုန္း အနားကို ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားငယ္ေလး တေယာက္ကို ဒါ သူ ငယ္ငယ္က ထိုင္ဖူးတဲ့ ပလႅင္ၾကီး လို႕ ေျပာေတာ့ ယံုၾကည္စရာ ဘယ္မွာ ရွိမလဲ။
 ပုရီ အတြက္ေတာ့..သမိုင္းဆိုတာ...မယံုနိုင္စရာ ေလာကဓံ တရားရဲ႕ အလွည့္အေျပာင္းေတြ။

ဒုတိယ ထပ္က   ျမန္မာ့ ဂီတ ပစၥည္းေတြ  တိုင္းရင္းသားရိုးရာ အသံုးအေဆာင္ေတြက  စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းလွ  ျပခန္း သက္သက္ သာ ၊ ဆန္လွသည္။ လူေျခ လည္း ပုိျပီး တိတ္ဆိတ္ေနသည္။  အခန္း အျပင္ ေထာင့္တေနရာ မွာ  အေရာင္မွိန္မိွန္ ရိုးရိုးအ၀တ္အစား သနပ္ခါးဘဲၾကား နဲ႕  ၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသမီး တေယာက္  ေန႕လည္စာ စားျပီးစ ထင္ရဲ႕.... ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြကို စီရင္း လက္သုတ္၀တ္ တခ်ိဳ႕ကို  ျပတင္းသံဇကာမွာ ေနလွမ္းေနသည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္း  အတြင္းက်က်  ေထာင့္တခု ရဲ႕  ခံုတန္းရွည္တခု ေပၚမွာေတာ့   စြပ္က်ယ္ ၀တ္ထားတဲ့ ၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသား တေယာက္ လဲေလွာင္း အိပ္စက္ေနေလရဲ႕။

အသိတေယာက္က  ဓါတ္ေလွခါး မသံုးနဲ႕ လို႕  သတိေပးတာေၾကာင့္  တတိယထပ္ကို တက္ဖို႕ ေလွခါးနား အေရာက္မွာ  နိုင္ငံျခားသား အဖြဲ႕တဖြဲ႕ တက္လာတာကို ျမင္လုိက္သည္။ တခ်ိဳ႕က အနားက သန္႕စင္ခန္းထဲ ကို ၀င္သြားၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ  “နိုင္ငံျခားသားမ်ား အတြက္သာ” ဆိုတဲ့.. သန္႕စင္ခန္း ရဲ႕ ဆိုင္းဘုဒ္ေလး ကို သတိထားလိုက္ မိသည္။

တတိယထပ္ မွာက   နန္းတြင္း အသံုးအေဆာင္  ရတနာ စိန္ၾကဳပ္  ပခ်ဳပ္ အုပ္ခြက္ ေတြ။ ကတၱီပါခင္း မီးထိုး ထားတဲ့ ၊ ျပခန္း ျပတင္းေလး တခု ေပၚက၊ အမ်ိဳးအမည္ မခြဲျခားတတ္တဲ့ ၊ ရတနာစိန္ေက်ာက္ေတြ အျပည့္ နဲ႕ နန္းသံုးပစၥည္း တခု ရဲ႕ ေနာက္မွာ၊ ၀န္ထမ္း တေယာက္ ထင္ပါရဲ႕ ..  မီးၾကိဳးေတြ ေအးေအးလူလူ တေယာက္တည္း ျပင္ေနတာ ေတြ႕ရသည္။ ဒီပစၥည္းေတြ ရဲ႕ လံုျခံဳေရးက ၊ ဒီေလာက္ေတာင္ပဲ စိတ္ခ် လြယ္ကူ စရာ ေကာင္း ေန လို႕လား... ဒါမွ မဟုတ္... စိတ္ခ် လက္ခ် ထားနိုင္တဲ့ ရတနာ စိန္ေက်ာက္ ေတြပဲ မို႕လား   ေတာ့ မသိေလ။

ဧျပီလလယ္ ရဲ႕ ေန႕လည္ ေန အပူရွိန္ က ၊ ျပင္းလွသည္။   စတုတၱထပ္ကို ေရာက္ေတာ့ ေခၽြးစီးေတြ ျပန္လာလို႕ ၊ ေလေအးေပးစက္ၾကီး နားမွာ ခဏ သြားကပ္ေန ရ သည္။ ဒီ အထပ္မွာက ၊ ပန္းခ်ီ လက္ရာေတြ ဆိုေတာ့ ၊ အခ်ိန္ယူျပီး ၾကည့္ ခ်င္သည္။ ဦးဘၾကည္  ဦးေငြကိုင္ က စလို႕   ေခတ္ေပၚ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြ အထိ အေတာ္ေတာ့ စံုလွသည္။ အပူ ျပင္းထန္၊ စိုထိုင္းဆ ျမင့္လြန္းတဲ့ ၊ ရန္ကုန္ ရာသီဥတု နဲ႕ ၊ ဒီလို ဒီေလာက္ပဲ ထိန္းသိမ္းထားနိုင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ၊   ပန္းခ်ီကား ေတြ  ၾကာရွည္ခံပါ့မလား လို႕၊ ပူမိျပန္သည္။

အေပၚဆံုးထပ္ကို ဆက္မတက္ခ်င္ေတာ့။ ေအာက္ထပ္ကို ျပန္ဆင္းလာခဲ့သည္။ ေအာက္ဆံုးထပ္က၊ လက္မူပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္ေလးထဲ မွာ၊ ျမန္မာတီးလံုးသံ ေလး ခပ္ျငိမ့္ျငိမ့္ ျပန္႕လြင့္ေနသည္။  အခုန အေပၚထပ္မွာ ျဖပ္ကနဲ သာ ျမင္လိုက္ရတဲ့  နိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားအုပ္စုက၊ ေဟာဒီ ေအာက္က ဆိုင္မွာ ၊  ပစၥည္းေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ ေနၾက တာပါလား။ သူတို႕ အတြက္၊ အေပၚထပ္ေတြ မွာ၊ ဘာမွ စိတ္၀င္တစား အခ်ိန္ေပး ၾကည့္ရွဳခ်င္စရာ မေတြ႕ ၾကဘူး ထင္ပါရဲ႕။

++++++

အိတ္ထဲက ၊ ဖံုးျမည္လာေတာ့ မွ၊ ျပတိုက္ထဲက  ထြက္ဖို႕ အခ်ိန္တန္ ျပီ ဆိုတာကို ၊ သတိ ထားလိုက္မိသည္။ ညေန ၅ နာရီမွာ၊ လန္ဒန္က မိတ္ေဆြ တေယာက္ နဲ႕ ျပတိုက္ အထြက္မွာ ဆံုဖို႕ ခ်ိန္းထားသည္။  ေလထု ကို ထိန္းညိွ ထားတဲ့ စိမ့္ေအး ေနတဲ့ ျပတိုက္ထဲ မွာ၊ အခုမွ ခ်မ္းဖို႕ သတိရ လာသည္။ ပခံုးေပၚမွာ တင္ထားတဲ့ အေႏြးထည္ ကို၊ လက္လွ်ိဳ ၀တ္ လိုက္ရင္း ၊ ျမကန္သာ ကဗ်ာ ေလး ကို၊ ဓါတ္ပံု ရိုက္ဖို႕ကို လည္း၊ ကံေကာင္းလို႕ ၊ ခုမွ သတိရ ေတာ့သည္။ 

လန္ဒန္ျပတိုက္က ျပန္အထြက္၊  အလည္ေခါင္ ခန္းမက်ယ္ၾကီး ထဲ ကို အျဖတ္ မွာ ၊ ဥဒဟို သြားလာေနၾကတဲ့၊ ျပတိုက္လာ ဧည့္သည္ ေတြ ၊ ခရီးသြားေတြ ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ၊ လက္ေဆာင္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြ ၊ နားေနဖို႕ ဆိုဖာ ထိုင္ခံု ေတြ၊  လမ္းညႊန္ ဆိုင္းဘုဒ္ ေတြ ကို ၾကည့္ရင္း၊ က်ား နဲ႕ မ သေကၤတ ေလး ခြဲ ျခားတဲ့ ၊ သန္႕စင္ခန္း သို႕ ဆိုတာ ေလးကို ျမင္မွ ၊ အေပါ့အပါး သြားဖို႕ သတိရ သည္။ က်ား နဲ႕ မ  တင္မက၊ ကိုယ္လက္မသန္စြမ္းသူ ေတြ အတြက္ပါ ၊ သီးသန္႕ျပဳလုပ္ေပးထားတဲ့ သေကၤတ အမွတ္အသားေလး ကို ျမင္ေတာ့ ၊ နိုင္ငံျခားသားမ်ား အတြက္သာ ဆိုတဲ့ ျမန္မာျပည္ အမ်ိဳးသားျပတိုက္က ဆိုင္းဘုဒ္ကေလးကို ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္ေယာင္လိုက္မိ ေသးသည္။ 

အိတ္ထဲက ဖံုးက၊ ထပ္ျမည္လာျပန္ သည္။ အျမန္ ထြက္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။   လန္ဒန္ျပတိုက္ ထဲ ကေရာ၊ ရန္ကုန္ ျပတိုက္ထဲ ကေရာ.. ပီကင္းျပတိုက္ ထဲ ကေရာ... ထြက္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။

ေကသြယ္

၁၇ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၂

( ၂၀၀၉ ခုနွစ္က ေရးခဲ့ေသာ စာကို အနည္းငယ္ ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ ထားျခင္းျဖစ္သည္)

◦

ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ျပတိုက္ မ်ား