သမိုုင္း နွင့္ ရင္ၾကားေစ့ ျခင္း

ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီး ျပီးဆံုုးခဲ့တာ နွစ္ေပါင္း ၇၀ ေတာင္ ရွိ ခဲ့ ျပီ တဲ့ ။

လူသား သမိုုင္း မွာ ၊ အျပင္းထန္ အဆံုုး၀ါးဆံုုး အနုုျမဴဗံုုးၾကီး က်ဲခ် ခံရတဲ့  ဟီရိုုရွီးမား နွစ္ပတ္လည္ အေၾကာင္းအရာ ေတြ ၊သတင္း မီဒီယာ မွာ သိပ္မျမင္ရေတာ့ ။ ေမာ္ကြန္း မွတ္တမ္းေတြ မွာ ၊ အရက္စက္ဆံုုး လိုု႕ ၊ ေရးထိုး ခဲ့ ၾကတဲ့ ၊ နာဇီ အက်ဥ္းေထာင္ အဆိပ္ေငြ႕ခန္း ေတြက ၊ လြတ္ေျမာက္ ရွင္သန္ က်န္ရစ္သူေတြ လည္း ၊ သက္ရွိ ထင္ရွား  ရွိဖိုု႕  မလြယ္ေတာ့ ။

ျပီးခဲ့တဲ့ လ ထဲက ၊ ၾသစေၾတလ် SBS တီဗြီ အစီအစဥ္ တခု ျဖစ္တဲ့ Insight မွာ ၊ Bloodline ဆိုုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ နဲ႕  ေဆြးေႏြးျငင္းခံုု ပြဲ ေလး တခုု ကိုု ၾကည့္ လိုုက္ရတယ္။ ဒီအစီအစဥ္ က ၊ အပတ္စဥ္ ဆိုုသလိုု ၊ အေၾကာင္းအရာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအလိုုက္ ပင္တိုုင္ေဆြးေႏြးသူေတြ ဖိတ္ေခၚျပီး ၊ အားလံုုး ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးၾက တာမိုု႕ ၊ စိတ္၀င္စားတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ဆိုုရင္ အျမဲ ၾကည့္ ျဖစ္သည္ ။ အဲဒီ အပတ္က ေတာ့ ၊ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ နွစ္ ၇၀ အထူး အစီအစဥ္ ဆိုုေတာ့ ၊ မျဖစ္မေန ပဲ ေပါ့ ။ ၾကည့္ ေနရင္း မွ ၊ ပိုုျပီး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလာတာက ၊ အစီအစဥ္မွာ ပင္တိုုင္ ပါ၀င္ ေဆြးေႏြး ၾကတဲ့ သူေတြဟာ ၊  ဒုုတိယကမၻာစစ္ၾကီးတုုန္းက အဓိက က်ခဲ့တဲ့  ဇာတ္ေကာင္

ၾကီးေတြ ရဲ႕ ၊ ေသြးမ်ိဳးဆက္ ေတြ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖစ္ေန တာပဲ ။

ဟစ္တလာ ရဲ႕  လက္ရံုုးတဆူ ျဖစ္ သလိုု ၊  ပိုုလန္ က်ဴးေက်ာ္မူ မွာ တာ၀န္ခံ  စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္လည္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၊ Hans Frank ရဲ႕ ၊ သားအငယ္ဆံုုး  Niklas Frank ဆိုုသူ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ အဘိုုးၾကီး က၊ သူ႕မိသားစုု မွာ တဦးတည္း ေသာ ၊ အသက္ရွင္ ေနေတာ့တဲ့ သူ ျဖစ္သလိုု ၊ ဂ်ာနယ္လစ္ စာေရးသူ တေယာက္ အျဖစ္၊  သူ႕အေဖ နဲ႕ တကြ နာဇီေတြ ရဲ႕  သမိုုင္းေတြကိုု လူသိရွင္ၾကား ထုုတ္ေဖာ္ ေရးသား ေနသူလည္း ျဖစ္သည္။ အစီအစဥ္ တင္ဆက္သူ က ၊ ရွင့္ အေဖကိုု ဘယ္လိုု ျမင္သလဲ ဆိုုတဲ့ ၊ ေမးခြန္းကိုု  ၊  ငါ သူ႕ကိုု စက္ဆုုပ္မိ

တယ္ လိုု႕ ေျဖးေျဖးေလးေလး ၾကီး ေျပာခ် လိုုက္ေပမဲ့ ၊ ေ၀၀ါး ေရာေထြးေနတဲ့ သူ႕ ခံစားခ်က္ ေတြကိုုလည္း တစြန္းတစ ျမင္ရ ျပန္တယ္။ ပရိသတ္ ေတြထဲ မွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ၊ သူ႕ နဲ႕ အသက္ မတိမ္းမယိမ္း အဘိုုးၾကီး 

တေယာက္က ၊ ပိုုလန္ ကိုု နာဇီ ဂ်ာမန္ ေတြ သိမ္းပိုုက္ တဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ ဆယ္နွစ္ေက်ာ္ အရြယ္ ကေလး

တေယာက္ အျဖစ္ ကံသီ လိုု႕ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ေပမယ့္ ၊ သူ႕ တမိသားစုု လံုုး  အလုုပ္စခန္းေတြမွာ ေသဆံုုးက်န္ ခဲ့တဲ့  အေၾကာင္း ပ်က္ပ်က္ထင္ထင္ ျပန္ေျပာျပ ေနတာေတြ ကိုု ၊ ဆိတ္ဆိတ္ နားေထာင္ ေနခဲ့တယ္ ။

ဆစ္ဒနီ မွာ ရွိတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးေတြ ရဲ႕  စစ္သမိုုင္းျပတိုုက္ တခုု ကိုု သြားၾကည့္ရင္း၊ ၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္မူ ေတြ နဲ႕  အရုုပ္ၾကိဳးျပတ္ ျဖစ္ေနတဲ့  သူ႕ ကိုု ၊ လိုုက္ျပ တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္က  အားေပး နွစ္သိမ့္ ေနတဲ့ ဗီြဒီယိုု ကုုိ ၊ ျပန္ျပ ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ   ၊ မ်က္လံုုး ေတြကိုု အသာ ပိတ္ ထားခဲ့ တယ္။ အဲ့ဒီ ျပတိုုက္ တေနရာမွာ ေရး

ထြင္း ျပသ ထားတဲ့ ၊ ဂ်ဴးေတြ အားလံုုးကိုု ငတ္ျပီး ေသေစဖိုု႕ ငါတိုု႕ ဆံုုးျဖတ္ထားတယ္ ဆိုုတဲ့ ၊ စာတန္း ရဲ႕ 

ေအာက္မွာ Dr. Hans Frank ဆိုု တဲ့ ျမင္ကြင္း တခုုု ေပၚလာျပန္တယ္။ အဲဒီ ဟာကိုု ေရာ အရင္က ျမင္ဖူးလား လိုု႕ ထပ္ေမး ျပန္ ေတာ့ ၊ Niklas Frank ဟာ ၊ေခါင္းကိုုပါ ငံုု႕ ခ် လိုုက္ရင္း ၊ အျပစ္မဲ့တဲ့ လူေတြ .. 

 ပိုုလန္ေတြ ဂ်ဴးေတြ ကုုိ သတ္ျပစ္ခဲ့တာ လံုုး၀ ၾကင္နာမူ ကင္းမဲ့တဲ့ လူမ်ိဳးပဲ လိုု႕  သာ ညည္းျငဴ ေနရွာ တယ္။ 

 ျပခန္း မွာ လိုုက္ျပ ခဲ့တဲ့  အမ်ိဳးသမီး ဟာ ၊ ဒီအစီအစဥ္မွာလည္း ကပ္ရပ္ခံုု က ေနျပီး ၊ နင္က  အရမ္းကိုု စာနာတတ္တဲ့ ဂ်ာမန္ တေယာက္ ေလ လိုု႕ ၊ လွမ္းျပီး အားေပး ရ ျပန္တယ္။ အဲဒီ အမ်ိဳးသမီး ဟာ ၊ 

တကယ္ေတာ့  ဇနီး နဲ႕ ကေလး ကိုု ျပန္ရွာမေတြ႕ နိုုင္ေတာ့ တဲ့ နာဇီ အက်ဥ္းစခန္းျပန္  အဘိုုးျဖစ္သူ ရဲ႕  ေျခာက္အိပ္မက္ေတြကိုု အေမြရ ထား တဲ့သူ တေယာက္။

သမိုုင္းရဲ႕  အရိပ္ေတြ ေအာက္မွာ၊ မုုန္းတီး နာက်င္မူေတြက ခပ္နည္းနည္း ၊ နားလည္ စာနာမူ ေတြကသာ မ်ားမ်ား ျမင္ေတြ႕ ေနရတဲ့  ေဆြးေႏြးခန္း မွာ ၊ တမူထူးျခား စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းစြာ ပါ၀င္လာတဲ့ ေနာက္တေယာက္က ၊ ဆိုုဗီယက္ ယူနီယံ ၾကီးကိုု ၊ နွစ္ေပါင္း ၃၀  အုုပ္ခ်ဳပ္သြားခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ သံမဏိလူသား

ၾကီး Joseph Stalin ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူ   Jacob Jughashvili ။ သူက လူကိုုယ္တိုုင္ မလာပဲ  ၊ဗီြဒီယိုု ကေနျပီး ပါ၀င္ ေဆြးေႏြးသလိုု ၊ အသြင္အျပင္ ေလသံ ယူဆခ်က္ ေတြကပါ ၊ တျခားသူေတြ နဲ႕ လံုုးလံုုး မတူ  တမူ ကြဲ လ်က္ ။  ပုုဂၢိဳလ္ေရး ကိုုးကြယ္ျခင္း ကိုု အၾကီးအက်ယ္ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ၾကီး စတာလင္ ရဲ႕  မ်ိဳးဆက္ အျဖစ္ ထင္ထင္ရွားရွား မေနထိုုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၊ သူ႕ ရဲ႕  မ်ိဳးရိုုးနာမယ္ကိုု ေတာ့ စတာလင္ ရဲ႕  မူလ မ်ိဳးရိုုးနာမယ္ အတိုုင္း ဆက္ျပီး ယူထားေလတယ္။ ဆိုုဗီယက္ နဲ႕ ယူကရိန္း မွာ လူေပါင္း တသန္းေလာက္ ပ်က္စီး

ေသေက် ခဲ့ရတဲ့ တာ၀န္ရွိမူေတြ ကိုု ၊ စတာလင္ရဲ႕ ေျမးက လက္မခံ ။ သူ႕ အေဘးဟာ  ျပည္သူ႕  ၀န္ထမ္း

ၾကီး  လိုု႕ သာ တြင္တြင္ ေျပာသည္။ ပရိသတ္ထဲ က ၀င္ေဆြးေႏြးတဲ့ သမိုုင္းပညာရွင္ ေတြ ရဲ႕ စကားေတြကိုု မဲ့ရြ႕ဲ ျပစ္သည္။ ေကြးေကာက္ ျပစ္သည္။ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီး မွာ ၊ ဟစ္တလာ ကိုု အေပးအယူ လုုပ္ဖိုု႕ ၾကိဳးစား ေပမယ့္ ၊ ေနာက္ဆံုုးမွာ ဆိုုဗီယက္ တပ္နီေတာ္ ဟာ နာဇီ ေတြကိုု အနိုုင္ တိုုက္ျပစ္ လိုုက္ရတဲ့  ၊ 

သမိုုင္းေတြ ကိုုသာ ၊ ဇမ္းတင္ ေျပာေန ခဲ့ ျပီး ၊ စစ္ၾကီးအျပီး အာဏာစက္ ပိုုျပီး ျပင္းထန္ခဲ့တဲ့ ၊ သူ႕ အေဘး ဟာ ၊ တကယ္ေတာ့ တကိုုယ္ေတာ္ အာဏာရွင္ မဟုုတ္ ၊ ကြန္ျမဴနစ္ ဗဟိုုေကာ္မီတီ ၀င္ေတြ အားလံုုး 

စုုေပါင္း ဆံုုးျဖတ္ လုုပ္ကိုုင္ ခဲ့ၾကတာလိုု႕ ၊ ေခ်ပ သည္။ သူ႕ အေဘး တေယာက္ျဖစ္ေနျခင္း ထက္ ၊ စတာလင္ ဆိုုတဲ့ လူအျဖစ္နဲ႕  ၾကာေလ ေလးစားေလ ပဲ လိုု႕  ေတာင္ ၊ မခိုုး မခန္႕ ေျပာေသးသည္။

အေဖ ျဖစ္သူ နာဇီၾကီး အတြက္ ၊ အရမ္း စိတ္ပ်က္ေနသူ နဲ႕ ၊ အေဘး ျဖစ္သူ ကြန္ျမဴနစ္ အာဏာရွင္ၾကီး 

အတြက္ ၊ တမင္ ဂုုဏ္ယူျပေနသူ ၊ မ်ိဳးဆက္ နွစ္ေယာက္ ။ သူတိုု႕ ရဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ အစြန္း ေတြ ကိုု  ၊ ၾကားခံ ပရိသတ္ ေတြ ရဲ႕   ထင္ျမင္ သုုံးသပ္ခ်က္ေတြက ၊  ထိန္းညွိ ေပး ေနလိုု႕ သာ ။ ပရိသတ္ေတြ ထဲက ပါ၀င္ 

ေဆြးေႏြးသူ ေတြ ထဲ မွာလည္း ၊ ပညာရွင္ေတြ ၊ နိုုင္ငံေရးသမားေတြ ၊ နာဇီပါတီ နဲ႕ နီးစပ္ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့ 

တျခား မ်ိဳးဆက္ေတြ ၊ စတာလင္ကိုု  ေလးစား ယံုုၾကည္ ခဲ့သူေတြရဲ႕  ေသြးသားေတြ ၊ စစ္ၾကီး အတြင္းမွာ 

မိသားစုု ပ်က္ ၊ စိတ္ခံစားမူေတြ ခံစား ခဲ့ ရတဲ့ ၊ သိမ္းပိုုက္ခံ နယ္ေျမစံုု က  သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြ ၊ အေတာ္ပင္ စံုုလင္ လွသည္။

ေဆြးေႏြး၀ိုုင္း ရဲ႕ ဒုုတိယပိုုင္း  က ၊ အေရွ႕ဖက္ စစ္မ်က္နွာကိုု ဖြင့္ ခဲ့တဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ  နဲ႕ ၊ စစ္ၾကီးကိုု အဆံုုးသတ္ဖိုု႕ ဆိုုျပီး ၊ ဟီရိုုရွီးမားကိုု အနုုျမဴဗံုုး က်ဲ  ခဲ့တဲ့  ၊ အေမရိကန္ သမၼတ ထရူးမင္း  ရဲ႕  မ်ိဳးဆက္ နွစ္ေယာက္ အလွည့့္ ဆိုုေတာ့ ၊ အေနာက္ဖက္ စစ္မ်က္နွာျပင္က လူၾကမ္းၾကီးေတြ ထက္ ၊ ကိုုယ္နဲ႕ နီးနီးစပ္စပ္  အေရွ႕ဖက္ စစ္မ်က္နွာက ၊ ဇာတ္လိုုက္ၾကီးေတြ ရဲ႕  အေၾကာင္းေတြကိုု  ပိုုျပီး စိတ္၀င္စား မိ 

ရ သည္။

ေက်ာင္း စ တက္တဲ့ ေန႕ မွာပဲ  ဆရာမ က ၊  မင္းက သမၼတ ထရူးမင္း ေျမးလား လိုု႕ ေမးေတာ့၊ သူ ဘာမွန္း ေသခ်ာ မသိတဲ့ အေၾကာင္း ၊ Clifton Truman Daniel က   ရီရႊင္စြာ ေျပာျပ နိုုင္ခဲ့ေပမယ့္ ၊  Hidetoshi Tojo ကေတာ့ ၊ ငယ္ဘ၀ တေလ ွ်ာက္လံုုး ေက်ာင္းမွာ အမ်ားရဲ႕  အာရံုုစိုုက္ ခံ ရျပီး ၊ ၾကီးျပင္းခဲ့ တာကိုု ၊ စိတ္ပ်က္ ခဲ့ ရတယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ အတြင္းက ၊ ဂ်ပန္ စစ္တပ္ၾကီးရဲ႕ ဖက္စစ္ က်ဴးေက်ာ္မူ ေတြ နဲ႕  အတူ ၊ စစ္ရွံဳးခဲ့သူ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ ရဲ႕  အမည္ ဟာ ၊ ဂ်ပန္နိုုင္ငံ မွာ  ၊ မေျပာသင့္ တဲ့ အရာ ၊  အညင္းပြားစရာ တခုု အျဖစ္  ေတာက္ေလ ွ်ာက္ ရွိေန ေသးေပမယ့္ ၊ ခုု အခ်ိန္မွာ ေတာ့ ၊ သူဟာ  သူ႕  ရဲ႕  မ်ိဳးရိုုး

နာမယ္ အေၾကာင္းကိုု ၊ ပိုုျပီး စဥ္းစား မိ လာသလိုု ၊ သူ႕သား ကိုုလည္း  သူ႕လိုုပဲ ဆက္ျပီး စဥ္းစား ေစခ်င္

တယ္ လိုု႕ ၊ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူ က ၊ ဂ်ပန္ ဘာသာစကား နဲ႕  ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္း ေျပာသည္။

ဂ်ပန္ စစ္ ရွံဳး ျပီမိုု႕ ၊  အေမရိကန္ စစ္ေကာင္စီ အဖြဲ႕ က  အိမ္ကိုု လာ ၀ိုုင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ တိုုဂ်ိဳ ဟာ အရင္ဆံုုး သူ႕ ရဲ႕  ဆုုတံဆိပ္ ေတြ အကုုန္လံုုးကိုု မီးရွိဳ႕ ဖ်က္စီး ခဲ့ေပမယ့္ ၊ မိသားစုု ေဆြစဥ္ မ်ိဳးဆက္ ဇယား ၾကီး ကိုုေတာ့  ၊ အေသအခ်ာ ဆက္ထိန္းထားဖိုု႕  မိသားစုု ကိုု အေသအခ်ာ မွာ ခဲ့တယ္ လိုု႕ ၊ ေျပာေျပာ ဆိုုဆိုု ၊ သူ႕ ကုုတ္

အက်ီ ၤ အိတ္ထဲမွာ ထဲ့ ယူလာတဲ့ ၊ ခန္းၾကီး စကားလံုုးေတြ နဲ႕ စာရြက္လိပ္ၾကီး တလိပ္ကိုု အားလံုုး ရဲ႕ ေရွ႕ မွာ ေျဖ ခ် ျပေလတယ္။  အာရွ ပစိဖိတ္ ေဒသ က  ဂ်ပန္စစ္တပ္ ၾကီး ရဲ႕  ၊ ၾကမ္းတမ္း ရက္စက္ မူ ေတြ အတြက္ ၊ သူ႕ အေဘး မွာ  အျပစ္ ရွိ - မရွိ ဆိုုတာ ထက္ ၊ နာက်င္ ထိိခိုုက္ခဲ့ ရတဲ့ လူေတြ အားလံုုးကိုု ၊ ေတာင္းပန္ 

ေၾကာင္းသာ ၊ ယဥ္ေက်း စြာ ေျပာသြားခဲ့သည္ ။ သူ႕ရဲ႕ ေရွ႕ က  ဖန္သားျပင္ မွာ  ဗီြဒီယိုု က တဆင့္ ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြးေနတဲ့  ထရူးမင္း ရဲ႕  ေျမး ဒဲနီယဲလ္ ကိုု လည္း ၊  အျပင္မွာ လူျခင္း ေတြ႕ ဆံုု ျပီး ၊ အနာဂါတ္ အတြက္ လမ္းမွန္ေတြ ေပၚ ေအာင္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ လိုု ေၾကာင္း ေျပာ သည္။

ဒဲနီယဲယ္ ကေတာ့ ၊  အရင္တုုန္းက သူဟာ မ်ိဳးရိုုး ဆိုုတာထက္ သူ႕ ကိုုယ္ပိုုင္ဘ၀ နဲ႕ သာ ေနလိုုခဲ့ ေပမယ့္  ၊ အနုုျမဴ ဗံုုး ဒဏ္သင့္ မိန္းကေလး တေယာက္ရဲ႕  စာအုုပ္ ကိုု  ဖတ္ခဲ့ရျပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ၊  ဟီရိုုရွီးမား သမိုုင္း 

မွတ္တိုုင္ ရွိရာကိုု ၂၀၀၄ ခုုနွစ္ မွာ ၊ အေရာက္ လာ ၾကည့္ ခဲ့ တယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ အနုုျမဴ တားစီးေရး 

အတြက္ ၊ ေရွ႕ေဆာင္ ေဆာ္ၾသ သူ တေယာက္ ျဖစ္လာ ခဲ့တယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္။ အနုုျမဴ ဗံုုး က်ဲဖိုု႕  ဆံုုးျဖတ္ 

အမိန္႕ ေပး ခဲ့တဲ့ သူ႕ အဘိုုး မွာ  တာ၀န္ ရွိ မရွိ ဆိုုတာထက္ ၊ အနုုျမဴဗံုုး ဒဏ္ ခံ ခဲ့ရတဲ့ သူေတြ အတြက္ ၊ တခုုခုု ဆက္လုုပ္ေပးဖိုု႕ ေတာ့၊  သူ႕ မွာ တာ၀န္ ရွိတယ္ လိုု႕ ခံစားရ ေၾကာင္း အေလးအနက္ ေျပာ ေလသည္။

၀မ္းနည္း စိတ္ပ်က္ေနတဲ့ ဂ်ာမန္ နာဇီၾကီးရဲ႕ သား ကိုု ၊ သူ႕ေဘးမွာ ထိုုင္ေနတဲ့ ၊ ဂ်ဴးအက်ဥ္းသား တေယာက္ ရဲ႕  ေျမးျဖစ္သူ က ၊ ခြင့္လႊတ္ နားလည္စြာ  အားေပး နွစ္သိမ့္ ခဲ့သလိုုပဲ ၊ အခုု ဒုုတိယ ပိုုင္း မွာ လည္း ၊   

စစ္အတြင္းတုုန္းက  ဂုုဏ္သတင္း ထင္ရွား ခဲ့ တဲ့  ဆရာ၀န္ၾကီးလည္း ျဖစ္ ၊ ထိုုင္း ျမန္မာ မီးရထားလမ္း ေခၽြးတပ္ စခန္းမွာ ၊ သတၱိေျပာင္ေျမာက္စြာ နဲ႕  ရပ္တည္ ရွင္သန္ ခဲ့ သူလည္း ျဖစ္တဲ့ ၊   ၾသစေၾတလ်လူမ်ိဳး စစ္သံုု႕ပန္းၾကီး  Sir Edward Dunlop ရဲ႕  သား ျဖစ္သူ John Dunlop က ၊ ဂ်ပန္ စစ္သား ေတြ ရဲ႕ ၊ ၾကမ္းတမ္း

ရိုုင္းစိုုင္းမူ ေတြ အေၾကာင္း  တဆင့္ျပန္ ေျပာျပ ေနတာကိုု ၊ ကပ္ရပ္ ခံုု မွာ ထိုုင္ေနတဲ့  ဂ်ပန္ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ရဲ႕  ျမစ္ ျဖစ္သူက ၊  တည္တည္ ျငိမ္ျငိမ္  နားေထာင္ ေပး ေန ခဲ့ သည္။

တကယ္ေတာ့ ၊ ဒီ စကား၀ိုုင္း ဟာ   ၾကားနာပြဲ တခုု နဲ႕  တူေနေပမယ့္ ၊ အမွား အမွန္ ဆိုု တဲ့ ဒိုုင္လူၾကီး 

မရွိေပ ။  တာ၀န္ ယူ မူ ဆိုု တဲ့ ၊ ျပစ္ဒဏ္ သတ္မွတ္ မထားေပ ။ အားလံုုး ဟာ မတူညီ တဲ့ အမ်ိဳးသားေရး 

ေနာက္ခံ ေတြ ကေန လာၾက သည္။  ကြဲ ျပား တဲ့  အယူ ၀ါဒ ေတြ ရွိ မည္။  မေျပာျပ နိုုင္တဲ့ ၊ သီးသန္႕ 

ယုုံၾကည္ခ်က္ ေတြ ရွိ ေကာင္း ရွိ မည္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုုး ရဲ႕  ဆံုုမွတ္  လက္ခံ နိုုင္တဲ့ အေန အထား တခုု 

ေရာက္ေအာင္ ၊ ေျပာၾက ဆိုုၾက နားေထာင္ေပး ၾကတယ္။ ( စတာလင္ ရဲ႕  ျမစ္ က လြဲ လိုု႕ ေပါ့ေလ ) အပိုုင္း နွစ္ပိုုင္း ခြဲျပီး ၊ သံုုး နာရီ ေလာက္ ၾကာေအာင္ ေျပာၾက ဆိုုၾက ေဆြးေႏြး ေျဖေလ်ာ့ ၾကတဲ့ တေလ ွ်ာက္လံုုးမွာ ၊ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ျခင္း ရဲ႕   အေငြ႕ အသက္ေတြ ကသာ ခပ္မ်ားမ်ား လႊမ္းျခံဳ ေန ခဲ့တယ္။

တကယ္ ဆိုုေတာ့ လည္း ၊ သူတိုု႕ေတြဟာ တာ၀န္ယူ ရမယ့္ သူေတြ မွ  မဟုုတ္ေလ တာ ။ အမွား အမွန္ကိုု ရင္ဆိုုင္ ရမယ့္ ၊ ကာယကံ ရွင္ ေတြ လည္းမွ မဟုုတ္ တာ ။  အမွား အမွန္ တာ၀န္ ေတြ အတြက္ ၊ ဟစ္တလာ လည္း ၊ သူ႕ ဖာသူ အဆံုုး စီရင္ သြား ခဲ့ ျပီ ။ ဂ်ာမန္ စစ္ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး ဟန္႕စ္ လည္း ၊  နဴရင္ဘတ္ ခံုုရံုုးကေန ၊ ၾကိဳးေပး ကြပ္ျမတ္ ခံ ခဲ့ ရ ျပီ ။ ဂ်ပန္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး တိုုဂ်ိဳ လည္း ၊  နိုုင္ငံတကာ အေရွ႕တိုုင္း စစ္ခံုုရံုုးကေန ၊  ေသဒဏ္ ေပး ခံ ခဲ့ ရ ျပီ ။ လုုပ္ေဖာ္ ကိုုင္ဖက္ ေပါင္း မ်ားစြာကိုု ၊ စေတး ျပစ္ခဲ့တဲ့  ဆိုုဗီယက္ အာဏာရွင္ၾကီး  စတာလင္ လည္း ၊ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ အဆိပ္မိ သလိုုလိုု နဲ႕  ၊ ကိုုယ္တိုုင္ စေတးခံ ခဲ့ ရသည္။ အေမရိကန္ သမၼတၾကီး ထရူးမင္း လည္း ၊ အနုုျမဴ ဗံုုးၾကီးဟာ ၊  လူေတြ ရဲ႕ အသက္ကိုု ကယ္ဖိုု႕   ၊ စစ္ၾကီးကိုု အျပီးသပ္ဖိုု႕ လိုု႕ ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ  အေၾကာင္း ျပျပ ၊ ဒီေလာက္ ဆိုုး၀ါး ျပင္းထန္ ခဲ့တဲ့  အျဖစ္ၾကီး အတြက္ ၊ သူ႕လိပ္ျပာ က  အေတာင္ မခတ္ပဲ ေတာ့ ေနခဲ့ မွာ မဟုုတ္ ။ လူေတြရဲ႕ အသက္ေတြကိုု ကယ္ဖိုု႕ ၊ လူေတြကိုုပဲ သတ္ျပစ္ခဲ့ ရ သတဲ့လား ။ တကယ္ဆိုု ၊ ခံုုရံုုး တကာ့ ခံုုရံုုး ေတြ ထဲ မွာ ၊ လိပ္ျပာခံုုရံုုး က ၊ ရင္ဆိုုင္ေျဖရွင္း ဖိုု႕  အခက္ခဲဆံုုး  ျဖစ္မွာပါ ။

ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ အနွစ္ ၇၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္ အထူး အစီအစဥ္  ကိုု ၾကည့္ျပီး သြားေတာ့ ၊ ထံုုးစံ အတိုုင္း ၊ အေတြးေတြ ထဲ  နစ္ ရင္း ၊ မနွစ္ ဆီ တုုန္းက ၊ ၾကည့္ျဖစ္ လိုုက္တဲ့ ၊  ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ ေနာက္ခံ  အျဖစ္မွန္ ရုုပ္ရွင္ကားေလး တခုု ကိုုပါ သတိရ သြား မိသည္။

ရုုပ္ရွင္ ဆုုေပါင္း မ်ားစြာ ဇကာတင္ အေရြးခံ ရ တဲ့ ၊ The Railway Man ဆိုုတဲ့ ၊ ရုုပ္ရွင္ဟာ ၊ Lomax ဆိုုတဲ့ အဂၤလိပ္ စစ္အရာရွိငယ္ တေယာက္ ရဲ႕  ကိုုယ္ေတြ႕ အျဖစ္မွန္ေတြ ကိုု အေျခခံ ျပီး  ေဟာလိ၀ုုဒ္ အေက်ာ္

အေမာ္ ေတြ နဲ႕  ရိုုက္ကူးထား တာပါ ။ အေရွ႕ ဖက္ စစ္မ်က္နွာ မွာ ၊ စင္ကာပူ ခံတပ္ၾကီး က် သြားေတာ့ ၊ 

အဂၤလိပ္ စစ္သံုု႕ပန္း ေတြကိုု ၊ ထိုုင္း ျမန္မာ မီးရထားလမ္း ေဖာက္ဖိုု႕  ေခၽြးတပ္ အျဖစ္  အသံုုးခ်သည္။ 

အဂၤလိပ္ စစ္ဗိုုလ္ ေလး ဟာ ၊  ေခၽြးတပ္ အလုုပ္စခန္း မွာ ၊ ေကာက္ရ တဲ့  ေရဒီယိုု အစုုတ္ ကေလး တလံုုး နဲ႕ အလုုပ္ရွဳပ္ ရင္း ၊ သူလ ွ်ိဳ သတင္းေပး လိုု႕ စြပ္စြဲခံ ရျပီး ၊ ဂ်ပန္ ကင္ေပတိုုင္ စံုုေထာက္ ေတြရဲ႕ ၊ ဖမ္းဆီး နွိပ္စက္ ျခင္းကိုု ၊ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံရတယ္။ သူ႕ကိုု စစ္ေဆး နိွပ္စက္ တဲ့ အခါတိုုင္း ၊ နည္းေတြေျပာင္း လူေတြ

 ေျပာင္း ေပမယ့္ ၊ မေျပာင္းလဲ တဲ့ တေယာက္တည္းေသာ စကားျပန္  ဂ်ပန္ စစ္ဗိုုလ္ ကိုု ၊ သူ အသဲစြဲ ေအာင္ မွတ္မိ ေနခဲ့တယ္ ။ စစ္ၾကီး ျပီး လိုု႕ ၊ အသက္မေသ က်န္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ၊ သူတိုု႕ ေတြ အားလံုုး ၊ စိတ္အနာတရ ေတြ အျပည့္ နဲ႕ ၊ က်န္ရွိေနတဲ့ ဘ၀ သက္တမ္း ကိုု ေျခာက္အိပ္မက္ေတြ ၾကားထဲ ျဖတ္သန္း ေန ခဲ့ ၾက ရ တယ္။  သူ႕ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က ေတာ့ ၊  ေကာက္ကာ ငင္ကာ သတ္ေသ သြားသည္ ။ စစ္ၾကီး ျပီး  ၄၅ နွစ္ ေလာက္ အၾကာ ၊ သတင္းစာ တေစာင္ မွာ ပါလာတဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္ျပန္အဘိုုးၾကီး တေယာက္ ရဲ႕  ပံုု ကိုု ၊ တျခား သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က လာျပေတာ့ ၊ သူ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိ သည္။ စပိုုင္ လိုု႕  မေျဖ မခ်င္း  သူ႕ ပါးစပ္ထဲကိုု ေရေတြ ပံုုး လိုုက္ ေလာင္းခ် ခိုုင္းတဲ့   ဂ်ပန္ စကားျပန္ တာကာရွီ က ၊ ထိုုင္း နယ္စပ္ မွာ ၊ စစ္အက်ဥ္းတိုုက္ ျပခန္း တခုု  ဖြင့္ ထားတယ္ ဆိုု ပါေပါ့ ။

သူ႕ တကိုုယ္လံုုးမွာ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္ေတြ ျပည့္နွက္ ေနခဲ့ ရ တဲ့ ၊ ထုုိင္းျမန္မာ နယ္စပ္ ကိုု  စိတ္ဒဏ္ရာေတြ အျပည့္ နဲ႕  သူ အေရာက္ ျပန္လာခဲ့ တယ္။ တာကာရွီ ရွိ ေနတဲ့ ၊ စစ္သံုု႕ပန္း ျပတိုုက္ ထဲကိုု  တေယာက္

တည္း ၀င္သြား တယ္။ သူ အရမ္း မုုန္းတီး ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္ စကားျပန္ၾကီး ေရွ႕မွာ ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄၅ နွစ္က ၊  ျပခြင့္ မရ လိုုက္တဲ့  ေဒါသ နဲ႕  အမုုန္းေတြ ကိုု ၊ အကုုန္ သြန္ခ်  ျပစ္လိုုက္တယ္ ။ ျပခန္း ရဲ႕ ေရွ႕မွာ ပံုုစံတူ ျပန္လုုပ္ထားတဲ့ ၊  ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ အစာငတ္ခံ ေနပူလွန္း ခံ ခဲ့ရတဲ့ ၊ ေခြးအိမ္ ပုုပုုေလး ထဲ ကိုု ၊ ဂ်ပန္ အဘိုုးၾကီး ကိုု ဆြဲ ေခၚ လာျပီး ၊ ပိတ္ေလွာင္ ထားလိုုက္တယ္။  သူ႕ အမုုန္းေတြ ကုုန္ခ်င္ မွ ကုုန္ သြားေပမယ့္ ၊ သူ႕  ခါးသက္မူ ေတြ ေတာ့ ၊ သက္သာသြား ခဲ့သည္ ထင့္ ။

တာဂါရွီ ဟာ၊ သူ႕ အျပစ္ေတြကိုု ေျဖနိုုင္ ဖိုု႕ အတြက္ ၊ ထိုုင္းနိုုင္ငံကိုု အၾကိမ္ေပါင္း ၆၀  လာ ေရာက္ခဲ့ ျပီး ၊ ဒီ

ျပခန္း ကိုု သူ႕ကိုုယ္ပိုုင္ ေငြ နဲ႕ ဖြင့္လွစ္ ခဲ့တယ္။  အဲ့ဒီ ေနာက္ပိုုင္းမွာ   တာကာရွီ မေသဆံုုးမီ ၂၀၁၁ ခုုနွစ္ထိ ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ ဟာ ၊ မိတ္ေဆြ ရင္း ေတြ ျဖစ္သြား ၾကတယ္ လိုု႕ ၊ စာေတြ မွာ ဖတ္ ရသည္။ ခါးသက္တဲ့ အတိတ္ေတြထဲက ေနျပီး ၊ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ၾကဖိုု႕ ဆိုုတာ ၊ ေမ့ျပစ္လိုုက္ယံုု နဲ႕ မျပီးဘူး ။ သည္းခံ လိုုက္ယံုု နဲ႕ မရဘူး ။ ခြင့္လႊတ္လိုုက္ယံုု နဲ႕ လည္း မျဖစ္နိုုင္ဘူး ။ မုုန္းတီးနာက်င္မူ အရွိတရား ေတြကိုု ၊ အရွိအတိုုင္း

ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးမွသာ ရင္ၾကားေစ့ နိုုင္တာ လိုု႕ ၊ ဒီ ရုုပ္ရွင္ေလးက ၊ ေျပာျပ ေနသလိုုပဲ ။ တကယ္ ဆိုုေတာ့  ၊ သူတိုု႕ နွစ္ေယာက္ဟာ ၊ စစ္ ရဲ႕ သားေကာင္ ေတြ ထဲက သားေကာင္ ေလးေတြ ပဲေလ  ။ တိုုဂ်ိဳ တိုု႕ ဟစ္

တလာ တိုု႕ လိုု ၊ စစ္ၾကီးတပြဲ ကိုု ၊ ဖန္တီး ဦးေဆာင္ ဆံုုးျဖတ္ သူေတြ  မဟုုတ္ေပဘူးကိုုး ။

ေသြးမ်ိဳးဆက္ စကား၀ိုုင္း ထဲက  စတာလင္၀ါဒီ မိသားစုု ၀င္ တေယာက္က ေတာ့ ၊   သူေသ ကိုုယ္ေသ စစ္ပြဲ ၾကီးေတြ ၊ အာဏာလုု ပြဲ ၾကီး ေတြမွာ ၊  လူေတြဟာ လူစိတ္ တျခမ္း ေပ်ာက္ကုုန္ တတ္ ၾက တာပဲ လိုု႕ ၊  

ဆင္ျခင္ျပ သည္။  တမိသားစုု လံုုး ေပ်ာက္ဆံုုး သြား တဲ့ ၊ ပိုုလန္ အဘိုုးၾကီး ကေတာ့ ၊  တေယာက္ အမွား  တေယာက္ ၀န္ခ် ျပီး ၊ တေယာက္ စကား တေယာက္ နားေထာင္ ေပး တာဟာ ၊ အေကာင္းဆံုုး ကုုစား 

နည္း ပါပဲ လိုု႕ ၊ မ်က္ရည္၀ဲ ေနတဲ့ မ်က္လံုုးေတြ နဲ႕  ေျပာ သည္ ။ သူ႕ အေဖ နာဇီ ၾကီးကိုု မုုန္းတီး စက္ဆုုပ္

တယ္ ဆိုု တဲ့ ဂ်ာမန္ ၾကီးကလည္း ၊ သူ႕ အိပ္ကပ္ ထဲ မွာ အျမဲ ထဲ့ ထားတဲ့ ၊  ၾကိဳးစင္ထက္က ဓါတ္ပံုု ကိုု  

ထုုပ္ျပ ျပီး ၊ သူ႕ အေဖ ေသသြားျပီ ဆိုုတာ ကိုု တခါတေလ မယံုုနိုုင္ဘူး လိုု႕   ေခါင္းခါ သည္ ။ စတုုတၱမ်ိဳးဆက္ ဂ်ပန္ၾကီးကိုု ၾကည့္ရတာေတာ့ ၊ စစ္အတြင္းက ဂ်ပန္ စစ္သားေတြ ရဲ႕ ၊ ရိုုင္းစိုုင္း ၾကမ္းတမ္းမူ ေတြ ကိုု၊ လက္ခံ ေတာင္းပန္ လင့္ ကစား ၊ သူ႕အဘိုုး စစ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ တိုုဂ်ိဳ ဟာ ၊ စစ္ရာဇ၀တ္ေကာင္ တေယာက္ အစား ၊ စစ္ရွံဳးသူ တေယာက္ အျဖစ္သာ ၊ လက္ခံခ်င္ ပံုု ရသည္။ အာရွကုုန္းေျမ ၾကီးေပၚက အေနာက္တိုုင္းသား အုုပ္စိုုးမူေတြ ကိုု ဖယ္ရွားေပးမယ့္ ၊ အာရွတိုုက္ သာတူညီမ ွ် ေကာင္းစား ေရး ၀ါဒ ကိုု ကာကြယ္ ခ်င္ေသး ပံုု ရသည္။ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီးကိုု အမီွျပဳ ျပီး ခ်မ္းသာ လာတဲ့ အေမရိကန္ ကေရာ ၊ အဲ့ဒီတုုန္းက တကယ့္ကိုု မဟာမိတ္  သက္သက္ပဲ လား ။ တရားေသာ စစ္ ဆိုုတာ တကယ္ ရွိ နိုုင္ပါ့ မလား ။

သမိုုင္းက ရွဳပ္ေထြးလွ သည္။ အျပစ္ေၾကြး သံသရာေတြ က ရွည္လ်ား ခ်င္စရာ ။ ဒါေပမယ့္ ၊ လက္ရွိ ကမၻာ့

နိုုင္ငံေရး အေျခအေနေတြက ေတာ့ ၊ ကေျပာင္း ကျပန္ ျဖစ္ေနေလျပီ။

ဂ်ပန္ ေတြကိုု တိုုက္ထုုပ္ဖိုု႕ ၊ တရုုတ္အကူအညီ ယူခဲ့ ရဘူး တဲ့ ၊ အေမရိကန္ မဟာမိတ္ ေတြ က ၊ အခုုေတာ့  ဂ်ပန္ နဲ႕  မဟာမိတ္ျပန္ ျပဳျပီး ၊ တရုုတ္ ကိုု အားျပိဳင္ေနရ ေလျပီ ။  စစ္ရွံဳးစာခ်ဳပ္အရ၊ အေမရိကန္ ရဲ႕ ဖိအား

ေၾကာင့္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ငုုတ္လ ွ်ိဳး ေနခဲ့ရတဲ့ ၊ ဂ်ပန္ စစ္တပ္ၾကီးကိုု၊ ေဒသတြင္းမွာ ျပန္လည္ သက္၀င္ အင္အားရွိလာ ဖိုု႕ ၊ အေမရိကန္ ကပဲ ျပန္ျပီး အားေပး လာရသည္။  ေခတ္သစ္ တရုုတ္ျပည္ ၾကီးကလည္း ၊ 

အနွစ္ ၇၀ ၾကာ မွ ၊ ဒုုတိယ ကမၻာစစ္ ၾကီး အတြင္းက ၊ အေမ့ေလ်ာ့ခံ  မဟာမိတ္ အျဖစ္ ၊ အေနာက္ ၀င္ရိုုး

တန္း နိုုင္ငံေတြ နဲ႕ အျပိဳင္ ၊ သမိုုင္း တေနရာ ယူဖိုု႕  ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ျပ လာ သည္။ အနွစ္ ၇၀ အတြင္း ၊ တခါဖူး မွ မလုုပ္ခဲ့ တဲ့ ၊ ဂ်ပန္ကိုု ေအာင္နိုုင္ျခင္း အခမ္းအနားၾကီးကိုု ပထမ ဆံုုး အၾကိမ္ ၀ွဲခ်ီးက်င္းပရင္း  ၊ စစ္အင္အား ဗလေတြ ထုုပ္ျပ လာ သည္။ အျမဲတမ္း ရန္သူ ၊ အျမဲတမ္း မိတ္ေဆြ မရွိ ဆိုုတဲ့  အယူအဆ ကိုု ၊ နိုုင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး ေတြ မွာ ၊ ပိုုျပီး ခံတြင္း ေတြ႕ လာ ၾကသည္ေပါ့ ။ တကယ္ဆိုုေတာ့ ၊ ဗမာျပည္က ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ 

ေအာင္ဆန္း သည္ပင္ ၊ အဲ့ဒီတုုန္းက ဂ်ပန္ နဲ႕ ေပါင္း ျပီး အဂၤလိပ္ကိုု ေတာ္လွန္ ၊  ၂ နွစ္ အတြင္း အဂၤလိပ္ နဲ႕

ျပန္ေပါင္းျပီး ဂ်ပန္ကိုု တိုုက္ထုုတ္ ဆိုုတဲ့  အလွည့္ အေျပာင္းကိုု ၊ အားလံုုး အံ့ၾသရေအာင္ ကစား ျပ သြား ခဲ့ သည္ပဲ ။

တခါတေလ ေတာ့ လည္း ၊ သမိုုင္းထဲက အျဖစ္ေတြသည္၊ အမွား အမွန္ မရွိပဲ ၊ ယူဆခ်က္ ေတြ အျဖစ္နဲ႕သာ ၊ အဆံုုးသပ္ သြားတတ္ၾက သည္။  သူ႕ ေခတ္ သူ႕ အေျခအေနက အဆံုုးအျဖတ္ ေတြသည္ ၊ ယခုုေခတ္ ယခုု အေျခအေန နဲ႕  အံ၀င္ စံကိုုက္ ဖိုု႕ ဆိုုတာလည္း ၊ သိပ္ မျဖစ္နိုုင္ ဘူး မဟုုတ္လား ။ နည္းလမ္းက ဘယ္လိုုပဲ

ျဖစ္ျဖစ္  ရလာဒ္ သည္ သာ အဓိက ဆိုုတဲ့  ဗ်ဴဟာ သည္ ၊ စစ္ေရး နိုုင္ငံေရး ေတြမွာ ၊ လက္ေတြ႕ က် တဲ့  ေရြးခ်ယ္မူ တခုု ျဖစ္လာေနတာေတာ့ ေသခ်ာသည္။  အဲဒီလိုု ေရြးခ်ယ္ ၾက တဲ့ အခါ  ၊ တခ်ိဳ႕ေတြ အတြက္ေတာ့ ၊ အမ်ိဳးသားေရး - နိုုင္ငံေကာင္းစားေရး ဆိုုတာေတြကိုု မ်က္နွာမူ ျပီး ၊ ကိုုယ့္အလံ ေတြကိုု ရုုတ္သိမ္းလိုုက္ ၾက ရတာမ်ိဳးေတြ ရွိမည္ ။ အမ်ား သေဘာ ေၾကာင့္ ၊  ကိုုယ့္ မူ- အယူအဆ ေတြ ကိုု ၊  ျမွဳပ္နွံ ျပစ္ လိုုက္ ရတာ မ်ိဳးေတြ လည္း ၊ အမ်ားၾကီး  ရွိခဲ့ ေပမည္ ။ သမိုုင္း ဆိုုတာကိုု တဦး တဖြဲ႕  တအုုပ္စုုက မူပိုုင္ ျပဳ လိုု႕ မရ နိုုင္ေပ

မယ့္ ၊ သမိုုင္း မတင္ တဲ့ သမိုုင္းက်န္ ေတြ ကေတာ့ ရွိဆဲ ရွိျမဲပင္ ။

စစ္ဖက္ျခင္း ရန္ဖက္ျခင္း ၊ ဗ်ဴဟာေကာင္းလိုု႕ ၊ စားပြဲေပၚမွာ ပူးေပါင္း သင့္ျမတ္ သြားၾကျပီ ဆိုုရင္ ေတာ့၊ ဟိုုး

ေအာက္ဆံုုးက  အစေတး ခံရသူ တဦးျခင္း ၊ မ်ိဳသိပ္ခဲ့ ရသူ တေယာက္ျခင္း ၊ နစ္နာရသူ မ်ိဳးဆက္ တခုုျခင္းစီ အတြက္ ၊ သမိုုင္းက်န္ေတြ ထဲ မွာပဲ ၊ ကိုုယ့္သမိုုင္း နွင့္  ကိုုယ္ ရင္ၾကားေစ့ ၾကရဖိုု႕သာ ။ တကယ္ေတာ့လည္း ကိုုယ့္လိပ္ျပာ နဲ႕ ကိုုယ္ ရင္ၾကားေစ့ နိုုင္ဖိုု႕ ကသာ ၊ အေရးၾကီးဆံုုးပဲ မဟုုတ္လား ။

(ကိုုးကား-  Bloodline. Insight Program at SBS. Australia.)

ေကသြယ္

၆ -  ၁၈  စက္တင္ဘာ ၂၀၁၅

Weekly Eleven 29-09-2015

◦

သမိုုင္း နွင့္ ရင္ၾကားေစ့ ျခင္း

ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား . . .

ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား . . .

နာနာက်င္က်င္ အဲဒီ စကားေလး တခြန္း ဟာ ၊ အ၀န္း အ၀ိုုင္း တခုု အတြင္းမွာ ၊ အေတာ္ေလး ရိုုက္ခတ္ ျမည္ဟိန္း ခဲ့ ဖူးတယ္။

ကိုုယ္တိုုင္က အဲ့ဒီ အ၀န္းအ၀ိုုင္း ရဲ႕  ၊ မနီး မေ၀း မွာ ၾကီးျပင္းရင္း ၊ သတင္း ၀ရင္း ေတြ ကိုု အျမဲ ၾကားေန ခဲ့ ရသူ ဆိုု ေတာ့ ၊ အဲ့ဒီ ၾကယ္ေၾကြ တဲ့ သတင္းၾကီးကိုုပါ ၊ မွတ္မွတ္ ထင္ထင္ ရွိေနခဲ့တယ္ေပါ့ ။ ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး နယ္မွာပဲ ေသာင္တင္ ေက်ာင္းေတြ က မဖြင့္၊  ညဖက္ဆိုု မီးေတြ ျပတ္ ၊ အိမ္ေရွ႕  မွာ ကားရပ္သံလား နားစြင့္ ေန ၾက ရတဲ့ ၊  အခ်ိန္ကာလ တခုုမွာ ၊ ဖေယာင္းတိုုင္ အလင္းေရာင္ နဲ႕  ေရဒီယိုု တလံုုးဆီမွာ အာရံုုေတြ စုုရုုန္း ညိမ္သက္ တတ္ၾက ရင္း ၊ ၾကယ္ေတြ ေၾကြတဲ့ သတင္းေတြ ၊  စ ျပီး ၾကား ရ ေတာ့တာပဲ ။

ပထမ ဆံုုး အေနနဲ႕ ၊   ၈၈  အလုုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၊ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ရဲ႕  အမာခံ တေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ဦးေမာင္ကိုု ၊ အညွင္းပန္း အနိွပ္စက္ ခံ ရင္း ေထာင္ထဲမွာ ေသဆံုုးသြားျပီ ဆိုုတဲ့ သတင္းဆိုုး ကိုု ၊ ၾကားရတယ္။  ဖခင္ ျဖစ္သူ ရဲ႕ ၊
မ်က္နွာဟာ ၊ စိုုးရိမ္မူ တမ်ိဳး နဲ႕ ၊ ေလးနက္ လိုု႕ လာေန ေပမဲ့ ၊   ကိုုယ္ေရာက္ေနတဲ့ ေခတ္အေျခအေန အလားအလာ
ေတြကိုု ၊ ဂ ဃ နဏ မမွန္းဆ တတ္ေသးတဲ့ ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ တေယာက္ အေနနဲ႕ ေတာ့ ၊ ညတိုုင္း နားေထာင္ေန ရတဲ့ ၊ မေကာင္းသတင္းေတြထဲက ၊ သတင္းဆိုုး တပုုဒ္ အတြက္ ဆိုု႕ နင့္ တတ္ဖိုု႕ပဲ သိခဲ့တယ္ ။

အဲဒီ အခ်ိန္က ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး ကိုု ၊ ေအာင္ပြဲ ခံ ျပီးသြား လိုု႕ ၊  ဂႏၶီ ခမ္းမ အစည္းအေ၀း နဲ႕ ဖခင္ ျဖစ္သူလည္း အလုုပ္ေတြ ရွဳပ္ေနခ်ိန္ ။ နိုုင္ငံေရး အေျခအေန ေတြက ၊ ရွဳပ္ရွဳပ္ေထြးေထြး ။ အိမ္မွာလည္း ဧည့္သည္ေတြ ျပတ္တယ္ မရွိ ။  ဦးေမာင္ကိုု ရဲ႕ သတင္းဆုုိး အျပီး ၊ သိပ္မၾကာ ဘူး။ ခရမ္း လႊတ္ေတာ္ ကိုုယ္စားလွယ္ ဦးတင္ေမာင္၀င္း  ေထာင္ထဲမွာ ေသ သြားျပန္ျပီ တဲ့ ။ ေရဒီိယိုု ကိုု ပိတ္လိုုက္ခ်ိန္မွာ ၊ ေဖေဖ့ ေတာက္ေခါက္သံ ဟာ က်ယ္ေလာင္ လွ တယ္။  ေက်ာင္းသား သမဂၢ ရဲ႕  ၊ ဆဲဗင္း ဂ်ဳလိုုင္  ရဲေဘာ္ တေယာက္ေတာ့ က် ဆံုုးျပန္ ျပီ တဲ့ ။ အဲဒီ ကတည္းက ခရမ္းဦးတင္ေမာင္၀င္း ဆိုုတဲ့ ပုုဂၢိဳလ္တေယာက္ ကိုု စိတ္ထဲ စြဲ ေနခဲ့တယ္ ။ ပိုုျပီး စြဲ ရတာက ၊ သူ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ ဟာ ၊ ေငြတာရီ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ၊ နွစ္နွစ္သက္သက္ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ စာေရးဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ  ျဖစ္ေနတာ လည္း တခ်က္ ၊ ေနာက္ျပီး အဲ့ဒီတုုန္းက  တဆည ပါတီက ၀င္ျပိဳင္တဲ့ သူ႕ အကိုုအရင္း ျဖစ္သူ နဲ႕  ခရမ္းတျမိဳ႕ နယ္ တည္းမွာ ၊ မဲဆႏၵနယ္ တခုု တည္းကေန ၊ 
ယွဥ္ျပိဳင္ခဲ့တယ္ ဆိုုတဲ့ စိတ္၀င္စား စရာ ေျပာစကားေတြ ကိုုလည္း ၾကားဖူး ထားတာ လည္း တခ်က္ေပါ့ ။

မဲလိုုက္ ေမွာင္လိုုက္ ၊ ရြာလိုုက္ ခ်ဴန္းလိုုက္ ၊ ၾကမ္းလိုုက္ ထန္ လိုုက္ ရာသီဥတုု ေတြ နဲ႕ ပဲ ၊ နွစ္မ်ားစြာကုုိ ေက်ာ္ျဖတ္ လာခဲ့ျပီး သကာလ ၊ အခုုလိုု   စာအုုပ္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထုုတ္ေ၀ လိုု႕ ရ လာတဲ့ နိုုင္ငံေရး ေနသာသာ မွာ ၊  

ဇနီးျဖစ္သူ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ရဲ႕ “လြမ္းေလသမ ွ်” ဆိုုတဲ့ စာအုုပ္ကေလး ထြက္လာတယ္ ဆိုုေတာ့  ဖတ္ခ်င္ ေနမိေရာ ။ အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ ေဖ့စ္ဘြတ္က ေန တဆင့္ မိတ္ဖြဲ႕ သိကၽြမ္းခဲ့ ရတဲ့ ၊ သူတိုု႕ ရဲ႕ သမီး ျဖစ္သူ ၀တ္မွံဳ ေၾကာင့္ ၊  

စာအုုပ္ကေလး ကိုု ၊ အန္တီၾကဴ ကိုုယ္တိုုင္ လက္မွတ္ထိုုး ေပးတာေလးကိုု ရ ခဲ့ တယ္။

လက္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ စာအုုပ္ကေလးကိုု မွတ္မွတ္ရရ ၊ ဆဲဗင္းဂ်ဳလိုုင္ ေန႕ မွာ အေသအခ်ာ စဖတ္ျဖစ္တယ္။ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢၾကီးကိုု ၊ အင္မတန္ တြယ္တာ ေလးျမတ္ ၾကတဲ့ ၊ ေက်ာင္းသား မ်ိဳးဆက္ တခုု ဟာ ၊ ၁၉ ၆၂ ခုုနွစ္ ဇူလိုုင္လ ၇ ရက္ေန႕  … အတိအက် ေျပာရရင္  ၈ ရက္ေန႕ မွာ ၊ မ်က္ရည္ ျဖိဳင္ျဖိဳင္ က်ၾကတယ္ ဆိုုတဲ့  အေၾကာင္းေတြ ကိုု ၊ ငယ္ငယ္တည္းက ယဥ္ပါး ၾကားဖူး ေနခဲ့ ေပမဲ့ ၊  ဒီ စာအုုပ္ဖတ္ ေတာ့ ထပ္ျပီး  ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖစ္ ရျပန္ တယ္။ ျဖိဳ ဖ်က္ ေဖာက္ခြဲ ခံ လိုုက္ရတယ္ ဆိုုတဲ့ ၊ သမဂၢ အေဆာက္အဦ ၾကီးကိုု ၊ သူတိုု႕ ေတြ ဘာလိုု႕ မ်ား  အဲဒီေလာက္ သံေယာဇဥ္ ၾကီးရတာလည္း လိုု႕  ၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ တခုုထဲက ေန ၊ ျပန္လွည့္ ၾကည့္ျပီး ၊ အံ့ၾသ ရ တယ္။ တကယ္ေတာ့ ရုုပ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာ အေဆာက္အဦ တခုု ဆိုုတာထက္ ၊ ကိုုလိုုနီ နယ္ခ်ဲ႕ လြတ္ေျမာက္ေရး တိုုက္ပြဲ ကတည္းက ၊ ရွင္သန္ နိုုးၾကား ေန ခဲ့တဲ့ ၊  ေက်ာင္းသား နိုုင္ငံေရး  ဆိုုတဲ့ ၊ စိတ္ဓါတ္ အေဆာက္အဦ ၾကီးကိုု ၊ ထိုုးခြဲ 

 ေျခမြ ပစ္လိုုက္တာ ကိုုး ။ အဲဒီကတည္းက ၊ စစ္တပ္ နဲ႕  ျပည္သူ ၾကားက စည္း  ကလည္း ၊ ထူထဲ မဲနက္ သြားခဲ့ျပီး ၊ အက္ေၾကာင္းေတြ လိုုက္ လာခဲ့ ေတာ့တာ  ပဲေလ။

သမဂၢ အေဆာက္အဦ ၾကီး ရဲ႕  အပိုုင္းအစ ေတြ တစစီ လြင့္စင္ သြားခဲ့သလိုု မ်ိဳး ၊ ဆဲဗင္းဂ်ဳလိုုင္ ၀ိညဥ္ စိတ္ဓါတ္ ေတြ လည္း ၊ တေနရာစီ တနယ္အေ၀းေတြ ဆီ လြင့္စင္ သြားလိုုက္ၾကတာ နွစ္ေပါင္း နွစ္ဆယ္ အစိတ္ ။ ဒီၾကားထဲမွာ 

အၾကိမ္ၾကိမ္ ကုုန္းရုုန္းထ ၾကတဲ့ အခါတိုုင္းပဲ ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ပဲ ျဖိဳခြဲ ခံ ရ ျပန္ ။  ဒါေပမဲ့ အခ်ိန္တန္လိုု႕   နိုုင္ငံေရး နာရီ 

လက္တံ ၾကီးက ၊ ညႊန္ျပ လာတဲ့ အခါ မွာ ၊ တတိုုင္းတျပည္လံုုးက ၊ လက္သီး လက္ေမာင္း ေတြ နဲ႕ အတူ ၊ ပိုုျပီး 

ရင့္က်က္ တဲ့ အသြင္သ႑န္ေတြ နဲ႕ ၊ ပိုုျပီး ေလးနက္ တဲ့ ခံယူခ်က္ေတြ နဲ႕ ၊ သူတိုု႕ မ်ိဳးဆက္ေတြကိုုပါ အပါေခၚျပီး  ျမန္မာ့ နိုုင္ငံေရး အခင္းအက်င္း ထဲကိုု  ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္ လာခဲ့ ၾက တယ္။

ဒီ စာအုုပ္ ထဲ မွာလည္း ၊  မိဘ လက္ငုုတ္ လက္ရင္း ၊ ဆန္စက္လုုပ္ငန္း ကိုု ျပန္ျပီး ဦးစီး လုုပ္ေဆာင္ ေနခဲ့တဲ့ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ဟာ ၊ နွစ္ေပါင္း နွစ္ဆယ္ ေလာက္ အတြင္းမွာ ၊ သူ႕ ရဲ႕  နဂိုုမူလ  ယံုုၾကည္ ရပ္တည္ခ်က္ ေတြအတိုုင္း ေနထိုုင္ ခဲ့ရင္း ၊ သူ႕ အလုုပ္သမားေတြ ရဲ႕  ေလးစား အားကိုုးမူ ၊ သူ႕ ျမိုု႕သူ ျမိဳ႕သား ေတြ ရဲ႕ ၊ ယံုၾကည္ အပ္နွင္းမူ ကိုု ရယူ နိုုင္ခဲ့တယ္ ။  ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ အလြန္  ပထမဆံုုး အၾကိမ္ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး မွာ ၊ ခရမ္းျမိဳ႕ ရဲ႕  လႊတ္ေတာ္ ကိုုယ္စားလွယ္ 

အျဖစ္ ၊ အကိုုအရင္း ျဖစ္သူ  ဗိုုလ္မွဴးေဟာင္း ဦးေဇာ္၀င္း နဲ႕  ယွဥ္ျပီး ၊ အနိုုင္ ရ ခဲ့တယ္။ မဲဆႏၵနယ္ မတူေအာင္ ျပိဳင္ရင္ လည္း ရပါရက္ နဲ႕ ၊ အကိုုၾကီးျဖစ္သူ ကလည္း ဒီျမိဳ႕မွာ လူရိုုေသတဲ့  မဲရ နိုုင္တဲ့ လူ ၾကီး တေယာက္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ အက်ိဳး အတြက္ ၊ တမင္ကိုုပဲ ၊ ေက်းဇူးရွင္ အကိုုၾကီးကိုု ၊ အတိုုက္အခံ ျပဳ ျပီး   ၊ ယွဥ္ျပိဳင္ ခဲ့ ရတယ္ လိုု႕ ဆိုုတယ္ ။  တကယ္လိုု႕မ်ား ျမန္မာျပည္ ဒီမိုုကေရစီ ရရွိဖိုု႕  အရိုုးေတြ ေတာင္လိုုပံုုမယ္ ဆိုုရင္ ၊  အရိုုး

ေတာင္ပံုု ရဲ႕  ေအာက္ဆံုုးမွာ ကၽြန္ေတာ့ အရိုုး ရွိရပါေစမယ္ . . . ဆိုုတဲ့ မဲဆြယ္ မိန္႕ခြန္းဟာ ၊ သူ႕ ရဲ႕ အနာဂါတ္ကိုု နမိတ္

ဖတ္ ေနခဲ့သလိုု ၊ သူ႕ ရဲ႕ ပိုုင္းျဖတ္မူ ကိုုလည္း ၊ ရဲရင့္ ေစ ခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီ အခ်ိန္  ရွစ္ဆယ့္ ရွစ္ ကာလ အလြန္ မွာ ၊ အိမ္ကိုု အလည္မဟုုတ္ပဲ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ၊ မီးခိုုးေရာင္ အက်ီ ၤ နဲ႕ 

လူၾကီး တေယာက္ကိုုလည္း  ခုုထိ မ်က္စိ ထဲက မထြက္ ခဲ့ဘူး ။ သူ႕ ဆံပင္ ေတြက ၊ အက်ီ ၤ အေရာင္ထက္ ပိုုျပီး ၊ မီးခိုုးေရာင္မွာ အျဖဴ ေတြ ခပ္မ်ားမ်ား စြက္ေနတယ္။ ေကာ္ကိုုင္းမ်က္မွန္ အမဲ ေရာင္ ေအာက္က ၊ မ်က္လံုုးေတြ ကလည္း ၊ မီးခိုုးေရာင္ မွိဳင္းေနသလိုုပဲ ။  တကၠသိုုလ္မွာ တုုန္းက ၊ ေက်ာင္းသားနိုုင္ငံေရး အတူ လုုပ္ခဲ့ ၾကတဲ့ ၊  ေဖေဖ့ သူငယ္ခ်င္း  ဦးညိဳ၀င္း က ၊ သူတိုု႕ ေထာင္မဲ့ ပီသံုုးလံုုး ပါတီ အတြက္ ၊ နယ္ေတြ ဆင္းျပီး ေဖေဖ့ကိုု လာေခၚတာ တဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ ၊ ေဖေဖ က ၊ အမ်ိဳးသား ဒီမိုုကေရစီ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္မွာ ပဲ ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုုၾကည္ ရဲ႕  ေခါင္းေဆာင္မူ ကိုု နာခံ ဖိုု႕ ၊ ဆံုုးျဖတ္ ထားခဲ့ျပီး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ ၊  လက္စြဲ နွဳတ္ဆက္ျပီး ျပန္သြားတဲ့ ၊ အဲဒီ မီးခိုုးေရာင္ မွိဳင္မွိဳင္း လူၾကီးကိုု ၊ စိတ္ထဲမွာ ဘာလိုု႕လဲ မသိ ၊ သနား ေန မိ ခဲ့ တယ္။ သူမ်ားကိုု မသနား ရ ဘူးလိုု႕ ၊ ငယ္ငယ္တည္းက ၊ ေဖေဖက  ခပ္နာနာ သြန္သင္ေလ့က်င့္ ေပးခံ ခဲ့ ရေပမဲ့ ၊ ရင္ထဲက သနား တာကိုုေတာ့ သနားတယ္ လိုု႕ ပဲ ေျပာရေတာ့မယ္ ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္ ၊ ၉ ၀ ေရြးေကာက္ပြဲ အတြက္ ၊ ပါတီ ေတြ အျပိဳင္းအရိုုင္း ေထာင္ၾက တဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊ ပီသံုုးလံုုး ပါတီ ဟာလည္း ၊ ဦးညိဳ၀င္း ၊ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ ( ေတးသံရွင္ ကိုုသန္းလွိဳင္ အကိုု ) ၊ ဦးလွေရႊ ( တကသ ဥကၠဌေဟာင္း )  တိုု႕ လိုု  ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ဂ်ဳလိုုင္၀ိညဥ္ ေတြ ရဲ႕  နာမယ္ေတြ နဲ႕ အတူ ၊ သီးသန္႕ ပါတီ တခုု ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ မၾကာပါဘူး ၊ အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္ လိုု  ဒီေရျမင့္ ေအာင္ပြဲ ရ ထား တဲ့  ပါတီ တခုု ကိုုေတာင္၊ အေလးမထား တဲ့ ၊ စစ္အစိုုးရ ဟာ ၊   ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ ေတြကိုု ၊ အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲ ၊ ဆြဲ ထဲ့ ေတာ့တာေပါ့ ။  အေမွာင္ထဲက အေမွာင္ဆံုုး အခ်ိန္ေတြ လိုု႕ပဲ ေျပာရ မလား ။ ေထာင္၀င္စာ  ေကာင္းေကာင္း မရ ၊ စစ္ေၾကာေရး ပဲ ေကာင္းေကာင္းကိုုင္ တဲ့ ၊  စစ္ ေထာက္လွမ္းေရး အာဏာစက္ ေအာက္ မွာ ၊ ၾကယ္ေတြ တပြင့္ ျပီး တပြင့္ ေၾကြ ေတာ့တယ္။ ကိုုယ့္ကိုုကိုုယ္ သတ္ေသတယ္တဲ့ ။ ကင္ဆာ တဲ့ ။ ေရာဂါကုုမရ ေတာ့ တဲ့ ။ စံုုလိုု႕ပါပဲ ။ အခ်ိန္ အစဥ္လိုုက္ေတြ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ ၊ အဲဒီ အေမွာင္ဆံုုး အခ်ိန္မွာ ေၾကြခဲ့တဲ့ လူေတြကိုု မွတ္မိသေလာက္ ဆိုုရင္ - ဦးေမာင္ကိုု ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ၊ ဦးညိဳ၀င္း ၊ ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ ၊ ပထ၀ီ တင္သိန္းေမာင္ ၊ ဗိသုုကာ ဦးေက်ာ္မင္း ၊မံုုရြာ ဦးတင္ေရႊ ၊ ဦးေအာင္ေမသုု ၊ ဦးလွသန္း ၊ စာေရးဆရာ ေမာင္ေသာ္က ( ဦးဘေသာ္) ။

နိုုင္ငံေရးသမားမ်ား ၏ ေနာက္ဆံုုးေန႕ ျမင္ကြင္းမ်ား - ေလးကိုုတင္

အိမ္မွာ ရွိတဲ့ ၊  ေဖေဖ့ ရဲ႕  ေက်ာင္းသား သမဂၢေရွ႕က အုုပ္စုု ဓါတ္ပံုုေလး ထဲက ၊ တခ်ိဳ႕ နာမယ္ေလးေတြ ရဲ႕  ေနာက္မွာ ကြင္းစ ကြင္းပိတ္ နဲ႕ ( ေတာတြင္းက်ဆံုုး )  ဆိုုတာေလး ေတြ ျမင္တိုုင္း  စိတ္ထဲ နင့္နင့္ နဲနဲ ခံစားရျမဲ ။  ဓါတ္ပံုုထဲ မွာ အားလံုုးဟာ နဳတ္ခမ္းပါးေတြကိုု တင္းတင္းေစ့ လိုု႕  သပ္သပ္ရပ္ရပ္ နုုနုုနယ္နယ္ ။ ဒီလိုု အရြယ္ေကာင္း ပညာတတ္ လူငယ္ေလးေတြ ၊ ေတာတြင္းမွာ က်ဆံုုး ရတဲ့ ၊  တရားခံ က ဘာလဲ ဆိုုတာ ေတြးေလ အေျဖမထြက္ေလ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္ ။ ခုုေတာ့ - ေတာတြင္း တင္ မက ၊ ေထာင္တြင္း ပါ က်ဆံုုး ရ တဲ့ ၊ သူ႕ မိတ္ေဆြ အရြယ္ေကာင္းၾကီး ေတြ  အတြက္ ၊ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေဖေဖ့ကိုု ၊ ဘာမွ ထပ္မေမးမိေအာင္ပဲ ေန ရတယ္ ။ ဦးညိဳ၀င္း  သတင္း ၾကားတဲ့ ည က ဆိုု ၊ 

ေဖေဖ ဟာ ၊ တညလံုုး မအိပ္ပဲ ေဆးလိပ္ ထိုုင္ေသာက္ေနခဲ့တာ ကိုု ၊ မွတ္မိေနတယ္။

အခုု ၊ လြမ္းေလသမ ွ် ကိုု ဖတ္ေတာ့ ၊   အဲဒီ မိသားစုု ေတြထဲက ၊ မိသားတစုု ရဲ႕  ခံစားခ်က္ ေတြကိုု နင့္နင့္နဲနဲ အတြင္းက်က် ျမင္ရေလတယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္က အက်ဥ္းက်ခံ နိုုင္ငံေရး သမား ေတြ ရဲ႕ မိသားစုု  ဘ၀ ေတြဟာ ၊ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲ ခဲ့မယ္ ဆိုုတာ ၊ မွန္းဆၾကည့္လိုု႕ ေတာင္ ရ ေနမွေတာ့ ၊ ကာယကံ ရွင္ေတြ အတြက္ ေတာ့  စာဖြဲ႕ လိုု႕ လည္း 

 ျပည့္စံုု လိမ့္ မည္ မဟုုတ္ေတာ့ ။ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ကလည္း ၊ ဒီ စာအုုပ္ကိုု ေရး ဖိုု႕ ၊ သူ႕ အတြက္  အရမ္းကိုု စိတ္ပင္ပန္းစြာ အားထုုပ္ ခဲ့ ရ တယ္လိုု႕  ဆိုု တယ္။  အိမ္ကေန ေခၚသြားျပီး ၊ ဘယ္ေရာက္လိုု႕ ေရာက္ေနမွန္းမသိ ၊ ဘာသတင္းမွ မၾကားရ ။  ၾကားရျပန္ေတာ့ ၊ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေဆး၀ယ္ခိုုင္းတဲ့  စာရြက္ကေလး တရြက္ သာ ။ လိုုအပ္တဲ့ ေဆး၀ါးေတြကိုု  ေပးလိုုက္ရေပမဲ့ လည္း ၊  ကာယကံ ရွင္ လက္ထဲ ေရာက္လား မေရာက္လား မေသခ်ာ ။  ေနာက္ဆံုုး  ရနိုုင္မဲ့ အကူအညီ ေတြ မ်ိဳးစံုု ေတာင္းျပီး ၊ ခင္ပြန္းသည္ ရွိနိုုင္မဲ့ ၊ အက်ဥ္းေထာင္ၾကီး ဆီ ၊ အေမာတေကာ . . . ေဇာ ေတြ နဲ႕  ေရာက္ ျပီး ေစာင့္ဆိုုင္း ေနတဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊  ၾကားလိုုက္ ရ တဲ့ သတင္းက ၊ မေန႕ ကပဲ ဆံုုးသြားျပီ မိုု႕ ၊ ေရခဲတိုုက္ ကိုု လိုုက္ခဲ့ဖိုု႕ - တဲ့ ။  အိမ္က အေကာင္းအတိုုင္း ထြက္သြားျပီး ၊ နွစ္လ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ေလး အတြင္းမွာ ၊  ပိန္ခ်ံဳး ေနတဲ့ 

ခင္ပြန္းသည္ကိုု ၊ ေခါင္းတလား ထဲ မွာ ၊ ျပန္ ေတြ႕ ရ တဲ့ ၊ ဇနီးသည္ တေယာက္ ရဲ႕ ၊ ခံစားခ်က္ ။  နာေရး ေၾကာ္ျငာ ထဲ့ပံုု ထဲ့ နည္းက အစ ၊ စ်ာပန အစီအစဥ္ မက်န္  ၊ အုုတ္ဂူမွာ  နာမယ္ထြင္းထုု တာ အဆံုုး ၊ ထိန္းခ်ဳပ္ ကန္႕သတ္ ခံ ခဲ့ ရတဲ့ ၊ မိသားတစုု ရဲ႕ ၊ နာၾကင္ မ်ိဳသိပ္ခဲ့ ရ မူေတြ ။   ေထာင္အရာရွိ ေတြ က ၊ ကင္ဆာ ေၾကာင့္ ေသတာ လိုု႕ ဆိုုသည္။ သူမ ရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ ဆီကိုု နွစ္လ အတြင္း ေရာက္လာခဲ့တဲ့ သူမ ဘယ္တုုန္းကမွ မသိ ခဲ့တဲ့ ကင္ဆာ ဆိုုတာၾကီးကိုု ၊ နာက်င္လွစြာ ရြတ္ဆိုုခဲ့တဲ့ သူမ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုုး နွဳတ္ဆက္ စကား ေလး က ၊ 

ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား ... ကင္ဆာ က်ဆံုုးပါေစ .... တဲ့ ။

အထူးသျဖင့္ ၊ ဆယ္တန္း စာေမးပြဲ ေျဖဖိုု႕ ၃ လ ပဲ လိုုေတာ့တဲ့ ၊ သမီးၾကီး ျဖစ္သူ ရဲ႕ ၊ စိတ္ အနာတရ ေတြကိုု ၊ အရြယ္တူ ျခင္း ၊ သူ႕ေနရာမွာ ၀င္ျပီး ကိုုယ္ခ်င္းစာ ၾကည့္ယံုု နဲ႕ တင္ ၊ ခက္ခဲ ပင္ပန္း လွ ျပီ ။  ေထာင္အရာရွိ ေတြ အားလံုုး ေရွ႕ မွာ ၊ နံရံ ေပၚက ၊ ဦးေန၀င္းၾကီး ရဲ႕  ဓါတ္ပံုုၾကီး ကိုု ၊ လက္ညွိး ထိုုးျပီး ၊ ဒီလူၾကီးေၾကာင့္ က်မ အေဖ ေသတာ လိုု႕ ၊ 

 ေပါက္ကြဲ ေအာ္ဟစ္ ငိုုယိုု ခဲ့တဲ့ ၊ ၁၅-၁၆ နွစ္  အရြယ္ ကေလးမ ေလး တေယာက္ နဲ႕ အတူ လိုုက္ျပီး ေၾကကြဲ တုုန္လွဳပ္လိုု႕ ။ စိတ္ဒုုကၡ ခံစားေနရ တဲ့ မိခင္ကိုု ၊ ေဖးမ အားေပး နိုုင္ခဲ့တဲ့ ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ မိန္းကေလး တေယာက္ ရဲ႕ ၊ စြမ္းရည္ကိုု လည္း  မအံ့ၾသ ပဲ မေနနိုုင္ ။  ဒါေတာင္ ဆယ္တန္းကိုု ဂုုဏ္ထူး ၅ ခုု နဲ႕ ေအာင္ ေအာင္ ေျဖျပ နိုုင္ခဲ့တဲ့ ၊ ၀တ္မွဳန္ ကိုု ၊ က်ိတ္ျပီး ခ်ီးက်ဴး ေနမိတယ္။

ဆရာၾကီးတင္မိုုး ရဲ႕  ဦးတင္ေမာင္၀င္း အတြက္ ဂုုဏ္ျပဳ ကဗ်ာေလး ထဲက  “ လြမ္းေလသမ ွ်” ဆိုုတဲ့ စာသားကေလး ကိုု ယူထားတာ နဲ႕  လိုုက္ဖတ္ေအာင္ပဲ ၊ ဆရာမ ခင္လွိဳင္ၾကဴ ရဲ႕ ၊  ခံစားခ်က္ေတြ ဟာ  ၊ နာက်င္မူေတြၾကားထဲကေန ၊ အတိတ္လွလွ ေလးေတြ ကိုုလည္း ၊ ျပန္ေျပာင္း ေရာယွက္ လြမ္းဆြတ္ ထားေလတယ္။  ဆရာမ ရဲ႕ ၊ ေမတၱာ ဖြဲ႕  ၀တၱဳေလး ေတြကိုု ၊ ျပန္ျပီး သတိရ ေစ တဲ့ ၊ အပိုုင္းေတြ လိုု႕ပဲ ေျပာရမယ္။

စာအုုပ္ရဲ႕ မ်က္နွာဖံုုးက ၊ ပန္းခ်ီ ေရႊစိုုးဟန္ ရဲ႕ ၊ လက္ရာ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ပံုုတူ ကိုု ၊ စာအုုပ္ဖတ္ကာစ က ၊ အမူမဲ့ 

အမွတ္မဲ့ ေပမဲ့ ၊ ဒီပံုုတူ ဟာ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း သက္ရွိ ထင္ရွား ရိွစဥ္ကတည္း ၊ ခင္မင္ေလးစားမူ နဲ႕ အမွတ္တရ  ဆြဲေပးခဲ့တဲ့ ၊ အဓိပၺါယ္ ဖြင့္ဆိုု မထားတဲ့  ပံုုလိုု႕ ဆိုုတာေၾကာင့္ ၊ စာအုုပ္ ဖတ္အျပီးမွာ ၊ အေသအခ်ာ ျပန္ၾကည့္ ျဖစ္တယ္။ ေျပာသလိုုပဲ ၊ အစက္အေျပာက္ေတြ နဲ႕ ပံုုေဖာ္ ထားတဲ့ ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္း ရဲ႕ ၊ နွဳတ္ခမ္းပါးပါး ေတြ ထဲမွာ ၊ အတိတ္ သမိုုင္းရဲ႕ သက္ေသ တခ်ိဳ႕ကိုု  ၊ ျမင္ရတယ္။ တစြန္းတစ ပဲ ဆြဲထားတဲ့ ၾကယ္၀ါ၀ါ ၾကီး ထဲမွာ ၊ အနာဂါတ္ ရဲ႕  မေသခ်ာမူ ေတြက ၊ ကြက္လပ္ ျဖစ္ေန ေသးတယ္။

ဒီ စာအုုပ္ေလး အေၾကာင္းကိုု ၊ တခုုခုု ေရးမယ္ လိုု႕ ၊ စ ထားျပီး ၊ ခ်က္ျခင္း အဆံုုး မသတ္ နိုုင္ ခဲ့ဘူး ။ အခုု လိုု ၊ သမိုုင္း နာရီ လက္တံ ၾကီး ၊ ေနာက္တပတ္ ထပ္တရစ္ တိုုး ျပန္လိုု႕ ၊  ျမန္မာ့ ဒီမိုုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲ ၾကီး ေနာက္တခုု 

လည္း ၊ အသစ္တဖန္ ျပန္စ ေတာ့မယ္ ဆိုုတဲ့ အခ်ိန္ မွာ ၊  အတိတ္က နာက်င္စရာ သမိုုင္းေတြကိုု ၊ အဆံုုးသတ္ ရ ေတာ့မလား လိုု႕ ၊  ေတြေ၀ ေနလ်က္က ၊ ဒီ စာေလးကိုု လည္း အဆံုုးသတ္ ျဖစ္ေတာ့တယ္ ။  

တံတားၾကီး  ေအာက္ ကေတာ့ ၊  ေရေတြ စီးသြား ခဲ့ ပါျပီ ။ ကမ္းနဖူးက  စိမ္းျမ ရြက္သစ္ေတြ ဖားဖားေ၀ ေအာင္ ဖံုုးေနတဲ့ အပင္ၾကီး ကိုု လွမ္းေငး ရင္း ၊ ဦးတင္ေမာင္၀င္းေပါင္း မ်ားစြာ ရဲ႕  အရိုုးေတြ အတြက္ ၊ ေက်းဇူး ေတြ အထပ္ထပ္ တင္ေနမိ တယ္။

ေကသြယ္

၂၈ ဇူလိုုင္

ဆက္စပ္ ဖတ္ရန္- လြမ္းရက္ရွည္ရွည္

◦

ၾကယ္ေၾကြတာ ကင္ဆာတဲ့လား . . .

သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား စိုုးထြန္း

စိုုးထြန္းကား  မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ ရွိ၏။ တိုုင္းေရး ျပည္ေရး ေဆာင္ရြက္လိုု၏။ သိုု႕ေသာ္ ဘီေအ ဆိုုေသာ ဘြဲ႕ကေလးကိုု လိုုခ်င္ေသး၏။ တိုုင္းေရး ျပည္ေရး လိုုက္ရာဍ္ ၀မ္းေရးရွာဖိုု႕  ေရွ႕ေန လုုပ္ရန္ ဘီအယ္လ္ ကိုုလည္း ေအာင္ခ်င္ေသး၏။  ထိုု႕ေၾကာင့္ သပိတ္လွန္ရန္ကိုုပင္ လိုုလားေနေလ ၏။ 

စိုုးထြန္း သပိတ္လွန္ ခ်င္ေသာ အေၾကာင္းက ၊  ဤမ ွ်ေလာက္ ေတာ့ က်ဥ္းေျမာင္းလိမ့္မည္ မထင္။ ဘာေၾကာင့္ ေျပာနိုုင္သနည္း ဆိုုရင္ စိုုးထြန္းဆိုုေသာ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား သည္၊ ေနာင္ ဆယ္နွစ္ခန္႕ ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အျဖစ္နဲ႕ ၊ ျမန္မာျပည္ၾကီးကိုု လြတ္လပ္ေရးရ ေအာင္ ၊ ေဆာင္က်ဥ္းေပး နိုုင္ ခဲ့သူ ျဖစ္ေနခဲ့ လိုု႕ ပင္ ။ 

ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း - ဦးေအာင္ဆန္း- ေမာင္ေအာင္ဆန္း အား ၊ စိုုးထြန္း အျဖစ္ ဇာတ္ရုုပ္ျခယ္ထားေသာ ၊ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ၀တၱဳကိုု ၊ လူ အေတာ္မ်ားမ်ား ၾကားဖူးၾကေပမည္။ ဖတ္ဖူးၾကေပမည္။ သိုု႕ေပမင့္ ၊ စာေရးသူ ဦးသိန္းေဖျမင့္ နွင့္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရဲ႕  ၾကားက ၊ မတူညီလွတ့ဲ နိုုင္ငံေရး အဆင္အျပင္ ( သိုု႕ မဟုုတ္) သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ညိဳထြန္း နဲ႕  ေက်ာင္းသားသမဂၢ အမူေဆာင္ စိုုးထြန္း တိုု႕ အၾကား ရပ္တည္ခ်က္ မသိမသာ ကြဲျပားသြားပံုုကိုု ၊ စိတ္၀င္တစား ေတြးဆ ၾကည့္ မည့္ သူ ေတာ့ သိပ္မ်ားလွမည္မထင္။ 

ရွစ္ေလးလံုုး အေရးေတာ္ပံုုၾကီး အျပီးမွာ ၊ သိန္းေဖျမင့္ ရဲ႕ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား ၀တၱဳ ကိုု လူငယ္ေတြ ျပန္ရွာ ဖတ္ၾကသည္။ ၁၅ နွစ္သား အရြယ္မွာ ပထမပိုုင္းကိုု ဖတ္လိုုက္ရျပီး တခါတည္း စြဲသြားတယ္ ဆိုုတဲ့ ဖခင္ျဖစ္သူ ရဲ႕ ၊  တရိုုတေသ သိမ္းထားတဲ့  ပ-ဒုု အတြဲလိုုက္ စာအုုပ္ကေလးကိုု ၁၇ နွစ္အရြယ္ ေယာင္နန လူငယ္ တေယာက္ အေနနဲ႕  သူမ်ားေတြ ဖတ္လိုု႕ လိုုက္ဖတ္ ၾကည့္ဘူးသည္။  အခုု အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ အရြယ္မွာ   ေက်ာင္းသား သပိတ္ စစ္ေၾကာင္းေတြ ရန္ကုုန္ျမိဳ႕ၾကီး ဆီ ၊ ဦးတည္ ခ်ီတက္လာၾကေတာ့  အဲဒီ စာအုုပ္၀ါ၀ါ က်င့္က်င့္ေလး ကိုုပဲ ၊  အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ ဖခင္ၾကီး ဆီက ျပန္ေတာင္း ဖတ္မိ ျပန္သည္။ ဒီ စာအုုပ္ကိုု ေရးသား ျပဳစုု ခဲ့သူ ဦးသိန္းေဖျမင့္ သည္ပင္ ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း  နဲ႕ အတူ   ရာျပည့္  ေလာက္ ျပီေပါ့ ။

“ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ရာျပည့္ပြဲ” ဆိုုတာ အတြက္ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဆိုုတဲ့ ပုုဂၢိဳလ္တေယာက္ရဲ႕  သမိုုင္းေၾကာင္း သမိုုင္းေကာင္း ေတြကိုု ရွာေဖြ ေဖာ္ထုုပ္ ေရးသား ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ၊ တိုုက္ဆိုုင္လွစြာပဲ ၊ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား စိုုးထြန္း ကိုု ျပန္လည္ ရွာေတြ႕ မိသည္။ ခ်ီးပ ဂုုဏ္ေျမွာက္မူေတြ မပါေသးတဲ့ စိုုးထြန္း ရဲ႕ ပကတိ အသြင္ကိုု ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိသည္ ။သူ႕ နဲ႕ ေခတ္ျပိဳင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရဲေဘာ္ ရဲဘက္ေတြ ရဲ႕ ၾကားမွာ ၊ သာမန္ တကၠသိုုလ္ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္အျဖစ္ ယွဥ္ထိုုး ခ်င့္တြက္ ၾကည့္မိသည္။ 

၀တၱဳ ဆိုုေပမဲ့လိုု႕ ၊ သမိုုင္းမွတ္တမ္း တခုုေလာက္ နီးပါး ၊ ခိုုင္ခံ့ လွတဲ့ စာေၾကာင္းေတြ ၾကားထဲမွာ ၊ စိုုးထြန္း ဆိုုတဲ့ နာမယ္ ကိုု ၊ စိတ္၀င္တစား လိုုက္ ေရတြက္မိေတာ့ ၊  စုုစုုေပါင္းမွ ဆယ္ေနရာ ထက္ မပိုု ။ 

စိုုးထြန္းဆိုုေသာ ေက်ာင္းသားကိုု ပထမဆံုုး ေတြ႕လိုုက္မိသည္က ၊ ပုုဂံေက်ာင္းေဆာင္ သဟာယ နဲ႕စာဖတ္ အသင္း ရဲ႕ ဥကၠဌ ေရြးပြဲ မွာ ျဖစ္သည္။ ပိုုးလံုုခ်ည္ သံုုးပင္ရစ္ ကိုု ေရာ့ရီးရီး စီးလိုု႕ ၊ စြပ္က်ပ္ နဲ႕  အေပၚအက်ီ ၤသာ ၀တ္ထားတဲ့ စိုုးထြန္း ဟာ ၊ ကိုုလွေဖ ကိုု ဥကၠဌ အဆိုုသြင္းဖိုု႕ ၊ အတိုုက္အခံ ေျပာဆိုု ေနေလသည္။ မဲခြဲၾကေတာ့ ကိုုလွေဖ ပင္ ဥကၠဌ ျဖစ္လာသည္။  ပြဲအသိမ္းမွာေတာ့    အေဆာင္မွဴး တားျမစ္ေနတဲ့ ၾကားကပင္ ၊ “ ေနာင္ဥဒါန္း ဘယ္မေၾကစရာ . . ရာဇ၀င္မွာျဖင့္ စာအထင္အရွား . . .”  လိုု႕  စိုုးထြန္းက စ’ တိုုင္လိုုက္ေတာ့ “ ဒါ.. တိုု႕ဗမာ ” လိုု႕ အားလံုုးက လိုုက္ဆိုုၾကသည္။  အဲဒီလိုု နဲ႕ ၊ စိုုးထြန္းတေယာက္ အမူေဆာင္ ေက်ာင္းသား  ျဖစ္လာေလသည္။ ဥကၠဌ ကိုုလွေဖ နဲ႕  တတြဲတြဲ ျဖစ္လာသည္။ ညိဳထြန္း တိုု႕ ညိဳျမ   တိုု႕ နဲ႕ လည္း အဖြဲ႕ က် လာသည္ ။ တင္ေမာင္ တိုု႕ ကိုုျမ တိုု႕ လိုု သမဂၢ အမူေဆာင္ ေတြ နဲ႕ ပါ ရင္းနွီး စုုေ၀း လာၾက ရင္း တိုုင္းျပည္ အနာဂါတ္ အတြက္  ေလးနက္ သထက္ ေလးနက္ လာၾက ေတာ့ သည္။ 

ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုုန္တကၠသိုုလ္ ေက်ာင္းသား သမဂၢထုုတ္ အိုုးေ၀ မဂၢဇင္း ရဲ႕ အယ္ဒီတာ တေယာက္ အျဖစ္ နဲ႕ ၊ သမိုုင္းစာမ်က္နွာထဲ ကိုု တန္းတန္းမတ္မတ္ၾကီး ခုုန္ဆင္း လာခဲ့ ေတာ့သည္။ ရယ္သံ တဟီဟီ နဲ႕  အေပါင္းအသင္းေတြက ခ်စ္ၾက နိုုင္ စား ၾကတဲ့  ညိဳျမ ရဲ႕  လက္ေစာင္း ထက္ထက္ ေဆာင္းပါး တပုုဒ္ေၾကာင့္  အယ္ဒီတာ စိုုးထြန္း ေက်ာင္းထုုတ္ ခံ ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ   သမဂၢ ဥကၠဌ ၾကီး ကိုုနုု က လည္း သူ႕ရဲ႕ ဘီေအ ဘြဲ႕ ကိုု ျပန္အပ္ ဖိုု႕  ဆိုုတာေတြ အေၾကာင္းစံုု လာသည္။ လိပ္ခဲ တည္းလည္း ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေန မွာ ပဲ ၊ သူတိုု႕ အားလံုုး စာေမးပြဲ မေျဖ သပိတ္ေမွာက္ ဖိုု႕ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ ခ် လိုုက္ၾကေတာ့သည္။ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား မ်ား သမိုုင္းကိုု ေရးၾကျပီ။ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ စတင္ ၾကေတာ့ျပီ ။

သပိတ္စ ေမွာက္ျပီ ဆိုုကတည္းက စိုုးထြန္းကိုု စာလံုုးေတြ ၾကားထဲမွာ ၊ မ်က္ေျခမျပတ္ လိုုက္ၾကည့္မိသည္။ ဘိြဳင္ေကာက္တာ ေကာင္စီ မွာ ေက်ာင္းသား ကိုုယ္စားလွယ္ေတြ အျပင္ သမဂၢ အလုုပ္အမူေဆာင္ အဖြဲ႕ ကိုုပါ ထဲ့ ဖိုု႕  ၊ အားမာန္ပါပါ ၀င္ေရာက္ ေဆြးေႏြး ခဲ့ ျပီး ၊  အဲဒီေနာက္ပိုုင္းေတာ့ ၊ စိုုးထြန္းကိုု သိပ္မေတြ႕ ရ  ျပန္ ။ ကိုုျမ ၊ ေက်ာ္သိန္း ၊ လွေဖ ၊ တင္ေမာင္ ၊ တိုု႕ ၊ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာၾက ျငင္းၾက ခံုုၾက ေပမဲ့ ၊ စိုုးထြန္း သိပ္မပါ ။ ညိဳထြန္း နဲ႕ ေနာက္ပိုုင္း အတြဲ မ်ားလာတဲ့ ေဖခင္ သည္ပင္ ၊ စိုုးထြန္း ထက္ ပိုု ဗ်ာမ်ားေန ဟန္။ ေခါင္းေဆာင္ပိုုင္းေတြ ျဖစ္တဲ့ ကိုုနုု တိုု႕ ဘနားဂ်ီး တိုု႕ နားမွာလည္း စိုုးထြန္းကိုု သိပ္မေတြ႕ မိ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တခ်က္ တခ်က္ စာေရးသူ သရုုပ္ေဖာ္ လိုုက္တဲ့ စိုုးထြန္း ရဲ႕  ဟန္ပန္ သရုုပ္ကေတာ့ ၊ အားပါျမဲ ။ 

ေရႊတိဂံုု ဘုုရားေပၚမွာ ၊ သပိတ္စခန္း ဖြင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားသပိတ္ က ၊ သံုုးလ ေက်ာ္ ေလးလ ထဲ ၀င္လာလိုု႕ ၊ အိမ္ ခဏ ျပန္ၾကတဲ့ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသူေတြပင္ ၊ ျပန္လာၾကျပီ ။ အာဏာပိုုင္ေတြက ဖက္ကလည္း ၊ သပိတ္လွန္ ဖိုု႕  ညွိဳနွိဳင္း အေပးအယူ လုုပ္လာၾကျပီ။ ကိုနုု တိုု႕  ဘနားဂ်ီး တိုု႕ စိုုးထြန္း တိုု႕ က ၊ သပိတ္လွန္လိုု ျပီ။ ဘြဲ႕ ရလုု ရခင္ ျဖစ္ေန ျပီ ျဖစ္တဲ့ ကိုုျမ လည္း ၊ သူ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အတြက္ ေက်ာင္းျပန္ တက္ခ်င္ျပီ။ သိုု႕ေပမဲ့ ၊ လွေဖ ၊ ေဖခင္ နဲ႕ ညိဳထြန္း တိုု႕က ၊ မလွန္ေရးခ် မလွန္ ။ ေက်ာ္သိန္းကေတာ့ ဟိုုဖက္လိုုလိုု ဒီဖက္လိုုလိုု ။ တင္ေမာင္က လည္း ေ၀ခြဲ မရ ။ ဒီေနရာမွာ ၊ ညိဳထြန္း ေကာက္ခ်က္ခ် သလိုု ၊ စိုုးထြန္း သပိတ္လွန္ ခ်င္တာ ၊ ဘီေအ ေအာင္ဖိုု႕ ၊ ဘီအယ္ ဆက္တက္ဖိုု႕ အတြက္ သက္သက္လား ။

က်ဳပ္လည္း ေမွာက္ခ်င္တာပါပဲ ၊ ဘယ္သူ က်ဳပ္တိုု႕ ထက္ စိတ္ပါအံုုးမလဲ ၊ ဒါေပမဲ့ ခုု အားနည္းေတာ့ မျဖစ္ဘူး ၊ က်ဳပ္တိုု႕ ခုု မလွန္ရင္ ဘယ္ေလာက္ အက်ိဳးပ်က္သြားမလဲ ၊ ဘယ္ေလာက္ နစ္နာျပီး ၊ ေနာင္ ဗမာျပည္ကိုု အက်ိဳး မေဆာင္နိုုင္ဘဲ  ရွိမွာဘဲ …. ဆုုိတဲ့ စိုုးထြန္း ရဲ႕ ေခ်ပ သံ ထဲမွာ ၊ လြတ္လပ္ေရး အတြက္ တိုုက္ပြဲ ၀င္ဖိုု႕  စစ္ပညာ ရွာေဖြ စစ္အင္အား စုုေဆာင္းခဲ့တဲ့ ဗိုုလ္ေတဇ ရဲ႕ ၊  အားမန္ ေတြ ကိုု ျမင္ရသည္။ ဖက္စစ္ ဂ်ပန္ကိုု ျပန္ တိုုက္ထုုတ္ဖိုု႕  အတြက္ ၊ အဂၤလိပ္ နဲ႕ ၊ မဟာမိတ္ ျပဳ ခဲ့တဲ့ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ရဲ႕ ၊ ဗ်ဴဟာ အခ်ိန္အဆ ေတြကိုု  သေဘာေပါက္ရ သည္။ ဗမာျပည္ ၾကီး ျပန္လည္ ထူေထာင္ဖိုု႕ အတြက္ ၊ လူမွန္ ေနရာမွန္ ခြဲခန္႕ စီမံ နိုုင္ ခဲ့တဲ့ ၊ ဦးေအာင္ဆန္း ရဲ႕ အလိမၼာကိုု လွစ္ဟ ျပေနေလသည္။ 

တကယ္ေတာ့ ၊ ၁၉ ၃၆ ခုု ေက်ာင္းသားသပိတ္ အလြန္ တနွစ္ ေက်ာ္ ေလာက္ အၾကာမွာ ေရးသား ျဖန္႕ ခ်ီ ခဲ့ တဲ့ ၊ သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား စာအုုပ္ထဲ မွာ ၊ စိုုးထြန္း ရဲ႕ အခန္းက႑ သည္  ကိုုနုု တိုု႕ ဘနာဂ်ီ တိုု႕ေလာက္ အေရးမပါလွ ။ ကိုုျမ ၊ လွေဖ တိုု႕  ေက်ာ္သိန္း တိုု႕ ထက္ လည္း ပိုုျပီး မထူးျခားခဲ့ ။ ညိဳထြန္း ၊ ေဖခင္ တိုု႕ နဲ႕ ဆိုုလ ွ်င္ ကြဲပင္ ကြဲျပားေနခဲ့ ေသးသည္ ။ သိုု႕ေပမဲ့ ၊ ေနာင္ ဆယ္နွစ္ ေလာက္ အတြင္းမွာ ၊ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္း ေတြပဲ ျဖစ္တဲ့  ဦးနုု ၊ ဦးရာရွစ္ ၊ ဦးေက်ာ္ညိမ္း ၊ တိုု႕ လိုု နိုုင္ငံေရးသမား ၾကီးေတြ ထက္ လူခ်စ္ လူခင္ ပိုုမ်ား . . . ဦးေဖခင္ ၊ ဦးအုုန္း ၊ ဦးသီဟန္ တိုု႕ လိုု ၊ နိုုင္ငံ့ ဂုုဏ္ေဆာင္ အဆင့္ျမင့္ အရာရွိ ၾကီးေတြထက္ ပိုု ေပါက္ေျမာက္ . . . ဦးသိန္းေဖျမင့္ ၊ ဦးညိဳျမ တိုု႕လိုု စာေရးဆရာ သတင္းစာဆရာၾကီးေတြ ထက္ ပိုု ေရွ႕ေရာက္ . . . ဗိုုလ္လက္်ာ တိုု႕လိုု  ရဲေဘာ္ သံုုးက်ိပ္၀င္ေတြ ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္  တေယာက္ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ ရသလဲ ။ 

ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း လိုု႕  က်မ တိုု႕ အားလံုုး ၊ အားရ ပါးရ အမည္တပ္ေခၚၾကတဲ့  ထိုုပုုဂၢိဳလ္ဟာ ၾကမ္းတမ္းတယ္ ၊ အၾကံၾကီးတယ္၊ သူပုုန္စိတ္ ရွိတယ္ လိုု႕ သူကိုုယ္တိုုင္ ၀န္ခံ ေရးသားခဲ့သည္။ လြတ္လပ္မူ အတြက္ ပုုန္ကန္လိုုတဲ့ ၊ သူ တေယာက္ ဟာ ၊ လက္နက္ စစ္အင္အားကိုု အားျပဳရသည္။  ဗမာ့ ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္မွာ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ၾကီး ျဖစ္လာတဲ့ ဗိုုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုု ၊ လူေတြ ဘာလိုု႕ အားကုုိး ခ်စ္ခင္ၾကတာလဲ ။ စစ္၀တ္စံုု ၀တ္ ၊ ဓါးလြယ္ခ်ိတ္နဲ႕  ျမင္းၾကီး စီး ျပီး  လြတ္လပ္ေရး ကိုု ၾကံေဆာင္ တိုုက္ယူနိုုင္ခဲ့ျခင္း က အေၾကာင္းရင္းခံ ျဖစ္ေနမလား လိုု႕ က်မ သံသယ ၀င္မိသည္ ။ စစ္၀တ္စံုု ကိုု ခၽြတ္ျပီး ၊ ေတာင္ရွည္ ေခါင္းေပါင္း နဲ႕ ပါလီမန္ ထဲ ၀င္ခဲ့တဲ့ ဦးေအာင္ဆန္း ကိုု ေရာ ၊ နိုုင္ငံ တနံ တလ်ားက တိုုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစုု ေတြက ၊ ယံုုယံုုၾကည္ၾကည္ သစၥာနွင္း ခဲ့တာပဲ မဟုုတ္လား ။ ဒါေပမဲ့ ကံ အေၾကာင္းမလွ စြာပဲ ၊ သူဟာ ၊ နိုုင္ငံေရး သမား ဦးေအာင္ဆန္း ရဲ႕ တာ၀န္ေတြကိုု ျပီးျပတ္ေအာင္ မေဆာင္ရြက္ သြားနိုုင္ခဲ့ ေပ ။ လက္ရံုုးရည္ တိုုက္ပြဲ ကိုု ၊ ေဖာ္ေဆာင္ နိုုင္ခဲ့ေပမဲ့ ၊ နွလံုုးရည္ တိုုက္ပြဲ ကိုုေတာ့ ၊ ေနာင္မ်ိဳးဆက္ ေတြ အတြက္ ၊ ခ်န္ထားရစ္ ရ ေတာ့ ျပီ။ 

သူ႕ ေခတ္ သူ႕ အေျခအေန အရ ၊ က်မ တိုု ႕ နိုုင္ငံရဲ႕ သမိုုင္းဟာ ၊ တျခား နိုုင္ငံေတြနဲ႕ မရိုုးမစြဲ စြာပဲ ၊   စစ္သူၾကီး ေတြ ၊ လႊမ္းမိုုးခဲ့ ၾက သည္။ တိုုင္းျပည္ တနံ တလ်ားက ၊ ဓါးလြတ္ကုုိင္ ျမင္းစီး သူရဲေကာင္း ရုုပ္ထုု ၾကီးမ်ားကိုု ၊ က်မ တိုု႕  ေလးစား တန္ဖိုုးထားပါသည္။ သိုု႕ေသာ္လည္း ၊ ေရွ႕ တဲ့တဲ့က ေခတ္တေခတ္မွာေတာ့ ၊  အနုုပညာရွင္ ေတြ ၊ စာေပ ပညာရွင္ေတြ ၊ နိုုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ေတြ ၊ ပညာရွင္ၾကီးေတြ ရဲ႕ ၊ ရုုပ္တုု ၾကီးေတြ ကိုုလည္း ေပါေပါမ်ားမ်ား ျမင္လိုု လွပါသည္။ 

ဆိုုေတာ့ . . . နွစ္တရာ ျပည့္ ခဲ့ ျပီ ျဖစ္တဲ့ ဒီေန႕ ဒီ အခ်ိန္မွာ ၊ ေက်ာင္းသား သမဂၢေခါင္းေဆာင္ ကိုုေအာင္ဆန္း ရဲ႕  ရုုပ္ထုု ေလး တရုုပ္ တေလ မ်ား ၊ ဘယ္ျမိဳ႕ ဘယ္ေဒသ ၊ ဘယ္ ပရ၀ုုဏ္ မွာ ထုုဆစ္ တည္ေဆာက္ နိုုင္ၾကျပီလဲ လိုု႕ ၊ လိုုက္လံ ရွာေဖြ မိသည္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား စိုုးထြန္း ရဲ႕ ၊ ၀ိညဥ္ ဟာ ၊   ေနရာ အေတာ္မ်ားမ်ား မွာ အရိပ္ထိုုး  ေနတာ ကိုု ေတာ့  ျမင္ေန သိေနရေလ သည္။

မေကသြယ္
၂၅ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀၁၅


ရာျပည့္ စာမူ မိုုးမခ အတြက္ေရးသား ။

(မွတ္ခ်က္-  သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသား ၀တၱဳမွာ ပါ၀င္တဲ့  ဇတ္ေကာင္ အမ်ားစုုဟာ တကယ့္ ျပင္ပ မွာ ပါ၀င္ ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြကိုု ၊ ကိုုယ္စားျပဳတယ္ လိုု႕  ယံုုၾကည္လက္ခံ ထားၾကတဲ့  အထဲမွာ ၊ စိုုးထြန္း ဟာ ဦးေအာင္ဆန္း ၊  ကိုုန ဟာ ဦးနုု ။ ညိဳျမ ဟာ စာေရးဆရာ ညိဳျမ ၊ လွေဖ ဟာ ဗိုုလ္လက္်ာ ၊ ေဖခင္ သည္ သံအမတ္ၾကီး ဦးေဖခင္ ၊ ကိုုျမ သည္ သံအမတ္ၾကီး ဦးအုုန္း ၊ သီဟန္ သည္ သံအမတ္ၾကီး ဦးသီဟန္ ေက်ာ္သိန္း သည္ ၀န္ၾကီး ဦးေက်ာ္ျငိမ္း ၊ ဘနားဂ်ီး သည္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဥကၠဌ မစၥတာရာရွစ္ စသျဖင့္ ၊ ယူဆ မွတ္ယူ ေရးသား ပါတယ္။ အဓိက ဇတ္ေဆာင္ ညိဳထြန္း ကိုုေတာ့ စာေရးသူ ဦးသိန္းေဖျမင့္ ကိုုယ္တိုုင္ လိုု႕  ေသခ်ာ နိုုင္ေပမဲ့  သပိတ္ေမွာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဦးသိန္းေဖျမင့္ မရွိတာေၾကာင့္ ၊ ညိဳထြန္းဟာ ဦးသီဟန္ လည္း ျဖစ္တယ္ ဆိုုတဲ့ အယူအဆ လည္း ရွိပါတယ္။ တင္ေမာင္ ကိုုေတာ့ ေဒါက္တာ သာလွ ဟုု ထင္ျမင္မိေသာ္လည္း မေသခ်ာေပ )

ဆက္စပ္ဖတ္ရန္-   သပိတ္ေမွာက္ ေက်ာင္းသားမ်ား

◦

သပိတ္ေမွာက္ေက်ာင္းသား စိုုးထြန္း