နႏၵာသိန္းဇံ.....ေနာင္တ ကင္းရာ သုိ႔

ေနာင္တ ကင္းရာ သို႕ သြား ခဲ့ ျပီ ျဖစ္ေသာ ဆရာ ဦးသိန္းဇံ  အမွတ္တရ..

တြင္းနက္နဲ ့၀ဲအလွည့္

(၁)

သူေျပာေနတဲ ့အေၾကာင္းအရာကို ၾကားဖူးၿပီးျဖစ္ေပမဲ ့ သူ ့ဇာတ္အခင္းအက်င္းက မူရင္းႏွင့္ အတန္ငယ္ ကြဲလဲြေနတဲ ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္က နားစိုက္ေထာင္ေနပါတယ္။ သူ ့ဇာတ္အခင္းအက်င္းက ဒီလိုပါ။

သဲကႏၱာရႀကီးကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ခရီးသြားၾကမည့္ ခရီးသည္တစ္စုဟာ ေန ့အခ်ိန္မွာ ပူျပင္းလြန္းတဲ ့အတြက္ အပူသက္သာတဲ ့ေနရာတစ္ခုမွာ နားေနၾကတယ္။ သူတို ့က ညလထြက္လာတဲ ့အခ်ိန္မွ ခရီးဆက္မယ္လို ့သေဘာတူထားၾက တယ္။

လထြက္လာတဲ ့အခ်ိန္မွာ ခရီးသည္ေတြက ခရီးထြက္ဖို ့ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ အဲဒီ ခရီးသည္ေတြထဲက လူငယ္တစ္ဦးဟာ ခရီးမဆက္ခင္ ေျခေထာက္မွာ ဒဏ္ရာအနည္းငယ္ရေနတဲ ့ သူ ့ရဲ ့ကုလားအုပ္ကို ေကာင္းေကာင္းသြားႏုိင္ မသြားႏုိင္ စမ္းသပ္တဲ ့အေနနဲ ့အနီး၀န္းက်င္ကို လွည့္ၿပီးေမာင္းၾကည့္တယ္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းအေရာက္မွာ တြင္းႀကီးတစ္တြင္းကို ေတြ ့တယ္။ ဒါနဲ ့ကုလားအုပ္ေပၚကဆင္းၿပီး တြင္းႀကီးထဲ ငံု ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လေရာင္ေၾကာင့္ ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္လင္းလက္ေန တဲ ့အရာေတြကို တြင္းႀကီးေအာက္ေျခမွာ ျမင္ေနရတယ္။ ဒီလူငယ္က အဲဒီ ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ အရာေတြဟာ အင္မတန္ တန္ဖိုး ရွိတဲ ့စိန္တံုးေတြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြလို ့ထင္ေနတာ၊ ဒါေၾကာင့္ ကုလားအုပ္ေပၚျပန္တက္ၿပီး သူ ့လူေတြဆီကို အျမန္ျပန္ လာၿပီး တြင္းႀကီးထဲက အရာေတြအေၾကာင္း၊ အဲဒီ တြင္းထဲဆင္းဖို ့ ရသမွ်ႀကိဳးေတြ ယူခဲ ့ဖို ့အေၾကာင္းေျပာတယ္၊ ရသမွ်ႀကိဳး ေတြယူၿပီး တြင္းႀကီးဆီကို သြားၾကတယ္။ ေစာေစာက လူငယ္ဟာ ရသမွ်ႀကိဳးေတြကို ဆက္ၿပီး အရင္အဦးတြင္းႀကီးထဲကို ဆင္း တယ္။ တြင္းက ထင္ထားတာထက္ ပိုၿပီးနက္ေနေတာ့ ႀကိဳးက ေအာက္ကို မေရာက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ ့အေပၚကလူေတြက ႀကိဳးစားၿပီး ႀကိဳးကိုဆက္တယ္၊ ေနာက္ဆံုးမွာ မိမိတို ့၀တ္ဆင္ထားတဲ ့အ၀တ္အစားေတြကိုပါ ႀကိဳးအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကတယ္။

မၾကာခင္ ေစာေစာက လူငယ္ဟာ တြင္းေအာက္ေျခကိုေရာက္တယ္၊ ေရာက္ေတာ့မွ သူထင္ထားတာနဲ ့တကယ့္လက္ေတြ ့ဟာ တျခားစီျဖစ္ေနတာကို ေတြ ့ရတယ္။ တကယ္က လေရာင္ေၾကာင့္ သူျမင္ခဲ ့ရတဲ ့ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ အရာ ေတြဟာ စိန္တံုးေတြ မဟုတ္ဘဲ လေရာင္ေၾကာင့္ လင္းလက္ေနတဲ ့ေႁမြမ်က္လံုးေတြျဖစ္ေနတာတဲ ့။ ဧရာမေႁမြႀကီးေတြ တြင္းရဲ ့ ေအာက္ေျခမွာ စုၿပံဳေနၾကတာတဲ့။ အေပၚကေနၿပီး တြင္းထဲကို ငံု ့ၾကည့္ေနသူေတြကလည္း အဲဒီ ေႁမြမ်က္လံုးေတြကို တကယ့္ စိန္ေတြလို ့ထင္ၿပီး ဆင္းဖို ့တကဲကဲ လုပ္ေနၾကတယ္။ ေအာက္ေရာက္သြားတဲ ့လူငယ္က အေပၚကလူေတြကို “ေဟး မဆင္းၾက နဲ ့... စိန္ေတြမဟုတ္ဘူး၊ ေႁမြေတြ ... ေႁမြေတြ...” လို ့လွမ္းေအာ္ေျပာတယ္။ ဒီလိုေအာ္တာကို အေပၚက လူေတြက သူတို ့ကို ဆင္းမလာေစခ်င္လို ့... စိန္ေတြကို မရေစခ်င္လို ့ေအာ္တာလို ့ထင္ၿပီး တစ္ဦးေသာသူက စိန္ေလာဘတက္ၿပီး ဆင္းလုိက္သြား တယ္။ ပထမဆံုး လူငယ္ရဲ ့အသံေပ်ာက္သြားတယ္၊ ေႁမြေပါက္ခံရလို ့ေသသြားတာျဖစ္မွာေပါ့၊ ေအာ္သံမၾကားရဘဲ ဆိတ္ၿငိမ္ေန တာကိုပဲ တျခားလူေတြက သူတစ္ဦးထဲ စိန္ေတြကို ႀကိတ္ၿပီးယူေနတာလို ့ထင္ေနတယ္။ အေပၚက ၾကည့္ေတာ့ လေရာင္မွာ တကယ္ပဲ စိန္ေတြလို ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြလို ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ လက္ေနတာ ျမင္ရေတာ့ ေအာ္ေျပာသူရဲ ့စကားကို မယံုႏုိင္ဘူး ေပါ့။

ဒုတိယဆင္းသြားသူကလည္း ေအာက္ေရာက္ေတာ့ တကယ့္ေႁမြေတြျဖစ္မွန္း သိရတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ပထမ ဆင္းသြားသူလိုပဲ အေပၚကို ေအာ္ေျပာတယ္။ “ ဆင္းမလာၾကနဲ ့၊ စိန္ေတြမဟုတ္ဘူး၊ ေႁမြေတြ...” လို ့ေအာ္တယ္၊ ဒါေပမဲ ့ လည္း အေပၚက လူေတြက ... ဒီေကာင္ေတြ တို ့ကို ေ၀မွ်မေပးခ်င္တာနဲ ့ႀကိတ္ၿပီးစိန္ေတြကို ယူေနၾကၿပီလို ့ထင္တယ္။ ဒီလို အထင္နဲ ့တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လိုက္ဆင္းၾကတယ္။ ဆင္းသူတုိင္းက ေအာက္ေရာက္ရင္ အေပၚက လူေတြကို “ မဆင္း နဲ ့၊ စိန္ေတြမဟုတ္ဘူး၊ ေႁမြေတြ...ေႁမြေတြ...” လို ့ေအာ္တယ္။ ေအာ္သူက ေအာ္ေျပေပမဲ ့ ဆင္းသူကလည္း ဆင္းလုိက္တာပဲ၊ ဒါနဲ ့ေနာက္ဆံုးမွာ ခရီးသည္အားလံုးဟာ အဆိပ္ျပင္းထန္လွတဲ ့ေႁမြေတြရဲ ့အစား အမ်ိဳခံရၿပီး အသက္ကုန္သြားၾကတယ္...တဲ ့။

ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား၊ ‘ ဃရာ၀ါသ ကိစၥျမားေျမာင္ လူတို ့ေဘာင္’ ဆိုတာေလ။ အင္မတန္မွ ဒုကၡေတြ မ်ားတယ္၊ အိမ္ေထာင္က်ၿပီေဟ ့ဆိုတာနဲ ့တစ္ေန ့ၿပီးတစ္ေန ့သားကိစၥ၊ သမီးကိစၥ၊ မယားကိစၥ၊ ေယာကၡမကိစၥ၊ ဟိုလူ ့ကိစၥ၊ ဒီလူ ့ကိစၥ၊ ဟိုအေရးကိစၥ၊ ဒီအေရးကိစၥေတြနဲ ့ ႐ွဳပ္လုိက္တာမွ အသက္ရွင္ခုိက္ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ အဓိပၸါယ္ရွိေအာင္ မေနရေတာ့ ဘူး။ စကားတစ္ခုရွိတယ္။ လူ ့ဘ၀ျဖစ္စဥ္မွာ အျဖစ္အပ်က္ သံုးခုရွိတယ္တဲ့၊ ေမြးဖြားျခင္း၊ အသက္ရွင္ေနထုိင္ျခင္းနဲ ့ေသျခင္း ဆိုတာပဲတဲ ့။ “ ေမြးဖြားခဲ့တာကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ေသျခင္းတရားနဲ ့ႀကံဳလာေတာ့ တုန္လွဳပ္ေျခာက္ျခားလာတယ္။ ဘ၀မွာ အသက္ရွင္ေနခုိက္ ေနဖို ့ေတာ့ ေမ ့သြားတယ္” ဆိုတဲ ့စကားေပါ့။ အမွန္က ဘ၀အသက္ရွင္ခုိက္ ေနဖို ့ကို ေမ ့တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေနဖို ့ကို အခ်ိန္မရ ျဖစ္သြားတာ။ သားကိစၥ၊ မယားကိစၥ၊ စီးပြားေရး ႀကီးပြားေရးကိစၥ ကိစၥေပါင္းစံုနဲ ့ အဓိပၸါယ္ရွိ ေအာင္ ေနဖို ့အခ်ိန္မရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ဃရာ၀ါသဆိုတဲ ့အိမ္ေထာင္သားေမြး အလုပ္ကို မလုပ္ၾကနဲ ့၊ မိန္းမမယူၾကနဲ ့ အင္မတန္ဒုကၡမ်ားတယ္လို ့ေရွးလူႀကီးေတြက ေျပာခဲ ့ၾကတာပဲ။ ဒါေပမဲ ့... ေစာေစာက တြင္းႀကီးထဲဆင္းတဲ ့ပံုျပင္ထဲက ေအာ္ေျပာသူေတြလိုေပါ့ဗ်ာ။ ဆင္းမလာၾကနဲ ့လို ့ေရွ ့က ေအာ္ေပမဲ ့ေနာက္လူကလည္း ဆင္းတာပဲ။ အဲဒီအတုိင္းပဲ၊ ေရွ ့က လူေတြက အိမ္ေထာင္မျပဳၾကနဲ ့၊ မိန္းမမယူၾကနဲ ့လို ့ေျပာေပမဲ ့... ေနာက္လူေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကတာပဲ၊ မိန္းမယူျဖစ္ေအာင္ ယူေတာ့တာပဲ။ ဒုကၡတြင္းႀကီးအေၾကာင္း အစဥ္အဆက္ သတိေပးေျပာသူက ေျပာေပမဲ ့ခုန္ခ်သူကလည္း ခုန္ခ်ေနတာပဲ။ တစ္ဦးၿပီးတစ္ဦး စဥ္ဆက္ ခုန္ခ်လ်က္ေပါ့ဗ်ာ...။

(၂)

သူက ဆက္ေျပာျပန္ပါတယ္။ “ က်ဳပ္တို ့ဗုဒၶစာေပမွာ ဥပမာတစ္ခုရွိတယ္ဗ်။ ဘာလဲဆိုေတာ့ သံသရာဆုိတဲ ့ ေရျပင္က်ယ္ၾကီးဟာ က်ယ္၀န္းလွတဲ ့အတြက္ ကူးေျမာက္ဖို ့ခက္ခဲရတဲ ့အထဲ ‘ ၀ဲ ’ ဆိုတာ ရွိေသးတယ္တဲ ့။ ေရျပင္က်ယ္ႀကီး မွာ ရွိေနတဲ ့၀ဲလွည့္ေနတဲ ့အထဲေရာက္သြားရင္ အဲဒီ၀ဲက လွည့္ပတ္စုတ္ယူ ဆြဲေဆာင္သြားတာ ျပင္းထန္လို ့အဲဒီ၀ဲထဲကေန ျပန္ထြက္ဖို ့ေပၚလာဖို ့သိပ္ခက္ခဲတယ္။ မာတုဂါမဆိုတဲ ့မိန္းမဟာ အဲဒီေရျပင္က်ယ္မွာ ရွိတဲ ့၀ဲနဲ ့တူတယ္တဲ ့ဗ်။ အဲဒီမိန္းမရဲ ့ အခ်စ္၊ အႀကိဳက္၊ အမူအႏြဲ ့မူယာမာယာထဲေရာက္သြားလို ့ကေတာ့ ေယာက္်ားတစ္ဦးအဖို ့ျပန္ေပၚလာဖို ့မလြယ္ေတာ့ဘူး၊ အမယ္... ဒီလိုမာတုဂါမ မိန္းမရဲ ့အဖမ္းအယူခံရၿပီး တဏွာရာဂ ၀ဲႀကီးထဲ ေရာက္ရတာကိုပဲ ေယာက္်ားဆိုတဲ ့သူက ဂုဏ္ယူေန တတ္ေသးတယ္။ ငါ ့မွာ မိန္းမေတြ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ ့႐ုပ္လကၡဏာရွိလို ့၊ ငါကေတာ္တဲ ့တတ္တဲ ့ေယာက္်ားျဖစ္လို ့၊ အစြမ္းအစရွိတဲ ့သူမို ့လို ့မိန္းမေတြက ငါ့ကို ႀကိဳက္တာ...ဆိုၿပီး မိန္းမ၀ဲထဲ ေရာက္တာကိုပဲ ဂုဏ္ထူး၀ိေသသလို ့ထင္တတ္ေသး တယ္တဲ ့ဗ်၊ အင္း... ရွိေစေတာ့၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေထာင္ေရးဆိုတဲ ့ဃရာ၀ါသ ၀ဲထဲနစ္ျမဳပ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ထြက္စရာလမ္းက အခက္သားလား၊ ေျပာခဲ ့တဲ ့အတုိင္း သားေကၽြးမွဳ၊ မယားေကၽြးမွဳ၊ ဂုဏ္သိကၡာ ရရွိေရးဆိုတဲ ့အမွဳကိစၥေတြနဲ ့လုပ္လုိက္ရတဲ ့ စီးပြားေရး၊ ႀကီးပြားေရးေတြ ၿပီးႏုိင္တယ္ရယ္မရွိဘူး။ ဆံုးႏုိင္တယ္ရယ္ မရွိဘူး...။”

(၃)

အထက္ပါ သူ ့စကားေတြကို နားေထာင္ရင္းက ကၽြန္ေတာ့္ညာဘက္တြင္ထိုင္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ နားေထာင္ ေနတဲ ့ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ လူပ်ိဳႀကီးကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူက လွဳပ္ရွားလာၿပီး အသံခပ္နိမ့္နိမ့္နဲ ့“ က်ဳပ္ကေတာ့ တြင္း နက္ႀကီးထဲ အတင္းခုန္ခ်ခဲ ့တာပဲ၊ ဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး မက်တာလဲ မသိပါဘူးဗ်ာ။ ၀ဲေတြစုပ္ခ်င္လည္း စုပ္ဆိုၿပီး ေမွ်ာလိုက္လာတာ ဘယ္၀ဲကမွလည္း က်ဳပ္ကိုယ္ကို ဆြဲယူမသြားဘူး။ အဲဒီအျဖစ္ဟာ ကံေကာင္းတာလား၊ ကံဆုိးတာလား ... ေျပာစမ္းပါအံုး...” ဟု ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာေနပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို ထိုေန ့က ခ်က္ခ်င္း စကားမတံု ့ျပန္ႏုိင္ခဲ ့ပါ။ ‘ ၀ဲ ’ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ အလွည့္အပတ္၊ အညာ အလိွဳင္း၊ အၿဖီးအျဖန္း ေတြနဲ ့မိန္းမကို ဆက္ဆံတတ္တဲ ့‘ ေယာက္်ား ’ ကို အလကၤာျပဳရင္ေကာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလားလို ့ေတြးေနမိ တဲ ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ဃရာ၀ါသ ကိစၥျမားေျမာင္ လူတို ့ေဘာင္ဆိုတဲ ့အတုိင္း မ်ားေျမာင္လွတဲ ့ျပႆနာေတြၾကားမွာ ျပဳမိ မွား၊ ေျပာမိမွားျခင္းေတြနဲ ့ရလိုက္ရတဲ ့မဆံုးႏုိင္တဲ ့‘ ေနာင္တ ’ ေတြ အေၾကာင္းကို ... အေတြးဆန္ ့ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။

(Perfect ႏုိ၀င္ဘာ၊ ၂၀၀၈)

◦

နႏၵာသိန္းဇံ.....ေနာင္တ ကင္းရာ သုိ႔

မိုးဦးဆုေတာင္း

မိုးဦး ဆုေတာင္း

( မင္းသု၀ဏ္)

အိုက္လွ ပူလွ.. ေနခက္လွဟု..

ေန႕ည ညည္းကာ..တို႕သူငါ သည္..

ရြာပါ မိုးမင္း တမ္းတ လ်က္..

တတမ္းတတ..ႏြမ္းလ်လ် ႏွင့္..

မိုး၀ ေမွ်ာ္ကာ ေနၾကရာ၀ယ္..

တက္လာ တိမ္ပုတ္..ေနာက္ေတာင္က..

တက္လာ တိမ္ပုတ္..မိုး၀ အုပ္ေသာ္..

မလွဳပ္ယွက္သာ ပိုအိုက္လာသည္

ရြာပါ မိုးမင္း တမ္းတျမဲ...

တမ္းတ ခိုက္မွာ..မိုးေဒ၀ါသည္

မ်က္ႏွာေပါက္ဆိုး ..ရွစ္ေခါက္ခ်ိဳး ႏွင့္..

ဂ်ိဳးဂ်င္း ဟိန္းေဟာက္..ခ်ဴန္းျခိမ္း ေပ်ာက္သည္

ေအာက္မွာ ဂၽြမ္းထိုး ..ဒို႕အမ်ား..

မိုးၾကိဳး ျပစ္မွာ ပါေလ လား...

မိုးျဖဴ မစဲ..မိုးမဲ မရြာ

ေရွးဆရာ တို႕ မိန္႕မွာ သည့္ တိုင္း..

တပိုင္း မွန္ကန္..တပိုင္း က်န္သည္..

မွန္ပါေစေတာ့ ေရွးစကား

မိုးျဖဴ ရြာသြန္း ပါေစသား..

ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စား..လူအမ်ား..

မိုးျဖဴ ရြာပါ့..ခုမနား

ကယ္ပါ..ယူပါ.. အို နတ္ မ်ား....။

ဒီကဗ်ာေလး ကို.. ဒီေနရာ...နီဇူလိုင္ ရဲ႕ ဘေလာ့ ကေန ယူ ျပီး ျပန္တင္ ပါတယ္။ ဆရာၾကီး မင္းသု၀ဏ္ ရဲ..အဲဒီ ကဗ်ာေလး ကို.. အဲဒီ တုန္းက.. လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္က.. ဆင္ဆာ ျဖတ္ခဲ့ တယ္ လို႕ ဆိုတယ္...။ ဆင္ဆာမင္း မ်ား.. အေတာ္ ညဏ္ေျပးေလ သလား.. ဘာမွန္း ညာမွန္း မသိ.. အေၾကာက္လြန္ ေလ သလား..။

မိုးျဖဴ ေတြ ေရ... ရြာသြန္းပါေတာ့... ။

◦

မိုးဦးဆုေတာင္း

အင္တာနက္ကေဖးကို ခံစားျခင္း

ဒီေန႕.. ေကာင္းကင္ က.. စာတိုေလး တပုဒ္ကို ဖတ္ျပီး.. သေဘာက်ေန မိတယ္။ စာေရးသူ “ငယ္ေသြး” ေပး လိုက္ တဲ့ ရသ ကိုတင္မက.. သရုပ္ေဖာ္ လိုက္တဲ့ ျမင္ကြင္း.. အေငြ႕အသက္.. အထိအရွ ေတြကိုပါ.. အတိုင္းသား ျမင္ေတြ႕ ခံစား လိုက္ရတယ္။ ၂ မ်က္ႏွာေလာက္ စာတိုေလး ထဲမွာ.. ေခတ္ နဲ႕လူမူဘ၀ ေတြကို .. အသာ အယာေလး ေရးျခယ္သြား လိုက္တာ.. ဘာမွ မဟုတ္သလိုပဲ။ ေတြးၾကည့္ ေတာ့မွ… ဟုတ္ လိုက္တာ..။ ျမင္ၾကည့္ေတာ့မွ..လူေတြ..ဘ၀ေတြ..ဒီကေဖး ဆိုင္ေလး နား မွာပဲ..။

အင္တာနက္ ကေဖး တဲ့။

“အစ္ကို .. အင္တာနက္ႀကီးမွာ ႀကိဳက္တာ လုပ္၊ ႀကိဳက္တာေမးလို႔ ရတယ္ဆို။ ..
ဟုတ္လား။”
“အင္း .. ရတယ္လို႔ ေျပာလို႔ ရတာေပါ့ကြာ။” ဟု ခပ္ေလးေလး ေတြးေတြးပင္
ကၽြန္ေတာ္ ေျဖလိုက္သည္။ ဒါနဲ႔ သူက ဆက္ၿပီး …..
“ဒါဆို အဲဒီ ေကာင္ႀကီးကို
ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ဘယ္မွာလည္းလို႔ ေမးလို႔ ရမလား။”
“ဟင္ … ”
ကၽြန္ေတာ္
ငိုင္က်သြားည္ဟု ထင္ပါသည္။
“အလကား ေလွ်ာက္ေျပာတာပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွာလို႔
မရႏိုင္ေလာက္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဆိုင္ရွင္ လွမ္းေခၚ ေနၿပီ။ သြားေတာ့မယ္ဗ်ာ။” ဟု
ဆိုကာ ေျပးထြက္သြားသည္။

သမရိုးက် ဆန္စြာပဲ အရာရာ ေနာက္က် ေနခဲ့တဲ့.. လူမူ ဘ၀ ေတြ ထဲကို.. အင္တာနက္ ဆိုတဲ့.. ပဥၥလက္ စေကၠာမ ၾကီးတခု ေရာက္လာ ေလ ေတာ့.. အုတ္ အုတ္သဲသဲ.. ရွဳပ္ရွဳပ္ ခဲခဲ ျဖစ္ ေန ရတဲ့.. အျဖစ္ေတြပါ။ သူ႕ဟာေလး ဖတ္လိုက္မွ..ျပီးခဲ့တဲ့ လေတြထဲက.. ျမန္မာျပည္ အထက္ပိုင္း ျမိဳ႕ၾကီး တခု က..အင္တာနက္ ကေဖး မွာ ခဏ အင္တာနက္ ၀င္သံုး တုန္း ၾကံဳခဲ့ရတဲ့..ရီစရာ ေလးကို လည္း သတိရသြားတယ္။

ရန္ကုန္ လိုေတာ့ မဟုတ္..။ ဆိုင္ထဲမွာ..တကယ္ အမွန္အကန္ အင္တာနက္ သံုးသူက.. ရွိလွမွ.. ကိုယ္နဲ႕ဆို ၃ ေယာက္ေလာက္ ရယ္။ က်န္တာေတြက.. အပူ ေရွာင္ရင္း.. မေအးလွ တဲ့..ေလေအးခန္း ထဲမွာ..ဂိမ္းစ္ ေဆာ့ေနၾက တဲ့.. ခေလး..ေတြ။

-
ခဏေန ေတာ့.. ေခၽြးေတြ သံေတြ နဲ႕ လူတေယာက္.. ဆိုင္ထဲ ၀င္လာတယ္။ လက္ထဲမွာ လည္း စာရြက္ တရြက္ နဲ႕.. အေလာ သံုးဆယ္ ပံုစံ..။ ဆိုင္က ေကာင္ေလးကို စာရြက္ျပျပီး ေတာ့..
-

“ ကို+++ က ခိုင္း လိုက္လို႕.. ဒီ နံပတ္ နဲ႕ သူ႕ အီးေမးလ္ ကို ဖြင့္ျပီး စာရြက္ တခု ထုတ္ခဲ့ ပါတဲ့..”
-

ဆိုင္က ေကာင္ေလးက.. အေသအခ်ာ ယူ ဖတ္ျပီး.. ခပ္ဖြဖြ ရြတ္ ၾကည့္ တယ္။

-
“ ****** @ yahoo.com ”
-----
“ အင္း.. ဒါေပမဲ့.. အဲဒီ လိပ္စာ ကို ဖြင့္ဖို႕.. တကယ့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ နံပတ္ တခု လိုတယ္..အဲဒါေရာ ေပးလိုက္သလား..”

-

ဆိုေတာ့.. အေရးၾကီး ပံု ေပၚေနတဲ့.. ဟိုလူ ခမ်ာ..

-
“ ဟာ- မသိဘူး ဗ်ာ.. ဒါပဲ ေရးေပးလိုက္တယ္.. စာ တခု ထုတ္ခဲ့ လို႕ပဲ.. ေျပာလိုက္တယ္”

အဲဒီ မွာ.. ရြာလည္ ေတာ့တာပဲ။ အင္တာနက္ ဆိုင္ က ေကာင္ေလးက.. ရွင္းျပေလ..ဟိုလူခမ်ာ..ေခါင္းကုတ္ေလ.. ။

ကိုယ့္မွာေတာ့.. ျပံဳးလည္း ျပံဳးခ်င္.. ေလွာင္ လည္း မေလွာင္ ရက္ ဆိုသလို ျဖစ္ေနေတာ့တာပါပဲ။

+++++
-

ေနာက္တခါ.. ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေတာ့.. ဦးထြန္းလင္းျခံ လမ္းေလး ထဲက.. Wave ဆိုတဲ့ အင္တာနက္ ကေဖး ဆိုင္ ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ေလး ထဲ ..တခါ သြားသံုး ျဖစ္တယ္။

ဆိုင္က က်ဥ္းေတာ့..တေယာက္ နဲ႕ တေယာက္ အေတာ္နီးကပ္ ရတဲ့ ၾကားထဲ.. ေဘးက..ခေလးမ ေလးမွာ.. ဆိုင္က ေကာင္ေလး နဲ႕.. အေတာ္ အလုပ္ ရွဳပ္ ေနပံု ။ မသံုး တတ္ရွာ ဘူး ထင္ရဲ႕လို႕.. ေခတ္မီမီ ၀တ္ထားတဲ့..ရန္ကုန္စတိုင္ မိန္းမငယ္ေလး ကို တခ်က္ လွမ္းၾကည့္ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့..ဆိုင္က ေကာင္ေလး လဲ..ဟိုဖက္ ေျပးလိုက္..ဒီဖက္ သြားလိုက္ နဲ႕.. အနားကို ေရာက္မလာ ေတာ့ဘူး။ ခဏ ေနေတာ့..ေကာင္မေလးက.. ေဘးက…သစ္သား အကာ ေလးကို ေခါင္း ေက်ာ္ ျပီး..

“ အမ.. က်မကို ဒါေလး ဘာသာ ျပန္ေပး ပါလား..” လို႕ ဆိုလာတယ္။

ကဲ.. ဘာေတြမ်ား.. ခက္ခဲ အလုပ္ ရွဳပ္ေန ပါလိမ့္..။ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ တာလား။ အဂၤလိပ္စာ ကို ေသခ်ာ မဖတ္ နိုင္ လို႕ လား..ဆိုျပီး.. သူ႕ စက္ ဖန္သားျပင္ ကို ေခါင္း ျပဴ ၾကည့္ေတာ့… ခ်က္တင္း ၀င္း ဒိုးေလး ထဲ မွာ-

-
“ saunt nay mae… bae hmat taing mhar twae ma lae ” တဲ့။

ေသလို႕ရျပီ။

◦

အင္တာနက္ကေဖးကို ခံစားျခင္း

Human Right Torch Rally

လူအခြင့္အေရး မီးရွဳးတိုင္

Human Right Torch Rally သတင္း ကို တီဗီ မွာ ေတြ႕လိုက္ကတည္းက စိတ္၀င္စား ေနမိသည္။ စက္တင္ဘာ ေအာက္တိုဘာ လမ်ား က.. ျမန္မာ ျပည္ အေရး မ်ား သတင္း ျပည့္ ေနရာယူ ထား ၾက စဥ္.. တရက္ အဲဒီ လူ႕အခြင့္အေရး မီးရွဳးတိုင္ ..ဆစ္ဒနီ ဆိပ္ကမ္းက ထြက္ခြါ သည့္ ပံုသတင္း မ်ား ကို ျမင္လိုက္ ရသည္။ ဗမာ လွဳပ္ရွားသူ အုပ္စု ကိုလည္း ေတြ႕လိုက္သည္။

စိတ္၀င္ စား ေနမိေသာ္ လည္း ေနာက္ပိုင္း သတင္း မ်ား နိုင္ငံပိုင္ သတင္း ဌါန မ်ား မွာ တက္ မလာ ေတာ့ေပ။

ျပီးခဲ့တဲ့ လ ကေတာ့.. ပါ႕သ္က အသိ တေယာက္က.. သူတို႕ဆီ မီးရွဳးတိုင္ ေရာက္လာ လို႕.. လမ္း လိုက္ ေလွ်ာက္ ၾကေသးတယ္ လို႕..ဖံုးထဲမွာ ေျပာသည္။ ေနာက္မွ..ျမိဳ႕ က မိတ္ေဆြ တရုတ္ မ တေယာက္ နဲ႕စကားစပ္ မိေတာ့ မွ.. ေသေသခ်ာခ်ာ သိ ေတာ့သည္။

Nwe Ni Htun ( Melbourne)

source: Epoch Times News

အဲဒီ မီးရွဳးတိုင္က တရုတ္ နိုင္ငံ ရဲ႕ လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မူ မ်ား ..အထူးသျဖင့္ ဖန္လံုဂြမ္း (Falun Gong ) ဘာသာ ေရး ဂိုဏ္း အား မတရား ဖိႏွိပ္ ျခင္း.. အထူးသျဖင့္ အက်ဥ္းက် ခံ ဂိုဏ္း၀င္ မ်ား ထံမွ ညွင္းပန္း ႏွိပ္စက္ ၍ ရလာ ေသာ လူ႕ခႏၶာ အစိတ္ အပိုင္း မ်ား အား ေထာင္ဆရာ ၀န္ မ်ား မွ တဆင့္ ေရာင္းခ် တင္ပို႕ေန ေသာ ေၾကာက္မက္ဘြယ္ ရာ ( Organ Harvesting ) ကို အေျခ ခံကာ စတင္လွဳပ္ရွား ျခင္း ျဖစ္သည္။

၂၀၀၇ ႏွစ္ၾသဂုတ္ လ (၉) ရက္ေန႕က..စတင္ ခဲ့တဲ့ မီးရွဴး တိုင္ ဖြင့္ ပြဲ က..အေတာ္ စိတ္ ၀င္စား စရာ ေကာင္းလွ သည္။ ဖြင့္သည္႕ေနရာ ကလည္း တကယ့္ အိုလံပစ္ အားကစား သေႏၶ တည္ ရာ ဂရိနိုင္ငံ ေအသင္ျမိဳ႕မွာ။ တကယ့္ အိုလံပစ္ မီးရွဳးတိုင္ ဖြင့္ တဲ့ ပံုစံ အတိုင္း။ မတူ တာ ကေတာ့ လူ႕အခြင့္ အေရး မီးရွဳးတိုင္ကို စတင္ ထြန္းညိွမည့္ သူမ်ား မွာ..နိုင္ငံတကာ လူ႕အခြင့္ အေရး အုပ္စု မ်ား.. အိုလံပစ္ အားကစား သမား ေဟာင္းမ်ား.. ဘာသာေရး အဖြဲ႕မ်ား ႏွင့္ တရုတ္ ဖန္လံုဂြမ္း လွဳပ္ရွားသူ မ်ား ကိုယ္တိုင္ ပင္ ျဖစ္သည္။ ဥေရာပ အဆိုေက်ာ္ မ်ား က.. လူ႕အခြင့္အေရး ေတးသံမ်ား ႏွင့္ ဖြင့္ေပး ေနသည္။ အေျခခံ လူ႕အခြင့္အေရး မ်ား အေၾကာင္း ႏွင့္ တရုတ္ျပည္မ ရွိ လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ဳးိေဖာက္မူ မ်ား ကို တာ၀န္ ရွိသူမ်ားက ဖတ္ျပ ၾကသည္။ ထို အခ်ိန္မွာ ေအသင္ အာဏာပိုင္ မ်ား မွ ခ်က္ခ်င္း ရပ္ဆိုင္း ဖို႕ အမိန္႕ထုတ္လိုက္သည္။ နဂို တည္းက..မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ထား ျခင္းလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ တရုတ္အစိုးရမွ.. အၾကမ္းဖက္သူ မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း .. အေၾကာင္းၾကား တိုင္တန္း လာသည္႕အတြက္.. ပြဲလုပ္ေနတုန္းမွ..ျပသာနာ ရွာေတာ့သည္။ လံုျခံဳေရး ရဲမ်ားကို ပြဲ မရပ္ ပါက.. လွ်ပ္စစ္ မီး ျဖတ္ ေတာက္ ဖို႕..အမိန္႕ေပးထားသည္။ ပြဲစီစဥ္ သူမွာ အၾကပ္ ရိုက္ေနသည္။ အာဏာပိုင္ ေတြ ႏွင့္ ညိွ သည္။ မျဖစ္နိုင္တဲ့ ။ ခဏေစာင့္ပါ။ အဆို ေတာ္ ေတြ..သီခ်င္း ဆို တုန္း တနး္လန္းမို႕ပါ ဆိုတာ လည္း မရ။ ကဲ..ေနာက္ဆံုး ေတာ့.. ေၾကျငာျခင္း မရွိပဲ.. လူ႕အခြင့္ အေရး မီးရွဴးတိုင္ ၾကီးကို မီးညိွ လိုက္ပါ ေတာ့တယ္။ ဟုန္း ကနဲ ေတာက္ပ သြားတဲ့ မီးေရာင္ ေအာက္ မွာ... ၾသဘာ သံေတြ မစဲ။ တာ၀န္က် လံုျခံဳေရး ရဲမ်ား ကလည္း..အမိန္႕ကို မနာခံ ေတာ့ ပဲ..မီးျဖတ္ ေတာက္ ျခင္း မလုပ္ ေတာ့ေပ။ သူတို႕လည္း..လက္ခုပ္ တီး ၾကသည္။ မ်က္ ရည္ ေတြပင္ ၀ဲလို႕။

ခုေတာ့..ဒီ မီးရွဳးတိုင္ ၾကီး သည္ တိုက္ၾကီး ၅ တိုက္ ကို ျဖတ္၍ နိုင္ငံေပါင္း ၃၇ နိုင္ငံ ဆီ..လက္ဆင့္ ကမ္း သယ္ ေဆာင္ ေနေပျပီ။ ခု ေလာက္ ဆိုရင္ အိႏၵိယ ကို ေရာက္၍ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း နိုင္ငံမ်ား ဆီ ..ဦး တည္ ေန ေလာက္ျပီ ထင္သည္။ တႏွစ္ တိတိ ျပည့္မည့္ ၂၀၀၈ ၾသဂုတ္လ (၈) ရက္ ေန႕တြင္ တရုတ္ အိုလံပစ္ ဖြင့္ပြဲ အမွီ တရုတ္ ျပည္ ကို ေရာက္မည္ ဟု ဆိုသည္။

စကားစပ္ ရင္း မိတ္ ေဆြ တရုတ္မ က.. ဖန္လံုဂြမ္း တရား ေတြ လာ ေဟာ ေနေသးသည္။
မဟုတ္ပါဘူးကြယ္..ကိုယ္က..လူ႕အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မူ ေဖာ္ထုပ္ ဖို႕ အတြက္ ေထာက္ခံ အားေပး တာပါ လို႕..ေျပာ လိုက္ ရသည္။

ဘာပဲေျပာေျပာ တူညီ ေသာ အေျခခံ ဦးတည္းခ်က္ တခု ကို တိုင္တည္ ၍၊ လွဳပ္ရွား ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

◦

Human Right Torch Rally

Burmese Monks deserve Noble Peace Prize

ဟစ္တိုင္ မွာေတြ႕လိုက္တဲ႕ ဆရာ မ ျမေၾကးမံု ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴး ကို ျပန္လည္ ေ၀ မွ်ပါတယ္။ ျမန္မာ နိုင္ငံမွ ရဟန္း သံဃာ ေတြကို ျငိမ္းခ်မ္းေရး နိုဘယ္ဆု ေပးဖို ႕ဦးေဆာင္ လွဳပ္ရွား သူ Arnold Corso ရဲ႕ စူးရွ တဲ႕ အေပါင္းလကၡဏာ ေဆာင္တဲ႔ အျမင္ ေတြ ဟာ တကယ္ပဲ ခြန္ အား ရေစ တာမို႔ အားလံုးပဲ ခြန္အား မ်ား ပြား မ်ား နိုင္ ၾကပါေစ။

သူ ေျပာ တဲ႕ အထဲ က.. သေဘာ အက် ဆံုး ကေတာ့ ဘုရားရွင္ သာ သက္ရိွထင္ ရွား ရိွေန မယ္ဆို ရင္ သူ႕ကို ေတာင္ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵ ေတာင္းဆို သူ ရဟန္း သံဃာ ေတြ နဲ႔ အတူ ေတြ႕ရမွာပါတဲ႔။ ကဲ.. သံဃာ ေတြ နိုင္ငံေရး ပါသင့္ မပါသင့္ ပရိယတၱိ..ပရိပတၱိ ဆိုတာ ျငင္း ေနၾကသူ ေတြ.. ဘုရား ရွင္ ေတာင္ သူ နိဗၺန္ ကို တန္းသြား နုိင္ေပမဲ႔ လူသား ေတြ ရဲ႕ အသိ အျမင္ ေတြ ကို အလင္း ေပးသြားေသး တယ္။ လူ႕ေဘာင္ ေကာင္းက်ိဳး အတြက္ ပံုပမာ ေတြ ျပသြားေသးတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ ျဖစ္ .. ဗမာ ျပည္ က သံဃာ မ်ား ရဲ႕ ျငိမ္းခ်မ္း ေသာ ကိုယ္စားျပဳ လွဳပ္ရွား မူ ၾကီး ဟာ တကမၻာ လံုးကုိ စကား ေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာသြားခဲ့ပါပီ။ ေျပာ ေနပါပီ။ နိုဘယ္ ဆု နဲ႔ ထိုက္ တန္လား မထိုက္တန္ လား ေမး ေနစရာ ေတာင္ မလို ေတာ့ပါဘူး။ ကဲ ပီး ရင္ ေဟာဒီမွာ လက္ မွတ္ ကေလး ေတြသာ ထိုးလိုက္ ၾကပါ စို႕။

Interview with Arnold Corso, a student activist for Burmese Monks

How and why had you get the idea to run this petition to endorse Nobel Peace prize to Buddhist monks, and why are these monks suitable enough for Nobel prize '2007?

I got the idea for giving the monks the Nobel Peace Prize when I read an article by Michael Gerson in the Washington Post. He called the monks a "symbol of conscience for a young century." I think this reflects the fact that many people alive today around the world are not familiar with the civil rights struggle in the American south, the anti-apartheid movement in South Africa, the anti-colonial movements, or even the 1988 uprisings. We have never really known Gandhi, Martin Luther King, Lech Walesa, and even Nelson Mandela is seen as a historical figure but not really a current human rights icon. In the meantime, we see religion used by politicians and terrorists to justify horrible things. I have heard some people say that we don't really even have heroes in the 21st century.

All of the sudden, millions of people around the world saw the monks protesting against one of the cruelest dictatorships in the world. These religious leaders are risking their safety to protest and protect their people. People watching this for the first time experienced a new set of dynamics and how a few brave people can be so dedicated to peace and hopefulness. The protests were not wild marches or armed insurrections, but rather very spiritual. I think the world was impressed with them and saw something we have not seen for a long, long time. People will remember this.

In the past few years, the Nobel Committee has awarded the prize to environmentalists, microfinance entrepreneurs, and other activists. These people have done great work, but not necessarily related to peace. Now, I think we have seen the 21st century versions of Desmond Tutu, Nelson Mandela, and Gandhi. I just thought it was right that they should get the Noble Peace Prize.

-Nobel committee had never awarded their Peace Prize to a religion nor any kind of religious movement. Do you assume that these monks' demonstration is any thing rather than religious activity?

The Nobel Committee hasn't provided the award to a religion, but it has provided the prize to religious leaders. In 1984, it gave the award to Archbishop Desmond Tutu of South Africa. In 1989, the Dalai Lama received it in large part for his work on promoting peace and peaceful support for rights in Tibet. One of the winners in 1996 was a Roman Catholic Bishop, Carlos Filipe Ximenes Belo of East Timor, for his work on promoting East Timor's independence. In 1979, they gave the award to Mother Teresa for her work in India. Martin Luther King was also a religious preacher in the US and he won the award in 1964.

The Committee has sometimes also given the award to groups or NGOs that do good work.

I think the focus of the Committee is who has provided the greatest example of leadership for peaceful change. This year, I think the monks are that group of people who have demonstrated the power of peaceful protest and shown the world the power of peace in the face of brutality. Thus, I don't think the Committee would see it as awarding a religion so much as a dedicated group of people.

-Let me know your background and your current activities.

I am a student at Johns Hopkins School of Advanced International Studies, focusing on Southeast Asian Studies. I am also a law student at Georgetown interested in environmental law. I focus mostly on environmental issues, such as environmental laws in Indonesia and Philippines.

-Burmese monks had given a big price for their peaceful movement. May it be the symbol of partial failure of peace in our young century?

The tools of peace are never going to bring about rapid change. All of the previous Nobel Prize winners I listed above did not see their goals realized for several years after they received the prize.
Martin Luther King was killed before desegregation in the South was finally achieved. The Dalai Lama still cannot return to Tibet. So in a sense I think we should not expect too much of the peaceful protests.

With that said, I really do think the monks attracted a huge amount of world attention and maybe will reduce the legitimacy of the regime among Burma's army. If it succeeds in that, that would already be a lot. Change in Burma may take a while, but I think historians will look back at this moment as the beginning of change.

-Can religion be a poison or medicine in modern world? How can we handle the challenges of religious extremism?

I think valuing examples like the monks is a great way to counter religious extremism. While Muslims may have problems in the Middle East with US foreign policy, the use of terrorism is not acceptable.
It reduces support for whatever goals they might have and makes their movement illegitimate. On the other hand, the peaceful protest of the monks is impossible to condemn and gives the democracy movement the moral high ground. Their religion helped give them the courage to do what they know was right, and in that case religion was a medicine against fear. Unthinking, dogmatic religion is a poison, but that is more like what Burma's military tries to do with its propaganda. Religion that is searching and open, as the Buddha preached, can be a great moral compass.

In fact, Islamic extremists have not been successful in their policy goals (such as US withdrawal from Saudi Arabia, setting up Islamic states) so it is not clear that such extremism is a smart path to change. If you think about it, which movement has been more successful in the past few years: al Qaeda or democracy in Burma?
It's a tough question.

-If it can be used as a medicine, what would be its side effects?

Religion can be a force for good, but I think people always have to remember that religion explains morality, while science explains the natural world. Sometimes people become convinced that religious texts provide all answers, but in fact many of those texts simply represent the best understanding of knowledge back then. Many of the stories in religious texts are intended to provide examples of proper moral behavior, not science.

-During your frequent visits to Burma, what did you see the country and its long term dictatorship?

-Burma's a beautiful country with an ugly government, and I think people like me that go there realize that.

I saw and met many people that want change. One of the thing that amazes me is that people have not become brainwashed by the military. They understand that there are a lot of problems, they know about democracy, and are eager to talk to foreigners. There was some worry that the younger generation with no memory of 1988 would forget about democracy, but the last month only shows us that they have not. Indeed, it will be even harder to keep people isolated now.

-Although Buddha encouraged freedom of thinking in Kalama sutta, why are many Southeast Asian regimes under Buddhist culture reluctant to embrace it and not ready for 100% democracy yet?

First, a lot of times people do not practice what they preach. Religions and religious texts are very difficult to understand and can be misused. Christians launched a crusade in the Middle Ages, despite Christ's appeal to non-violence. Cultures and low levels of education may make people less inclined to think freely, even if Buddhism encourages it.

There are other cultural traditions that make democracy very difficult in Southeast Asia. There is a tradition of avoiding confrontation, having networks of family and friends, and even corruption to support favorite friends. There are also economic problems and a lack of education - democracy requires citizens educated enough to vote well and wealthy enough to be engaged in lawmaking. It requires a reduction in corruption.

Even Buddha never really preached democracy, but rather taught how people can free themselves from the cycle of rebirth. I think if he were alive today he would join the protests, but back then the most he would have hoped for would have been a good king.

-Nepal recently declared itself as a secular state. Shall Burma also avoid the influence of any religion in future political role?

This is a good question but one I really can't predict. The sangha used to be a sort of middleman between the king and the people. Burma used to have a religious head of the sangha, the Thathanabaing, but this position was abolished by the British. Afterward, many monks were upset with the colonial government and started protesting. It is entirely possible the sangha may once again want some official role or at least some representation in the government or for the government to declare that Burma is a Buddhist country.

What I think may be more likely is that, with a change to democracy, the monks may find that they no longer can compete in the modern world for people's attention. Thus, they might become engaged in civil society and activism for environmental issues and human rights, just as the monks in Thailand and Cambodia have.

-Some of these monks were killed and many of them are under detainee now. Do you think their struggle is already collapsed?

Not collapsed. I think the protesters were halted, but the anger is still there. People are more angry now than ever. The monks have already shaken the regime and destroyed its claims that it supports Buddhism. That is important and may convince younger officers in the army that the country needs to change. This is going to be a long-term effort, but the effort has not collapsed.

-Nearly two decades after Tiananmen massacre, China's neighbouring country faced its second bloody crack down against peaceful demonstration. Why can't the world support enough protection to such peaceful movement yet?

The world cannot act on Burma because China stands in the way. China blocks reasonable steps that the world could take, such as an arms embargo on Burma. China remembers the Tiananmen massacre and does not want protests in Burma to encourage similar protests in Beijing. There may be some hope that pressure on China over the Olympics will change this.

India also does not help international action, but India does not sit on the Security Council, and it has a strong civil society that might influence its own government, so I am really not as worried about India. Russia may be a problem too, but its role is far smaller than China's.

Can "what was happened to Burmese monks" be a ugly example for future peaceful activists under brutal oppressors?

Every activist must think about how his government will respond and whether he is willing to risk his life. I think people in Burma were so fed up with the situation that they took these risks. But people in other countries need to know their government and the situation in their country. Timing is important, and so is organization.

However, I think it may be a good example in the future as it shows the power of peaceful protests in getting favorable attention from the world. I think world leaders are going to be much more worried about Burma now and probably not as concerned with other human rights abuses. That is important.

( Soure: Hittaing)

◦

Burmese Monks deserve Noble Peace Prize

On Lee Kuan Yew's comments on Burma

Sharing In

This commentary just caught my attention , sharing same view with me. Like he commented, we all should more pressure to Singapore to value humanitarian ground. We should raise our hand for those of our country fellows who could not even lift their hands.

----------------------------------------------------------------

Friday , October 5 , 2007

On Lee Kuan Yew's comments on Burma

Posted by zawhtooaung@yahoo.com , Reader : 78 , 20:42:18

I have always respected Mr Lee Kuan Yew for his wisdom, vision and outspoken nature even though I could not agree some of his opinion sometimes. He is right in his today's comment that "unstable Burma is a time-bomb in the region". In fact, Burma has been a time bomb for many years itself. ASEAN and its neighbors need to help to stabilize this country and its people based on the facts. Burma is a resources rich country. Democratic and developed peaceful new Burma will bring all the business opportunities for ASEAN its neighbors as well as regional stability.. Another important fact is that the regime is trying to start their nuclear research program with the help from Russia. Currently, there are hundreds of military officers studying in Russia under different subjects. It is absolutely true as some of them are my close friends. From eye witness of another army officer friend, even some north Korean are in Burma to work for some military projects. Singapore is one of the key countries for regime’s survival. Singapore can do a lot more on Burma similar to China and the rest of ASEAN members. There are many bank accounts of military generals and their business associates under different names in Singapore. They have their own expensive properties in Singapore. Some of their children are studying and enjoying and partying social life in Singapore when many unfortunate young children at the same ages are at detention center and beaten to death while poorly living inside Burma. Singapore is also one of the most important gate way for military generals, their relatives and business associates. They also come to Singapore for their medical treatments. Some military related business deal with other third countries are done bypass from Singapore. Singapore government can shut down all these regime's linked business, assets and financial supports if they really want to. However, it's always debatable that sanction, business embargo and isolation are effective process to make a change in Burma though. It is no doubt that, every neighbors of Burma including Singapore, can do more for democratic, economic and social reform in Burma and helping people of this country. If the action from UN and its neighbors are too slow, junta will continue to use its harsh punishing methods to control the country stability. After this protest and because of the world pressure, the punishments to its own people may be even harder then before. As a Burmese, i can feel the situation even though i may be living thousands mile away from Burma. General Than Shwe will still give orders to arrest, torture and kill innocents suffering people as business as usual unless effective external ACTION to stop these things. Having lived in Singapore for almost 7 years, I have somehow experienced way of life and value of the country. Singapore government’s Business first attitude will be put to the test in humanitarian ground for the Burma and its people this time around. Diplomatic words and strong statements from world leaders alone will never resolve the problems in Burma. We need genuine help from ASEAN and its other neighbors. Burma needs concrete resolution, strong and effective action from UN and its neighbors. The innocent lives of millions of people in Burma only depend on how soon the UN could intervene and how far and effective all of its neighboring countries could cooperate with international community. Source : http://blog.nationmultimedia.com/zawhtooaung

◦

On Lee Kuan Yew's comments on Burma

Please Read Myanmar military family

ဇင္ကိုလတ္ ဘေလာ့မွ ဲပန္လည္ ကူးယူပါသည္။

..........................................................

အသိ အန္တီတစ္ေယာက္က သူေရးထားတဲ့စာေလး ရွိတယ္။ အင္တာနက္ေပၚ တင္ခ်င္တင္လို႔ ရတယ္ဆိုၿပီးေျပာလာပါတယ္။ အေရးအသားေရာ အေၾကာင္းအရာပါ ေျပာစရာမလိုေအာင္ ေကာင္းတဲ့စာတစ္ပုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘေလာ့ခ္မွာ ေပးတင္တဲ့ အဲဒီအန္တီကို အရမ္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

.......................................................
ေမ့ခ်စ္သားသို႔ ရင္ဖြင့္ေပးစာ

ေမခ်စ္သားသို႔ -

ကိုးလလြယ္လို႔ ဆယ္လမွာေမြး ဖ၀ါးေလးလက္ႏွစ္လုံး ပုခံုးေလးလက္ႏွစ္ဆစ္ လူျဖစ္ေအာင္ အေမ့ရင္က ျဖစ္တဲ့ ႏုိ႔ေသြးျဖဴနဲ႔ တုိက္ေကၽြးခဲ့တယ္။ သန္႔ရွင္းတဲ့လက္ငါးေခ်ာင္းနဲ႔ ငါ့သား ႀကီးတဲ့အထိ ထမင္းခြ႔ံခဲ့တယ္။
“ေဖေဖ၊ ေမေမ”လို႔ ေခၚတတ္ေအာင္ အသင္စခဲ့တာလဲ အနေႏၱာအနႏၱငါးပါးကို ငါ့သားေလး သိေစခ်င္လို႔။
“ဦးေတာ္”“ၾသကာသ”လို႔ အေမသင္ေပးတာ ငါ့သားေလးကို ကံငါးပါးလံုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ေစခ်င္လို႔ေလ။
အေမ့အိမ္ဘုရားခန္းထဲမွာ ငါ့သားနဲ႔အတူ အေမတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွ်ေ၀သံ သာဓုေခၚသံေတြဟာ ဒီေန႔ထိပဲ့တင္ထပ္ က်န္ရစ္ဆဲပါ သား။ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေ၀သံဟာ အေမနဲ႔ ငါ့သားရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ထာ၀ရ ညွိထားတဲ့ ဗုဒၶသံစဥ္ႀကဳိးပါသား။

ရင္အုပ္ကားကား ၾကြက္သား ဖုထစ္ေနတဲ့ ငါ့သားရဲ႕ အဂၤါရုပ္ကို ၾကည့္ၿပီး “ငါ့သားေလးဟာ ငါ့တစ္ေယာက္ထဲကို လုပ္ေကၽြးေက်းဇူးျပဳတာထက္ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးကို အလုပ္အေကၽြးျပဳတဲ့ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ ျပည္ခ်စ္သားေလး ျဖစ္ရင္ေကာင္းမွာပဲ ဆိုတဲ့ အသိတစ္ခုနဲ႔ ငါ့သားေလးကို အေမကုိယ္တုိင္တပ္မေတာ္သားဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကို အေမတင္ေပးလုိက္တာပါ”
ေက်ာင္းဆင္းပြဲေန႔က အေမ့မ်က္လံုးထဲမွာေလ “ကမၻာ့လူသားအားလံုးထဲက ငါ့သားဟာ“အလွဆံုး”လို႔ ျမင္တယ္။”
“အေဖႀကီး က်ဳပ္ေလ ေမြးရက်ဳိးနပ္တယ္ေနာ္...လို႔ လက္တို႔ေျပာေတာ့ မင္းအေဖရဲ႕ အၿပံဳးဟာ ေလာကႀကီးမွာ အေမ့အတြက္ “အလွဆံုး”ျဖစ္သြားတယ္။”

ငါ့သားစို႔တဲ့ အေမ့ႏုိ႔ရည္ သန္႔တယ္ေနာ္။
ကံငါးပါးလံုတဲ့ အေမ့လက္ငါးေခ်ာင္းနဲ႔ ငါ့သားကို ထမင္းခြံ႔ခဲ့လို႔ ငါ့သားစားခဲ့သမွ် ထမင္းလုပ္ဟာလဲ သန္႔မွ သန္႔ပဲ သားေရ..။
ဒီေန႔လူျဖစ္ေအာင္ ေမြးခဲ့တဲ့ ငါ့သားကို အေမက အေမ့ရဲ႕ ႏို႔ေသြးျဖဴနဲ႔ တုိက္ေကၽြး၊ ထမင္းျဖဴနဲ႔ ခြ႔ံေကၽြးခဲ့ပါတယ္ဆိုတာကို သစၥာဆိုပါတယ္။
ဒီေန႔မွာ အေမ့သားျဖစ္ေနေသးရင္ ငါ့သားရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ ဆရာေတာ္မ်ားရဲ႕ ေမတၱာဓါတ္မ်ား ကိန္းေအာင္းၿပီး သန္႔ေနတဲ့ အေမ့သားရဲ႕ လက္ ေသြးမစြန္းပါေစနဲ႔လို႔ အေမသစၥာဆို ေန႔ေန႔ညညဆုေတာင္းေနတယ္ သားေရ။

ငါ့သားခ်စ္တဲ့
ေမေမ

◦

Please Read Myanmar military family

Who explore the roads

ခုတေလာ..ဗမာျပည္က..အေျခအေနေတြနဲ႔ပတ္သတ္လို႔..လူေတြအေတာ္မ်ားမ်ား..စိတ္ဓါတ္တက္ၾကြလိုက္...စိတ္ဓါတ္က်လိုက္..က်သြားတဲ့စိတ္ေတြျပန္ေကာက္တင္လိုက္..ဘာလုပ္လို႔..ဘာကိုင္ရမွန္းလည္းမသိ..ဘယ္သူ႕ကိုဘာလုပ္ခိုင္းရမွန္းလည္းမသိ..ေမာေတာေတာၾကီးေတြျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္ေတာ့...ဒီစာေလးကိုဖတ္ပီး..နဲနဲေလးေနလို႔ထုိင္လို႔ရသြားသလိုမို႔..ထပ္ဆင့္ကူးပီးေဖာ္ျပပါရေစ။
အဟင္း..စာေရးသူကလည္း..တျခားဟုတ္ပါဘူး..ကာတြန္းဆရာမလုပ္ခ်င္တဲ့ကိုယ့္အမပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔...သူတို႔
ဘေလာ့ကေန..အတင္းသြားယူလာပါတယ္။ ေက်းဇူးပါပဲ..မိေတဖိုးေရ...

ေတာင္ပတ္လမ္းေဖာက္ၾကသူမ်ား

က်မခပ္ငယ္ငယ္ကေပါ့... လူႀကီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား “တိုင္းျပည္ႀကီးကေတာ့ သြားပါၿပီကြာ၊ ျပင္လို႔လည္းရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး”လို႔ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ၿငီးျငဴသံၾကားရင္၊ သိပ္စိတ္ဆိုးမိပါတယ္။ ရင္ထဲမွာလည္း စိုးရိမ္မိတယ္။“သူကေတာ့ ႀကီးၿပီကိုး၊ ငါတို႔က ဒီတိုင္းျပည္ထဲမွာ ဆက္ၿပီးလူလုပ္ရဦးမွာ” လို႔လည္း ေတြးပူမိျပန္ ပါတယ္။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔၊ က်မလည္း အ႐ြယ္ေရာက္လို႔၊ လူလတ္ပိုင္း ျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။ လူႀကီးဘ၀ ခ်ဥ္းကပ္လာေနၿပီေပါ့။ က်မထက္ ငယ္႐ြယ္တဲ့ လူငယ္ေတြ ေရွ႔မွာ၊ အဲလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့တဲ့ စကားမ်ိဳးေတြ၊ ဘယ္ေတာ့မွမေျပာမိဖို႔၊ သတိထားတယ္။ တကယ္လည္း ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ၊ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ေမြးတယ္။“ငါတို႔ တိုင္းျပည္ႀကီး ျပန္ေကာင္းလာရဦးမယ္၊ ငါတို႔ တိုင္းသူျပည္သားေတြဟာ၊ ေကာင္းမြန္တဲ့ စံနစ္ေအာက္မွာ၊ သာတူညီမွ် အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ လူတန္းေစ့ေနႏိုင္မယ့္ အခ်ိန္ကို ေရာက္ကို လာရဦးမယ္ ” လုိ႔ေပါ့။

(၁၉၈၈) လူထုအံုႂကြမွုႀကီးမွာ၊ က်မလည္း ေက်ာင္းသားအေနနဲ႔ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ က်မအျဖစ္ကို ၀န္ခံရရင္ . . . (၈) ေလးလံုးေန႔က၊ က်မထက္ႀကီးတဲ့ အစ္ကိုေတြ၊ အစ္မေတြက၊ “ဒီမိုကေရစီေရး”လို႔ တိုင္ေပးတာကို၊ ဘယ္လို ဆက္ေအာ္ရမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ၊ ေထာက္ခံရမယ့္ အရာလား၊ ႐ွုံ႕ခ်ရမယ့္ အရာလား ဆိုတာေတာင္ မသိခဲ့တာအမွန္ပါ။(၁၉၉၀) မွာ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ေတာ့ က်မအသက္ (၁၈) ႏွစ္ မျပည့္လုိ႔၊ မဲမေပးခဲ့ရပါဘူး။ မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူေတြရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လ်စ္လ်ဴ႐ွုေနတဲ့ အာဏာသိမ္းစစ္တပ္အစိုးရအေပၚ မေက်နပ္ၾကတဲ့ က်မတို႕ေတြဟာ၊ တကယ္ေတာ့ . . ျပည္သူ႕ဆႏၵမဲေပးပြဲဆိုတာမွာ၊ တစ္ခါမွ . . . မပါ၀င္ မဆင္ႏြဲဘူးတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။စကားလံုးႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေျပာတတ္တဲ့ က်မသူငယ္ခ်င္းကို “ဟင္း . . ေမြးကတည္းက တစ္ခါမွျဖင့္ မဲမေပးဖူးနဲ႕” လို႕ က်ီစယ္ရင္၊ သူက “အဲတာေၾကာင့္ ပိုစိတ္တိုရတာေပါ့ဟ” လို႕ ျပန္ေျပာတတ္ပါတယ္။

အခ်ိန္ေတြ၊ အေတြ႕အၾကံဳေတြ၊ ေတာ္ေတာ္တန္တန္ရယူ ျဖတ္သန္းၿပီးတဲ့ အခုအရြယ္မွာလည္း၊ က်မရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အယူအဆေတြ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲ မသြားခဲ့ေသးပါဘူး။ ပိုၿပီးခိုင္မာလာသလားလို႕ ေမးရင္ေတာ့ “ပိုတယ္မပိုဘူးဆိုတာ၊ ဘာနဲ႔ ႏွုိင္းယွဥ္ရမွာလည္း၊ အရင္ကလည္း ဒီလိုပဲေမွ်ာ္လင့္တယ္၊ အခုလည္း ဒီလိုပဲေမွ်ာ္လင့္တယ္”လို႕ ျပန္ေျဖရမွာပါ။တခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေျပာတယ္၊ “အသက္အရြယ္နဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳအရ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အိပ္မက္ေတြဟာ ေျပာင္းလဲရမယ္ ” တဲ့ “ ဒါ ရင့္က်က္လာတယ္လို႕ ေခၚတယ္ ”တဲ့၊ ဒါဆို က်မက မရင့္က်က္ေသးဘူးေပါ့။ မရင့္က်က္ရင္လည္း ရွိပါေစေတာ့။ လူဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ပဲ အသက္ရွင္ႏုိင္တာမို႔၊ က်မတန္ဘိုးထားတဲ့ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို မေျပာင္းလဲပါရေစနဲ႔။

ကေလးဘ၀တုန္းက၊ ေရႊေသြးဂ်ာနယ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႐ုပ္ျပပံုျပင္ေလး တစ္ခုကို မွတ္မိေနတယ္။ အဖုိးအိုတစ္ေယာက္က၊ ေတာင္အျမင့္ႀကီး တစ္ခုကို ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ဖို႕၊ ေတာင္ပတ္လမ္းတစ္ခု ေဖါက္ေနေတာ့၊ သူ႕ေျမးေလးက ကူညီရင္းေမးတယ္။‘အဖိုးရယ္ . . အဖိုးမေသခင္ ဒီလမ္းက ၿပီးပါ့မလား’တ့ဲ၊ အဖိုးက ျပန္ေျဖတယ္ ‘တို႕ေတြ ဒီေတာင္ႀကီးကို ေက်ာ္ခ်င္တယ္ မဟုတ္လား၊ ဒါဆိုရင္ အဖိုးလက္ထက္မွာ မၿပီးလည္း၊ ေျမးလက္ထက္မွာ ဆက္ေဖာက္ေပါ့ကြာ၊ ေျမးလက္ထက္မွာ မၿပီးခဲ့ေသးရင္လည္း၊ ေျမးရဲ႕ေျမးေတြ ဆက္ေဖါက္ၾက ပေစေပါ့ ’ တဲ့။

(၂၀၀၄) ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လ၊ (၁၄) ရက္နဲ႕ (၁၅) ရက္ေန႔ေတြမွာ၊ က်မတို႔ ျမန္မာျပည္သားေတြ၊ ဂုဏ္ယူရတဲ့ အဖိုးတန္စာဆိုႏွစ္ဦးကို ဆံုး႐ွုံးခဲ့ရတယ္။ ၾသဂုတ္လ (၁၄) ရက္၊ စေနေန႔မွာ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ သီခ်င္းေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ အဆိုေတာ္ထူးအိမ္သင္ (၄၂) ႏွစ္ဟာ ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ ႐ုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့သလို၊ ၾသဂုတ္လ (၁၅) ရက္၊ တနဂၤေတြေန႔မွာ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျပည္သူေလးစားခဲ့တဲ့ ပညာရွင္ကဗ်ာဆရာႀကီး ဆရာမင္းသု၀ဏ္၊ အသက္ (၉၆) ႏွစ္ဟာ၊ လူႀကီးေရာဂါနဲ႔ ဘ၀တစ္ပါးေျပာင္းသြားခဲ့ပါတယ္။ဆရာႀကီး မင္းသု
၀ဏ္နဲ႔ အဆိုေတာ္ထူးအိမ္သင္တို႔ အတြက္၊ အမွတ္တရဂုဏ္ျပဳမႈေတြ၊ လြမ္းဆြတ္တသမႈေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ အတၳဳပၸတိၱေတြကို ဖတ္ရၾကားရပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း ႏွုိင္းယွဥ္ခံစားမိေတာ့ . . .ဆရာႀကီးမင္းသု၀ဏ္ဟာ၊ အသက္ေ႐ွခဲ့တဲ့ အေလ်ာက္၊ ေခတ္ေပါင္းမ်ားစြာကို၊ မေျပာင္းလဲတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးကစလို႔၊ ဒီမိုကေရစီေရးအထိ ပါ၀င္ ေဆာင္႐ြက္ခဲ့တယ္။ သူ႔တိုင္းျပည္၊ သူ႔လူမ်ိဳးအတြက္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ တာ၀န္ေက်ခဲ့ပါတယ္။ ထူးအိမ္သင္ဟာလည္း၊ သူအသက္႐ွင္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္ေလးထဲမွာပဲ၊ သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ေခတ္သမိုင္းရဲ႕တာ၀န္ကိုေက်ခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ အမွန္တရားေတြကို ဘာနဲ႔မွ ေျပာင္းလဲမျပစ္ခဲ့ပါဘူး။ ‘က်ေနာ္ဟာ မိုက္မိုက္မဲမဲ ႐ုိးသားေနဆဲ’လို႔ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခဲ့ပါတယ္။သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ၊ ေတာင္ပတ္လမ္းအတူ ေဖါက္ခဲ့ၾကတဲ့ အဖိုးနဲ႔ ေျမးတုိ႔ပါ။

အဖိုးေရာ ေျမးေရာ၊ ေတာင္ရဲ႕တဖက္ကို မေရာက္ေသးခင္၊ ေသသြားခဲ့ၾကေပမဲ့ ဒီေတာင္ႀကီးကို ေက်ာ္ခ်င္တဲ့ စိတ္႐ွိသူေတြ ႐ွိေနသေ႐ြ႕ လမ္းဆက္ေဖါက္ၾကဦးမွာပါ။ ေျမးရဲ႕ ေျမးေတြက ဆက္ေဖါက္ၾကဦးမွာပါ။ ေျမးတို႔ လက္ထက္မွာ စိတ္တူကိုယ္တူညီညြတ္ ၾကလို႔ ေတာင္တဖက္ထိ လမ္းေပါက္ခဲ့ရင္လည္း၊ ဟိုဘက္မွာ ေတာင္ဘယ္ႏွစ္လံုး ဆက္ေတြ႕ရဦးမလဲ မသိႏုိင္ပါဘူး။လမ္းေဖါက္ဖို႔လိုတဲ့ ေတာင္ေတြလား၊ သဘာ၀အရ ထိမ္းသိမ္းထားသင့္တဲ့ ေတာင္ေတြလားဆိုတာလည္း ေတြ႕မွပဲ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မွာပါ။အဖိုးသာ ႐ွိဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ‘ေအးေလကြာ . . အဖိုးလည္း ဒီေနရာ ေရာက္ေအာင္၊ တျခားေတာင္ေတြကို ျဖတ္လာခဲ့ရတာပဲ။ အေရးႀကီးတာက လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္စိတ္ ႐ွိေနဖို႕နဲ႔ လမ္းမမွားၾကဖို႔ ႀကိဳးစားၾကေပါ့ ’ လို႔ ေျပာမယ္ထင္ပါရဲ႕ေနာ္။

(Burma Post သတင္းစာ၊ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္/ ၾသဂုတ္လ တြင္ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္အတြက္ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။)

By courtesy of http://mrbalance.blogspot.com/

◦

Who explore the roads